เติ้งเฉา: "…"

หลี่เฉิน: "…"

หวังเป่าเฉียง: "…"

ไอ้หนุ่มนี่ ชีวิตมันอึดจริงๆ วะ!

แน่นอนว่าพวกเขาไม่สามารถพยุงอู๋เชียนลุกขึ้นจริงๆ

เติ้งเฉาปลอบ: "เชียนเอ๋อร์ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะเอาเรื่องพวกนั้น นายกระดูกซี่โครงหักไปสามซี่ กระดูกอกก็ร้าวด้วย อย่าขยับเด็ดขาด รอรถพยาบาลมารับนายก่อน…"

"ฉันเจ็บหนักขนาดนั้นเลย?!" อู๋เชียนไม่อยากจะเชื่อ

ก่อนหน้านี้ถูกความแค้นบังตา อะดรีนาลีนที่พุ่งพล่าน เขาไม่ได้ใส่ใจอะไร พอได้ยินคำของเติ้งเฉา เชียนเป่าที่เริ่มได้สติ ก็รู้สึกเหมือนหน้าอกถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ เลือดพุ่งออกจากปากเป็นสาย คร่ำครวญไม่หยุด กลิ้งไปทั่วพื้น: "อ๊าๆๆ เจ็บ เจ็บโคตรๆ!!"

"แกล้งต่อไปเถอะ!" เจิ้งเจี่ยเหยียดหยัน "เมื่อกี้อ้วกเลือดยังไม่เป็นไร แถมกล้าต่อยเตะฉันต่อหน้าคน พอไม่มีใครพูดก็ไม่เห็นเป็นไร พอมีคนทักว่าเจ็บหนักหน่อยก็ยิ่งสำออยใหญ่เลยนะ!"

"CNM อีตัว ยังกล้าหอนอีก!" อู๋เชียนที่กำลังเจ็บปวดทรมาน ชี้ไปที่เจิ้งเจี่ย ด่ากราดตาแทบถลน

เจิ้งเจี่ยตาเขม็ง โมโห: "ก่อนหน้านี้ซ้อมฉันยับ ตอนนี้ยังมาด่าฉันอีก โลกนี้จะมีผู้ชายเน่าเฟะอย่างนายได้ยังไง ดาราตกกระแสรังแกนาย นายก็หงอ ฉันไม่ได้ไปยั่วยุอะไรนาย นายกลับใส่หมัดหนัก นายโดนดาราตกกระแสกดขี่ ไม่มีปัญญาเอาคืน ก็รู้แต่มาลงกับฉัน!"

"สรุปเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างฉัน สมควรโดนนายซ้อมงั้นสิ?!"

"พยุงฉันขึ้น เร็ว พยุงฉันขึ้น!" อู๋เชียนได้ยินแล้วความดันพุ่ง เพราะอารมณ์พลุ่งพล่าน ถึงกับพ่นเลือดก้อนใหญ่ลงพื้น "อ๊า…อ๊วก!"

"ข้าจะฆ่าอีผู้หญิงสารเลวนี่ให้เรียบ!"

ทุกคนเห็นอู๋เชียนอารมณ์เดือดจัด ก็จำใจค่อยๆ พยุงเขาลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง

เติ้งเฉาชี้เจิ้งเจี่ยอย่างหัวเสีย: "คนก็แทบตายเพราะเธอแล้ว เธอพูดน้อยๆ หน่อยเถอะ!"

"เพราะฉัน? ฉันก็ทำเพื่อช่วยหาเงินให้เขานั่นแหละ! ฉันไม่เคยต้องแตะงานหนักสกปรก อยู่บ้านพ่อแม่ก็ไม่ให้ทำอะไรลำบากๆ เพื่อช่วยเขาหาเงิน ฉันในฐานะดาราหญิงยังยอมลดตัวไปทุบค้อนอันเบ้อเริ่ม นี่ยังเสียสละไม่พออีกเหรอ? แถมฉันโตมานี่ยังไม่เคยถูกตบตี เขาดันซ้อมฉันต่อหน้าคนตั้งมาก พวกคุณยังเข้าข้างเขาอีก?"

เจิ้งเจี่ยยืนกรานตามเหตุผล: "ไม่ใช่ใครเจ็บหนักกว่าแล้วจะถูกเสมอ เราทำอะไรก็ต้องคุยกันด้วยเหตุผล สรุปคือ พวกคุณเป็นพยาน ต้องช่วยเป็นพยานให้ฉันเรียกร้องค่าชดเชยความเสียหายทางจิตใจและค่าเสียหายอื่นๆ อีก!"

[เจิ้งเจี่ยอยากได้เงินจนเพี้ยนไปแล้วมั้ง?]

