สุดท้ายเฉินหลิงซูก็ยอมทำตามอย่างว่าง่ายเป็นคนจ่ายเงินเองอยู่ดี เธอเป็นคนยอมรับผลจากการเดิมพัน แต่ก็ยังติดใจอยู่มากที่กู้สิงเรียกเธอว่า “ผู้หญิงคนนั้น”
นั่งแท็กซี่กลับถึงโรงแรม
ตอนกำลังจะลงจากรถ เฉินหลิงซูชิงเปิดประตูก่อนหนึ่งก้าว แล้วหันไปบอกคนขับว่า “ให้ผู้ชายคนนั้นจ่ายค่ะ”
กู้สิง: “……”
ยัยนี่นี่ก็ใจเจ้าคิดเจ้าแค้นใช้ได้ คำพูดห่วยแตกนี้คงแอบหมักดองอยู่ในใจมาตลอดทางล่ะสิ
จ่ายเงินเสร็จ
กู้สิงเพิ่งจะก้าวออกจากรถไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียง “แหวะ” หลุดออกมาแบบห้ามไม่อยู่จากด้านหลัง
หันไปมองก็เห็นว่าเฉินหลิงซูตอนนี้ยืนไม่ค่อยจะไหว ตัวเริ่มโงนเงน ดีที่เป็นแค่จะอ้วกแห้งๆ ยังไม่ได้อาเจียนออกมาจริงๆ
แค่นี้ยังกล้าบอกว่าคอทองแดงไร้เทียมทานอีกนะ
กู้สิงบ่นในใจคำหนึ่ง ก้าวเข้าไปประคองแขนเธอ ชั่วขณะที่ปลายนิ้วแตะลงไป ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือ
นุ่มมาก
แม้มีเพียงชั้นผ้าบางๆ กั้นอยู่ แต่ยังสัมผัสได้ชัดเจนถึงไออุ่นจากผิวแขนของเธอ กับสัมผัสละเอียดนุ่มราวกับไร้กระดูก
ไม่แปลกใจเลยที่ชอบพูดกันว่าผู้หญิงถูกปั้นมาจากน้ำ……
ชาติที่แล้วของกู้สิงแทบไม่เคยได้ใกล้ชิดกับเพศหญิงแบบนี้เลย คนเดียวที่ใกล้ชิดกันเป็นประจำก็มีแค่น้องสาว ประสบการณ์ด้านนี้ช่างน้อยนิดน่าสงสาร
ไม่อย่างนั้น
ตอนที่จับข้อมือเธอในร้านอาหารเมื่อครู่ ปลายนิ้วของเขาก็คงไม่เผลอขยับราวกับมีชีวิตเป็นของตัวเอง ลูบวนเบาๆ ตรงนั้นทีหนึ่งแบบไม่รู้ตัว
“ไม่ไหวแล้วเหรอ?”
