แม้จะไม่ได้รับการฝึกฝนอย่างเป็นทางการ แต่ตอนที่อยู่ฝรั่งเศส ผมก็ไม่ได้เก่งด้านการร่างภาพนัก

เพราะผมคิดว่าการถ่ายทอดลักษณะของวัตถุให้ดีนั้น ไม่ใช่การลอกเลียน แต่เป็นการดึงเอาลักษณะเฉพาะของมันออกมา

แม้ตอนนี้ผมจะยังคงคิดเช่นนั้น แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าการสามารถวาดอย่างประณีตนั้นย่อมแตกต่างจากการทำไม่ได้เลย

แม้ในตอนนั้นจะมีหลายคนที่วาดภาพได้เหมือนจริง แต่ในยุคนี้ แม้แต่นักเรียนมัธยมปลายก็ถือว่านั่นเป็นพื้นฐาน

คงเป็นเพราะมันเป็นรากฐานที่จำเป็นสำหรับการแสดงออกที่หลากหลาย

เมื่อดูผลงานของคุณปู่ จางมีแร และอ็องรี มาร์โซ จะเห็นได้ว่าพวกเขาวางรากฐานจากการวาดสิ่งของอย่างแม่นยำ แล้วจึงเติมความหมายลงไป

แม้ไม่ใช่วิธีเดียวที่ถูกต้อง แต่ก็เป็นสิ่งที่สามารถสะกิดหัวใจผมได้อย่างแท้จริง

เพราะแบบนั้น ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ผมฝึกฝนอย่างสม่ำเสมอ แม้ยังไม่ค่อยพอใจกับผลงานก็ตาม

หากผมจะวาดคอนเซ็ปต์อาร์ตของปราสาทปริศนา ก็คงต้องเตรียมตัวให้ขยันขันแข็งกว่านี้

เพื่อเปลี่ยนอารมณ์ ผมจึงเลื่อนกระดาษที่ใช้ฝึกฝนไว้ด้านข้าง แล้ววางกระดาษแผ่นใหม่ลงไป

ผมเฝ้ามองชาชีฮยอนที่กำลังวาดอะไรบางอย่างอย่างตั้งใจ

จิตใจอันอึดอัดจากความเข้าใจผิดในวัยเด็ก ตอนนี้กลับเต็มเปี่ยมด้วยความปิติ แม้ใบหน้าจะไม่ยิ้ม แต่ก็สามารถสัมผัสได้ถึงความสุข

การขยับปากพลางครุ่นคิด ลบแล้ววาดใหม่ แสดงให้เห็นถึงความตั้งใจอย่างแท้จริง

สีน้ำเงิน

สีฟ้าใสเหมือนท้องฟ้าอาจเข้ากันได้ดีกับความบริสุทธิ์

แต่ถ้าความสว่างและความอิ่มของสีต่ำเกินไป อาจดูหม่นเศร้าได้ จึงต้องเลือกสีอย่างระมัดระวัง

‘จะใช้สีไม้แสดงออกได้ไหมนะ’

ผมพลิกกระดาษที่ใช้ฝึกวาด แล้วลองระบายด้วย ไลท์บลู และ ปรัสเซียนบลู

ลองระบายซ้อน หรือลดแรงกดเพื่อปรับอัตราส่วนแล้วก็ยังไม่ค่อยพอใจ

พอลองใช้ไลม์กรีนระบายเบา ๆ ทับลงบนไลท์บลูก็ดูดีขึ้น แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นที่เรียกว่าพอใจได้

“กำลังหาสีอยู่เหรอ?”

เป็นคุณครูศิลปะ

“ครับ สีไม้ไม่เหมือนกับสีน้ำเลย”

แม้คิดว่าตนเองคุ้นเคยกับสีไม้พอสมควร แต่นั่นก็ไม่จริง เพราะไม่สามารถผสมสีได้อย่างมีประสิทธิภาพ

“งั้นลองใช้ออยล์พาสเทลดูไหม?”

“ออยล์พาสเทลเหรอครับ?”

