อ็องรี มาร์โซหรี่ตาดูข้อสอบของโกฮุนอย่างพินิจ

โกฮุนมีผลการสอบที่โดดเด่นในวิชาภาษาฝรั่งเศสสำหรับชาวต่างชาติ (FLE: คอร์สภาษาฝรั่งเศสสำหรับผู้ที่ไม่ได้เป็นเจ้าของภาษาในฝรั่งเศส)

ทั้งไวยากรณ์ คลังคำ การสะกดคำ ไปจนถึงทักษะการพูด ล้วนอยู่ในระดับเทียบเท่าชาวท้องถิ่นที่จบการศึกษาระดับอุดมศึกษา

ปกติเวลาคุยกันก็แทบไม่มีปัญหาอยู่แล้ว จึงพอคาดไว้บ้าง

ยิ่งกว่านั้น เขายังเข้าใจความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับวัฒนธรรมฝรั่งเศส ทั้งประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ วรรณกรรม ตลอดจนบรรทัดฐานทางสังคมอย่างท่าทางสื่อสารในระดับหนึ่งด้วย

ครูที่อ็องรี มาร์โซเชิญมาประเมิน เห็นว่าโกฮุนไม่จำเป็นต้องเรียนคอร์ส FLE เลย และถ้าลงเวลาอีกเพียงเล็กน้อย ก็น่าจะคว้า DALF (ประกาศนียบัตรภาษาฝรั่งเศสขั้นสูง) ได้ในเวลาไม่นาน

ด้านการคิดเชิงคณิตศาสตร์เขาก็เหนือกว่าค่าเฉลี่ย

หลักสูตรมัธยมศึกษาตอนต้นของฝรั่งเศสเขารู้ครอบคลุมอยู่แล้ว และจากที่ตรวจสอบหลายครั้ง ระดับความเข้าใจของเขาไม่ใช่แค่ท่องจำแต่สามารถอธิบายหลักการได้

นอกจากนี้ จากที่สนทนากันมาจนถึงตอนนี้ เขายังมีความรู้พื้นฐานเรื่องการบริหารทรัพย์สิน วิธีประหยัดภาษี เป็นต้น

ไม่แน่ใจว่าเป็นผลจากที่โกซูยอลสอนหลังเกิดอุบัติเหตุหรือไม่

แต่อ็องรี มาร์โซก็จำต้องยอมรับว่า รายงานก่อนหน้าว่าโกฮุนมีความสามารถในการเรียนรู้ต่ำ นั้นเป็นข้อมูลที่ผิด

ใช่แล้ว อย่างน้อยก็ควรได้ระดับนี้ล่ะ

เขาพึงพอใจที่ได้ยืนยันว่าคู่แข่งเพียงคนเดียวของตนมีสติปัญญาในระดับสูง

อ็องรี มาร์โซมองโกฮุนที่หมดแรงหลังทำข้อสอบยาวนาน 4 ชั่วโมง

เด็กหนุ่มเอนตัวแผ่อยู่บนโต๊ะ ขยับนิ้วก็ยังไม่ไหว

“ไม่เลวเลยนะ”

โกฮุนไม่ตอบสนอง

อย่างไรก็ตาม การเตรียมตัวเข้าเรียนต่อที่โรงเรียนมัธยมอ็องรีที่ 4 ก็ต้องทำอยู่แล้ว และตอนนี้ก็ยืนยันได้ว่าเขาสอบผ่านได้โดยไม่มีปัญหาใหญ่ การสอบ 4 ชั่วโมงจึงไม่ใช่ปัญหา

แค่หมดแรงเท่านั้น

“ลุกขึ้น”

“ไม่เอา”

“ลุกขึ้น”

“ไม่เอาไง จะให้ทำอะไรอีกล่ะ”

“อาร์แซง”

