ทีมงานผู้กำกับทุกคนต่างจับจ้องไปที่จอมอนิเตอร์ ชื่นชม "ภาพวาดระดับโลก" ที่ถูกสร้างขึ้นโดยหลินจือไป๋

ไม่มีภาพไหนที่ดูพิศวงไปมากกว่านี้อีกแล้ว

ทั้งที่จริง ๆ แล้ว หลานเย่แค่ต้องเลี้ยวไปแตะตัวพวกเย่อิงที่นั่งโม้กันอยู่บนบันไดก็สามารถจับลูกแกะสามตัวได้ในพริบตา พร้อมทำภารกิจให้สำเร็จได้ในระดับสูงสุด!

แต่หลานเย่กลับเมินเฉยต่อพวกเธอ แล้วเอาแต่ไล่ตามหลินจือไป๋ไม่หยุด!

เพราะในมุมมองของหลานเย่ เขาเชื่อว่าเพื่อนร่วมทีมของตัวเองได้จับสาว ๆ ทีมสีน้ำเงินไปหมดแล้ว!

ถ้าเขาแค่มองโทรศัพท์สักนิดเดียว แผนการของหลินจือไป๋ก็คงพังไม่เป็นท่า!

แต่เพราะเสน่ห์เย้ายวนของหลินจือไป๋ หลานเย่จึงไม่มีเวลาว่างดูโทรศัพท์เลย!

เมื่อหลินจือไป๋วิ่งนำหลานเย่ไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ ทีมงานผู้กำกับทั้งหมดถึงกับหัวเราะจนเกือบเป็นลม!

“โอ๊ยยย!”

“ทีมเหลืองน่าสงสารสุด ๆ!”

“โดนหลอกกันทั้งสี่คนเลย!”

“พวกเขายังคุยกันอยู่ในแชทกลุ่มเล็กด้วยนะ!”

“แต่แค่เพราะหลานเย่ไม่มองโทรศัพท์สักที ทุกอย่างก็เลยพังหมด ฮ่า ๆ ๆ!”

แต่ความฮานี้ยังไม่จบ

ผ่านไปอีกไม่กี่นาที หรงอีหลางและเย่จวินจี๋ก็ไล่ตามกู้สิงกันสุดชีวิต!

“สู้ ๆ!”

เย่อิงเชียร์เสียงดังอย่างสะใจ ไม่กลัวตายเลยสักนิด

“กู้สิง วิ่งเร็วเข้า!”

ฉู่ฉู่เองก็เข้าร่วมปั่นด้วย เรื่องนี้มันสนุกเกินไปแล้ว!

หลินจือไป๋ที่ปลอมตัวเป็นเสียงผู้กำกับแล้วประกาศ “คัดออก” ไปก่อนหน้านี้ เท่ากับแจก “บัตรกันตาย” ให้พวกเธอสามคนเลย!

“บุกเลยยย!”

หานเยว่ซวงที่ปกติไม่กล้าเสี่ยงก็เริ่มฮึกเหิม ส่งเสียงเชียร์ตามไปอีกคน

หรงอีหลางและเย่จวินจี๋มองสามสาวแวบหนึ่งก่อนเมินไป แล้วไล่ตามกู้สิงต่อไป

ฮึ!

พวกเธอเป็นแค่ลูกแกะที่ถูกหลานเย่จับไปแล้วเท่านั้น!

“ใกล้หมดเวลาแล้ว”

หานเยว่ซวงมองโทรศัพท์ก่อนบอกว่า “อีกห้านาที ทีมขาวจะเป็นหมาป่า”

“เราต้องไปซ่อนก่อน”

เย่อิงลุกขึ้นแล้วพูดว่า “ให้พ่อค้าหน้าเลือดไปปลอมเป็นผู้กำกับอีกที”

“แต่แผนนี้ก็มีความเสี่ยงนะ”

ฉู่ฉู่วิเคราะห์ “ถ้าพวกนั้นเช็กข้อมูลกันในแชทเมื่อไหร่ แผนแตกแน่นอน”

“แต่พ่อค้าหน้าเลือดต้องมีวิธีอยู่แล้ว”

เย่อิงไม่หวั่นเลยแม้แต่น้อย เธอรู้สึกว่าการอยู่ทีมเดียวกับหลินจือไป๋คือการตัดสินใจที่ดีที่สุดของเธอในการเข้าร่วมวาไรตี้ครั้งนี้ หมอนี่มันเทพเกินไปแล้ว!