[เธอใส่เต็มแรงสุดกำลัง เชียนเป่าเกือบเอาชีวิตไม่รอด เธอยังคิดว่าตัวเองถูกกระทำอีก?]

[ถูกกระทำ? เธอยังมัวแต่ห่วงค่าเสียหายทางจิตใจของตัวเองอยู่เลย]

[เจิ้งเจี่ยตัวท็อปแห่งการฝืนฟ้า!]

[อยู่ๆ ก็สงสารดาราตกกระแสเลย แต่ก่อนต้องคุยกับผู้หญิงแบบนี้ แถมยังยกให้เป็นรักครั้งเดียวของชีวิต คิดแล้วอึดอัดแทนดาราตกกระแส!]

[ถ้าไม่ใช่ว่าอู๋เชียนทะเยอทะยานจนเกินฟ้า อะไรๆ ก็อยากไปเทียบกับดาราตกกระแส เจิ้งเจี่ยคงไม่คิดจะโชว์ทุบหินบนอก สุดท้ายต้นตอก็มาจากอู๋เชียนอยากเอาชนะ เรื่องถึงกลายเป็นแบบนี้ เจิ้งเจี่ยเดิมทีก็โดนรังแกนะโอเคไหม?]

[ดาราตกกระแสนั่นแหละตัวการ!]

[ถ้าไม่ใช่เขาเฮง นาจาอาจโดนทับไปแล้วก็ได้!]

[ทั้งๆ ที่รู้ว่าทุบหินบนอกมันอันตราย ยังเอามาโชว์ต่อหน้าคน ถ้าเขาไม่โชคดีแบบไม่น่าเชื่อจนหาเงินได้เยอะจนคนอิจฉา จะมีเรื่องหลังจากนั้นได้ไงล่ะ?]

[เรื่องเป็นแบบนี้ ทั้งหมดเพราะดาราตกกระแส ถ้าเชียนเป่าเป็นอะไรขึ้นมา ดาราตกกระแสก็เทียบเท่าฆ่าคนทางอ้อม!]

[หูเล็กกับเมแกนีอย่าพิสดารเกินไป!]

เติ้งเฉา: "…"

หวังเป่าเฉียง: "…"

หลี่เฉิน: "…"

ทุกคนโดนตรรกะฝืนฟ้าของเจิ้งเจี่ยเล่นงานจนไปไม่เป็นเลย

อู๋เชียนทำหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาแดงก่ำด้วยเส้นเลือดปูดโปน ชี้ไปที่เจิ้งเจี่ยตะโกนจนเสียงแหบพร่า: "อีด*ก แกเกือบเอาชีวิตกูไป แล้วยังกล้าพูดว่าเสียสละอีกเหรอ? ข้า CNM วันนี้ต่อให้กูตาย กูก็จะลากอีดอกบัวขาวสารเลวนี่ลงนรกไปด้วย!!"

"อ๊าๆๆๆๆ!"

ท่ามกลางสายตาคนทั้งมวล อู๋เชียนที่ตัวเปื้อนเลือดทั้งร่างส่งเสียงคำรามขนลุก ขณะทุกคนมองอย่างไม่อยากเชื่อ เขาทั้งแผ่เล็บกางกรงเล็บไล่ฆ่าเจิ้งเจี่ย ทั้งอ้าปากพ่นเลือดไม่หยุด

พริบตาเดียว เลือดสีชาดก็สาดกระจายเต็มพื้น น่ากลัวขนลุก!

เจิ้งเจี่ยตกใจหน้าถอดสี รีบผลักเร่อปาออกไปข้างหน้า: "เจ้ากรรมนายเวรต้องว่ากันตามตัว เธอควรไปหาไอ้ดาราตกกระแสนั่นสิ!"

เร่อปา: "แล้วเธอผลักฉันทำไมล่ะ?!"

"เธอกับดาราตกกระแสตกลงคบกันแล้วนี่!" เจิ้งเจี่ยพูดราวกับเป็นเรื่องธรรมดา

เร่อปา: "…"

"ฉันกับเขายังไม่ได้คบกันสักหน่อย!" แก้มงามของเร่อปาแดงระเรื่อ ไม่รู้ว่าอายที่ถูกพูดเรื่องนี้ต่อหน้าแขกรับเชิญหญิงมากมาย หรือกลัวอู๋เชียนที่ทำหน้าเหี้ยมโหดกันแน่

อู๋เชียนที่เสียสติทำตากลอกกลับ ยังไม่ทันคว้าเจิ้งเจี่ยไว้ได้ ก็เพราะเสียเลือดมากเกินไป กลไกปกป้องร่างกายทำงาน บังคับให้เขาสลบไปอีกครั้ง

