เมื่อหันกลับมาอีกครั้ง หนุ่มเจ้าสำอางก็กล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า

“เพียงเพราะฉันไม่ใช่นักแสดงที่พวกคุณจ้างมา คุณถึงต้องใส่ร้ายฉัน ใส่ร้ายพ่อแม่ของฉัน แบบนี้คุณไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือ?”

“ทุกคนต่างก็มีพ่อแม่ มีครอบครัวกันทั้งนั้น การสาปแช่งใส่ร้ายครอบครัวคนอื่น มันคือพฤติกรรมที่คุณทำเป็นปกติงั้นหรือ?”

“คุณบอกว่าพ่อของฉันเป็นขโมย แม่ของฉันเป็นนักเต้นระบำ ทั้งหมดนั่นมันก็แค่เรื่องโกหก!”

“ฉันรู้ว่าคุณจะเถียงกลับมา แต่ไม่เป็นไร ตอนนี้ฉันจะเอาหลักฐานมาให้ทุกคนได้เห็นความจริงเกี่ยวกับตัวคุณเอง”

ทันทีที่พูดจบ หนุ่มเจ้าสำอางก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วค้นหารูปภาพจากในเครื่อง

ในภาพถ่ายนั้น เป็นภาพของเขากำลังนั่งเคียงข้างกับหญิงสูงวัยคนหนึ่ง

ทั้งคู่ยิ้มอย่างมีความสุข

“เฉินหยู คุณดูให้ดีนะ นี่แหละแม่ของฉัน”

“คุณไม่เคยบอกเหรอว่าแม่ของฉันหนีไปกับชายอื่นตั้งแต่ฉันอายุเก้าขวบ? แล้วแบบนี้คุณจะอธิบายยังไง?”

ขณะพูด หนุ่มเจ้าสำอางก็เลื่อนดูอัลบั้มภาพในโทรศัพท์

มีรูปถ่ายร่วมกับแม่ของเขาอีกนับสิบภาพ

ฉากหลังในภาพเหล่านั้นก็แตกต่างกันไป ทั้งในสวนสาธารณะ ห้างสรรพสินค้า และร้านอาหาร

หลังจากแสดงหลักฐานเหล่านี้จบ เขายังไม่คิดจะปล่อยเฉินหยูไปง่าย ๆ

เขาหยิบสมุดสีแดงสองเล่มออกมาจากลิ้นชักโต๊ะทำงาน

แล้วนำไปวางโชว์ตรงหน้ากล้อง

“ทุกคนดูนี่ นี่คือเกียรติบัตรที่ฉันได้รับระหว่างที่ทำงานกับบริษัทนี้”

“สมุดสีแดงสองเล่มนี้คือเกียรติบัตรแสดงความเป็นพนักงานดีเด่น”

เมื่อสองปีก่อนและปีก่อนหน้านั้น หนุ่มเจ้าสำอางได้รับรางวัลพนักงานดีเด่นของบริษัท

“ทุกคนลองคิดดู ถ้าฉันไม่ใช่คนดี ฉันจะทำงานอย่างตั้งใจได้ยังไง?”

“ฉันจะได้รับรางวัลพนักงานดีเด่นได้ยังไง?”

บรรดาแฟนคลับเก่า ๆ ของเฉินหยูที่เคยมั่นใจว่าเขาไม่มีทางพูดจาเหลวไหล

ต่างก็เริ่มพูดไม่ออกเมื่อเห็นหลักฐานทั้งหมดนี้

บนเกียรติบัตรทั้งสองเล่มมีตราประทับของบริษัทอย่างชัดเจน

ดูแล้วไม่น่าจะเป็นของปลอม

การที่เขาได้รับรางวัลพนักงานดีเด่นสองปีติดต่อกัน

แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการทำงานของเขาอย่างชัดเจน

ยิ่งรวมกับภาพถ่ายคู่กับแม่ของเขา คำพูดของเฉินหยูก็ดูเหมือนจะไม่มีน้ำหนักอีกต่อไป

เมื่อเหลือบมองไปยังข้อความคอมเมนต์ที่ประปรายในห้องถ่ายทอดสด

หนุ่มเจ้าสำอางก็พูดจาอย่างกดดันว่า

“หมอเฉิน ตอนนี้คุณยังจะมีอะไรจะพูดอีกไหม?”

“การใส่ร้ายผู้อื่นเป็นสิ่งผิดกฎหมาย การดูหมิ่นพ่อแม่คนอื่นยิ่งเป็นการแสดงถึงความเสื่อมทรามทางศีลธรรม!”

