695. บทที่ 695 0683 [มอบไพ่สว่างให้คุณใบหนึ่ง]
"เอ่อ บุญคุณหยดน้ำ ตอบแทนด้วยสายน้ำพุ?" ไมเคิลชะงักไปครู่หนึ่ง
"ใช่ สำนวนจีนของเราลึกซึ้งกว้างขวาง!" เหยียนสยงกล่าว "ความหมายก็เข้าใจง่ายมาก แต่ก่อนที่คุณจะตอบแทนด้วยสายน้ำพุ คุณตู้ยังกำชับฉันเรื่องหนึ่ง"
"เรื่องอะไรครับ?" ไมเคิลถามด้วยความอยากรู้
เหยียนสยงหัวเราะเบาๆ จู่ๆ ก็หยิบถ้วยชาออกมาจากด้านหลังราวกับเล่นกล รินน้ำชาถ้วยหนึ่งส่งให้ไมเคิล แจ็กสัน "คุณตู้ให้ฉันถามคุณว่า คุณเอาเงินหกแสนดอลลาร์นี้ไปทำอะไร?"
"ทำอะไรน่ะหรือครับ?" ไมเคิลส่ายหน้า พูดตามความจริง "ตอนนี้ผมยังไม่ได้คิดเลยครับ"
เหยียนสยงพยักหน้า "ถ้าอย่างนั้นตอนนี้คุณลองคิดดูสิว่าจะเอาไปทำอะไรกันแน่? ฝากธนาคาร? ให้พ่อแม่ พี่น้อง?"
ไมเคิลยิ้มขื่น "เมื่อกี้คุณก็เห็นแล้ว พ่อของผม แล้วก็พวกพี่ชายของผม... ไม่พูดถึงจะดีกว่าครับ!"
"งั้นก็คือจะไม่ให้พวกเขาละสิ! ฝากธนาคาร?" แววตาของเหยียนสยงเป็นประกาย
"อาจจะมั้งครับ" ไมเคิลประคองถ้วยชาขึ้นมาจิบ
เหยียนสยงกล่าวเสียงเรียบ "ฝากธนาคารปลอดภัยก็จริง แต่กินดอกเบี้ยจะได้สักเท่าไรกัน?"
ไมเคิลหัวเราะ "ผมเป็นคนจนนี่ครับ ชินกับความลำบากมาตลอด มีเงินฝากธนาคารก็ดีเหมือนกัน บางทีผมอาจจะซื้อบ้าน ซื้อกีตาร์ ซื้อรถ ซื้อของที่เมื่อก่อนผมอยากได้แต่ไม่กล้าคิดน่ะครับ!"
"นั่นก็คือการใช้จ่ายแบบไร้การควบคุมไงล่ะ!" เหยียนสยงยกถ้วยชาขึ้นมาจิบคำหนึ่ง มองดูไมเคิล "การใช้จ่ายแบบนี้ ไม่ช้าก็เร็วคุณต้องใช้เงินจนหมด แล้วจากนั้นล่ะ คุณจะทำอะไร?"
"ผม ผมไม่ทราบครับ" ไมเคิลลังเลเล็กน้อยก่อนตอบ
"ไม่ทราบ?" เหยียนสยงหัวเราะ "ว่าแล้วเชียว เหมือนที่คุณตู้เดาเอาไว้ไม่มีผิด"
"คุณตู้เดาว่าอะไรครับ เขาว่าอย่างไรบ้าง?" ไมเคิลยิ่งอยากรู้มากขึ้น
"เขาบอกว่าตอนนี้ถ้าคุณไม่เก็บเงินเอาไว้ไม่กล้าใช้ ก็จะใช้เงินอย่างบ้าคลั่ง ไร้การควบคุม! ในอนาคต มันไม่ใช่เรื่องดีสำหรับคุณเลย"
คำพูดเหล่านี้ที่เหยียนสยงทวนซ้ำ ล้วนเป็นสิ่งที่ตู้หย่งเซี่ยวกล่าวออกมาจากความรู้สึก
ในชาติก่อน ในฐานะราชาเพลงป็อปชื่อดังระดับโลก ชื่อเสียงของไมเคิล แจ็กสันเรียกได้ว่าไม่มีใครไม่รู้จัก
ทว่าเขาหาเงินได้มาก ก็ใช้จ่ายมากเช่นกัน ลำพังแค่ปราสาทเทพนิยายส่วนตัวที่เขาสร้างขึ้นก็ใช้เงินไปหลายพันล้านดอลลาร์แล้ว ยังมีค่าใช้จ่ายสำหรับชีวิตที่หรูหราฟู่ฟ่าตามปกติของเขาอีก จนกระทั่งในช่วงบั้นปลายของไมเคิล เขากลับมีรายได้ไม่พอกับรายจ่าย ติดหนี้ธนาคารและค่ายเพลงเป็นจำนวนมาก ทำให้ต้องแบกสังขารที่ป่วยไข้ตระเวนจัดคอนเสิร์ตทั่วโลก และสุดท้ายก็เสียชีวิตจากการฉีดยา
ไมเคิลฟังคำพูดของเหยียนสยงจบ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าคุณตู้ท่านนี้ดูเหมือนจะเข้าใจเขาเป็นอย่างดี
เมื่อครู่นี้ตอนที่เขาได้รับเงินหกแสนดอลลาร์มาอย่างกะทันหัน เขามีความคิดสองอย่างนี้จริงๆ โดยเฉพาะความคิดหลังที่อยากจะใช้จ่ายอย่างบ้าคลั่งและซื้อของหรูหรานั้นมีมากกว่า
"คุณเหยียนครับ ช่วยสอนผมที! ตกลงผมควรทำอย่างไรดีครับ?" ไมเคิลขอคำแนะนำอย่างถ่อมตัว
"ไม่ใช่ฉันสอนคุณ แต่เป็นคุณตู้สอนคุณ! และคุณตู้ก็ให้โอกาสคุณด้วย!" เหยียนสยงพูดด้วยรอยยิ้ม "คุณตู้ให้ฉันบอกคุณว่า เอาเงินไปซื้อหุ้น!"