ไม่นาน เสียงไซเรนก็ดังระงมไปทั่ว พร้อมกับรถพยาบาลมาถึง เรื่องวุ่นวายครั้งนี้จึงปิดฉากลง

อู๋เชียนไปโรงพยาบาลพร้อมกับ PD หนุ่มและลู่ฮ่าว เนื่องจากผู้บาดเจ็บมีอารมณ์ต่อต้านเจิ้งเจี่ยอยู่แล้ว เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้กระตุ้นอู๋เชียน เจิ้งเจี่ยจึงไม่ได้ตามไป

แม้เหตุการณ์ครั้งนี้จะสร้างแรงกระทบกระเทือนจิตใจไม่น้อย แต่รายการก็ต้องอัดต่ออยู่ดี หนึ่งคือ พวกเขากับอู๋เชียนไม่ได้สนิทกัน จะว่าไปยังไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ ย่อมไม่อยากเข้าไปยุ่ง สองคือ เหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเรื่องวุ่นที่เกิดจากการแสดงของเจิ้งเจี่ยกับอู๋เชียน ซึ่งจริงๆ แล้วมันก็ไม่ได้เกี่ยวกับพวกเขามากนัก

มองดูรถพยาบาลแล่นลับไป เจิ้งเจี่ยก็ยังไม่ลืมกวาดเงินเก็บทิปจากฝูงผู้ชม นี่คือเงินเลือดหยาดเหงื่อของเธอ ต้องเอาไปให้หมด!

สมาชิก Running Man China คนอื่นๆ มองภาพนี้แล้ว ต่างก็รู้สึกคละเคล้าในใจ

เติ้งเฉาพูดด้วยน้ำเสียงสอนใจ: "ทุบหินบนอกแบบนี้ความเสี่ยงสูงมาก ถ้าไม่ใช่มืออาชีพไปทำสุ่มสี่สุ่มห้าอันตรายสุดๆ เราเตือนข้อดีข้อเสียไว้ก่อนแล้ว ไหงห้ามไม่อยู่กันนะ"

"นาจากล้าบ้าบิ่นไปหน่อย ถ้าตอนนั้นลวี่หมิงพลาดแม้แต่นิดเดียว ผลลัพธ์คง…" พอคิดถึงตรงนี้ หลี่ซินก็รู้สึกใจหายวาบ

ยังไงอู๋เชียนก็เป็นผู้ชายร่างกายกำยำ แต่นาจาผอมบอบบาง แค่นึกภาพเหตุการณ์เดียวกันเกิดกับนาจา ไม่ใช่แค่หลี่ซิน แม้แต่แขกรับเชิญหญิงทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็อดใจสั่นไม่ได้

ร้องไห้เพื่อความรักมีให้เห็นดาษดื่น แต่กล้าเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อความรักได้แบบนี้ เธอคนนี้เรียกว่าหนึ่งเดียวในวงการบันเทิงจีน!

เฉินชือชือก็อดเสียวหลังไม่ได้: "ตอนนั้นทั้งคู่ดื่มกันมาแล้ว ช่วงท้ายเริ่มพูดเพ้อกันทั้งคู่ โดยเฉพาะนาจายิ่งไม่ค่อยมีสติ เดินยังไม่ค่อยตรงแท้ๆ ยังรอดมาได้อีก ไม่รู้จะบอกว่าทั้งสองโชคดีเฉยๆ หรือคนซื่อมีวาสนา"

"โชคดีที่พวกเราไม่ได้ทำตาม…" ถังอี้ซินโล่งใจจริงๆ

ตอนนั้นเธอแทบจะหวั่นไหวแล้ว แต่เพราะกลัวบวกกับคำเตือนของเติ้งเฉาเลยห้ามใจไว้ได้ ตอนนี้คิดย้อนกลับไป ถือว่าเป็นการตัดสินใจที่ฉลาดมาก

พวก brothers team พอถอนหายใจแล้ว ก็แยกย้ายกันไปหาวิธีทำเงินของใครของมัน

เจิ้งเจี่ยที่เก็บกวาดซากความวุ่นวายเสร็จ ก็คว้าปึกเงินเดินเตร็ดเตร่อยู่บนถนนเพียงลำพัง พอเริ่มได้สติแล้วคิดถึงสภาพน่าเวทนาของอู๋เชียนเมื่อครู่ ก็อดใจหายไม่ได้…

เจิ้งเจี่ยเดินไปเจอหวังเป่าเฉียงกับเร่อปาบนถนน สีหน้ากังวลถามว่า: "เขาอาการแบบนั้น ผ่าตัดจะอันตรายมากไหม?"

