"พี่เซี่ยว สถานการณ์ฝั่งนั้นดูเหมือนจะไม่ค่อยดีเลยครับ!"
เสอจ๋ายหมิงเคาะประตูรถของตู้หย่งเซี่ยว พลางพูดด้วยท่าทีตื่นตระหนกเล็กน้อย
"ได้ยินมาว่าฝั่งหาวเป๋ถือปืน AK47 กดดันกำลังคนของสามธงเอาไว้ได้ครับ!"
จุดที่ตู้หย่งเซี่ยวอยู่ห่างจากท่าเรือประมาณสามร้อยเมตร
เพื่อปกป้องความปลอดภัยของตู้หย่งเซี่ยว คนของหน่วยพยัคฆ์บินห้าสิบคนคอยคุ้มกันอยู่รอบตัวเขา ทุกคนถือปืนพร้อมกระสุนและเตรียมพร้อมรับคำสั่ง
ตู้หย่งเซี่ยวมองดูความมืดมิดยามค่ำคืน ภายนอกมีสายฟ้าแลบเป็นสาย เสียงฟ้าร้องดังก้อง เขากระดิกนิ้วเรียกหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์บิน
"ท่านครับ มีคำสั่งอะไรครับ?"
"ไป สนับสนุนสามธง!"
"เอ่อ..."
"นี่คือคำสั่ง!"
"ครับ ท่าน!"
หัวหน้าหน่วยพยัคฆ์บินส่งสัญญาณมือให้ทุกคน แล้วตะโกนสั่ง "ทุกคนฟังให้ดี มุ่งหน้าไปที่ท่าเรือ!"
เปรี้ยง!
เสียงฟ้าร้องดังกึกก้อง
คนทั้งห้าสิบคนราวกับภูตผี บุกจู่โจมท่าเรือเกาลูนอย่างฉับพลันในยามค่ำคืน
ด้านหลัง เสอจ๋ายหมิงกวักมือเรียกเฉินเหวินฮุยให้เข้ามาหา พลางพูดว่า "ตอนนี้เป็นเวลาแสดงความจงรักภักดีของนายแล้วนะ..."
"แสดงความจงรักภักดีเหรอ?"
"เรียนรู้เอาไว้ซะ!"
จากนั้นก็เห็นเสอจ๋ายหมิงยืนหยัดเฝ้าระวังอยู่ที่หน้าต่างรถของตู้หย่งเซี่ยวอย่างสง่าผ่าเผย เขาชักมีดสั้นออกมาจากอกเสื้อ สายตาสอดส่องไปรอบๆ อย่างไม่ลดละ
เฉินเหวินฮุยเข้าใจในทันที รีบวิ่งไปที่หน้าต่างรถอีกฝั่ง คิดจะหยิบอาวุธขึ้นมาแต่ก็ไม่มี จึงใช้พัดพับแทนอาวุธ ยืนเฝ้าอยู่ด้านนอกอย่างน่าเกรงขาม
ตู้หย่งเซี่ยวเห็นภาพนี้แล้วก็ส่ายหน้า มิน่าล่ะคนเขาถึงบอกว่า 'บัณฑิตก่อกบฏสิบปีก็ไม่สำเร็จ!'
...
"ไอ้พวกสวะ ตอนนี้รู้ความร้ายกาจของฉันหรือยัง! ฮ่าๆๆ!"
ต้าเวยกับเสี่ยวเวยนำกำลังคนถือปืน AK47 ไล่ฆ่าฟันพวกสามธงจนล้มลุกคลุกคลาน
หาวเป๋ที่เฝ้ามองดูการต่อสู้อยู่ด้านหลังกัดซิการ์ไว้ในปาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความยโสโอหัง เมื่อเห็นกำลังคนของสามธงถอยร่นไม่หยุด เขาก็ยิ่งหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
"ท่านครับ ไม่ไหวแล้วครับ อำนาจการยิงของอีกฝ่ายรุนแรงเกินไป พวกเราต้านไม่อยู่แล้ว!" ตำรวจนอกเครื่องแบบคนหนึ่งพูดกับจวงติ้งเสียน
"ยันเอาไว้ก่อน หาโอกาสตอบโต้!"