อ็องรีเรียกบัตเลอร์ของเขา

อาร์แซงอุ้มโกฮุนขึ้นอย่างคุ้นเคย

หลังจากเมื่อวานกับวันนี้ โกฮุนก็ตระหนักว่าการขัดขืนไร้ความหมาย จึงตัดสินใจจะไม่ทำอะไรทั้งนั้นและปล่อยตัวตามสบาย

เขาหลับตา ปล่อยร่างกายตามมีตามเกิดอยู่ครู่หนึ่ง

กลิ่นหอมหวานลอยมาแตะจมูก

พอมองไปรอบๆ ก็เห็นเตียงสูง แสงไฟนวลตา และถาดที่วางช็อกโกแลตไว้จนพูน

อาร์แซงยื่นช็อกโกแลตให้โกฮุนที่เบิกตากว้าง พลางปลอบใจเขา

“เดี๋ยวจะนวดให้เต็มที่ แล้วก็อาบน้ำสักประมาณ 20 นาทีครับ”

“นวดเหรอ?”

โกฮุนเคี้ยวช็อกโกแลตอยู่พลางถาม

“เวลานั่งทำงานหน้าโต๊ะหรือหน้าอีเซลนานๆ กล้ามเนื้อช่วงไหล่ คอ และหลังจะตึงตัวและเริ่มเกิดการพังผืดครับ ควรยืดเหยียดและนวดให้เพียงพอ”

โกฮุนเอียงคอเล็กน้อย

เขาไม่ค่อยเข้าใจว่าที่บอกว่ากล้ามเนื้อเกิดพังผืดหมายถึงอะไร

“พอกล้ามเนื้อบริเวณนั้นเกิดพังผืดก็จะเจ็บปวดครับ ถ้าหนักขึ้นอาจลามไปถึงแขนและข้อมือ ศิลปินจึงต้องใส่ใจเป็นพิเศษ นอกจากนี้ พังผืดที่คอและหลังยังทำให้เลือดไปเลี้ยงสมองลดลง กรณีรุนแรงอาจเสี่ยงต่อภาวะการทำงานของสมองถดถอยได้ด้วย”

“……”

“คุณศิลปินอยากให้คุณโกฮุนฝึกใช้ชีวิตให้เป็นระเบียบตั้งแต่เด็กและได้รับการดูแล เพื่อจะได้ทำงานอย่างแข็งแรงไปได้อีกนานครับ”

พอโกฮุนพยักหน้าเงียบๆ อาร์แซงก็ยิ้มบาง

“หลังมื้อเย็น คุณศิลปินบอกให้พักผ่อนตามสบาย อยากทำอะไรก็สั่งได้เลยนะครับ พูดมาได้เต็มที่”

โกฮุนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ย

“อยากนั่งโซฟานุ่มๆ แล้วดูละครจอใหญ่ครับ”

“จะเตรียมไว้ให้ครับ”

ครู่ต่อมา

หลังนวดเสร็จและอาบน้ำเรียบร้อย โกฮุนก็ทานมื้อเย็นด้วยความฟินสุดๆ

ทั้งวิ่งจ๊อกกิ้ง ยืดเส้น การทดสอบพลิกโลก แล้วก็ทำข้อสอบตั้งแต่เช้า ทำให้ทั้งกายใจล้าไปหมด แต่ด้วยอาหารเลิศและการพักผ่อนดีๆ ก็เลยเป็นวันที่น่าพอใจ

โกฮุนนั่งในห้องโสตส่วนตัวของอ็องรี มาร์โซ ตั้งใจจะไล่ดูเว็บดราม่า <ตราประทับเลือด> ที่ค้างไว้หลายวันให้จบ

“เฮ้”

อ็องรี มาร์โซขมวดคิ้ว

“ทำไมครับ”

“นี่เรต 15+ นะ”

“มันสนุกนี่ครับ”

อ็องรี มาร์โซซึ่งจำได้ว่าโกฮุนเคยไปออกรายการอัลฟองส์ เมนดี้แล้วพูดถึง <ตราประทับเลือด> มองจอด้วยท่าทางไม่ปลื้ม