"เพิ่งจะรู้ตัวว่าแกก่อเรื่องเอาตอนนี้เหรอ?" หวังเป่าเฉียงมองเจิ้งเจี่ยอย่างจนใจ ก่อนอธิบาย: "น่าจะไม่อันตรายมากหรอก ยังไงค้อนมันก็เป็นของทื่อ… พื้นๆ ก็คือบาดเจ็บภายใน แต่ก็ไม่ตัดความเป็นไปได้ว่าเขาพละกำลังอ่อน อาจถึงขั้นต้องผ่าตัดเปิดอกแล้วเลือดไหลไม่หยุด!"

เจิ้งเจี่ย: "…"

"ถ้าเขาเผลอตายคาโต๊ะผ่าตัดล่ะ ฉันจะถือว่าอะไร?" เจิ้งเจี่ยถามอย่างสงสัยต่อ

เร่อปาปิ๊งไอเดีย: "ถือว่าเป็นฆ่าคนตายโดยประมาท!"

เจิ้งเจี่ย: "???"

"จริงครับ โทษจำคุกมากกว่าสามปีแต่น้อยกว่าหกเจ็ดปี!" หวังเป่าเฉียงพยักหน้ารับ

เจิ้งเจี่ยเหมือนถูกฟ้าผ่า ถึงกับยืนนิ่งงงด้วยความตกใจ

ทั้งสามแยกย้ายกันไปแล้ว เจิ้งเจี่ยกำเงินธนบัตรที่ยังเปื้อนเลือดไว้แน่น ใจลอยเหม่อราวซอมบี้ เดินเตร็ดเตร่อย่างเลื่อนลอยอยู่บนถนนนิวยอร์ก

ขณะที่สมาชิกทีมอื่นๆ ต่างก็เริ่มงัดไอเดียทำเงินกันเต็มที่

เติ้งเฉาพาหลี่ซิน เก็บไฟแช็กได้อันหนึ่ง แล้วใช้ไหวพริบเริ่มแลกของอาศัยอิทธิพลคนดัง ไม่นานก็ไล่แลกจากไฟแช็กเป็นนาฬิกา ก่อนขายให้นักท่องเที่ยว ได้เงินมา 200 ดอลลาร์

หวังเป่าเฉียงก็พาเร่อปาออกแสดงกังฟูข้างถนน ถึงจะไม่ได้เงินเท่าลวี่หมิงกับเจิ้งเจี่ย แต่ก็ถือว่าไม่ได้กลับมามือเปล่า

ไม่นานนัก

แต่ละทีมก็นำเงินที่หาได้กลับวิลลา เหลือเพียงเมิ่งจื่ออี้กับโหยวฮั่นที่สวมชุดทีมสีม่วงยังเดินเตร็ดเตร่อยู่ทั่วไทม์สแควร์อย่างไร้จุดหมาย

"คุณประธานจอมเผด็จการ ไหนก่อนมาคุณบอกว่าแค่พูดคำเดียว บรรดาคู่ค้าของคุณก็จะจัดการทุกอย่างให้เราเรียบร้อยแล้วไม่ใช่เหรอ?" เมิ่งจื่ออี้หิวจนท้องร้องโครกคราก พูดบ่นเสียงอ่อนแรง: "ตอนนี้เลยเวลาอาหารไปนานแล้วนะ เราหาเงินมาไม่ได้แม้แต่สลึงเดียว!"

"อย่าเพิ่งใจร้อนสิ!" โหยวฮั่นพูดอย่างหงุดหงิด

เมิ่งจื่ออี้ทำหน้าจะร้องไห้ "จะไม่ให้รีบได้ยังไงล่ะ? คิดว่าจะมีที่นอนคืนนี้ไหมก่อนเลย ตอนนี้ถ้าไม่ได้กินอะไรอีก ฉันคงเป็นลมไปก่อนถึงเย็นแน่!"

"ฉันบอกให้ไปร้องเพลงหาเงิน เธอก็อาย ฉันบอกให้ไปแสดงตามถนน เธอก็ทำอะไรไม่เป็น ฉันบอกให้ทำแบบเฉาเกอ เอาของไปแลกทีละอย่างค่อยๆ เปลี่ยนเป็นของดีแล้วขายเอาเงิน เธอก็บ่นว่ายุ่งยาก ฉันบอกว่าฉันยอมรับได้แม้แต่นั่งขอทานข้างถนน เธอก็บอกทำเรื่องขายหน้าขนาดนั้นไม่ได้"

"เธอเอาแต่ให้ฉันฟังเธอ งั้นบอกมาหน่อยสิว่าจะให้เราทำอะไร…"