"ครับ!"
อีกด้านหนึ่ง หน่วยปราบปรามยาเสพติดที่นำโดยเริ่นต๋ารงก็ประสบปัญหาเช่นกัน พวกเขาถูกปืน AK47 ของอีกฝ่ายสาดกระสุนใส่จนไม่มีแรงจะปัดป้อง
ในฐานะคนที่เพิ่งสวามิภักดิ์และตามมาร่วมปราบหาวเป๋ โจวจิ่นหรงในตอนนี้ยิ่งตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
เขาไม่คิดเลยว่าหาวเป๋จะบ้าบิ่นขนาดนี้ ถึงกับกล้าปะทะกับสามธงซึ่งๆ หน้า ตามหลักแล้วโจรเจอตำรวจก็ควรจะหนีหัวซุกหัวซุนไม่ใช่เหรอ?
"ผู้กำกับโจว เอาไงดีครับ? พวกเราจะถอย หรือจะลุยต่อ?" ลูกน้องคนหนึ่งเอ่ยถาม
โจวจิ่นหรงกัดฟันกรอด "ถอยเหรอ? ตอนนี้พวกเราไม่มีทางให้ถอยแล้ว! ตั้งแต่เราเลือกยืนอยู่ฝั่งผู้กำกับตู้ ชีวิตของพวกเราก็เป็นของเขาแล้ว!"
"แต่ว่า..."
"ไม่มีแต่ทั้งนั้น!" โจวจิ่นหรงที่เคยชินกับการใช้ชีวิตสุขสบายและถนัดเรื่องหาเงินมาตลอด ระเบิดความดุดันดั่งเสือพุ่งทะยานขึ้นฟ้า เขาชูปืนพกขึ้น "บอกพี่น้องทุกคน ครั้งนี้ฉันโจวจิ่นหรงขอสู้ตายไม่ยอมถอย!"
...
ปัง ปัง ปัง!
ลูกน้องของอี้ฉวินกอดปืน AK47 สาดกระสุนอย่างบ้าคลั่ง!
กระสุนหนาแน่นราวกับห่าฝน!
"เอ๊ะ คนพวกนั้นไม่ยอมถอยงั้นเหรอ?" ต้าเวยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปรายงานสถานการณ์ให้หาวเป๋ทราบทันที
"ดูชัดหรือยัง ตกลงว่าเป็นกำลังคนของฝั่งไหน?"
"ดูชัดแล้วครับ!" สีหน้าของต้าเวยมีความลังเลอยู่บ้าง
หาวเป๋กัดซิการ์พร้อมกับถลึงตาใส่เขา "มัวแต่อ้ำอึ้งทำไม? มีอะไรก็รีบพูดมา!"
"กำลังคนพวกนั้นผมรู้จัก ดูเหมือนว่าจะเป็น... โจวจิ่นหรงแห่งสามธงครับ!"
"อะไรนะ?" หาวเป๋เบิกตากว้างอย่างดุดัน รังสีอำมหิตพุ่งทะยานฟ้า "สามธง? กำลังคนของเฉินจื้อเชางั้นเหรอ?"
"ใช่ครับ ดูจากสถานการณ์แล้ว คนที่ลอบโจมตีพวกเราคืนนี้คือสามธงจริงๆ ครับ!"
"เป็นไปไม่ได้!" หาวเป๋ส่ายหน้าอย่างแรง "เฉินจื้อเชาจะทำแบบนี้ไปทำไม? ต่อให้ใช่ ก็ควรจะเป็นตู้หย่งเซี่ยวสิ!"
"พี่หาว หมายความว่า..."
