บทที่ 462 ไม่ใช่ต้นไม้ระทมทุกข์ แต่เป็นตำนานนางพญางูขาวฉบับยุคใหม่

"ท่านยมบาลบอกว่าตอนที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ได้ช่วยชีวิตคนไว้มากมาย ได้บุญกุศลมหาศาล"

"ไม่ต้องผ่านการพิพากษาความดีความชั่ว สามารถข้ามสะพานทองคำไปเกิดเป็นมนุษย์ได้เลย"

"และจะได้เสวยสุขกับความร่ำรวยถึงสิบห้าชาติ"

"แต่พอคิดถึงสัญญาที่ให้ไว้กับคุณ ฉันก็เลยยอมทิ้งความร่ำรวยอีกสิบสี่ชาติที่เหลือ แล้วเลือกที่จะไม่ดื่มน้ำแกงยายเมิ่ง"

"เพราะถ้าดื่มเข้าไป ฉันก็คงหาคุณไม่เจอแล้ว"

หญิงสาวแลบลิ้นอย่างซุกซนแล้วพูดว่า "เป็นไงล่ะ ฉันไม่ได้ผิดสัญญาใช่ไหม?"

"คุณนี่... เฮ้อ ยังซุกซนเหมือนเมื่อก่อนไม่เปลี่ยนเลยนะ"

ชู้รักข้างบ้านในตำนานกลั้นน้ำตา พูดอย่างหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกว่า "ทำไมคุณไม่บอกให้เร็วกว่านี้ล่ะ ผมจะได้ไม่ต้องมานั่งระแวง นึกว่าคุณเป็นพวกต้มตุ๋นซะอีก"

"ถ้าฉันบอกคุณว่าฉันคือลีน่า คุณจะเชื่อเหรอ?"

หญิงสาวพูดด้วยรอยยิ้มว่า "คุณคงคิดว่าฉันเป็นบ้า แล้วก็ยิ่งตีตัวออกห่างฉันไปอีกใช่ไหมล่ะ?"

ชู้รักข้างบ้านในตำนานได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป

ลีน่าพูดถูกจริงๆ

ถ้าตั้งแต่แรก หญิงสาวบอกเขาว่าจริงๆ แล้วตัวเองคือลีน่าที่กลับชาติมาเกิด

ชู้รักข้างบ้านในตำนานจะต้องคิดว่าหญิงสาวเป็นบ้าอย่างแน่นอน

เผลอๆ อาจจะโทรเรียกโรงพยาบาลจิตเวชด้วยซ้ำ

ต่อให้ไม่โทร ก็คงต้องหนีไปให้ไกลๆ

"คนไข้ท่านนี้ ยินดีด้วยนะครับที่พวกคุณได้กลับมาสานต่อวาสนาเดิม"

เฉินหยูพูดขึ้นก่อน "ทะนุถนอมโอกาสที่ได้กลับมาพบกันครั้งนี้ให้ดีนะครับ"

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัดสายเลยนะครับ"

"หมอเฉินรอก่อนครับ ผมยังไม่ได้จ่ายเงินเลย"

ชู้รักข้างบ้านในตำนานหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเตรียมจะจ่ายเงิน

"ตอนนั้นที่พวกคุณยอมเสี่ยงชีวิตไปช่วยผู้ประสบภัย พวกคุณได้ขอเงินพวกเขาไหมล่ะครับ?"

ไม่รอให้ชู้รักข้างบ้านในตำนานได้พูดอะไรต่อ เฉินหยูก็ยุติการวิดีโอคอลครั้งนี้

เพื่อที่จะได้กลับมาสานต่อวาสนากับชู้รักข้างบ้านในตำนาน ลีน่ายอมทิ้งชีวิตที่ร่ำรวยถึงสิบสี่ชาติ

