[นิทรรศการพิเศษของโกฮุน มีผู้เข้าชมวันละ 4,000 คน]

[อัจฉริยะน้อยโกฮุน ได้รับคำชื่นชมจากนักวิจารณ์ศิลปะอย่างต่อเนื่อง]

[แคโรไลน์ สตริค: “โกฮุนทำให้ฉันรู้สึกราวกับกลับไปเป็นเด็กเก้าขวบอีกครั้ง”]

[จางมีแร: “พรสวรรค์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโกฮุน คือการเปิดรับสิ่งใหม่โดยไม่ลังเล”]

[อ็องรี มาร์โซ: “ยอดเยี่ยมมาก”]

[ริชาร์ด ฟิลลิปส์: “การเรียกโกฮุนว่าอัจฉริยะน้อยถือเป็นการดูแคลน เขาคือศิลปินอย่างสมบูรณ์แล้ว”]

[โกฮุน ตอบนักวิจารณ์ชาวญี่ปุ่นว่า “เอานี่ไปกิน แล้วไปให้พ้น”]

วันเสาร์ที่ 26 กุมภาพันธ์

นิทรรศการเดี่ยวครั้งแรกของศิลปินหน้าใหม่ โกฮุน ชื่อว่า “ความสุขอันแสนหวาน” ได้จัดขึ้นที่พิพิธภัณฑ์พิเศษ WH แพอุม เขตยงซาน กรุงโซล

นิทรรศการนี้ซึ่งได้รับการดูแลโดยภัณฑารักษ์บังแทโฮ ถูกเปรียบเสมือนกับช่วงเวลาที่เด็กคนหนึ่งเลือกขนมในร้านสะดวกซื้อ ซึ่งเป็นการเปรียบเทียบถึงการพบกันระหว่างศิลปินกับผู้ชม

โกฮุน ศิลปินอัจฉริยะกล่าวว่า

“พอเห็นขนมที่วางอยู่บนชั้นวาง หัวใจก็เต้นแรงครับ อยากรู้ว่ารสชาติจะเป็นยังไง กลิ่นจะเป็นยังไง ผมอยากให้ทุกคนได้สัมผัสประสบการณ์แบบนั้นร่วมกัน”

ในวันเปิดงาน มีบุคคลในวงการศิลปะมาร่วมงานมากเป็นพิเศษ

ศิลปินชื่อดังจากฝรั่งเศส อ็องรี มาร์โซ ให้ความเห็นสั้น ๆ ว่า “ยอดเยี่ยม”

ส่วนช่างทำกรอบรูปชื่อ ปิแอร์ มาร์โล ก็อยู่ชมงานจนถึงเวลาปิดด้วยความชื่นชม

แต่ก็มีเหตุวุ่นวายเล็กน้อยเช่นกัน

ทานากะ ฮิโรบูมิ นักวิจารณ์ศิลปะชาวญี่ปุ่น วิจารณ์ผลงานของโกฮุนว่า “เป็นคนทำช็อกโกแลต ไม่ใช่ศิลปิน”

อย่างไรก็ตาม ด้วยสำเนียงฝรั่งเศสของทานากะที่ไม่ชัดเจน ทำให้โกฮุน อ็องรี มาร์โซ และคนฝรั่งเศสคนอื่น ๆ ไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด

ท้ายที่สุด โกฮุนจึงมอบช็อกโกแลตให้ทานากะอย่างสงบ ซึ่งเป็นการรับมืออย่างเป็นผู้ใหญ่

ในขณะเดียวกัน นิทรรศการ “ความสุขอันแสนหวาน” จะจัดแสดงถึงวันที่ 4 มีนาคม เวลา 19:00 น.