“งั้นไปซ่อนที่เดิม อย่าให้ใครเห็น”

สามสาวมองซ้ายมองขวา ก่อนแอบกลับไปซ่อนยังที่เดิม

อีกด้านหนึ่ง

หลินจือไป๋ยังคงวิ่งต่อไป ไม่ยอมให้หลานเย่จับตัวได้

เพราะระบบได้ปรับแต่งร่างกายของหลินจือไป๋ แม้ว่าเขาจะไม่ได้วิ่งเร็วมาก แต่ก็อยู่ในระดับเดียวกับหลานเย่

ตราบใดที่กัดฟันสู้ หลานเย่ก็ไม่มีทางจับเขาได้!

โดยเฉพาะเมื่อเวลาจะหมดลง หลานเย่ที่หอบแฮ่ก ๆ มองหลินจือไป๋อย่างไม่เต็มใจ แต่ก็ต้องยอมแพ้

“ช่างเถอะ ยังไงทีมพวกนายก็ถูกกำจัดไปสามคนแล้ว!”

เขาปลอบใจตัวเองก่อนจะเดินไปหาที่ซ่อน เพราะใช้พลังงานไปเยอะมาก

เดี๋ยวทีมขาวจะเป็นหมาป่า ถ้าถูกเจอจะอันตรายได้

หลินจือไป๋เองก็แทบหมดแรง

เพื่อเจ้าพวกตัวถ่วงสามคนนั้น เขาต้องกล้ำกลืนฝืนทนขนาดนี้!

ต้องหาทางเอาคืนพวกเธอให้ได้!

แต่นี่ยังไม่จบ เขายังต้องรับมือกับทีมขาวต่อไป

ใช้กลยุทธ์เดิมไม่ได้แล้วแน่ ๆ

เพราะอีกไม่นานหลานเย่จะเห็นในแชทว่าตัวเองโดนหลอก

และเพื่อแก้แค้น ทีมเหลืองอาจแจ้งข่าวให้ทีมขาวรับรู้ทันที!

เขาไม่กล้าเสี่ยงอีกต่อไป

และแล้ว

ในขณะที่หลานเย่หาที่ซ่อน เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแชท

พอเห็นข้อความในกลุ่มเล็ก เขาก็ชะงักทันที รีบแท็กทุกคนว่า

“ฉันไม่ได้จับลูกแกะสามตัวของทีมสีน้ำเงินนะ!”

หรงอีหลาง: ?

เย่จวินจี๋: ?

หนิงหลิงตกตะลึง: “ไม่ใช่นายเหรอ? พวกเราก็ไม่ได้จับนะ!”

เกิดอะไรขึ้น?

ก็ในลำโพงของผู้กำกับประกาศว่าพวกเธอถูกคัดออกไปแล้วนี่นา?

แต่กลับไม่มีใครจับพวกเธอเลยสักคน!?

ทั้งสี่คนอึ้งกันหมด!

แล้วพวกเขาก็รีบไปแท็กผู้กำกับในแชทกลุ่มใหญ่ทันที!

“ผู้กำกับ! คุณแกล้งพวกเราใช่ไหม!? พวกเราสี่คนไม่ได้จับพวกนั้นเลยนะ!”