แต่วันนี้โกฮุนทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีทั้งวัน เขาก็มีสิทธิ์จะสนุกกับงานอดิเรก อีกอย่าง เรต 15+ ถ้ามีผู้ปกครองนั่งด้วย เด็กก็สามารถดูได้

“ยุ่งจริง”

อ็องรี มาร์โซนั่งลงเคียงข้างโกฮุน

โกฮุนทำหน้าบูด

“อะไรอีกล่ะครับ”

“ตอนนี้ฉันเป็นผู้ปกครอง ต้องดูด้วยกันสิ”

“ผู้ปกครองอะไรล่ะ ซับก็ไม่มีนะ”

“ไม่เป็นไร”

อ็องรี มาร์โซดูเวลา

“ดูได้ถึงสามทุ่ม”

“ไม่เอาครับ วันนี้จะดูให้หมดที่ค้างไว้”

“เด็กๆ ต้องเข้านอนสามทุ่ม”

โกฮุนกลั้นโทสะที่เดือดปุดๆ แล้วกดรีโมตต่อ เขาไม่ยอมปล่อยให้วันที่ยาวนานเป็นพิเศษวันนี้พังทิ้งแน่ๆ

* * *

ดูละครไปๆ มาๆ ไม่รู้ตัวก็งีบหลับไปเสียแล้ว

“อืมม”

พอตั้งสติได้ก็พบว่ามีผ้าห่มคลุมอยู่

-นั่นเรียกว่าความรักเหรอ? ขังฉันไว้ไม่ให้ไปไหน แถมยังขวางไม่ให้ติดต่อคนอื่น แบบนั้นน่ะคือความรักจริงๆ เหรอ!

เป็นบทสนทนาในตอนที่ 5 ของ <ตราประทับเลือด>

เพราะเปิดค้างไว้แล้วเผลอหลับ มันเลยวนกลับไปเล่นตั้งแต่ต้นอีกครั้ง

“ตกใจหมด”

พอยันตัวลุกขึ้น ก็เห็นอ็องรี มาร์โซนั่งดู <ตราประทับเลือด> อยู่ด้วยสีหน้าซูบซีด

“อะไรเนี่ย”

“เงียบ”

“ทำไมมาอยู่นี่ล่ะ อย่าบอกนะว่าโต้รุ่ง?”

ดูสภาพแล้วชัดเจนว่าเฝ้าดูทั้งคืนแล้วก็ย้อนกลับไปตั้งแต่ต้น

-คุณบ้าหรือเปล่า บ้าแน่ๆ

-……

-รู้ไหมว่าฉันรู้สึกยังไงบ้าง เคยคิดถึงฉันสักครั้งไหม อยู่กับคุณแล้วฉันหายใจไม่ออก อึดอัดจนจะบ้าตายอยู่แล้ว! แล้วอย่างงั้นยังเรียกว่ารักฉันอีกเหรอ?

เป็นฉากที่ผู้ชายยึดติดกับผู้หญิงมากเกินไปจนเกิดความขัดแย้ง

ถ้าผู้หญิงแจ้งตำรวจล่ะก็ คงได้สวมกุญแจมือไปแล้ว แต่ผู้ชายนี่กลับหน้าตาเฉยมาก

-ใช่

-ว่าไงนะ?

-ต่อให้มีชีวิตอยู่ก็ต้องอยู่ข้างฉัน ต่อให้เป็นบ้าก็ต้องบ้าต่อหน้าฉัน

-นั่น… นั่นมันคำพูดที่ควรพูดเหรอ นายบ้าจริงๆ ใช่ไหม?

-ใช่! ทุกครั้งที่เธอกอดคุณปู่แล้วหัวเราะ ฉันแทบจะคลั่ง อยากจะฆ่าทั้งเธอทั้งไอ้มนุษย์คนนั้นให้หมด!