– อี อินโฮ (หนังสือพิมพ์แทฮันอิลโบ)

การถ่ายทอดสด ‘ความสุขอันแสนหวาน – พบกับศิลปิน’ ผ่านช่องนิวทูปของพิพิธภัณฑ์ WH แพอุม

มียอดผู้ชมพร้อมกันสูงสุดถึง 110,000 คน มากกว่าจำนวนผู้ติดตามช่องซึ่งมีเพียง 90,000 คนเสียอีก

ผู้ที่ได้รับความสนใจมากที่สุดในงานก็คือโกฮุนนั่นเอง

และผู้ชมต่างก็แสดงความคิดเห็นอย่างล้นหลาม

└ บ้าไปแล้ว 555555

└ เรื่องจริงเหรอเนี่ย? โกซูยอลกับจางมีแรยังว่าไปอย่าง แต่นี่มีทั้งอ็องรี มาร์โซ, ริชาร์ด ฟิลลิปส์, แคโรไลน์อะไรนั่นอีก

└ หัวใจพองโตเลยว่ะ

└ คนที่มีชื่อในวงการศิลปะมาเกือบหมดเลยนะ

└ ขอโทษครับ ที่นี่อายุเฉลี่ยเท่าไหร่? มุกแบบ "เรื่องจริงเหรอ" ยังพอเข้าใจ แต่มุก "หัวใจพองโต" กับ "ผายลมในวงการ" นี่อะไรครับ ฮ่าๆ

└ ไม่ใช่แค่เพราะเป็นหลานโกซูยอลหรอกเหรอ?

└ ถึงโกซูยอลจะน่าเคารพ แต่คนพวกนั้นไม่ได้ว่างขนาดนั้นมั้ยล่ะ

└ ฉันชอบข่าวนี้สุด 555 [โกฮุน ตอบนักวิจารณ์ชาวญี่ปุ่นว่า “เอานี่ไปกิน แล้วไปให้พ้น”]

└ “กินแล้วไปให้พ้น” 555555

└ แต่จริง ๆ แล้วเป็นการตอบสนองที่เป็นผู้ใหญ่มากนะ

└ ใช่ ถ้าโกรธหรือตอบโต้ไปคงกลายเป็นสงครามโคลนแน่

└ แน่ใจเหรอว่าเป็นการตอบแบบผู้ใหญ่? ฉันว่าคือ “แดกนี่ไป” ชัด ๆ 555

└ ถึงจะเป็นข่าว แต่ฝรั่งเศสของคนนั้นห่วยจริงจนฝรั่งเศสฟังไม่รู้เรื่อง 555

└ อยู่ดี ๆ ก็ตะโกนว่า “โชโคลา!” ใครไม่เข้าใจนี่นึกว่า “Give me chocolate” แน่ๆ

└ ฉันว่าท่าทางตอนควักช็อกโกแลตจากกระเป๋าก็โคตรน่ารักเลย

└ แต่ฉันรู้สึกไม่ดีที่เล่นมุกเรื่องสำเนียงอะ

└ ยิ่งกว่านั้นคือจับมือแล้วยัดใส่มือให้เลย 555

└ ฉันดูสดเลยนะ ตอนอ็องรีให้สมุดสเก็ตช์แล้วบอกให้เขียนลงไปคือพีคสุด

└ ว้าว คุณพูดฝรั่งเศสได้เหรอ?

└ ฉันแปลกใจที่ศาสตราจารย์โกซูยอลโกรธด้วย ปกติแกใจดีมากเลยนะ 555

└ “เหมือนปลาเมากลางแดด” 555

└ แคโรไลน์ สตริค เขียนบทวิจารณ์ไว้ดีเลย

└ เขียนว่าอะไรเหรอ?

└ ทานากะ ฮิโรบูมิ เรียกโกฮุนว่านักช็อกโกแลต แล้วเธอเขียนตอบกลับ

└ หาอ่านได้ที่ไหนอ่ะ?

└ ไม่ใช่อิโต ฮิโรบูมินะ แต่เป็นทานากะ ฮิโรบูมิ นั่นโดนอันจุงกึนยิงไปแล้ว

└ ทางนี้เลย [ลิงก์]

ในขณะที่ผู้คนที่รักศิลปะยังพูดถึงวันแรกของ “ความสุขอันแสนหวาน” อยู่นั้น

แคโรไลน์ สตริค นักประวัติศาสตร์ศิลป์ผู้ทรงอิทธิพล ก็ได้ตีพิมพ์บทความในวารสารศิลปะระดับโลก Artist News ว่าด้วยนิทรรศการนี้

[ความกล้าหาญของนักช็อกโกแลตตัวน้อย]

