“เอ่อ……”

“ฉันชื่อจางมีแร เป็นรุ่นน้องของพ่อกับแม่ของฮุน เป็นลูกศิษย์ของคุณปู่ด้วยนะ”

ไม่สบายหรือเปล่า?

เคยได้ยินแค่คำว่าน้ำตาเป็นเลือด แต่ไม่เคยเห็นใครร้องไห้น้ำตาสีดำมาก่อนเลย

“ฮุนของเรานี่เข้มแข็งจริง ๆ นะ พ่อกับแม่ต้องดีใจแน่เลย”

ผู้หญิงที่ร้องไห้น้ำตาสีดำยิ้มออกมา

เข้าใจว่าอยากปลอบใจ แต่ก็ไม่อยากเข้าใกล้เท่าไร

“ไม่เป็นไรนะ ร้องไห้ก็ได้”

ถ้าผมยังเป็นเด็กละก็ คงร้องไห้ไปแล้วแน่นอน

พอพยายามถอยหนี เธอกลับจับมือผมไว้

“คุณปู่! คุณปู่!”

“หืม?”

ผมหันไปหาคุณปู่ขอความช่วยเหลือ ท่านที่เพิ่งตั้งสติได้ มองผมกับจางมีแรแล้วกลับหัวเราะออกมาอย่างเหลือเชื่อ

“ฮ่าฮ่า ฮุนจะเก็บไปฝันแน่เลย”

“ครับ?”

คุณปู่ช่วยดึงผมออกมาแล้วชี้ไปที่ห้องน้ำ

“อ๊าก!”

ไม่นานก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของเธอดังมาจากข้างใน

ผมถามทั้งที่ใจยังตกใจอยู่

“น้ำตาเธอเป็นสีดำน่ะครับ”

“ฮ่า ๆ ก็เพราะเครื่องสำอางต่างหากล่ะ ไม่มีใครน้ำตาสีดำหรอก”

เคยได้ยินตอนอยู่ฝรั่งเศสว่าผู้หญิงบางคนติดขนตาปลอมหรือวาดรูปแต่งตาบ้าง

แต่ไม่คิดว่ามันจะดูน่ากลัวขนาดนี้

...

ขณะนั่งรอพิซซ่า ผมก็วาดรูปที่ค้างไว้ต่อ แล้วจางมีแรก็เอ่ยถามขึ้น

“ทำอะไรอยู่เหรอ?”

พอผมโชว์ภาพที่วาดตามให้ดู เธอก็รู้ทันที

“ซุกโจโดนี่นา? รู้จักโจซกด้วยเหรอ?”

เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยจริง ๆ ด้วย ถึงรู้ได้ทันที

แม้จะยังดูเด็กอยู่ แต่ก็เก่งมาก

“วันนี้เพิ่งเห็นเป็นครั้งแรกครับ”

จอซกเป็นจิตรกรที่รู้วิธีใช้พู่กันดีกว่าใคร

รูปกิ่งไม้กับท่าทางของนกที่กำลังแต่งขน ช่างดูน่ารักเหลือเกิน

“โอ้โห เหมือนมากเลย ปกติก็ฝึกแบบนี้เหรอ?”

“ครับ พอวาดตามไปก็จะเข้าใจว่าทำไมถึงจัดองค์ประกอบแบบนี้ เส้นหรือแสงเงาด้วย”

“เก่งจังเลย”

“คนทั่วไปก็ทำกันไม่ใช่เหรอครับ?”

พอเธอชมสิ่งที่คิดว่าเป็นเรื่องปกติ ผมเลยรู้สึกงง

“ไม่แน่ใจนะ ถึงจะมีคนวาดตามเยอะ แต่คนที่คิดลึกถึงเจตนาก็ไม่ค่อยมีหรอกมั้ง?”

การวาดโดยไม่คิดอะไรเลย มันไม่มีความหมายหรอก

แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะเหมือนกันหมด ผมเลยพยักหน้าแบบเข้าใจ ๆ แล้วก็จับพู่กันขึ้นมาอีกครั้ง

“ชอบภาพวาดหมึกเหรอ?”