“ไม่ใช่ผมที่แกล้งพวกคุณ เกมยังดำเนินต่อไป กรุณาเล่นให้สนุกนะครับ ถ้าไม่เข้าใจ ตอนจบเกมลองไปถามทีมสีน้ำเงินดูเองละกัน (ขำเบา ๆ)”

ผู้กำกับตอบกลับ

ผู้กำกับไม่ได้ให้คำอธิบายอะไรเพิ่มเติม

ความสามารถในการเลียนเสียงจนสามารถหลอกหมาป่าทั้งทีมของหลินจือไป๋เป็นสิ่งที่เขาสร้างขึ้นเอง ผู้กำกับไม่มีอะไรจะพูด

แถมยังยินดีที่มันเป็นแบบนี้เสียด้วยซ้ำ

เพราะการเล่นสุดแสบของหลินจือไป๋ ทำให้เกมในรอบนี้ดูสนุกขึ้นมากอย่างมหาศาล และแน่นอนว่าผู้ชมจะต้องขำจนท้องแข็งแน่ ๆ!

สำหรับทีมงานรายการแล้ว

เรตติ้งคือสิ่งที่พวกเขาต้องการที่สุด!

ดังนั้นแม้ว่าแผนของหลินจือไป๋จะเป็นการเล่นแง่ที่เข้าไปแตะขอบเขตของกฎกติกา แต่ผู้กำกับก็ไม่คิดจะเข้าไปยุ่ง แถมยังแอบช่วยอีกต่างหาก!

กฎมีช่องโหว่ก็ต้องใช้ให้เป็นประโยชน์!

ความจริงแล้ว รายการวาไรตี้ก็ต้องการแขกรับเชิญที่กล้าเล่นแบบนี้อยู่แล้ว ถ้าไม่มีแผนเจ้าเล่ห์แบบนี้แล้ว รายการจะมีเรตติ้งได้ยังไง?

ทีมเหลืองพากันมึนงง ขณะที่สองทีมที่เหลือก็กำลังอ่านแชทในกลุ่มใหญ่และเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง

แต่ว่า...เกมยังไม่จบ!

ทีมขาวเริ่มออกล่าแล้ว!

ฉีเทียนเหวินที่กลายเป็นหมาป่า กระโจนออกมาด้วยพลังเต็มเปี่ยมพร้อมตะโกนเสียงดังลั่น

"โจวหานจิ้น!"

"ถ้าเป็นลูกผู้ชายจริง ออกมาสู้กันซะ!"

"แค่ดูสิว่าฉันจะจับนายได้ไหมก็พอแล้ว!"

โอ้โห!

ฉีเทียนเหวินอาฆาตโจวหานจิ้นแบบสุด ๆ!

เกมแพ้ได้!

แต่โจวหานจิ้นต้องตาย!

ก็แน่ล่ะ...

ตอนที่เขากลั้นใจเข้าไปซ่อนในถังขยะเพื่อเอาตัวรอด โจวหานจิ้นดันเห็นเข้าเต็ม ๆ!

แถมตอนจบยังถูกเปิดโปงแบบตัวตลก แถมยังโดนจับไปอีก มันเป็นความอับอายระดับมหากาพย์!

"งั้นก็มาเลย!"

โจวหานจิ้นเป็นลูกผู้ชายเต็มตัว เมื่อได้ยินคำท้าทายแบบนี้ก็ทนไม่ได้ ตะโกนตอบกลับทันที!

ฉีเทียนเหวินพุ่งเข้าใส่ทันที พร้อมสั่งทีม

"โจวหานจิ้นเป็นของฉัน! พวกนายไปล่าลูกแกะตัวอื่นซะ!"

จางซีหยางเกาหัวแกรก ๆ แล้วถามขึ้นว่า

"โจวหานจิ้นไปทำอะไรฉีเทียนเหวินเนี่ย?"

"ไม่รู้ว่ะ"

กู้สิงตอบพลางมองไปรอบ ๆ “แต่ไปไล่จับคนอื่นกันก่อนเถอะ เออ ว่าแต่นายไม่รู้สึกว่าทีมสีน้ำเงินแปลก ๆ เหรอ?”

"หมายถึงอะไร?"

"ก็ทีมเหลืองไม่ได้จับใครจากทีมสีน้ำเงินเลยซักคน แต่พวกเขากลับถูกประกาศว่าตกรอบแล้ว นี่มันแปลกเกินไป..."