สุดสัปดาห์ที่ผ่านมา

ฉันได้พบกับศิลปินเด็กที่กำลังเป็นกระแสจากผลงานของเขา

เขาคือโกฮุน หลานชายของโกซูยอล ผู้สร้างรากฐานให้จิตรกรรมเกาหลี

และเป็นลูกชายของโกแฮซอง ผู้อำนวยการฝ่ายศิลป์ของแม็กซ์สตูดิโอและอีซูจิน

แต่ฉันไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก

แม้ผลงานก่อนหน้าจะได้รับคำชม

แต่การแสดงเดี่ยวกับภาพผลงานเดี่ยวย่อมไม่เหมือนกัน

นิทรรศการต้องแสดงให้เห็นอัตลักษณ์ในฐานะศิลปินหนึ่งคน

และสำหรับเด็กชายที่เกิดในปี 2018 นั้น ดูเหมือนจะเร็วเกินไปสำหรับภาระขนาดนี้

ความประทับใจแรกก็ไม่ดีนัก

ฉันคาดหวังจะได้เห็นวินเซนต์ แวนโก๊ะในวัยเด็ก แต่ห้องจัดแสดงที่ตกแต่งอย่างเหมือนโลกในนิทานกลับทำให้ฉันรู้สึกแปลกแยกไปไกลถึงขั้นรู้สึกว่ามันดูเล่นๆ จนไม่จริงจัง

แต่เมื่อได้พบกับผลงานของโกฮุน ความรู้สึกต่อต้านทั้งหมดก็หายไปโดยสิ้นเชิง

โกฮุนคือช่างเทคนิคผู้ชาญฉลาด เขาใช้การลงสีอย่างหนักหน่วงเพื่อถ่ายทอดเนื้อสัมผัสของช็อกโกแลตที่กำลังละลาย

ช็อกโกแลตที่ระบายด้วยพู่กันขนาดใหญ่เพียงครั้งเดียวดูเหมือนกำลังจะไหลลงมาจากผืนผ้าใบ

น้ำลายเริ่มเอ่อขึ้นในปาก ฉันนึกถึงนมช็อกโกแลตที่เลิกกินไปนานแล้ว ราวกับได้กลับไปเป็นเด็กผู้หญิงอีกครั้ง

นักวิจารณ์ทานากะ ฮิโรบูมิ มองว่านี่เป็นแค่งานแสดงของเด็กประถมที่ยังไม่รู้จักโลก

แต่มันเป็นเช่นนั้นจริงหรือ?

ผู้เข้าชมนิทรรศการความสุขอันแสนหวานส่วนใหญ่เป็นผู้ใหญ่ จากเอกสารข่าวของพิพิธภัณฑ์ WH แพอุม พบว่าแม้จะเป็นวันที่ 3 ของนิทรรศการ กลุ่มผู้เข้าชมที่มากที่สุดก็ยังเป็นวัย 30-40 ปี ถึง 47.1%

ด้วยอัตราการแต่งงานและการเกิดที่ต่ำของเกาหลีใต้ คงกล่าวไม่ได้ว่านี่คือกลุ่มครอบครัวที่มาเยี่ยมชมด้วยกัน

หลังจากคิดใคร่ครวญอยู่นาน ฉันก็ตระหนักได้ว่าสิ่งที่โกฮุนแตะต้องคือ “ความทรงจำ”

ขนมขบเคี้ยวสำหรับเด็กคือเรื่องธรรมดาในชีวิต ไม่ใช่สิ่งที่เสพผ่านภาพวาด

แต่สำหรับผู้ใหญ่ที่ถูกจำกัดขนมด้วยเหตุผลอย่างการลดน้ำหนักหรือโรคที่มากับวัย ภาพวาดของโกฮุนคือขนมที่กลับมามอบให้พวกเขาอีกครั้ง

ผู้ที่มาชมนิทรรศการได้ดื่มด่ำกับกลิ่นและรสหวานที่พวกเขาเคยรู้จัก และพร้อมกันนั้นก็นึกย้อนกลับไปถึงช่วงชีวิตที่เคยเพลิดเพลินกับสิ่งเหล่านั้น

แม้จะเป็นแนวคิดของเด็กคนหนึ่ง แต่มันก็มอบความอบอุ่นใจให้กับผู้คนที่เหนื่อยล้าในยุคสมัยนี้