จางมีแรชวนคุยอีกครั้ง

“มันง่ายแต่ลึกซึ้งครับ”

“หืม?”

“ไม่มีฉากหลังอะไรเลย แค่วาดต้นไม้กับนก ทำให้เรามองไปที่นกได้เต็มที่ รูปร่างก็เรียบง่ายดี”

“อืม”

จางมีแรรับคำเพื่อให้ผมพูดต่อ

“แต่ก็ไม่แน่ใจว่านกตัวนี้อยู่ที่ไหน หรืออยู่ในสภาพแบบไหน ผมคิดว่ามันกำลังแต่งขน แต่ในหนังสือบอกว่ามันกำลังงีบหลับ”

“อืม ๆ”

“การวาดกิ่งไม้ก็น่าสนใจมาก พู่กันไม่มีความลังเลเลย ถึงจะดูเรียบง่าย แต่ก็ให้ความรู้สึกว่าเป็นเนื้อไม้จริง ๆ ทั้งที่ตัดรายละเอียดไปเยอะมาก แต่ก็ยังดูเป็นต้นไม้ได้อยู่ มันน่าศึกษามากเลยครับ”

พอผมพูดจบ จางมีแรยิ้มออกมา

“เก่งจัง ฮุนฉลาดจริง ๆ นะ”

คำชมไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ยังไม่คุ้นชิน แม้จะได้รับจากคุณปู่มากเกินพอแล้ว แต่จากคนอื่นนี่เป็นครั้งแรก

อาจเพราะกำลังอารมณ์ดี เลยเผลอพูดสิ่งที่เธอไม่ได้ถามออกไป

“รูปของลูกชายเขาก็น่าสนใจครับ”

“ลูกชายเหรอ?”

“ครับ ชื่อว่าโจจีอุน เขาวาดรูปที่มีองค์ประกอบเหมือนกับซุกโจโดของพ่อเขาเลย”

ผมเปิดหนังสือไปอีกสองสามหน้า แล้วชี้ให้เธอดูภาพของโจจีอุน

“จริงด้วยแฮะ?”

“น่าจะเป็นคนละฤดูครับ รายละเอียดก็ดูประณีตขึ้น เป็นการต่อยอดผลงานของพ่อเขาเลย”

“ใช่เลย สุดยอดจริง ๆ”

เป็นพ่อลูกที่ยอดเยี่ยมมาก และยังเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันด้วย

ผมเริ่มวาดภาพตามต้นฉบับต่อ

“ฮุนจ๋า”

ไม่รู้เพราะอะไร จางมีแรที่มองผมด้วยสายตาเอ็นดูจึงพูดขึ้นมา

“อยากจัดนิทรรศการกับอาจารย์ไหม?”

ผมฟังผิดหรือเปล่า?

“นิทรรศการเหรอครับ?”

“ใช่ เป็นนิทรรศการรวมผลงานของคนที่ยังไม่เคยเปิดตัวมาก่อน ถ้าเอางานของฮุนไปร่วมด้วยก็คงดีมาก ว่ายังไง?”

ไม่รู้ว่าเธอเชื่อในตัวผมตรงไหน

แต่โอกาสที่มาเคาะประตู ไม่ควรปล่อยให้หลุดมือ

“ผมอยากทำน่ะครับ”

“ดีเลย ตอบตกลงไวจริง ๆ!”

เธอเป็นคนที่ยิ้มได้อย่างน่าประทับใจจริง ๆ

“แค่เตรียมภาพไว้หนึ่งภาพให้ทันวันเสาร์แรกของเดือนหน้าก็พอ ถ้าไม่มีเวลาก็ใช้ภาพที่เคยวาดไว้แล้วก็ได้นะ”

ผมพยักหน้า

ยังมีเวลาอีกประมาณสามสัปดาห์ น่าจะวาดใหม่ได้ทันโดยไม่เร่งเกินไป

“งั้นต้องสัญญากับอาจารย์ก่อนนะ”

“สัญญา?”