แก้มของโหยวฮั่นขึ้นสีแดง ถูกดาราเกรดสองดูถูกแบบนี้ทำให้เขารู้สึกเสียหน้าสุดๆ

"เอาอย่างนี้ แถวนี้มีบริษัทเสื้อผ้าแห่งหนึ่ง เคยง้อให้ฉันร่วมงาน เดิมทีบริษัทเล็กๆ แบบนั้นฉันไม่เคยชายตา แต่เธอร้อนรนซะขนาดนี้ ตอนนี้ก็ไม่มีทางเลือกแล้วล่ะ ฉันยอมเสียหน้าไปขอให้พวกเขาช่วยก็ได้!" โหยวฮั่นนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเคยเป็นพรีเซนเตอร์ให้แบรนด์เสื้อผ้ายี่ห้อหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน ก็เลยมีไอเดียทันที

"นี่อย่าบอกนะว่าคุณกำลังโม้อีกแล้ว?" เมิ่งจื่ออี้รู้สึกว่าคุณประธานจอมเผด็จการที่ชอบคุยโวคนนี้ไม่น่าไว้ใจ แต่ถึงตอนนี้ก็ทำได้แค่เชื่อเขาเท่านั้น

ไม่นาน ทั้งคู่ก็มาถึงบริษัทเสื้อผ้าขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง

เมิ่งจื่ออี้ตะลึง: "พี่ชาย แบรนด์นี้ฉันเคยได้ยินนะ เหมือนจะเป็นหนึ่งในสิบแบรนด์ชุดสูทหรูของประเทศเสรีเลย เก่งมาก!"

"บริษัทระดับนี้ เมื่อก่อนเคยง้อขอร่วมงานกับคุณงั้นเหรอ?"

ทำไมเธอถึงไม่เชื่อเอาเสียเลย

โหยวฮั่นโดนสายตาของเมิ่งจื่ออี้มองจนเริ่มใจไม่ดี เขาเองก็ไม่คิดว่าบริษัทนี้ภายในไม่กี่ปีจะเติบโตได้ขนาดนี้ ไม่น่าแปลกใจที่หลังๆ ไม่เชิญเขาไปเป็นพรีเซนเตอร์ ที่แท้ก็เพราะมองว่าดีกรีเขาไม่ถึง…

"อย่าบอกนะว่าเธอคิดว่าฉันไม่มีฝีมือ?" โหยวฮั่นกระแอมหนึ่งที ก้าวยาวๆ เข้าไปข้างหน้า: "ฉันบอกแล้ว วันนี้เธอไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น แค่ทำตามฉันก็พอ ถึงดาราตกกระแสจะเฮงได้เงินมาเยอะ เราอาจสู้เขาไม่ได้ แต่ฉันรับรองว่าจะให้เธอได้กินอิ่มนอนสบายแน่นอน!"

เขากำลังจะก้าวเข้าไป ก็ได้ยินพี่สาวพนักงานต้อนรับถามอย่างสุภาพ: "ขอโทษค่ะ คุณผู้ชาย ไม่ทราบว่าคุณมีนัดไว้ไหมคะ?"

"บอกเจ้านายของคุณที ว่าพรีเซนเตอร์เก่าของแบรนด์พวกคุณมาหา!"

"พรีเซนเตอร์แบรนด์?" พนักงานต้อนรับทำหน้าประหลาดใจ: "ขอทราบชื่อคุณด้วยคะ?"

"โหยวฮั่น!"

พนักงานต้อนรับต่อสายโทรศัพท์ไปตรวจสอบ ไม่นานนัก พอวางสายก็ยิ้มแห้งๆ: "เจ้านายของเราบอกว่าไม่รู้จักคุณค่ะ!"

โหยวฮั่น: "…"

เมิ่งจื่ออี้: "…"

"ผมเป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์ของแบรนด์คุณในประเทศจีนจริงๆ ตอนนี้พวกเรากำลังถ่ายทำรายการอยู่ ช่วยอนุญาตให้ผมเข้าไปได้ไหมครับ?"

"คุณผู้ชาย ถ้าคุณไม่ไปตอนนี้ ฉันจะเรียก รปภ. แล้วนะคะ!"