“ฉันและเพื่อน ๆ อีกหลายล้านคนในห้องถ่ายทอดสดเคยมองว่าคุณเป็นคนเก่ง มีความสามารถ แต่ไม่คิดเลยว่าตัวตนที่แท้จริงของคุณจะน่ารังเกียจขนาดนี้”

เฉินหยูยังคงนิ่งเงียบ บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มแปลก ๆ

เมื่อเห็นว่าเฉินหยูไม่โต้แย้ง แฟน ๆ ในห้องถ่ายทอดสดก็คงเริ่มไม่รู้จะหาข้อแก้ตัวใดมาปกป้องเขาได้อีก

“ความจริงย่อมชัดเจนกว่าคำพูด ทุกคนได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของหมอเฉินแล้ว”

หนุ่มเจ้าสำอางกล่าวด้วยความเศร้าเจ็บปวด

“คนที่มีนิสัยเลวทราม ความสามารถที่ว่าเก่งก็แค่ภาพลวงตาที่ทีมงานสร้างขึ้นเท่านั้น สมควรแล้วหรือที่ทุกคนจะยกย่อง?”

“แค่หาข้อมูลส่วนตัวของฉันไม่ได้ เขาก็พูดจาเหลวไหล ใส่ร้ายฉันอย่างหน้าด้าน ๆ”

“วันนี้ฉันตกเป็นเหยื่อของเขา ไม่แน่ว่าพรุ่งนี้คุณคนใดคนหนึ่งอาจจะต้องเผชิญชะตากรรมเดียวกับฉันก็ได้”

“หมอเฉินคือคนดังที่แพลตฟอร์มหูอวี๋ให้การสนับสนุน ส่วนฉันก็แค่คนธรรมดาไม่มีชื่อเสียง”

“แม้จะฟ้องเขาในข้อหาหมิ่นประมาท แต่ก็คงยากที่จะชนะคดีได้”

“หมอเฉินมีทั้งเงินและคอนเนคชั่น สามารถจ้างทีมทนายมาสู้คดีกับฉันได้ แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น ฉันก็จะไม่ยอมให้เขาใส่ร้ายพ่อแม่ของฉันโดยไม่ตอบโต้เด็ดขาด”

“คุณผู้ชมครับ ผมขออนุญาตพูดบ้างได้ไหม?”

เฉินหยูพูดขึ้นอย่างช้า ๆ

“ฉันไม่ได้ปิดปากคุณไว้ คุณจะพูดอะไรก็เชิญเลย แต่จำเอาไว้ ถ้ายังกล้าใส่ร้ายพ่อแม่ของฉันอีกล่ะก็ ต่อให้ฉันต้องหมดตัว ฉันก็จะสู้คดีกับคุณจนถึงที่สุด!”

หนุ่มเจ้าสำอางจ้องมองเฉินหยูด้วยสายตาแข็งกร้าว

เฉินหยูยิ้มบาง ๆ แล้วพูดขึ้นว่า

“ถ้าครอบครัวคุณอบอุ่น พ่อแม่รักใคร่กลมเกลียวกันจริง ๆ ครอบครัวคุณน่าจะมีรูปถ่ายครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตาใช่ไหม?”

“คุณคนไข้ครับ พอจะสะดวกหยิบรูปถ่ายครอบครัวมาให้พวกเราดูหน่อยได้ไหม?”

หลังจากเฉินหยูพูดจบ สีหน้าของหนุ่มเจ้าสำอางก็ดูตึงเครียดขึ้นมาทันที

“รูปถ่ายครอบครัวน่ะ มันอยู่ที่ห้องนั่งเล่นที่บ้าน ใครเขาจะพกติดตัวกันล่ะ?”

“อ้อ เป็นแบบนั้นเองเหรอครับ”

เฉินหยูพยักหน้าแล้วถามต่อว่า

“ถ้าไม่มีรูปครอบครัว งั้นน่าจะมีรูปถ่ายคู่ของพ่อแม่บ้างล่ะมั้ง?”

“ก็มีอยู่หรอกนะ แต่ว่า... แต่ว่าฉันไม่ได้พกติดตัวมาด้วยเหมือนกัน”

น้ำเสียงของหนุ่มเจ้าสำอางยิ่งฟังยิ่งดูมีพิรุธ

ใครฟังก็คงรู้สึกได้ว่าเขาเริ่มไม่มั่นใจในตัวเอง

เฉินหยูพูดต่อว่า

“รูปถ่ายครอบครัวอยู่ที่ห้องนั่งเล่น ก็พอเข้าใจได้ว่าไม่ได้พกติดตัว”

“แล้วรูปถ่ายคู่ของพ่อแม่คุณก็ไม่มีติดตัวเหมือนกัน แล้วรูปถ่ายคู่กับพ่อคุณล่ะ? หรือจะไม่มีอีก?”