แค่ฟังจากคำพูด อาจจะไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก

ความร่ำรวยหนึ่งชาติ คือความเจริญรุ่งเรืองนับร้อยปี

สิ่งชั่วร้ายไม่อาจกล้ำกราย ทุกสิ่งสมปรารถนา

พี่น้องรักใคร่ปรองดอง ครอบครัวอบอุ่น

ไร้โรคภัยไข้เจ็บ และจากไปอย่างสงบเมื่อหมดอายุขัย

เพื่อการได้กลับมาอยู่ด้วยกันในชาตินี้ ลีน่ายอมทิ้งความเจริญรุ่งเรืองถึงสิบสี่ชาติ

ทุกนาทีทุกวินาที จึงมีค่าสำหรับพวกเขาทั้งสองคนอย่างยิ่ง

"หมอเฉิน ชาติก่อนลีน่าทำความดีอะไรไว้เนี่ย โอ้โห ถึงได้เสวยสุขกับความร่ำรวยตั้งสิบห้าชาติ"

"ช่างเถอะ พอเห็นพวกเขาสองคนได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง ฉันก็กลับมาเชื่อในความรักอีกแล้ว"

"เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่า ความเป็นความตายก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น"

"พูดก็พูดเถอะ การไม่ดื่มน้ำแกงยายเมิ่งมันต้องจ่ายแพงขนาดนี้เลยเหรอ? ถึงกับต้องเอาโอกาสไปเกิดใหม่ตั้งสิบสี่ชาติมาแลก"

เมื่อการวิดีโอคอลครั้งแรกจบลง เหล่าผู้ชมต่างพากันซาบซึ้งใจกับความรักของทั้งคู่จากใจจริง

เพื่อที่จะได้กลับมาพบชู้รักข้างบ้านในตำนานอีกครั้งในชาตินี้ ลีน่ายอมจ่ายด้วยราคาที่แสนแพงจริงๆ

เฉินหยูยิ้มเจื่อนๆ "ใครบอกพวกคุณครับ ว่าสิ่งที่อยู่ระหว่างพวกเขาคือความรัก?"

คำพูดประโยคนี้ของเฉินหยู ทำเอาผู้ชมในไลฟ์ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

ไม่ใช่ความรัก แล้วมันคืออะไรล่ะ?

คงไม่ใช่ความรักฉันพี่น้องหรอกมั้ง

"หมอเฉิน ไม่ใช่คุณเป็นคนพูดเองเหรอ ว่าความรู้สึกระหว่างลีน่ากับชู้รักข้างบ้านในตำนาน เหมือนกับเจ้าหญิงลูเธียนและเบเรน"

"นั่นสิๆ ถ้าไม่ใช่ความรัก แล้วทำไมลีน่าถึงต้องยอมทิ้งความร่ำรวยตั้งสิบสี่ชาติ เพื่อแลกกับการเก็บความทรงจำในชาติก่อนเอาไว้ล่ะ?"

"แถมลีน่ายังตามจีบชู้รักข้างบ้านในตำนานตั้งหลายครั้ง ถึงขนาดขอแต่งงานก่อนด้วยซ้ำ นี่มันความรักชัดๆ"

เป็นครั้งแรกที่เหล่าผู้ชมพากันร้องเพลงประสานเสียงคัดค้านเฉินหยู

เรื่องราวต่างๆ ก่อนหน้านี้ ล้วนแต่เกี่ยวข้องกับความรักทั้งนั้น

ไม่ว่าจะเป็นเจ้าหญิงลูเธียนและเบเรนที่เฉินหยูยกมาเปรียบเปรย

หรือการรุกจีบอย่างหนักหน่วงของหญิงสาว

ทุกอย่างล้วนชี้ไปที่ความรัก

เฉินหยูประสานมือเข้าด้วยกัน แล้วพูดว่า "อย่างแรกเลย ที่ผมเปรียบเทียบกับเจ้าหญิงลูเธียนและเบเรน ผมหมายถึงสิ่งที่ลีน่ายอมจ่ายเพื่อแลกกับการได้กลับมาพบชู้รักข้างบ้านในตำนานอีกครั้ง"

"ไม่ใช่ความรักระหว่างพวกเขา"