กู้สิงกลั้นความรู้สึกแปลกๆ ในอก ก้มลงถามใกล้ๆ ลมกลางคืนพัดมา กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเส้นผมของเธอลอยมาแตะจมูก
“มึน……”
เฉินหลิงซูขมวดคิ้ว แนบตัวครึ่งท่อนลงกับแขนเขา เสียงที่พูดออกมานุ่มและพร่ากว่าปกติอย่างชัดเจน แถมยังเต็มไปด้วยอาการไม่สบายตัว เธอพยายามจะยืดตัวให้ยืนตรงเอง แต่เท้ากลับอ่อนยวบไปอีก เลยเซเข้าไปใกล้กู้สิงโดยไม่รู้ตัวมากขึ้น หน้าผากแทบจะชนลงบนไหล่เขาอยู่แล้ว
กู้สิงพูดว่า “ผมประคองคุณเอง”
เฉินหลิงซูพยักหน้าเบาๆ เธอแค่รู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัว แม้ศีรษะจะมึนๆ อยู่บ้าง แต่สติยังพอชัดเจนอยู่ เพราะงั้นตอนเอนตัวพึ่งพากู้สิง เธอถึงได้พยายามหลีกเลี่ยงไม่ให้มีการแตะต้องกันที่ดูเกินเลยเกินไป
แต่ทว่า
พอเข้าลิฟต์ของโรงแรมไปแล้ว ความรู้สึกไร้น้ำหนักจากการเคลื่อนขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้สมองของเฉินหลิงซูมึนเบลอไปหมด น้ำหนักทั้งตัวแทบจะทิ้งลงไปบนตัวกู้สิง หัวก็เอนลงไปซบไหล่เขาเต็มๆ
กู้สิงก้มมองเธอ
แต่เหมือนมีอะไรดลใจ สายตากลับไล่ลงไปตามแนวลำคอเรียวงามของเฉินหลิงซู เลื่อนต่อไปยังขอบคอเสื้อที่แง้มออกเล็กน้อย……
ดีที่เฉินหลิงซูไม่ได้สังเกตเห็น
กว่าจะพยุงกันมาถึงหน้าห้องพักของเฉินหลิงซูได้ กู้สิงก็เอ่ยเสียงเบา “แล้วบัตรห้องล่ะ?”
เฉินหลิงซูเริ่มขยับมือคุ้ยหากระเป๋าใบเล็กในอ้อมแขนเขาอย่างเงียบๆ ทว่าท่าทางเชื่องช้าเสียจนคนมองอยากจะบ้าตาย ในที่สุดก็ล้วงเอาบัตรออกมาได้หนึ่งใบ แต่กลับเอาไปแตะช่องสแกนไม่เคยตรงซักที
สุดท้ายกู้สิงก็ต้องเอามือไปจับมือที่ถือบัตรของเธอ พาเธอยื่นบัตรไปแตะช่องสแกนด้วยกัน
พร้อมกับเสียง “ปี๊บ” แผ่วเบา ประตูก็ถูกปลดล็อก แสงไฟสีเหลืองอุ่นลอดออกมาจากช่องประตูที่เปิดออกเล็กน้อย สาดลงบนใบหน้าด้านข้างที่แดงจัดของเธอ และดวงตาคู่นั้นที่พร่ามัวเลื่อนลอย
“พักผ่อนให้เต็มที่นะ”
กู้สิงประคองให้เฉินหลิงซูยืนพิงกำแพงให้มั่น พอเตรียมจะผละตัวออก เธอกลับเหมือนเสียที่พึ่งไปในทันที ร่างทั้งร่างอ่อนปวกเปียกจะล้มลงอีกครั้ง จึงเผลอคว้าเสื้อเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว
“นี่คิดจะเกาะผมไม่ปล่อยเลยเหรอ?”
กู้สิงมองเฉินหลิงซูอย่างทั้งขำทั้งปลง ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงชอบพูดกันว่า ผู้ชายจะมีโอกาสก็ตอนผู้หญิงเมานี่แหละ แค่ได้สัมผัสใกล้ๆ กันแค่นี้ เขาเองก็เริ่มจะเข้าใจความหมายของประโยคนี้ขึ้นมานิดหน่อยแล้ว
“ฉันทั้งเมาแถมยังเมารถอีก ยืนไม่ไหวมันก็เรื่องปกติปะ……”
ดวงตาที่มึนพร่าของเฉินหลิงซูเป็นประกายวาววับราวผิวน้ำที่สะท้อนแสง หางตาที่แดงเรื่อยามต้องแสงไฟดูเย้ายวนเกินบรรยาย เส้นผมบางเส้นเปียกชื้นเล็กน้อยติดอยู่ตรงขมับและแก้ม ทำให้เธอเหมือนยิ่งดูสวยเซ็กซี่แบบยุ่งเหยิงเปราะบางขึ้นไปอีกระดับ
“งั้นผมพยุงคุณไปนั่งบนเตียง”
กู้สิงประคองไหล่ของเฉินหลิงซูไว้อย่างมั่นคง พาเธอเดินไปทางเตียง แล้วกดให้เธอนั่งลงอย่างเบามือ
เฉินหลิงซูนั่งอยู่ตรงขอบเตียง แหงนหน้าขึ้นมองเขา สีหน้าไม่เหลือทั้งความเย็นชาเชิดหยิ่งอย่างทุกที สายตาก็ไร้แล้วซึ่งความมีเหตุผลห่างเหินตามเดิม เวลานี้เธอดูเหมือนอ่อนแอและไม่รู้ประสาไปถนัดตา ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วว่า:
“ขอบคุณนะคะ”
กู้สิงรู้สึกว่าบรรยากาศเริ่มออกจะคลุมเครือเลยกระแอมหนึ่งทีแล้วพูดว่า “อืม งั้นผมไปล่ะ คุณอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม?”