พาสเทลเป็นเครื่องมือวาดภาพที่มาแนและเดอกาชอบใช้ และเคยได้รับความนิยมมากในยุโรป

แต่เมื่อต่อท้ายด้วยคำว่าออยล์ ก็ทำให้คิดว่าเป็นเวอร์ชันปรับปรุงใหม่

“ใช่ พอดีเห็นว่าน่าจะเหมาะกับภาพของเธอ รอเดี๋ยวนะ”

ผมรู้สึกตื่นเต้นกับอุปกรณ์วาดภาพที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน

ไม่นานคุณครูก็นำกล่องกระดาษเล็ก ๆ มาให้

ภายในเรียงรายไปด้วยพาสเทล 36 สี ขนาดเล็กแต่เต็มไปด้วยสารสี มีเพียงกระดาษบาง ๆ พันไว้

“อ๋อ…”

พอหยิบจับดู ผมก็เข้าใจความแตกต่าง

ไม่เหมือนพาสเทลทั่วไปที่บดสารสีเป็นผงแล้วกดให้เป็นแท่ง แต่นี่มีลักษณะเหนียวหนืด คงเพราะมีการผสมออยล์

“ลองใช้ได้ไหมครับ?”

“ได้สิ”

เมื่อได้รับอนุญาต ผมก็ลองระบายลงบนกระดาษ

มันนุ่มลื่นมาก สีสันสดใสเป็นพิเศษ ความเข้มข้นของสีสูงมากจนคล้ายสีน้ำมัน

เมื่อใช้นิ้วเกลี่ย ก็สามารถเบลนด์ได้แบบพาสเทล

แต่หากลงซ้ำ สีจะไม่ผสมกัน แต่จะทับซ้อนกลบไปเลย ทำให้ไม่เหมาะสำหรับการสร้างสีใหม่

ครูนำไดร์เป่าผมมาให้ความร้อนกับออยล์พาสเทล

เมื่อโดนความร้อน พาสเทลก็ละลายจนกลายเป็นเหมือนสีน้ำมัน ทำให้สามารถผสมสีได้ดีขึ้น

“เป็นยังไง?”

ถ้ารู้จักสิ่งนี้ก่อนหน้านี้ ภาพความสุขอันหวานละมุนคงมีความหลากหลายมากขึ้น

ตอนที่พยายามวาดช็อกโกแลตละลายด้วยสีน้ำต้องใช้ความพยายามอย่างมาก

แต่ถ้าใช้อันนี้ ก็น่าจะวาดพื้นผิวแบบนั้นได้ง่ายขึ้น

ครูศิลปะสุดยอดจริง ๆ

“ไม่เคยรู้เลยว่ามีของแบบนี้อยู่ด้วย”

“มันไม่เหมือนสีเทียนทั่วไปหรอก อันนี้เป็นเวอร์ชันมืออาชีพ”

แม้ผมจะยังไม่รู้ว่าสีเทียนคืออะไร คงต้องไปหาความรู้เพิ่มเติม แต่การได้รู้จักเครื่องมือที่ไม่คาดคิดก็น่ายินดี

‘มันหนา’

เพราะความหนาของแท่ง ทำให้การวาดรายละเอียดค่อนข้างจำกัด

แต่หากใช้กับภาพขนาดใหญ่โดยเน้นสีและพื้นผิว ถือว่าเหมาะอย่างยิ่ง

มันเข้ากับสไตล์ที่ผมตั้งใจจะวาดได้ดีมาก จนทำให้ผมคิดว่านี่อาจเป็นทางเลือกแทนสีน้ำมันเลยก็ได้

มันเกาะกระดาษได้ดี จนไม่ต้องใช้สารตรึงภาพเหมือนพาสเทลทั่วไป

“คุณครูครับ ถ้าอย่างนี้ต้องใช้สารเคลือบภาพไหมครับ?”

“ถ้าเป็นกระดาษก็ไม่ต้อง แต่ถ้าจะเก็บไว้ดี ๆ ให้ใช้กระดาษไขปิดไว้ หรือถ้าวาดบนผ้าใบก็ยังต้องใช้อยู่นะ”

แม้น่าเสียดายอยู่บ้าง แต่ก็ยังดีกว่าสีน้ำมันที่ต้องใช้เวลารอให้แห้ง

นี่เรียกได้ว่าเป็นการปฏิวัติเลยก็ว่าได้

เพราะผมเองก็ไม่มีเวลามากนักในการรอให้ภาพที่ใช้แสดงในวิตนีย์เบียนนาเล่แห้ง หากใช้สิ่งนี้ น่าจะทำให้ทำงานได้สะดวกขึ้น

ต้องบอกคุณปู่แล้วรีบไปหาซื้อในวันนี้เลย

“อันนี้ราคาเท่าไหร่เหรอครับ?”