เทคโนโลยี โรคระบาด และการสลายของโครงสร้างครอบครัวทำให้ “ความโดดเดี่ยว” แพร่กระจายไปทั่วโลก

ในปี 2028 แต่ละคนต่างแยกขาดจากกันทั้งทางร่างกายและจิตใจ

เหตุที่กระแสย้อนยุคกลายเป็นที่นิยมตลอด 10 ปีที่ผ่านมา ก็เพราะผู้คนโหยหายุคสมัยที่มีความสุขที่สุด นั่นคือช่วงที่ครอบครัวยังคงอยู่ครบ

และโกฮุนได้เลือกที่จะแตะต้องประเด็นนั้นอย่างกล้าหาญ

เมื่อศิลปะยุคนี้เน้นแนวคิดเชิงปรัชญาสูง และไม่ต้องการให้ใครเข้าใจ

เมื่อภาพวาดกลายเป็นแค่การแสดงออกเชิงนามธรรมจนเกินพอดี

ศิลปินที่ยังคงสร้างผลงานด้วยความหมายที่จับต้องได้แทบจะนับนิ้วได้

นักวิจารณ์เองก็แสร้งเข้าใจศิลปะร่วมสมัยที่แม้แต่พวกเขาเองก็ไม่เข้าใจ

ศิลปินก็ผลิตผลงานที่แม้แต่ตัวเองยังไม่รู้ว่าต้องการจะสื่ออะไร

ในสถานการณ์เช่นนี้ นิทรรศการของโกฮุนคือ “ก้าวกระโดดที่กล้าหาญ”

เขาคือศิลปินที่มอบความสุขและความเพลิดเพลินในรูปแบบดั้งเดิมให้กับผู้คน

บางที ศิลปินเช่นเขาอาจเป็นสิ่งที่ผู้คนในยุคปัจจุบันต้องการมากที่สุด

ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงพอจะเข้าใจคำพูดของทานากะ ฮิโรบูมิ ที่ฟังดูดูหมิ่น

โกฮุนคือนักช็อกโกแลตผู้แปรรูป “ความสุข”

หากมีโอกาส ฉันหวังว่าคุณจะได้แวะไปเยี่ยมนิทรรศการความสุขอันแสนหวานที่พิพิธภัณฑ์ WH แพอุม ในกรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ ซึ่งจัดถึงวันที่ 4 มีนาคม

ฉันขอแนะนำเลยค่ะ

– แคโรไลน์ สตริค (Artist News)

บทความของแคโรไลน์ สตริค แพร่กระจายไปทั่วอเมริกาเหนือในเวลาอันรวดเร็ว

ในฐานะด็อกเตอร์ด้านประวัติศาสตร์ศิลป์ ศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และผู้เขียนหนังสือขายดีถึง 2 ล้านเล่ม สตริคมีอิทธิพลอย่างมาก

ผู้ที่ชื่นชอบศิลปะในอเมริกาเหนือซึ่งก่อนหน้านี้ไม่ได้สนใจโกฮุน ต่างก็เริ่มหันมาค้นหาผลงานของเขา

สื่อมวลชนที่มองเห็นความต้องการนี้ก็เริ่มเข้ามาทำข่าวเกี่ยวกับพิพิธภัณฑ์ WH แพอุม

แม้แต่พิพิธภัณฑ์ WH แพอุม เองซึ่งคาดการณ์ความสำเร็จไว้แล้ว ก็ยังรู้สึกเหนือความคาดหมาย

“หัวหน้าครับ เราควรจะขยายวันจัดแสดงไหมครับ?”

พนักงานคนหนึ่งเอ่ยถามภัณฑารักษ์บังแทโฮ

วันที่ 4 ของนิทรรศการ

จำนวนผู้เข้าชมทะลุ 10,000 คนต่อวัน แม้แต่พิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดในเกาหลีใต้อย่าง WH แพอุม ก็แทบจะรับมือไม่ไหว

เสียงเรียกร้องให้ขยายเวลาจัดนิทรรศการเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องปรับตาราง

ปัญหาคือนิทรรศการต่อไปนั้นได้กำหนดไว้แล้ว

บังแทโฮที่ยังลังเลใจอยู่ก็พูดขึ้นว่า

“ถ้าเราจะเลื่อนนิทรรศการถัดไปไปยังที่อื่น จะสามารถทำให้ศิลปินคิมฮยองอูไม่รู้สึกแย่ได้ไหม?”