"เอ๊ะ ซื้อหุ้นหรือครับ?" ไมเคิล แจ็กสันชะงักไปอีกครั้ง เบิกตากว้างมองเหยียนสยง "ผมฟังผิดไปหรือเปล่าครับ?"
"คุณฟังไม่ผิด คุณตู้ให้ฉันพูดกับคุณแบบนี้จริงๆ" เหยียนสยงวางถ้วยชาลง มองไมเคิลแล้วกล่าว "เขาบอกว่า เงินมากแค่ไหนก็ไม่พอให้ใครผลาญเล่น วิธีที่ดีที่สุดก็คือเอาเงินไปต่อเงิน และในอเมริกา วิธีหาเงินที่ดีที่สุดก็คือการซื้อหุ้น! แถมยัง "
เหยียนสยงชะงักไปครู่หนึ่ง "คุณตู้ยังให้ฉันมอบไพ่สว่างให้คุณใบหนึ่ง เอาเงินทั้งหมดไปซื้อโคคา-โคล่า!"
พรืด!
ไมเคิล แจ็กสันที่กำลังดื่มชาแทบจะพ่นออกมา เขาเบิกตากว้างมองเหยียนสยง "แค่กๆ อะไรนะ? โคคา-โคล่าเหรอ?"
แม้ก่อนหน้านี้ไมเคิลจะไม่เคยซื้อหุ้น และไม่ได้ติดตามตลาดหุ้น แต่ในฐานะคนอเมริกา เรื่องราวของวอลล์สตรีทมีรายงานบนหนังสือพิมพ์และโทรทัศน์อยู่ทุกวัน เขาย่อมรู้เรื่องบ้าง
โดยเฉพาะอย่างยิ่งบริษัทโคคา-โคล่าที่ช่วงนี้มีข่าวฉาวเรื่อง "คาเฟอีน" จนวุ่นวายไปหมด อีกทั้งผู้เชี่ยวชาญบางคนยังวิจัยพบว่า นอกจากโคคา-โคล่าจะทำให้เสพติดแล้ว ยังส่งผลต่อพัฒนาการของวัยรุ่นด้วย โดยเฉพาะเรื่องกระดูกพรุน...
แต่ตอนนี้ตู้หย่งเซี่ยวกลับให้เขาเอาเงินหกแสนออกมาซื้อหุ้นตัวนี้ทั้งหมดเนี่ยนะ
เหยียนสยงมองไมเคิลที่ทำหน้าตกตะลึงพลางยักไหล่ "เอาล่ะ ฉันถ่ายทอดคำพูดครบแล้ว! ฉันรู้ว่าตอนนี้นายกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ความคิดของคนรวย มักจะสวนทางกับคนทั่วไปเสมอ! เพราะยังไงซะโลกใบนี้ก็ถูกขับเคลื่อนโดยคนยี่สิบเปอร์เซ็นต์!"
"พูดจบแล้ว!" เหยียนสยงลุกขึ้นและผายมือเป็นเชิงส่งแขก "นายไปจัดการเองก็แล้วกัน!"
"ครับ คุณเหยียน!" ไมเคิลวางถ้วยชาลง ยืนขึ้น และแสดงความขอบคุณต่อเหยียนสยง จากนั้นก็หันหลังเตรียมตัวจากไป...
"เดี๋ยวก่อน!" จู่ๆ เหยียนสยงก็ร้องเรียกเขาจากด้านหลัง
ไมเคิลได้สติ "คุณเหยียน ยังมีเรื่องอะไรอีกเหรอครับ?"