“สี่หมื่นวอน? ของดีหน่อยก็อยู่ที่ประมาณแสนถึงสองแสนวอน”

แม้จะดูแพง แต่เมื่อเทียบกับประสิทธิภาพแล้วกลับรู้สึกว่าถูก

ในตอนนั้นเอง ชาชีฮยอนก็ยกกระดาษขึ้น

ผมหันไปมอง แล้วเขายิ้มออกมาเล็กน้อย

“วาดเสร็จแล้วเหรอ?”

“ครับ”

เขายื่นกระดาษให้คุณครู

ผมก็อยากรู้ว่าเขาวาดอะไรจึงแอบชะโงกไปดู

เป็นหุ่นยนต์ที่ชื่อการ์แลนด์ที่เราเห็นเมื่อวาน

“วาดได้ดีนี่ เป็นการ์ตูนเหรอ?”

“ครับ”

ชาชีฮยอนตอบพร้อมรอยยิ้ม

แม้ภาพจะไม่ได้เนี๊ยบ แต่กลับจับลักษณะเด่นได้ดี

รูปทรงใบหน้าที่เหมือนหมวกเกราะฝรั่งเศส และลูกแก้วตรงหน้าอกที่ดูเป็นสัญลักษณ์ ล้วนโดดเด่น

ที่สำคัญคือเขาไม่ได้ดูต้นฉบับ แต่ใช้แค่ความทรงจำวาดเท่านั้น หมายความว่าเขามีสายตาและความจำที่ดีมาก

เด็กคนนี้มีพรสวรรค์

เขารักการวาดรูปและมีทักษะการสังเกต ถ้าได้เรียนรู้เทคนิคเพิ่มเติมก็คงไปได้ไกลแน่นอน

...

หลังจากที่คุ้นชินกับเนื้อสัมผัสของออยล์พาสเทลและลองผสมสีไปเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ตัว เวลาก็ล่วงเลยมาถึงช่วงพักเที่ยง

ขณะล้างมือด้วยความตื่นเต้นว่ามื้อกลางวันวันนี้จะมีอะไรบ้าง ชาชีฮยอนก็เรียกพัคฮยอนอูไว้

“เดี๋ยวสิ”

มันทำให้ผมสนใจขึ้นมาทันที

“อะไรเหรอ”

“……นี่ จะให้”

ชาชีฮยอนยื่นภาพวาดการ์แลนด์ที่เขาวาดในวันนี้ให้พัคฮยอนอู

สำหรับเด็กที่เคยเอาแต่ลบภาพของตัวเองทิ้งไป ภาพนี้คงมีความหมายมาก แล้วเหตุใดเขาจึงมอบให้เด็กที่เขาไม่ค่อยชอบได้กันนะ?

พัคฮยอนอูก็ทำหน้าตาไม่พอใจเช่นกัน

“ให้มาทำไม”

“นายชอบการ์แลนด์นี่”

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ชอบของเด็ก ๆ แบบนี้”

ชาชีฮยอนจ้องเขาเขม็ง

เมื่อพัคฮยอนอูเบือนสายตาหลบ ชาชีฮยอนก็ขอให้รอเดี๋ยว แล้วหยิบหุ่นยนต์ออกมาจากกระเป๋า

“นี่ วันนี้เช้ามาฉันล้างมันให้สะอาดแล้ว”

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ใช่ของฉัน! จะย้ำอะไรนักหนา!”

พัคฮยอนอูผลักชาชีฮยอน

แม้จะเป็นการทะเลาะกันของเด็ก ๆ แต่ผมรู้สึกว่ามันรุนแรงเกินไป เลยเตรียมจะเข้าไปห้าม แต่ชาชีฮยอนกลับไม่ถอย

“ก็ชอบนี่นา เมื่อวานก็เอาแต่คิดถึงใช่ไหมล่ะ?”