แววตาของหาวเป๋ทอประกายโหดเหี้ยม "ความหมายของฉันก็คือเฉินจื้อเชาพ่ายแพ้ในการแย่งชิง และสูญเสียอำนาจใหญ่ของสามธงไปแล้ว"
"เป็นไปไม่ได้หรอก ผู้ตรวจการเฉินเก่งกาจขนาดนั้น..."
"แล้วนายจะอธิบายเรื่องทั้งหมดนี้ยังไง?" หาวเป๋ยกไม้เท้าขึ้นชี้ไปข้างหน้า "ลองถามดูสิว่าทั่วทั้งฮ่องกงมีใครกล้ามีเรื่องกับฉัน อู่ซื่อหาว บ้าง?"
ต้าเวยกลืนน้ำลาย ราวกับเห็นด้วยกับข้อสันนิษฐานของหาวเป๋ "แล้วตอนนี้พวกเราต้องทำยังไงครับ?"
"ทำยังไงน่ะเหรอ? ในเมื่อพวกสามธงอยากจะกำจัดฉัน ฉันก็จะจัดให้พวกมันตามคำขอ!" หาวเป๋กัดซิการ์ เผยให้เห็นแววตาเหี้ยมเกรียม
ต้าเวยอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน บนโลกนี้คงมีแค่คนบ้าอย่างหาวเป๋เท่านั้นที่กล้ากำเริบเสิบสานคิดจะกลับไปกำจัดตำรวจเสียเอง!
"เด็กๆ ลุยมันให้เต็มที่!" หาวเป๋พ่นควันซิการ์ สีหน้าหยิ่งผยอง
...
ปัง ปัง ปัง!
โจวจิ่นหรงยิงปืนไปอีกหลายนัด
ลูกน้องที่แขนซ้ายถูกยิงวิ่งเข้ามาพูดว่า "แย่แล้วครับเจ้านาย! อีกฝ่ายเหมือนคนบ้าเลย ดูท่าทางอยากจะฆ่าล้างบางพวกเรา!"
"อะไรนะ กำเริบเสิบสานขนาดนี้เลยเหรอ?" โจวจิ่นหรงใจหายวาบ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าครั้งนี้เขาอาจจะเลือกข้างผิด ไม่คิดเลยว่าตัวเองเพิ่งจะกลับตัวกลับใจ ก็จะมาถูกหาวเป๋ฆ่าตายเสียแล้ว!
ในขณะที่โจวจิ่นหรงกำลังหวาดผวาอยู่นั้น ลูกน้องแก๊งอี้ฉวินคนหนึ่งก็กอดปืน AK47 พุ่งตรงเข้ามาหาเขา
"จบเห่ ครั้งนี้ต้องตายแน่ๆ!" โจวจิ่นหรงเบิกตากว้าง รอรับกระสุนที่อีกฝ่ายกำลังจะสาดเข้ามา
ตำรวจนอกเครื่องแบบคนอื่นๆ ที่ตามหลังโจวจิ่นหรงมาก็ราวกับเห็นยมทูตมาเยือนเช่นกัน
ปัง ปัง ปัง!!!
เสียงปืนกลมือดังขึ้นระลอกหนึ่ง
ลูกน้องที่เมื่อกี้ยังกอดปืน AK47 ด้วยท่าทางดุร้าย ถูกยิงจนพรุนเป็นรังแตน ทรุดลงไปกองกับพื้นทันที
พอหันไปมอง...
หน่วยพยัคฆ์บินที่สวมโม่งดำ สวมเสื้อเกราะกันกระสุนชั้นดี และถือปืนกลมือ MP5 ก็ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า!
ที่เอวของพวกเขามีเชือกผูกติดอยู่ โหนข้ามจากเรือประมงลำหนึ่งไปยังเรือประมงอีกลำหนึ่ง
พวกเขาอยู่บนที่สูง สาดกระสุนใส่กลุ่มโจรที่อยู่เบื้องล่าง!