“ใช่จ้ะ สัญญา”

ผมพยักหน้าอีกครั้ง

“ข้อแรก ห้ามลอกงานคนอื่น”

แน่นอนอยู่แล้ว

“แล้วก็ ข้อที่สอง วาดในสิ่งที่ฮุนชอบที่สุด”

“ไม่มีเงื่อนไขอื่นเหรอครับ?”

“ไม่มี เพราะมันไม่ใช่นิทรรศการตามธีม ภาพที่วาดควรเป็นภาพที่ใครเห็นก็รู้เลยว่าเป็นของฮุน”

ก็จริง

ถ้าเป็นนิทรรศการรวมศิลปิน ภาพที่มีเอกลักษณ์จะสะดุดตา

ภาพที่เป็นตัวของตัวเองมากที่สุดสินะ...

“คุณปู่ครับ”

คุณปู่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้นวดเผลอหลับไปแล้ว

“คุณปู่!”

“หือ? อะไร ๆ พิซซ่ามาแล้วเหรอ?”

“ผมอยากใช้ผ้าใบกับสีน้ำมันครับ”

“อยู่ดี ๆ ก็?”

“ครับ ขอใช้ได้ไหมครับ?”

“ได้สิ ใช้เลยไม่เป็นไร แต่จะทำอะไรล่ะ?”

“จะวาดภาพสีน้ำมันครับ”

“ฮ่าฮ่า เบื่อภาพหมึกแล้วเหรอ?”

“ไม่ครับ ยังสนุกอยู่เลย”

“แล้วทำไมล่ะ?”

“มาดมัวแซลจางมีแรชวนผมจัดแสดงภาพในนิทรรศการครับ”

พอผมหันไปหาคุณปู่ขอเสียงสนับสนุน ท่านกลับทำหน้าตาเหม่อลอยเหมือนคนงง

อย่าบอกนะว่าจะทำเป็นไม่รู้เรื่องคำสัญญาเมื่อกี้?

“ฮ่าฮ่าฮ่า ไอ้เจ้าหนู มาดมัวแซลอะไรกัน แล้วจางมีแรอีก อะไรเนี่ย”

“แล้วผมควรเรียกว่ายังไงล่ะครับ?”

ผมทั้งเรียกชื่อเต็ม ทั้งรักษามารยาทอย่างดีที่สุดแล้ว

เป็นคำเรียกที่น่าชื่นชมออกจะตาย

“ต้องเรียก ‘ป้า’ สิ~”

แบบนั้นไม่ยิ่งน่าไม่พอใจเหรอ?

เพิ่งเจอกันวันนี้ครั้งแรก ยังรู้สึกเหมือนเรียกกันตามสบายมากเกินไปหน่อย

“อาจารย์!”

ทั้งผมและคุณปู่ตกใจสุดขีด

เพราะไม่เคยได้ยินเสียงเธอพูดดังขนาดนั้นมาก่อนเลย

“ฉันเพิ่งจะยี่สิบเก้าเองนะคะ!”

คุณปู่หลบสายตาของจางมีแรทันที ได้ยินว่าทั้งสองเป็นศิษย์กับอาจารย์กัน...ดูท่าน่ากลัวอยู่เหมือนกัน

พอหันมายิ้มให้ผม เธอก็พูดขึ้นว่า

“เรียก ‘อาจารย์’ ก็ได้ ผมมาที่นี่เพื่อจะสอนวาดรูปให้ฮุนน่ะ”

บางทีคนที่โกรธแล้วระบายออกมายังน่าไว้ใจกว่า เพราะคนที่โกรธอยู่ดี ๆ แล้วหัวเราะได้...แบบนี้แหละที่อันตราย

“ขอบคุณสำหรับความตั้งใจครับ แต่ผมขอปฏิเสธครับ”

“หา? ทำไมล่ะ?”

แน่นอนว่าไม่สามารถพูดตรง ๆ ได้ว่ากลัว

“ผมมีอาจารย์เยอะแล้วครับ คนในหนังสือเล่มนี้ทุกคนก็เป็นอาจารย์ของผม”

ผมพูดพลางยกหนังสือรวมภาพวาดหมึกขึ้น

“แต่ก็มีบางอย่างที่เรียนรู้คนเดียวไม่ได้ใช่ไหมล่ะ ถ้ามีอาจารย์สอนให้ ก็น่าจะง่ายขึ้นตั้งเยอะเลยนะ?”