เจ้าหนูขี้กลัวที่เคยหนีทุกครั้งที่พัคฮยอนอูเข้าใกล้ กลับพูดออกมาอย่างมั่นคง

แต่คนที่หลบสายตากลับกลายเป็นพัคฮยอนอู ผู้ที่เคยทำเมินใส่ชาชีฮยอนมาตลอด

“เมื่อวาน ฉันบอกพ่อว่าฉันชอบวาดรูป หลังจากพูดไปแล้วฉันมีความสุขมาก ๆ เลย เลยอยากบอกนายเหมือนกัน”

“พูดอะไรของนายเนี่ย”

“อย่าปิดบังความชอบของตัวเองเลย มันเศร้านะ นายเอาการ์แลนด์มาที่โรงเรียนก็เพราะเล่นที่บ้านไม่ได้ใช่ไหมล่ะ?”

“……ไม่ใช่ซะหน่อย”

“ถ้ามัวแต่กลัวแล้วหนีก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนหรอก ถ้ากล้าสักนิด ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปได้จริง ๆ นะ”

ชาชีฮยอนยัดของเล่นการ์แลนด์กับภาพวาดใส่มือพัคฮยอนอูแบบดื้อ ๆ

“สู้ ๆ นะ”

เจ้าหนูนั่นเงียบกริบ มองดูของเล่นกับภาพวาดในมือ

ชาชีฮยอนรีบจัดกระเป๋า

“แล้ว… แล้วก็ ฮุนนี่จะเล่นกับฉัน!”

เขาเดินออกจากห้องไปก่อน

ผมก้าวตามออกไป และในจังหวะที่ประตูปิดลง ผมก็เห็นพัคฮยอนอูแอบเช็ดน้ำตา

ได้แต่หวังว่าเด็กคนนั้นจะกล้ายอมรับตัวเอง แล้วพบกับความสุขเสียที

“เท่มากเลยนะ”

ด้วยความเอ็นดู ผมตบหลังชาชีฮยอนเบา ๆ แล้วก็รู้ได้ทันทีว่าเขาเครียดแค่ไหน

ตัวแข็งทื่อไปหมด

“ฮิ”

เมื่อผมแบมือออก ชาชีฮยอนก็ตบมือกลับอย่างมั่นใจพอตัวเลยทีเดียว

...

ระหว่างที่กำลังมุ่งหน้าไปยังสำนักงานของบังแทโฮ ผมเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานกับวันนี้ให้คุณปู่ฟัง ท่านก็หัวเราะออกมาอย่างร่าเริง

“ทั้งฮุนนี่ทั้งชีฮยอนต่างก็กลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันแล้วนี่ เก่งมากเลย”

สุดท้ายแล้ว ไม่มีอะไรที่ความรักจะเยียวยาไม่ได้จริง ๆ

“อ้อ คุณปู่ครับ ผมอยากซื้อออยล์พาสเทลครับ”

“ดีเลย ระหว่างทางกลับบ้านเราค่อยแวะร้านเครื่องเขียนก็ได้นี่ เธอได้ลองใช้ตอนเรียนศิลปะเหรอ?”

“ครับ ครูเป็นคนแนะนำให้ลองใช้ครับ ความรู้สึกตอนระบายมันดีมากเลย เหมือนกำลังทาสีจริง ๆ เลยครับ”

“ใช่แล้ว สนุกแน่นอน”

“ผมว่าจะใช้วาดภาพที่จะส่งไปแสดงในงานวิตนีย์เบียนนาเล่ด้วยครับ”

คุณปู่พยักหน้า คงคิดว่าทั้งเงื่อนไขและแนวทางนั้นสมเหตุสมผลดี

“ยังไม่ค่อยคุ้นมือใช่ไหม จะไหวเหรอ?”

“ลองใช้แป๊บเดียวก็น่าจะได้นะครับ ผมคิดอะไรดี ๆ ออกด้วย”

“อะไรเหรอ?”

“พอออยล์พาสเทลโดนความร้อนมันจะละลายใช่ไหมครับ?”

ก็แน่ล่ะ เพราะมันทำมาจากน้ำมันกับสารสีที่ผสมกันแล้วอัดเป็นแท่ง พอโดนความร้อนเลยละลายง่าย

“ใช่ ใช้แบบนั้นก็ได้นะ”

“ผมเลยจะวาดด้วยออยล์พาสเทล แล้วค่อย ๆ ละลายบางส่วนเพื่อใช้แปรงเกลี่ยเหมือนสีครับ”

“ฮืม หมายถึงจะใช้แบบเดียวกับสีน้ำมันเลยสินะ?”