สีหน้าโหยวฮั่นหม่นเข้ม แก้มขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธ

เขาพยายามตื้ออยู่นาน ทั้งเอาบัญชีโซเชียลของตัวเองให้ดู ทั้งให้ PD หนุ่มช่วยยืนยันว่ารายการของพวกเขากำลังมีกระแสความร้อนแรงมากแค่ไหน เจ้านายถึงยอมออกมาพบทั้งสองคน

ฝ่ายนั้นพอรู้ว่าเขาต้องการงานที่ได้เงินเยอะแต่ทำน้อย ด้วยอิทธิพลของรันนิ่งแมนในวงการบันเทิงจีน จึงถือโอกาสนี้โปรโมตแบรนด์ตัวเองอย่างมีไหวพริบ บอกอย่างสุภาพว่าพอดีกำลังต้องถ่ายโปสเตอร์ประชาสัมพันธ์ชุดหนึ่ง

ส่วนเรื่องที่โหยวฮั่นเอ่ยอยู่ซ้ำๆ ว่าเคยเป็นพรีเซนเตอร์มาก่อน เจ้านายบริษัทนี้ก็ทำเป็นไม่ใส่ใจ ข้ามๆ ไปอย่างไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาอย่างเห็นได้ชัด

โหยวฮั่นอับอายจนไม่กล้ามองหน้าเมิ่งจื่ออี้ตรงๆ แล้ว

เขาสาบานว่าชีวิตนี้ไม่เคยขายหน้าขนาดนี้มาก่อน…

เมิ่งจื่ออี้ก็รู้ว่าเพื่อนร่วมทีมกำลังอึดอัด แต่ไหนๆ ก็ได้งานที่หาเงินได้ เธอจึงไม่ซ้ำเติม แค่เชื่อฟังเปลี่ยนชุดแล้วไปถ่ายตามที่บอก

บอกว่าเป็นโปสเตอร์ประชาสัมพันธ์ แท้จริงก็แค่หาเหตุทำสปอนเซอร์เนียนๆ ช่างภาพถ่ายไปแบบลวกๆ ไม่กี่ชุด ทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึง 15 นาที

ค่าตอบแทนตั้ง 1,000 ดอลลาร์!

แม้ PD หนุ่มจะมองว่าเป็นการใช้อิทธิพลหน้าตา แต่จริงๆ แล้วโหยวฮั่นอาศัยหน้าตาของทีมงานรายการมากกว่า อีกอย่างคนทีมสีม่วงสองคนนี้ยังไม่ยอมกลับ ทำให้ทีมอื่นๆ ที่กลับวิลลาไปแล้วก็ถ่ายทำช่วงต่อไปไม่ได้ ทุกคนกำลังหิวโซรอกันอยู่ ไหนจะผู้กำกับที่ยังเฝ้าอู๋เชียนอยู่ที่โรงพยาบาล PD หนุ่มเลยไม่อยากให้ตารางถ่ายทำล่าช้า

"ในที่สุดก็ได้เงินสักที!"

"ตั้ง 1,000 ดอลลาร์แน่ะ!"

โหยวฮั่นกับเมิ่งจื่ออี้ดีใจกันสุดๆ

พอออกมาจากบริษัท เมิ่งจื่ออี้ถือธนบัตรสีเขียวขจีหนึ่งพันดอลลาร์เล่นด้วยหน้าตาตื่นเต้นสุดขีด

โหยวฮั่นรู้สึกว่ากู้ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายกลับคืนมาได้ สอดมือทั้งสองลงกระเป๋า พูดว่า:

"ผมบอกแล้วว่าผมมีคอนเนกชันกว้างไปทั่วโลก ขึ้นอยู่กับว่าอยากให้โอกาสเขาหรือเปล่า เพื่อเธอ ผมถือว่าเป็นหนี้บุญคุณบริษัทนี้แล้วกัน เดือนหน้าพอซานซานมาแล้วดังเปรี้ยง ผมว่าพวกเขาต้องอ้อนวอนให้ผมเป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์ระดับโลกแน่ๆ"

"อิทธิพลของแบรนด์นี้ยังเทียบชั้นกับระดับผมไม่ได้หรอกนะ"

"น่าเสียดาย ถึงตอนนั้นต่อให้ผมอยากปฏิเสธก็คงปฏิเสธไม่ลง…"

พูดจบ โหยวฮั่นทำหน้าลำบากใจ แล้วแกล้งทำทีเอ็นดู ยีผมสวยของเมิ่งจื่ออี้เบาๆ: "เจ้าหนู เพื่อเธอแล้ว เรื่องพวกนี้คุ้มค่าทั้งนั้น!"

เมิ่งจื่ออี้ขนลุกซู่ เกือบทิ้งเงินในมือลงพื้น

เธอรีบดีดตัวถอย ตาจ้องโหยวฮั่นที่กำลังทำหน้าลึกซึ้งอย่างขยะแขยง: "คุณประธานจอมเผด็จการ ก่อนหน้านี้ฉันยังอุตส่าห์รักษาหน้าไม่แฉคุณ คุณยังจะเล่นใหญ่ต่ออีกเหรอ?"