“แต่สิ่งที่มาดมัวแซลจางมีแรสอน ไม่ใช่คำตอบที่แท้จริงหรอกครับ เพราะคำตอบของภาพวาดน่ะมีมากเท่าจำนวนคนที่มองมัน”

แม้ผมจะเคารพศิลปินหลายคน แต่ไม่เคยคิดจะขอคำสอนจากพวกเขาเลย

อุดมคติ ความคิด และจินตนาการของพวกเขาทั้งหมด มันอยู่ในภาพวาดอยู่แล้ว

ไม่จำเป็นต้องฟังคำพูดอธิบายจากปากศิลปิน

เพราะคำพูดเมื่อหลุดจากปากแล้ว มันจะกลายเป็นกรอบจำกัด

ผมแค่เลือกชมงานศิลปะให้มากที่สุด แล้วเลือกสิ่งที่เหมาะกับตัวเองเท่านั้น

ไม่อยากรับเอาความคิดที่ถูกบีบบังคับผ่านประโยคของใครโดยตรง

ถ้าคิดว่านั่นคือทางที่ง่ายและถูกต้องละก็ ป่านนี้ผมคงเข้าเรียนที่สถาบันศิลปะไปแล้ว

“แค่ดูภาพที่ชอบก็เพียงพอแล้วครับ พอลองวาดตามก็เข้าใจได้เอง”

จางมีแรดูเหมือนจะตกใจพอสมควร

“อาจารย์คะ เด็กคนนี้สิบขวบจริงเหรอ?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ก็หลานฉันนี่นา ช่างคิดแบบนี้ก็เพราะถอดแบบมาจากฉันเลยล่ะ ใช่ไหม ฮุน?”

“ไม่ควรจะดีใจนะคะ แล้วแบบนี้จะเข้ามหาวิทยาลัยยังไงล่ะคะ?”

มาดมัวแซลจางมีแรเริ่มห่วงเรื่องมหาวิทยาลัยแทนฉัน

“ผมจะไม่เข้า”

“แบบนั้นก็ดีเหมือนกัน”

คุณปู่เห็นด้วยกับทุกอย่างที่ฉันพูดเสมอ

“ฮุนอา คือว่า เข้ามหาวิทยาลัยมันก็ดีนะ เธอจะได้เรียนเกี่ยวกับศิลปะที่ตัวเองชอบไง จะได้รู้หลาย ๆ อย่างด้วย”

“สิ่งที่ผมหวัง ผมหาได้จากภาพวาดอยู่แล้วครับ”

“แต่มันก็มีบางอย่างที่หาจากภาพวาดไม่ได้ แล้วก็เข้าใจยากด้วยนะ”

“นั่นแหละครับ ความสนุกอยู่ตรงนั้น ถ้ามีใครมาบอกคำตอบให้แล้วจะเหลืออะไรให้ตามหาอีกล่ะครับ?”

“ฮ่าฮ่า ใช่เลย! จริงด้วย ๆ”

คุณปู่หัวเราะอย่างพึงพอใจแล้วพยักหน้า

“แล้วถ้ามีอะไรที่เข้าใจจากภาพวาดไม่ได้ ผมก็ไม่สนใจครับ”

จางมีแรอ้าปากเล็กน้อยแล้วเอียงคออย่างสงสัย

“สิ่งแบบนั้นไม่ใช่สิ่งที่ผมอยากสื่อผ่านภาพวาดครับ”

การวาดรูปสำหรับผมคือ

การถ่ายทอดสิ่งที่อยากพูด สิ่งที่ปรารถนา ความคิดและความรู้สึก ผ่านภาพ แทนคำพูด

ถ้าภาพวาดของผมไม่มีใครเข้าใจ มันจะกลายเป็นภาพที่โดดเดี่ยว

ผมเคยสัมผัสความโดดเดี่ยวนั้นอย่างลึกซึ้งจนถึงกระดูก

จางมีแรที่เงียบมองผมอยู่นาน ก็ยิ้มออกมาในที่สุด