“ครับ”

“ละลายโดยตรงก็ได้นะ หรือถ้าเอาไปผสมกับเทเรพินก็จะได้พื้นผิวที่น่าสนใจอีกแบบด้วย”

คุณปู่สุดยอดจริง ๆ

ท่านแนะนำวิธีการใช้หลายแบบในการสร้างลูกเล่นจากออยล์พาสเทล

เกินกว่าที่ผมเคยนึกภาพไว้ ทำให้รู้สึกตื่นเต้นกับผลลัพธ์ที่อาจจะเกิดขึ้น

ระหว่างที่ค้นหาวิธีใช้ออยล์พาสเทลเพิ่มเติมในแท็บเล็ต เราก็มาถึงสำนักงานของบังแทโฮโดยไม่รู้ตัว

ทั้งผมและคุณปู่ต่างก็มาเป็นครั้งแรก

ในทางเดินมีพวงหรีดแสดงความยินดีเรียงรายอยู่เต็มไปหมด รวมทั้งของเราด้วย

“ดูเหมือนจะมีคนมาร่วมแสดงความยินดีเยอะนะครับ”

“จริงสิ แสดงว่าเขาปรับตัวกับโลกสังคมได้ดีเลยล่ะ”

ก็แน่นอนล่ะ ในเมื่อมีคนมากมายมาร่วมแสดงความยินดีในวันเปิดกิจการ

คุณปู่เองยังเคยบอกว่าเขาคือภัณฑารักษ์อันดับหนึ่งของเกาหลี คงไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาเป็นพันธมิตรที่ทั้งน่าเชื่อถือและเปี่ยมด้วยฝีมือ

สักวันหนึ่ง เราจะต้องจัดนิทรรศการที่ยิ่งใหญ่กว่ามาร์โซ แกลเลอรี่ร่วมกันให้ได้

“เข้าไปกันเถอะ”

“ครับ… อา… อาจารย์ ผมมาแล้วครับ—”

พอเปิดประตูเข้าไป ผมก็แทบพูดอะไรไม่ออก

ในห้องที่มีแค่โต๊ะกลมตัวหนึ่งกับโต๊ะทำงานสำหรับใช้งานจริง กลับมีเอกสารและหนังสือวางกองสูงถึงระดับหัวเข่าผู้ใหญ่ กระจัดกระจายไปทั่วพื้น

“ฮุนนี่มานี่เอง?”

เสียงของบังแทโฮดังมาจากที่ที่มองไม่เห็นใบหน้า เขาโผล่หน้าพ้นกองเอกสารออกมาทัก

แม้เขาจะยิ้มกว้าง แต่ทั้งผมและคุณปู่กลับหัวเราะไม่ออก

“ตอนมารถติดไหม? ฮ่า ๆ ดูยุ่งเหยิงไปหน่อยใช่ไหมล่ะ?”

พูดตามตรง แค่ขนาดของห้องก็ใหญ่กว่าห้องใต้หลังคาที่ผมเคยอยู่ที่โอแวร์ซูว์รวซถึงสองเท่าได้มั้ง

แต่มันไม่ใช่ปัญหาที่จะแก้ได้แค่เก็บกวาดหนังสือหรอก

“เป็นไงบ้าง? สำนักงานของอาจารย์”

ผมไม่กล้ามองบังแทโฮตรง ๆ

ทั้งที่เขาเคยมีงานที่มั่นคงและได้เงินเดือนสูง แต่กลับเลือกมาเริ่มต้นธุรกิจในที่แสนจะเล็กและขาดแคลนแบบนี้

ผมรู้ดีว่านี่ก็เพราะเขาอยากร่วมทางกับผม

นั่นแหละ… ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บในใจ

แต่การเริ่มต้นไม่มีทางจะยิ่งใหญ่ได้ตั้งแต่แรกหรอก

“แคบครับ”

“แคบเหรอ? ฮึฮึฮึฮึ”

แล้วเราก็หัวเราะไปด้วยกัน

“ต้องทำให้ใหญ่ขึ้นให้ได้เลยนะครับ”

“แน่นอนอยู่แล้ว ต้องเป็นอย่างนั้นสิ”