เหงื่อเริ่มผุดขึ้นบนหน้าผากของหนุ่มเจ้าสำอาง

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกระวนกระวายใจ

เฉินหยูเงียบรออยู่ครู่หนึ่ง แต่หนุ่มเจ้าสำอางก็ยังไม่ยอมพูดอะไร

เฉินหยูจึงยิ้มแล้วถามผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดว่า

“เพื่อน ๆ ครับ พอจำได้ไหมว่ารูปถ่ายคู่กับแม่ที่เขาโชว์เมื่อกี้ มีอะไรแปลก ๆ ไหม?”

ทันทีที่เฉินหยูพูดจบ ผู้ชมก็เริ่มนึกย้อนถึงรายละเอียดในภาพถ่ายเหล่านั้น

“ร้านอาหารที่พวกเขาไปกินด้วยกันน่ะ ดูเหมือนจะเป็นร้านหรูที่สุดในเมืองเราเลยนะ ค่าใช้จ่ายเฉลี่ยคนละเกือบสองพันหยวนแน่ะ”

“กระเป๋าที่คุณป้าในรูปสะพายน่ะ เหมือนกับจะเป็นกระเป๋าแอร์เมสเบอร์กิ้นรุ่นลิมิเต็ดเลยนะ”

“แปลกจัง เขาบอกว่าครอบครัวฐานะธรรมดา แต่ทำไมแม่ถึงใช้กระเป๋าหรูขนาดนั้นได้?”

“หรือว่ากระเป๋าจะเป็นของปลอม?”

“กระเป๋าอาจจะปลอมได้ แต่แหวนเพชรที่นิ้วเธอน่ะ ของจริงแน่นอน”

บรรดาผู้ชมต่างก็ช่วยกันทบทวนรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในภาพถ่ายทั้งสิบกว่าภาพ

ภาพถ่ายเหล่านั้นถูกถ่ายในสถานที่ต่าง ๆ เช่น สวนสาธารณะ ห้างสรรพสินค้า และร้านอาหาร

ในแต่ละภาพ แม่ของหนุ่มเจ้าสำอางแต่งตัวไม่ซ้ำกัน

ถือกระเป๋าหรูแตกต่างกันในแต่ละใบ

เครื่องประดับที่เธอสวมใส่ก็ไม่เหมือนกันเลยในแต่ละภาพ

แต่หนุ่มเจ้าสำอางกลับบอกว่าครอบครัวของเขายากจน

ตัวเขาเองก็แค่พนักงานบริษัทธรรมดา ๆ

คำถามจึงเกิดขึ้นว่า

“ถ้าครอบครัวเขายากจนจริง ๆ จะเอาเงินที่ไหนไปซื้อของหรู ๆ ให้แม่ได้เยอะแยะขนาดนั้น?”

“แล้วทำไมถึงไปกินข้าวที่ร้านอาหารสุดหรูได้บ่อย ๆ ด้วย?”

ผู้ชมบางคนเริ่มสงสัยมากขึ้น

“ทุกคนสังเกตไหมว่า เวลาที่สองคนนี้ถ่ายรูปคู่กัน สีหน้าของพวกเขาไม่เหมือนแม่ลูกเลยนะ กลับดูคล้ายคู่รักซะมากกว่า?”

“นั่นแหละ! ฉันก็คิดแบบนั้นมาตลอด แต่ไม่กล้าพูด”

“ครั้งแรกที่เห็นรูป ฉันก็รู้สึกแปลก ๆ แล้ว”

“ให้ตายสิ! หรือว่าพวกเขาไม่ใช่แม่ลูก แต่มีความสัมพันธ์แบบนั้นกันจริง ๆ เหรอ?”

“ต้องใช่แน่ ๆ ไม่งั้นมันอธิบายไม่ได้เลย”

“ดูจากเครื่องประดับราคาแพงเต็มตัว ผู้หญิงคนนั้นน่าจะเป็นคนรวย ไม่งั้นจะใช้กระเป๋าหรูต่างใบในแต่ละรูปได้ยังไง”

“แต่ถ้ามีแฟนรวยขนาดนั้น ทำไมเขายังต้องมาทำงานที่นี่อีกล่ะ? ให้แฟนเลี้ยงไม่ดีกว่าเหรอ?”

“พูดกันตรง ๆ นะ รสนิยมของหมอนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ หรือว่าจะชอบผู้หญิงสูงวัยกันแน่?”

ข้อความคอมเมนต์พุ่งขึ้นเต็มหน้าจอ

ทุกคนต่างช่วยกันวิเคราะห์จากทุกแง่มุม ว่าความสัมพันธ์ระหว่างหนุ่มเจ้าสำอางกับหญิงวัยกลางคนนั้นคืออะไรกันแน่

เฉินหยูจึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ว่า

“คุณคนไข้ครับ ผมมีหลักฐานอีกอย่างที่สามารถพิสูจน์ได้ว่าคุณกับผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่แม่ลูกกัน คุณสนใจจะฟังต่อไหม?”