"ไม่น่าแปลกใจหรอก"

จางซีหยางพูดขึ้นด้วยท่าทางครุ่นคิด

"ฉันสงสัยว่าข่าวลือเรื่องทีมสีน้ำเงินถูกคัดออก มันอาจจะเป็นเรื่องโกหกหมดเลยก็ได้... อาจารย์ไป๋เชี่ยวชาญเรื่องการเลียนเสียงมากนะ"

"เลียนเสียง?"

กู้สิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่เข้าใจนัก

ขณะที่ฉินเลี่ยนหัวเราะแล้วอธิบายเพิ่มว่า

"เข้าใจง่าย ๆ ก็คืออาจารย์ไป๋สามารถเลียนเสียงของใครก็ได้"

"ดังนั้นตั้งแต่นี้ไป ไม่ว่าเสียงจากลำโพงจะพูดว่าอะไร ห้ามเชื่อเด็ดขาด!"

"เราต้องคอยรายงานกันเองในแชทว่าใครจับใครได้แล้ว!"

"ห๊ะ?"

กู้สิงทำหน้าเหมือนไม่อยากเชื่อ แอบคิดว่าคู่นี้กำลังหลอกเขาเล่นอยู่รึเปล่า

การไล่ล่าของทีมขาวดำเนินไปอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง

เสียงจากลำโพงประกาศเป็นระยะ ๆ ว่ามีลูกแกะบางตัวถูกจับไปแล้ว

สุดท้ายโจวหานจิ้นก็ไม่รอด ถูกฉีเทียนเหวินจับตัวไปจนได้

ขณะที่หลินจือไป๋เองก็สามารถไปรวมตัวกับเย่อิงและพวกได้สำเร็จ เขายังคงใช้กลยุทธ์เดิมคือคอยช่วยปกป้องเพื่อนร่วมทีม

โชคดีที่ในบริเวณนั้นไม่มีหมาป่าของทีมขาวเลย

ด้วยจำนวนคนที่จำกัด หมาป่าของทีมขาวไม่สามารถจับลูกแกะจากทั้ง 3 ทีมได้หมดแน่ ๆ

สุดท้ายเวลาก็หมดลง

"ในอีกครึ่งชั่วโมงถัดไป ทีมสีน้ำเงินจะเป็นหมาป่า กรุณาหลบซ่อนให้ดี!"

เสียงจากลำโพงดังขึ้น

เย่อิงที่เบื่อหน่ายจากการซ่อนมานาน กระโดดขึ้นทันที ตาวาวโรจน์พร้อมลุย

"ฉู่ฉู่ ไปกับฉัน!"

"ไปไหน?"

"ไปล่าฉีเจียนเจีย!"

ฉู่ฉู่ลังเลเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า

"พวกเราฟังอาจารย์ไป๋เถอะ"

หลังจากเล่นเกมนี้มานาน หลินจือไป๋กลายเป็นเหมือนกัปตันของพวกเธอไปแล้ว

ตอนเช้าเรียกเขาว่า ‘พี่’

ตอนเที่ยงกลายเป็น ‘อาจารย์’ ซะงั้น!?

นี่มันอัปเกรดความสัมพันธ์แล้วสินะ?

"จะทำอะไรก็ทำไป ถ้าเห็นลูกแกะที่ไหน รายงานในแชทก็พอ"

ตอนนี้ทีมสีน้ำเงินเป็นหมาป่าแล้ว

หลินจือไป๋ไม่ต้องเป็นพี่เลี้ยงให้ใครอีก เขาดีใจสุด ๆ ที่สามารถทิ้งพวกเธอไปทำอะไรคนเดียวได้ซะที!

"ไปเลย!"

เย่อิงลากฉู่ฉู่และหานเยว่ซวงออกไป ก่อนจะตะโกนทิ้งท้ายว่า

"ถ้าพ่อค้าหน้าเลือดต้องการความช่วยเหลือ ก็ตะโกนเรียก ‘ฉู่ฉู่’ นะ!"

หลินจือไป๋: "……"

หลังจากแน่ใจว่าพวกเธอไปแล้ว หลินจือไป๋ก็เข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง

ผ่านไปไม่กี่อึดใจ

เขาก็ออกมาอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้เขาแต่งตัวเป็นทีมงานรายการแล้ว!