"เขาไม่รู้จักคุณเลยต่างหาก ถ้าไม่เห็นแก่กระแสของรายการเรา ป่านนี้เขาไล่คุณออกไปแล้วนะ!"

โหยวฮั่น: "…"

เขาเปลี่ยนความอับอายเป็นโทสะ แย่งเงินดอลลาร์ในมือเมิ่งจื่ออี้มา: "ก่อนเธอจะวางท่าถูกต้อง ฉันจะไม่ให้เธอใช้สักแดงเดียว!"

เมิ่งจื่ออี้พูดไม่ออก: "ในนี้ก็มีส่วนของฉันด้วยนะคะ…"

"โอกาสหาเงินฉันเป็นคนง้างมาให้ ถ้าไม่เห็นแก่หน้าฉัน จะให้ค่าถ่าย 15 นาทีตั้ง 1,000 ดอลลาร์ได้ยังไง?" โหยวฮั่นพูดอย่างมั่นหน้ามั่นโหนก

เมิ่งจื่ออี้: "…"

พี่คะ เขาให้หน้านายรึเปล่า นายไม่รู้ตัวจริงๆ เหรอ?

โหยวฮั่นถูกสายตาเย้ยๆ ของเมิ่งจื่ออี้จ้องจนรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว จากนั้นก็ทำงอน คว้าเงินแล้วหันหลังเดินหนีไปทันที แถมยังไม่ยอมเดินถนนใหญ่ เลือกจะมุดเข้าไปในตรอกมืดทึบทันทีเลยด้วย

เมิ่งจื่ออี้กับ PD หนุ่มสบตากันทีเดียว ต่างก็ได้แต่จำใจตามไป

แต่เดินไปได้ไม่นาน ทั้งคู่ก็พบว่าโหยวฮั่นหยุดยืนอยู่กับที่

เมิ่งจื่ออี้งงงวย: "ตรงนี้มืดจะตาย คุณยืนเฉยทำไมล่ะ? เดินสิ!"

พอเธอโผล่หน้าไปดู ก็เห็นว่าภายในตรอกมืดทะมึนมีฟันขาววับเรียงเป็นสองแถว เมิ่งจื่ออี้กับ PD ตกใจจนสะดุ้ง ไฟฉายของกล้องถูกเปิดขึ้น ถึงได้เห็นว่ามีคนผิวดำสามคนที่ผิวคล้ำจนแทบกลืนไปกับความมืดมายืนขวางทางอยู่

【เชี่ย!】

【ประเทศเสรี ตรอกมืดๆ คนผิวดำเป็นกลุ่มๆ เนื้อเรื่องในการ์ตูนกลายเป็นของจริงแล้วเหรอ?!】

【งานเข้าเจอโจรแน่ๆ คราวนี้ได้โดนปล้นชัวร์!】

【ข้างบนอย่ามองคนอื่นแย่ขนาดนั้นสิ ได้ไหม? คนประเทศเสรีเขาสุภาพ มีมารยาท ถึงจะเป็นคนผิวดำเขาก็มีความเนี้ยบ จะให้เป็นอย่างที่พวกเธอพูดได้ไงว่าไร้มารยาทขนาดนั้น】

【ละคร สายฝนดาวตก ดังขนาดนั้น โหยวฮั่นมีแฟนคลับทั่วโลกเลยนะ?】

【พวกนี้คงเป็นแฟนคลับไล่ตามขอลายเซ็นแน่ๆ!】

จู่ๆ คนผิวดำสามคนนั้นก็ชักมีดปลายแหลมออกมา จ่อใส่โหยวฮั่น: "Kneeldown! (คุกเข่า!)"

"หา?" โหยวฮั่นช็อกจนมึน

ชาวเน็ตที่วันๆ เอาแต่วาดฝันว่าต่างประเทศดีกว่าบ้านตัวเอง รวมถึงส้มโอจำนวนมาก ก็พากันงงเป็นไก่ตาแตกไม่ต่างกัน

โหยวฮั่นถูกมีดจ่อ ใบหน้าสั่นเครือเอ่ยว่า: "ฉันเป็นดารา ฉันคอนเนกชันกว้างมากในนิวยอร์ก แถมพวกเรากำลังไลฟ์สดอยู่ ตอนนี้มีคนนับสิบล้านกำลังดูอยู่ ฉันเตือนพวกนายอย่าทำอะไรโง่ๆ ดีกว่า!"

ดูยังไงก็พวกมืออาชีพชัดๆ คนผิวดำพวกนั้นไม่เชื่อสักนิด หนึ่งในนั้นพุ่งมาข้างหน้า เตะเพียงหนึ่งทีก็ทำเอาโหยวฮั่นล้มคว่ำลงกับพื้น

"เชี่ย!"