“…”

ไม่มีใครตอบ

ต่อให้ยกพื้นที่พิเศษเดียวกันให้เขาแทนได้ ก็ยังยากจะจัดการเรื่อง “ความรู้สึก”

เพราะจะมีใครยอมรับง่าย ๆ ว่างานของตัวเองถูกเลื่อนเพราะศิลปินอีกคนได้รับความนิยมมากกว่า

ระหว่างที่บังแทโฮกำลังคิดไม่ตก

“เฮอะ…”

เขาก็หัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างเหลือเชื่อ

“พอจะเดาได้อยู่หรอกนะว่ามันจะไปได้ดี… แต่ไม่คิดเลยว่าจะขนาดนี้”

พนักงานก็พากันหัวเราะตาม

แม้จะเหนื่อยกาย แต่การได้รับเสียงตอบรับแบบนี้ก็ถือเป็นเรื่องที่ไม่ได้สัมผัสมานาน

“คุณซอง ไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อนใช่ไหม?”

“ใช่ค่ะ ตลอด 7 ปีที่ผ่านมาไม่เคยยุ่งขนาดนี้เลยค่ะ”

“อ้าว คุณทำงานกับเรามา 7 ปีแล้วเหรอ?”

ทันทีที่บังแทโฮรู้ว่าลูกน้องทำงานที่นี่มาแล้ว 7 ปี เขาก็ตระหนักว่าวงการศิลปะเงียบเหงามานานแค่ไหนแล้ว

สำหรับเขาเอง นิทรรศการที่ทำให้ทั้งประเทศตื่นตัวแบบนี้ก็ถือว่าหายาก

แม้แต่สื่อต่างประเทศก็ยังฮือฮา

ตั้งแต่นิตยสารศิลปะชื่อดัง Artist News ไปจนถึงสถานีโทรทัศน์สาธารณะ PBS

แค่ในช่วง 4 วันที่ผ่านมาก็มีสื่อเข้ามาสัมภาษณ์แล้วกว่า 40 แห่ง

“ดูเหมือนว่า ‘ฮุน’ จะเกิดมาเพื่อสิ่งนี้นะคะ”

คำพูดของผู้ช่วยทำให้บังแทโฮเหยียดแขนแล้วพูดว่า

“ใช่แล้ว เขาเกิดมาเพื่อสิ่งนี้แน่ ๆ ลองดูราคางานสิ ถึงจะขายได้หลายล้าน แต่เขากลับตั้งราคาแบบให้หลายคนซื้อไหว เพราะบอกว่าดีกว่าขายแพงแล้วมีคนซื้อแค่ไม่กี่คน”

“เขาเป็นคนที่พิเศษจริง ๆ ค่ะ ฉันตกใจมากตอนเห็นวิธีที่เขาจัดการกับมาร์โซกับฮิโรบูมิ”

“ฮ่าๆ ฉันก็ตกใจเหมือนกัน”

“อยากรู้จริง ๆ ค่ะว่าโตขึ้นจะเป็นแบบไหน”

“คงกลืนวงการไปหมดแล้วล่ะ ตอนนี้อ็องรี มาร์โซก็เทียบไม่ติดหรอกมั้ง?”

“ฮ่าๆๆ ถ้าเป็นคนอื่นยังไม่แน่ แต่ถ้าเป็นฮุน ฉันก็เชื่อค่ะ”

“ใช่ ฉันพูดจริง ๆ นะ!”

หลังจากหัวเราะเบา ๆ บังแทโฮก็วางมือทั้งสองบนโต๊ะ

“เรื่องตารางจัดนิทรรศการ เดี๋ยวฉันไปคุยกับคิมฮยองอูด้วยตัวเองก่อน เขาไม่ใช่คนที่คุยกันไม่รู้เรื่อง ยังไงก็คุยดูได้แหละ คุณซอง พรุ่งนี้ช่วยดูแลหน้างานด้วยนะ คุณจองมินช่วยตรวจสอบตารางของทีมอื่นว่ามีอะไรปรับได้บ้างหน่อย”

“ค่ะ รับทราบค่ะ”