"อย่างที่สอง ที่ลีน่าตามจีบชู้รักข้างบ้านในตำนาน ก็เป็นเพราะคำพูดคำเดียวของชู้รักข้างบ้านในตำนาน"

"ยี่สิบกว่าปีก่อน ลีน่ากับชู้รักข้างบ้านในตำนานเข้าร่วมการกู้ภัยด้วยกัน"

"เพื่อปกป้องชู้รักข้างบ้านในตำนาน สุนัขกู้ภัยที่ชื่อลีน่าได้รับบาดเจ็บสาหัสบอบช้ำอยู่ภายใน"

"ตอนที่ชู้รักข้างบ้านในตำนานปลดประจำการ ลีน่าก็ทนไม่ไหวแล้ว"

"ก่อนที่ลีน่าจะจากไป ชู้รักข้างบ้านในตำนานร้องไห้น้ำตาคลอเบ้ากอดลีน่าเอาไว้"

"แล้วบอกว่าถ้าชาติหน้ามีจริง พวกเขาจะอยู่ด้วยกันตลอดไป"

"..."

ห้องไลฟ์ตกอยู่ในความเงียบงัน

ทุกคนได้ยินอะไรนะ?

สุนัขกู้ภัยลีน่า...

สุนัขกู้ภัย...

"เชี่ยเอ๊ย! ที่แท้ชาติก่อนลีน่าก็เป็นสุนัขกู้ภัย เล่นเอาข้าเกือบเอวเคล็ด"

"เปลี่ยนมู้ดกะทันหัน ตัวตลกดันกลายเป็นฉันซะงั้น"

"นี่แม่งไม่ใช่ทั้งหยางปู้หุ่ยกับอินหลีถิง แล้วก็ไม่ใช่ต้นไม้ระทมทุกข์ด้วย นี่มันตำนานนางพญางูขาวฉบับยุคใหม่ชัดๆ"

"แน่ใจนะว่าระหว่างสองคนนี้ ไม่มีปัญหาเรื่องสายพันธุ์ขวางกั้นน่ะ?"

"ก็คงไม่มีมั้ง"

"มิน่าล่ะ ลีน่าถึงบอกว่าหน้าที่ของตัวเองคือการช่วยคน ที่แท้ก็เป็นสุนัขกู้ภัยนี่เอง"

"นี่ไม่ใช่ลัทธิสัจนิยมมหัศจรรย์หรอก แต่เป็นเรื่องเล่าโปเยโปโลเยในชีวิตจริงต่างหาก"

"เมนต์บนเอาไปเต็มร้อย"

"ปีศาจผู้คลั่งรักเอ๋ย โปรดรออีกสักชาติเถิด"

"ไม่ต้องรอแล้ว สิบสี่ชาติที่เหลือเทหมดหน้าตักไปเลย"

ผู้ชมหลายคนเปลี่ยนจากร้องไห้เป็นหัวเราะ พากันแซวตัวเองว่าโดนหักแต้มบุญจนหมดเกลี้ยงแล้ว

ตอนนี้ต่อให้เคาะปลาไม้ไฟฟ้าสักร้อยรอบ

ก็กอบกู้แต้มบุญที่ทุกคนผลาญไปกลับมาไม่ได้หรอก

"ผมบอกตั้งแต่แรกแล้ว ว่าการที่หญิงสาวจะแต่งงานกับชู้รักข้างบ้านในตำนานให้ได้ ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับความรักเลย"

"ไม่ใช่ความรัก แล้วก็ไม่ใช่การทดแทนบุญคุณด้วย"

"เป็นเพียงเพราะคำว่าวาสนาคำเดียวเท่านั้น"

เฉินหยูยิ้มบางๆ "เอาล่ะครับ ขอเชิญคนไข้คนที่สองขึ้นไมค์ได้เลยครับ"

"ฮือ ฮือ ฮือ..."

ไม่นานนัก ก็มีเสียงร้องไห้ดังเข้ามาในห้องไลฟ์

"ว้าว! แบบนี้สิสเปกฉันเลย"

"พูดก็พูดเถอะ คนสวยโสดอยู่หรือเปล่า อยากมีแฟนไหมจ๊ะ?"