ใช่แล้ว

หลินจือไป๋คิดว่า

ถ้าอยากชนะเกมนี้ ตามหลักแล้วต้องมีความอึดและความเร็ว เพราะยิ่งวิ่งเร็วก็ยิ่งจับคนได้ง่ายขึ้น แต่ทุกคนที่นี่ก็เป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว จะมีใครเร็วกว่ากันมากขนาดนั้นเชียว?

ถ้าจะจับง่ายหน่อยก็ต้องเป็นแขกรับเชิญหญิง

แต่แขกรับเชิญหญิงก็มีแค่ไม่กี่คนและส่วนใหญ่อยู่ทีมเดียวกับเขาซะอีก!

ดังนั้น

เขาต้องใช้แผนการนอกกรอบ!

วิธีของเขาคือปลอมตัวเป็นทีมงานของรายการ!

ส่วนชุดที่เขาใส่อยู่นั้น เขาได้มาจากตอนที่ไปยืมไมค์จากผู้กำกับ เขาแค่ "แอบขอ" มาด้วยเท่านั้นเอง

ณ ตอนนั้น

เหล่าทีมงานที่กำลังตามถ่ายทำอยู่ หันมามองหลินจือไป๋ที่ออกมาพร้อมกับชุดของพวกเขา ถึงกับอึ้ง!

"พี่ชาย"

หลินจือไป๋หันไปยิ้มให้หนึ่งในทีมงานก่อนพูดว่า

"ขอยืมหมวกหน่อยได้ไหม?"

"ได้สิ" ทีมงานตอบแบบงง ๆ แล้วส่งหมวกให้

"เอาหน้ากากไปด้วยไหม?"

"ไม่เอาละกัน"

หลินจือไป๋กลัวว่าถ้าอีกฝ่ายให้หน้ากากที่ใช้แล้วมา มันจะยุ่งยาก

"อันนี้ของใหม่"

ทีมงานหยิบหน้ากากสีดำออกจากกระเป๋า

"โอเค! อันนี้เอา!"

ตอนนี้แผนของเขาสมบูรณ์แบบแล้ว!

ทันใดนั้นเอง

แชทกลุ่มของทีมสีน้ำเงินมีแจ้งเตือน

เย่อิง: 【พึ่งเห็นฉีเทียนเหวินกับโจวหานจิ้นกำลังโม้กันที่ริมน้ำ】

เย่อิง: 【แนบรูป / รูปภาพ】

"ดี!"

หลินจือไป๋ยิ้มทันที ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังริมน้ำ

ในชีวิตก่อนเขาเคยเห็นฉากแบบนี้ในรายการเรียลลิตี้โชว์มาเยอะแล้ว การปลอมตัวเป็นทีมงานเพื่อจับผู้เล่นเป็นอะไรที่ใช้ได้ผลเสมอ

แต่

ในโลกนี้ รายการเรียลลิตี้เพิ่งเริ่มต้น!

พวกดาราที่เข้าร่วมรายการ ยังไม่รู้จักลูกเล่นแบบนี้เลย!

ที่ริมน้ำ

โจวหานจิ้นหัวเราะพลางพูดว่า

"ทีมสีน้ำเงินนี่อ่อนเกินไป มีแค่ ‘อาจารย์ไป๋’ คนเดียวเป็นผู้ชาย นอกนั้นเป็นสาว ๆ ที่วิ่งสู้พวกเราไม่ได้อยู่แล้ว"

"ใช่เลย"

ฉีเทียนเหวินก็ไม่คิดว่าทีมสีน้ำเงินจะมีพิษสงอะไร "ต่อให้หลินจือไป๋มาจริง ๆ ก็แค่แยกกันวิ่ง เขาก็จับเราไม่ได้อยู่ดี"

ทั้งคู่คุยกันอย่างสบายใจ

ระหว่างนั้น

พวกเขาเห็นทีมงานของรายการเดินเข้ามาหลายคนแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร

เพราะระหว่างถ่ายทำแบบนี้ ทีมงานเดินไปเดินมาเป็นเรื่องปกติ!