“ได้อยู่แล้วค่ะ”
ความอ่อนแอและความมึนงงของเฉินหลิงซูเหมือนแค่พุ่งวูบขึ้นมาชั่วครู่เดียว ไม่นานเธอก็กลับมาเป็นตัวเองแบบที่รับมือทุกอย่างได้สบายเหมือนเดิม เธอเงยหน้าขึ้นมายิ้มหวานแล้วเอ่ยว่า “ถือว่าเห็นแก่คืนนี้ที่คุณเป็นสุภาพบุรุษกับฉันมาก ฉันจะไม่เอาเรื่องที่คุณรังแกฉันวันนี้ก็แล้วกัน”
“ผมไปรังแกคุณตอนไหนกัน?”
กู้สิงแอบรู้สึกผิดแปลกๆ หรือว่าเรื่องที่ตัวเองแอบชำเลืองมองคอเสื้อของเฉินหลิงซูในลิฟต์เมื่อกี้ จะถูกเธอจับได้เข้าแล้ว?
โดนใส่ร้ายชัดๆ!
ถึงคอเสื้อของเฉินหลิงซูจะให้พื้นที่จินตนาการเขามากก็จริง แต่โดยรวมแล้วก็ถือว่าปิดมิดชิดดีอยู่ แทบไม่ได้เห็นอะไรที่เป็น “เนื้อหาเน้นๆ” เลยนะ
“ฮึ”
เฉินหลิงซูไม่พูดอะไรต่อ แค่ส่งเสียงฮึเบาๆ เท่านั้น กู้สิงเห็นท่าแล้วก็ไม่คิดจะยืดเยื้อ “งั้นผมกลับล่ะ มีอะไรก็ทักวีแชทมา”
พูดจบกู้สิงก็ช่วยปิดประตูห้องให้เฉินหลิงซูเรียบร้อย ก่อนจะเดินกลับไปยังห้องของตัวเอง
โรงแรมเป็นที่พักที่ทีมรายการจัดให้เหมือนกันหมด เพราะงั้นห้องของกู้สิงเลยอยู่ไม่ไกลจากห้องเฉินหลิงซู ถ้ามีอะไรก็เดินไปเคาะประตูหากันได้ตลอด
แกร๊ก
ทันทีที่ได้ยินเสียงประตูปิดลง เฉินหลิงซูก็ทิ้งตัวลงบนเตียงแบบไม่สนภาพลักษณ์ กลิ้งตัวพลิกข้างแล้วเอาผ้าห่มคลุมโปงตัวเอง มีแค่ขาคู่เรียวยาวโผล่ออกมาเตะเหวี่ยงไปมาอยู่ในอากาศอย่างร่าเริง
อีกด้านหนึ่ง
กู้สิงที่กลับถึงห้องตัวเองไปอาบน้ำเรียบร้อย ในที่สุดก็ได้กดอาการร้อนรุ่มในอกลงไปได้บ้าง “ดูท่าคงถึงเวลาต้องลองคบใครสักคนแล้วจริงๆ”
กู้สิงคิดกับตัวเองแบบนั้น
ไม่คิดเลยว่าแค่ได้มีการสัมผัสทางกายเล็กๆ น้อยๆ กับเฉินหลิงซูในคืนนี้ ตัวเองจะถึงขั้นใจเตลิดได้ขนาดนี้ เรื่องนี้กู้สิงเองก็ไม่คาดคิดมาก่อน เพราะตลอดมาส่วนตัวเขาไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนเจ้าชู้หรือมักมากอะไร