"เปลี่ยนเพศปุ๊บ คอมเมนต์มาเป็นล้าน คำพูดนี้ไม่หลอกลวงจริงๆ พวกหื่นเอ๊ย"

"ฉันกำลังตามหาม้าอยู่ตัวนึง พี่สาวคนสวยช่วยบอกช่องทางติดต่อของเธอหน่อยได้ไหม?"

"พี่สาวคนสวย เธอเหมือนเกมเกมหนึ่งมากเลยนะ"

"เกรงว่าจะเป็นองค์หญิงเฉียวปี้คนที่สองน่ะสิ"

ผู้ชมคนที่สองที่วิดีโอคอลเข้ามา ทำให้เหล่าผู้ชมในห้องไลฟ์ฮือฮาขึ้นมาทันที

บนหน้าจอ

ปรากฏภาพของพี่สาวคนสวยผิวขาวหน้าตาดี สวมแว่นตา ใส่ชุดนักเรียนญี่ปุ่น และไว้ผมยาวสลวยสีดำ

มีชื่อผู้ใช้ว่า 'ศิลปินนักตีกลองถอยทัพระดับหนึ่ง โนโน่'

หน้าตาที่สะสวยของโนโน่ดึงดูดให้พวกหื่นพากันร้องโหยหวน

ส่วนฉายาศิลปินนักตีกลองถอยทัพ ก็ทำเอาเหล่าผู้ชมหัวเราะลั่น

สภาพแวดล้อมที่โนโน่อยู่ ดูเหมือนจะเป็นห้องนอนของเธอเอง

โทนสีหลักเป็นสีชมพูอ่อน ด้านหลังตรงหัวเตียงมีตุ๊กตาขนนุ่มนิ่มน่ารักวางอยู่หลายตัว

ผู้ชมขาประจำผู้มากประสบการณ์เริ่มใช้สายตากะประมาณ

อายุของโนโน่ไม่น่าจะเกินยี่สิบห้าปี

น้ำหนักน่าจะประมาณสี่สิบเจ็ดถึงห้าสิบกิโลกรัม

ส่วนสูงราวๆ หนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร

แน่นอนว่า นั่นคือในกรณีที่ไม่ได้เปิดฟิลเตอร์แต่งหน้านะ

และไม่ได้ใช้แอปยืดส่วนสูง

"สวัสดีตอนค่ำค่ะหมอเฉิน"

โนโน่เผยริมฝีปากสีแดงระเรื่อ ทำเอาเหล่าผู้ชมหนุ่มๆ ฮือฮาขึ้นมาอีกครั้ง

คนสวยเสียงหวานหุ่นดี

ใส่ถุงน่องดำสวมแว่นตา โคตรแจ่ม

ให้เต็มสิบไม่หัก

เฉินหยูยิ้มบางๆ "สวัสดีครับคนไข้ มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ"

"เอ่อ... หมอเฉินคะ ที่ฉันวิดีโอคอลมาหาคุณ ไม่ใช่เรื่องของตัวฉันเองหรอกค่ะ"

"แต่เป็นเรื่องของแฟนฉันค่ะ"

โนโน่พูดด้วยน้ำเสียงไพเราะว่า "ช่วงนี้เธอเจอปัญหานิดหน่อย ฉันอยากขอให้คุณช่วยเธอหน่อย จะได้ไหมคะ?"

เมื่อได้ยินคำว่าแฟนสาว น้ำเย็นที่มองไม่เห็นก็สาดเข้าเต็มหน้า

พวกหื่นที่กำลังตื่นเต้นดีใจ จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้แต่ก็ไม่มีน้ำตา

นี่มันยุคสมัยบ้าอะไรกันเนี่ย

ทำไมพี่สาวคนสวยๆ ถึงได้มีเจ้าของกันหมดแล้วล่ะ?

ถ้าแฟนเป็นผู้ชายก็ว่าไปอย่าง

แต่แม่งดันเป็นหญิงรักหญิงซะงั้น