บ้าบอได้เรื่องทีเดียว

“มันก็เป็นไปได้”

คำพึมพำของอ็องรี มาร์โซฟังดูน่ากลัวอย่างประหลาด

ปี๊บปี๊บิก- ปี๊บปี๊บิก-

จังหวะนั้นเสียงปลุกก็ดังขึ้นพร้อมผ้าม่านที่เลื่อนเปิด ภายนอกยังมืดอยู่

พอเช็กเวลาก็ห้าโมงครึ่ง อ็องรี มาร์โซเหยียดตัวลุกขึ้น

“ไปล้างหน้าแปรงฟัน ออกมา”

คงไม่พ้นชวนไปวิ่งอีกแน่

“เดี๋ยวนั่งก่อนสิครับ”

“ทำไม”

“ไม่อยากรู้เหรอว่าสองคนนั้นจะลงเอยยังไง”

อ็องรี มาร์โซเหลือบมองหน้าจอ

“ไม่สน”

“ไม่อยากรู้จริงๆ เหรอว่าทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงไปคบกับคุณปู่ของผู้ชายนั่น”

“ก็ล้างแค้นไง”

“ใช่ แต่ว่าล้างแค้นเพราะอะไรล่ะ”

“……เงิน?”

ดูท่าจะยังไม่ได้ดูเนื้อหาที่มาในตอนถัดไป

เขาส่ายหัวพลางทำหน้าเสียดาย เพื่อกระตุ้นความอยากรู้เหมือนตอนที่ขายภาพที่หอศิลป์กูพิล

ต้องทำหน้าในทำนองว่า 'ทำไมถึงมองไม่ออกว่านี่คือผลงานชั้นเยี่ยม' ซึ่งเป็นใบหน้าที่แสดงความสงสารต่ออีกฝ่าย

มาร์โซทำหน้าบึ้ง

“อะไรของเธอ”

“ลองคิดดูสิ แค่เงินจริงเหรอ? ทั้งที่ต้องปฏิเสธผู้ชายที่เธอรักแต่ยังยอมเข้าไปใกล้เขาได้? แถมเสี่ยงให้เส้นทางอาชีพตัวเองพังด้วย?”

“อย่ามัวทำอะไรไร้สาระ รีบๆ พูดมา”

ห้ามหัวเราะ

แค่มองเหลือบไปที่หน้าจอสักหน่อยก็พอแล้ว

ตามคาด มาร์โซทำตัวไม่ถูก เอาแต่มองจอไม่ยอมละสายตา

ขนาดนั่งดูข้ามคืนได้ ก็น่าจะถูกจริตอยู่แล้ว ต่อให้เคยใช้ชีวิตมีวินัยแค่ไหน มนุษย์ก็ยากจะชนะความอยากรู้อยากเห็นกับความสนใจของตัวเอง

“ฮึ”

อ็องรี มาร์โซเดินออกจากห้องฉายภาพและเสียง

ปกติเขาทำตามใจตัวเองจนไม่ทันสังเกต แต่ที่จริงแล้วเขาควบคุมตัวเองได้เก่งกว่าที่คิด

เพราะอย่างนั้นล่ะมั้ง ตั้งแต่เด็กถึงได้เป็นที่จับตามองใหญ่โต

น่าเสียดายจริงๆ

กำลังจะพับผ้าห่ม ประตูก็ถูกผลักเปิดโครมเข้ามา ท่าทางจะโวยที่ชักช้าอีกแล้ว

“รู้แล้วน่า พอได้แล้วครับ”

เงยหน้าขึ้น อ็องรี มาร์โซก้าวฉับๆ เข้ามานั่งลงบนโซฟา

“ข้างนอกหนาว”

“……แล้วครับ?”