“ต้องเป็นอาการข้างเคียงจากการโสดมาตั้งแต่เกิดหลายสิบปีแน่ๆ”
ลองไล่คิดดูดีๆ ในชาติที่แล้วเขาก็ใช้ชีวิตโสดยาวเป็นสิบๆ ปี จะอัดอั้นจนกลายเป็นแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก กู้สิงเลยไม่คิดว่านี่เป็นเพราะเฉินหลิงซูจะมีเสน่ห์ยั่วยวนขั้นไหน
ถ้าเปลี่ยนเป็นผู้หญิงคนอื่นที่หน้าตาและรูปร่างไม่ขี้เหร่ล่ะก็ เขาคงจะมีอาการแบบนี้เหมือนกันนั่นแหละมั้ง?
ระหว่างที่กู้สิงกำลังคิดฟุ้งซ่าน มือถือก็ดังขึ้นมา เป็นสายจากผู้จัดการส่วนตัว ซุนหมิงหล่าง
กู้สิงรับสาย พอปลายสายถูกเชื่อมต่อ เสียงของซุนหมิงหล่างก็ดังมา “เมื่อกี้ทางบริษัทเพิ่งติดต่อฉันมา บอกให้เธอไปออดิชันบทหนึ่งที่สำนักงานใหญ่ช่วงหลังจากนี้”
“สำนักงานใหญ่เหรอ?”
“ใช่ กู้สิง เธอมีเส้นสายอะไรที่สำนักงานใหญ่บ้างไหม? บทละครเรื่องนี้คนเขียนบทคืออาจารย์เส่าซือมิ่ง คนเดียวกับที่เขียน ‘เซียนกระบี่พิชิตมาร’ เมื่อสิบปีก่อน ถ้าไม่มีคอนเนกชันในระดับผู้บริหารขึ้นไปล่ะก็ งานนี้จริงๆ แล้วเข้าถึงยากมากเลยนะ”
“ไม่มีสักหน่อย”
กู้สิงโกหกหน้าตาย เขารู้ดีว่าเป็นฝั่งหลินอวี่ที่กำลังลงแรงผลักดัน เขาอธิบายความต้องการของตัวเองต่อบทพระรองเอาไว้ละเอียดขนาดนั้นแล้ว ถ้าอีกฝ่ายยังหาเขาไม่เจออีกก็ไม่ต้องอยู่ในวงการกันแล้วล่ะ
“งั้นเท่ากับชิ้นปลาขนาดยักษ์หล่นจากฟ้ามาเลยนะ!”
ซุนหมิงหล่างฟังดูตื่นเต้นมาก “ต่อให้เธอจะเรื่องมากแค่ไหนนะ แต่คำเชิญให้ไปออดิชันครั้งนี้ยังไงก็ต้องไปอยู่ดี หนึ่งเลยนี่เป็นความต้องการจากทางบริษัท สองเลย งานของอาจารย์เส่าซือมิ่ง คู่แข่งเยอะมากจริงๆ ถึงจะไม่ใช่บทพระเอก แต่ได้ข่าวว่าเป็นบทสมทบที่สำคัญมากคนหนึ่งเลย……”
“ได้”
กู้สิงแน่นอนว่าไม่มีทางปฏิเสธคำเชิญไปออดิชันอยู่แล้ว ยังไงบทนี้ก็เป็นบทที่เขาเตรียมวางไว้ให้ตัวเองตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