แต่แล้ว

โจวหานจิ้นรู้สึกว่ามีใครบางคนมาสะกิดเขา

"มีอะไรเหรอ?" เขาหันไปถาม

ฉีเทียนเหวินเองก็ถูกสะกิดเหมือนกัน "หืม? มีอะไร?"

"ไม่มีอะไรครับ"

ทีมงานคนนั้นตอบกลับสั้น ๆ

ทั้งสองพยักหน้าก่อนจะหันไปคุยกันต่อ เรื่องที่ว่าควรจะมาตกปลาด้วยกันวันหลังแล้วอวดฝีมือการตกปลาของตัวเอง

แต่แล้ว

เสียงประกาศจากลำโพงดังขึ้น!

"โจวหานจิ้น ถูกคัดออก!"

"ฉีเทียนเหวิน ถูกคัดออก!"

ทั้งสองชะงักไปทันที

พวกเขาหันมองหน้ากัน

แล้วหันขวับไปมอง "ทีมงาน" คนนั้นทันที!

"เล่นกันต่อเถอะครับ"

หลินจือไป๋ยิ้มกวน ๆ ให้พวกเขาก่อนจะเดินจากไปทันที

เขายังต้องไปจับลูกแกะเพิ่มอีก!

หวังพึ่งเพื่อนร่วมทีมไม่ได้แน่นอน!

"อาจารย์ไป๋!"

"หลินจือไป๋!"

ทั้งสองกัดฟันแน่นด้วยความเดือดดาล

และแล้ว

ตลอดช่วงเวลาที่เหลือของเกม

เสียงประกาศจากลำโพงก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

"เย่เจิ้น ถูกคัดออก!"

"กู้สิง ถูกคัดออก!"

"หลานเย่ ถูกคัดออก!"

แผนของหลินจือไป๋ได้ผลเกินคาด!

เย่อิง ฉู่ฉู่ และหานเยว่ซวง ยังไม่ได้จับใครเลย!

แต่พอได้ยินเสียงประกาศว่ามีคนถูกคัดออกติด ๆ กัน สามสาวถึงกับตกตะลึง!

"เกิดอะไรขึ้น!?"

เย่อิงแทบไม่อยากเชื่อ "พวกนั้นโดนหลินจือไป๋จับหมดเลยเหรอ!?"

"ห้าคนแล้ว!"

ฉู่ฉู่เบิกตากว้าง "อาจารย์ไป๋จับลูกแกะไปแล้วห้าตัว!"

"แถมเป็นแกะตัวผู้ทั้งหมด!"

หานเยว่ซวงเสริมขึ้นมาเพราะห้าคนที่ถูกจับไปล้วนเป็นผู้ชายทั้งหมด

สาเหตุ?

เพราะพวกผู้ชายในรายการมั่นใจในตัวเองเกินไป!

พวกเขาคิดว่าทีมสีน้ำเงินไม่มีพิษสง เลยใช้เวลานี้พักผ่อนแทนที่จะหลบซ่อน

พวกเขาคิดแค่ว่า

"ถ้าเจอหมาป่าทีมสีน้ำเงิน ก็แค่ใช้แรงวิ่งหนีให้เร็วกว่าพวกเขาก็พอ"

แต่ใครจะไปคิดว่าหลินจือไป๋จะปลอมตัวเป็นทีมงานของรายการ!

สุดท้ายเลยโดนหลอกจับหมดแบบไม่ทันตั้งตัว!

ตรงข้ามกับแขกรับเชิญหญิงที่รู้จักซ่อนตัวและระแวงมากกว่า ซึ่งหลินจือไป๋ก็คิดว่าการหาพวกเธอเสียเวลาจึงไม่ไปยุ่ง

แต่แล้ว

หลินจือไป๋เหลือบไปเห็น "เหยื่อ" อีกสองคน

เย่จวินจี๋!

หรงอีหลาง!