“เดี๋ยวไม่สบายเอา”

มาร์โซเปิดตอนที่ 6 ของ <ตราประทับเลือด>

ถ้ายั่วต่อไป อีกฝ่ายอาจจะยอมออกไปเพราะทิฐิเปล่าๆ เพราะงั้นทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ดีกว่า

“บ่ายนี้ต้องไปงานซาลง ดูแลสภาพร่างกายหน่อย”

ถึงจะเป็นข้ออ้างกะพร่องกะแพร่งอย่างที่ใครบางคนว่าไว้เมื่อวาน แต่ก็ฟังแล้วรู้สึกดี

* * *

งานซาลงของ SNBA ปี 2028 เป็นซาลงที่มีประวัติยาวนานที่สุดในบรรดาซาลงที่ยังคงมีอยู่

ทุกปีจะเชิญผู้เชี่ยวชาญจากนานาชาติ ให้ผู้ชมได้เพลิดเพลินกับศิลปินและผลงานศิลปะที่กำลังเป็นที่จับตามองที่สุดในยุคปัจจุบัน

ปีนี้ยิ่งเรียกความสนใจเพราะจัดร่วมกับการประกวดอาร์นูโวที่สร้างกระแสถล่มทลายไปทั่วโลก

สื่อให้ความสำคัญเป็นพิเศษกับอ็องรี มาร์โซ ศิลปินผู้เป็นตัวแทนยุคปัจจุบัน และโกฮุน ดาวรุ่งพุ่งแรงที่แจ้งเกิดอย่างฉับพลันทั้งปีที่แล้วและปีนี้

ท่ามกลางศิลปินชื่อดังตัวแทนแต่ละประเทศ สองคนนี้เป็นผู้ที่พิสูจน์ทั้งคุณค่าทางศิลปะและความนิยมในหมู่สาธารณชนด้วย “ผลงาน” ล้วนๆ จึงน่าจับตาว่าจะปรากฏตัวในรูปแบบใด

“อ็องรี มาร์โซมาแล้ว!”

เหล่านักข่าวที่เฝ้ารอตั้งแต่เช้าหน้าพิพิธภัณฑ์ลูฟร์แย่งตำแหน่งกันทันทีที่โรลส์รอยซ์สีทองของอ็องรี มาร์โซโผล่มา

อาร์แซง บัตเลอร์ส่วนตัว เปิดประตูหลังให้ โกฮุนกระโดดลงจากรถฉับ

แชะๆๆๆ–

เสียงชัตเตอร์ดังติดๆ กัน

“โกฮุน! มองทางนี้หน่อยครับ!”

“ทำไมโกฮุนลงจากฝั่งนั้น?”

“มาด้วยกันเหรอ?”

“แล้วอ็องรีล่ะ?”

“ถ้วยรางวัลจากการประกวดอาร์นูโว สุดท้ายตกเป็นของใครกันแน่ครับ!”

“ข่าวลือที่ว่าคุณไปพักอยู่บ้านอ็องรี มาร์โซจริงไหมครับ!”

โกฮุนยิ้มรับนักข่าวด้วยใบหน้าสดใสกว่าปกติ

“ไม่ได้พักอยู่ถาวรหรอกครับ แค่ไปขออาศัยอยู่ชั่วคราว ส่วนถ้วยรางวัลผมคืนไปแล้วครับ”

ระหว่างที่นักข่าวมัวแต่สนใจโกฮุน อ็องรี มาร์โซก็โงนเงนลงมาจากรถพอดี

เหล่านักข่าวเบิกตากว้าง

เพราะดวงตาของอ็องรี มาร์โซแดงก่ำและรอบดวงตาก็ดูคล้ำมืด

ต่างจากภาพลักษณ์คนที่ดูแลตัวเองอย่างเคร่งครัดตามปกติ วันนี้เขาดูอ่อนเพลียอย่างเห็นได้ชัด

“คุณมาร์โซ ดูเหนื่อยมากเลย เกิดปัญหาสุขภาพหรือเปล่าครับ?”

“ตอนนี้ศิลปินอ็องรี มาร์โซเพิ่งมาถึงหน้าพิพิธภัณฑ์ลูฟร์ หลังหายไปสองวัน เขากลับมาพร้อมท่าทางอิดโรยมาก เดี๋ยวเราจะลองสอบถามกันดูนะครับ คุณมาร์โซ!”

อ็องรี มาร์โซเงยหน้าขึ้นพร้อมทำหน้าบึ้งตึง

“ไสหัวไป”