ด้วยความที่พวกเขาสวมชุดต่อสู้สีดำสนิท ประกอบกับมีเมฆดำทะมึนปกคลุม คนของอี้ฉวินจึงมองไม่เห็นรูปร่างหน้าตาของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย
ฟิ้ว ฟิ้ว!
ระเบิดแสงถูกยิงออกไป!
ฟิ้ว ฟิ้ว!
แก๊สน้ำตาถูกยิงออกไป!
"ตาฉัน! ฉันมองไม่เห็นแล้ว!"
"แค่ก แค่ก! นี่มันอะไรเนี่ย? ทรมานชะมัด!"
พวกอี้ฉวินก็เป็นแค่นักเลงที่ดุร้ายกว่าโจรทั่วไปนิดหน่อยเท่านั้น ไหนเลยจะเคยเจอสถานการณ์ใหญ่โตแบบนี้ ขวัญกำลังใจจึงพังทลายลงในชั่วพริบตา
"แย่แล้วครับ พี่หาว! อีกฝ่ายมีกำลังเสริม!"
"พี่หาว พวกเราจะคุ้มกันพี่หนีไปเอง!"
ต้าเวยกับเสี่ยวเวยสองพี่น้องเห็นท่าไม่ดี ทางทะเลหนีไม่ได้เพราะมีตำรวจน้ำเฝ้าอยู่ ดังนั้นทางเดียวที่จะหนีได้ก็คือบนฝั่ง!
หนีขึ้นฝั่ง ปล้นรถแล้วชิ่งเลย!
หาวเป๋กัดซิการ์จ้องเขม็งไปยังหน่วยพยัคฆ์บินที่ร่วงลงมาจากฟ้าด้วยความโกรธแค้น "เวรเอ๊ย นี่มันคนของตู้หย่งเซี่ยว! ฉันจำได้! ที่แท้ก็เป็นมันจริงๆ!"
หาวเป๋กัดฟันกรอด พอรู้ว่าคู่ต่อสู้ในคืนนี้คือใคร ก็แค้นตู้หย่งเซี่ยวจนแทบกระอัก
ปัง ปัง ปัง!
ต้าเวยคว้าปืน AK47 สาดกระสุนเปิดทางเลือด ไม่นานก็พุ่งขึ้นไปบนฝั่ง รถโรลส์-รอยซ์สีดำคันนั้นยังคงจอดอยู่ที่เดิม
ด้านหลัง โจวจิ่นหรงที่เพิ่งจะรอดตายมาหวุดหวิดได้สติกลับคืนมา ก็ทำเก่งขึ้นมาทันที ตะโกนบอกทุกคนว่า "ลุยเลย อย่าปล่อยให้ไอ้เป๋หนีรอดไปได้!"
"ไอ้เป๋เหรอ? กล้าเรียกฉันว่าไอ้เป๋งั้นเหรอ? แม่งเอ๊ย!" หาวเป๋หันขวับอยากจะไปคิดบัญชีกับโจวจิ่นหรง
ต้าเวยกับเสี่ยวเวยรีบหิ้วปีกเขา เปิดประตูรถ แล้วยัดเขาเข้าไปข้างใน
"พี่หาว ลูกผู้ชายแก้แค้นสิบปียังไม่สาย!"
"ใช่ครับ รอให้พวกเราหนีรอดไปได้ก่อนค่อยว่ากัน!"
หาวเป๋ยังมีสีหน้าไม่สบอารมณ์ "ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันจะอัดมันให้ฟันร่วงหมดปากเลย!"
สิ้นเสียง ก็เห็นว่าภายในรถ...
แกร๊ก!
แสงไฟสว่างขึ้น!
ตู้หย่งเซี่ยวคาบบุหรี่ เอนหลังพิงเบาะรถ ใช้ไฟแช็กจุดบุหรี่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาพูดว่า "พี่หาว ผมรอพี่มาตั้งนานแล้ว!"