ถ้าจับสองคนนี้ได้ ทีมสีน้ำเงินก็แทบจะเป็นที่หนึ่งแน่นอน

แต่ปัญหาคือ

สองคนนั้นเล่นปีนต้นไม้!

ถึงต้นไม้จะไม่สูงมาก แต่ก็ไม่มีที่ให้เหยียบขึ้นไปง่าย ๆ คนทั่วไปไม่มีทางปีนขึ้นไปได้แน่นอน!

ไม่รู้ว่าทั้งสองทำได้ยังไง

แต่ที่แน่ ๆ หลินจือไป๋ไม่คิดจะปีนขึ้นไปเองแน่ ๆ

หลินจือไป๋ค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ก่อนจะคิดแผนขึ้นมาได้

จากนั้นก็แสร้งพูดขึ้นว่า

"หรงอีหลางครับ ไมค์ของคุณดูเหมือนจะมีปัญหา ผมต้องขอตรวจสอบหน่อย"

"ฉันไม่ลงไปหรอก"

หรงอีหลางตอบกลับเสียงเรียบเพราะไม่อยากลงจากต้นไม้

"ไม่เป็นไรครับ"

หลินจือไป๋ยิ้ม "คุณแค่ถอดไมค์แล้วยื่นลงมาให้ผมก็พอ"

"ก็ได้"

หรงอีหลางดูหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ก็เข้าใจว่ารายการต้องมีเสียงที่ชัดเจนเลยถอดไมค์ออกแล้วยื่นให้หลินจือไป๋

หลินจือไป๋เขย่งเท้าไปรับ

มือของเขาแตะมือของหรงอีหลางได้แล้ว!

แต่...

เขายังไม่จับตัวอีกฝ่าย

เพราะถ้าทำแบบนั้นทันที เย่จวินจี๋จะรู้ตัวและระวังมากขึ้น

หลินจือไป๋ทำทีเป็นตรวจสอบไมค์ ก่อนจะพูดขึ้นว่า

"ขอโทษครับ ผมเช็กผิด ไมค์ของหรงอีหลางไม่มีปัญหา"

"น่าจะเป็นของเย่จวินจี๋มากกว่า"

"ช่วยยื่นให้ผมดูหน่อยได้ไหมครับ?"

"โอเค"

เย่จวินจี๋ไม่สงสัยอะไรเลย รีบถอดไมค์แล้วส่งให้หลินจือไป๋ทันที

ขณะที่เขายื่นมือออกไป หลินจือไป๋ก็พูดกับหรงอีหลางว่า

"เอาคืนไปครับ ระวังรับดี ๆ"

"อืม"

หรงอีหลางรับไมค์คืนไปและแตะมือตัวเองเข้ากับมือของหลินจือไป๋โดยไม่ทันสังเกต

เสียงจากลำโพงดังขึ้นทันที!

"หรงอีหลาง ถูกคัดออก!"

"ห๊ะ!?"

เย่จวินจี๋งงเป็นไก่ตาแตก!

แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไร มือของเขาก็ถูกหลินจือไป๋แตะเข้าด้วย!

"เย่จวินจี๋ ถูกคัดออก!"

เสียงจากลำโพงดังซ้ำอีกครั้ง

ทั้งสองคนหน้าเปลี่ยนสีทันที

พวกเขาหันขวับไปมอง "ทีมงาน" ตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ!

"แกเป็น...!?"

หลินจือไป๋ยิ้มกว้างก่อนจะถอดหน้ากากออก

พร้อมกับเงยหน้าขึ้น เผยรอยยิ้มสุดกวนโอ๊ย!

"เซอร์ไพรส์~"

และเหมือนกับเป็นโชคชะตา

ทันใดนั้นเอง เสียงจากลำโพงก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"หลี่เซียว ถูกคัดออก!"

"หืม?"

หลินจือไป๋ยิ้มกว้างขึ้นไปอีก

ดูเหมือนว่าเย่อิงกับพวกเธอสามคนจะไม่ไร้ประโยชน์ซะทีเดียว

อย่างน้อยพวกเธอก็ช่วยจับลูกแกะมาได้หนึ่งตัว!