เหยียนสยงพูดว่า "ในเมื่อนายเข้าร่วมกับบริษัทแผ่นเสียงเป่าลี่จินของเราแล้ว พวกเราก็ต้องคิดถึงอนาคตของนาย เราจะจ้างนักแต่งเพลงที่ดีที่สุดมาเขียนเพลงให้นาย นายเองก็ต้องเตรียมตัวไว้ด้วยล่ะ"
"ครับ คุณเหยียน! ผมจะพยายามอย่างเต็มที่ครับ!" ไมเคิลกำหมัดแน่นพลางกล่าว
"อืม แบบนั้นก็ดี! อย่าทำให้คุณตู้หย่งเซี่ยวผิดหวังในตัวนายล่ะ!" เหยียนสยงพยักหน้าและผายมือส่งแขกอีกครั้ง
ไมเคิลหันหลังเดินจากไป
เหยียนสยงนั่งลง ยกถ้วยชาขึ้นจิบ แล้วก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ "หรือว่าโคคา-โคล่าจะรุ่งระเบิดจริงๆ? พ่อบุญธรรมคงไม่วางแผนเล่นงานไอ้หนุ่มมืดนี่หรอกมั้ง? ถ้าเป็นเรื่องจริง งั้นนี่ก็เป็น... โอกาสน่ะสิ?"
เหยียนสยงกลอกตาไปมาและตื่นเต้นขึ้นมาทันที เขายกหูโทรศัพท์โทรไปที่ธนาคารฮุ่ยเฟิงเพื่อสอบถามว่าในบัญชีตัวเองมีเงินเหลืออยู่เท่าไหร่
เมื่อรู้ว่ามีเงินดอลลาร์ฮ่องกงเกือบห้าสิบล้าน เหยียนสยงก็ลังเลใจอยู่ชั่วครู่ จะทุ่มหมดตัวเพื่อซื้อหุ้นโคคา-โคล่าเลยดีไหม หรือจะเล่นแบบปลอดภัย ค่อยๆ ซื้อทีละนิดดี?
หกแสนดอลลาร์อเมริกาเท่ากับประมาณสี่ล้านกว่าดอลลาร์ฮ่องกง ถ้าอย่างนั้น ฉันซื้อสักห้าล้านดอลลาร์ฮ่องกงดีไหมนะ?
คิดถึงตรงนี้ เหยียนสยงก็สูดหายใจเข้าลึกๆ "เล่นแบบเพลย์เซฟดีที่สุด! ใช่ ถ้าเกิดขาดทุนขึ้นมาล่ะ?"
ทันใดนั้น เหยียนสยงก็โทรศัพท์กลับไป สั่งการเสิ่นปี้ผู้ยิ่งใหญ่แห่งธนาคารฮุ่ยเฟิง "รบกวนช่วยโอนเงินห้าล้านมาให้ผมที! ใช่ครับ ผมมีเรื่องด่วนต้องใช้! อืม ขอบคุณครับ! เงินของผมฝากประจำไว้เหรอ ดอกเบี้ยที่เหลือผมไม่เอาแล้ว!"
เสิ่นปี้ที่อยู่ปลายสายเห็นได้ชัดว่าตกตะลึงไปเล็กน้อย
ตั้งแต่เหยียนสยงถูก "ยึดทรัพย์" เขาก็ทำงานอย่างระมัดระวังมาก โดยเฉพาะเรื่องชอบเก็บเงินสดฝากไว้มากกว่าเอาไปลงทุน
แต่ครั้งนี้กลับเหนือความคาดหมายอยู่บ้าง
แม้เหยียนสยงจะไม่ได้บอกตรงๆ ว่าลงทุนอะไร แต่เสิ่นปี้ก็เดาได้ว่าแปดเก้าส่วนน่าจะเป็นพวกหุ้น ไม่อย่างนั้นคงไม่รีบร้อนโอนเงินขนาดนี้
เสิ่นปี้อยากจะเตือนเหยียนสยงว่า "การลงทุนในตลาดหุ้นมีความเสี่ยง โปรดระมัดระวัง" แต่คิดไปคิดมา ก็เลือกที่จะหุบปาก
พูดคุยกับเสิ่นปี้ทางโทรศัพท์จนเสร็จสรรพ เหยียนสยงถึงได้วางสาย
ตอนนี้เสิ่นปี้เป็นถึงหัวหน้าฝ่ายการเงิน "ส่วนตัว" ของตู้หย่งเซี่ยว จนถึงขั้นลูกน้องหลายคนของตู้หย่งเซี่ยวมีธุระอะไรก็ชอบไปหาเสิ่นปี้ให้ช่วยจัดการ
"ก๊อกๆๆ!" เหยียนสยงใช้นิ้วเคาะโต๊ะ "ไม่เอาดอกเบี้ยพวกนี้ก็รู้สึกเสียดายอยู่เหมือนกันนะเนี่ย เพราะยังไงก็ตั้งหลายหมื่น! เฮ้อ! หวังว่าครั้งนี้จะเดิมพันถูกนะ! ห้าล้านซื้อโคคา-โคล่า อย่าทำให้ขาดทุนย่อยยับเด็ดขาดเชียว!"