"มึงสิแม่มึง!"

เมิ่งจื่ออี้กับ PD หนุ่มสะดุ้งโหยง ถอยกรูดโดยไม่รู้ตัว

หนุ่มผิวดำทั้งสามหันมามอง PD กับเมิ่งจื่ออี้ แววตาโลภแล่นปรากฏทันที เมิ่งจื่ออี้หน้าซีดเผือดด้วยความกลัว แล้วกรีดร้องสุดเสียง: "กรี๊ดดดดด!"

เธอไม่รอช้า หันหลังเผ่นกลับทางเดิมทันที

PD หนุ่มก็รีบตามไป กล้องของเขามูลค่าสูงมาก ถ้าโดนปล้นไปทีมรายการไม่มีทางชดใช้ให้แน่

โหยวฮั่นหันกลับมามอง เห็นว่าทั้งสองหนีไปไกลแล้ว เขาตกใจหน้าซีด ร้องลั่น: "อย่าทิ้งฉันสิ ช่วยฉันหน่อยสิ! ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!!"

โหยวฮั่นที่ขวัญหนีดีฝ่อไม่สนภาพลักษณ์ประธานจอมเผด็จการอีกแล้ว รีบลุกพรวดเตรียมจะเผ่น แต่คนผิวดำทั้งสามที่ขวางทางอยู่ไม่คิดจะปล่อยเขาไป จับกดเขาลงกับพื้นทันที โหยวฮั่นมองมีดที่อยู่ห่างเพียงคืบ น้ำมูกน้ำตาไหลพราก: "ฉันให้เงินหมดเลย อย่าทำร้ายฉัน อย่าทำร้ายฉันนะ!"

"ไม่ต้องให้มึงสั่ง!" คนผิวดำคนหนึ่งกระชากธนบัตรจากมือเขา แล้วฟาดฝ่ามือใส่หน้าเขาเสียงดังฉาด: "ดาราเหรอ? กูบอกให้มึงคุกเข่า ไม่ได้ยินหรือไง!"

โหยวฮั่นตกใจจนคุกเข่าตรงแน่วทันที น้ำตาไหลพรากไม่หยุด

"กราบหัวพวกกูซะ!"

……

อีกไม่นาน

เสียงไซเรนดังขึ้น พอพี่เจี่ยกับ PD หนุ่มพาสารวัตรมาถึงตรอกนี้ ก็พบว่าโจรเผ่นหนีไปนานแล้ว เหลือเพียงโหยวฮั่นที่คุกเข่าอยู่กลางตรอก สายตาเหม่อทื่อ ทั้งใบหน้าแดงช้ำเป็นปื้น เต็มไปด้วยรอยฝ่ามือที่ยังหลงเหลืออยู่ ผมเผ้ายุ่งเหยิงอบอวลด้วยกลิ่นน้ำซุปกากๆ จากพื้น

เมิ่งจื่ออี้ทำตัวไม่ถูก: "คุณ… คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

"เกิดอะไรขึ้น เล่าให้สารวัตรฟังให้ชัดเจน" PD หนุ่มรีบเตือน

โหยวฮั่นชำเลืองมองทั้งสอง ก่อนจะลุกจากพื้นขึ้นมา ทว่าทั้งคนเหมือนเสียศูนย์ สติล่องลอย

……

พอทีมสีม่วงกลับถึงเขตวิลลาแล้ว นาจากับลวี่หมิงที่หลับงัวเงียอยู่ในห้องก็ถูกปลุกขึ้นมาทีละคน หน้านาจาแดงจัดไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ลวี่หมิงเองก็ดูมึนๆ เบลอๆ พลางบ่นว่าฤทธิ์วอดก้านี่แรงเกินคำบรรยายจริงๆ

ไม่นานนัก พอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากตัวเองเมา นาจาก็หน้าแดงแจ๋ รีบร้องว่าเหล้าพาเสียเรื่องจริงๆ

พอรู้เรื่องอุบัติเหตุไลฟ์สดที่เกิดกับอู๋เชียนกับเจิ้งเจี่ย นาจาก็ตกใจทันที: “การแสดงนี่อันตรายขนาดนี้เลยเหรอ? ตอนนั้นฉันยังใสซื่อคิดว่า ‘น่าสนุก’ ซะอีก?”

ลวี่หมิงกลับหัวเราะร่า!

“เชียนเป่าไม่เป็นอะไรมากใช่ไหม?”

“กระดูกหัก… ค่อนข้างหนักเลย!”

“งั้นก็ดี… ดีสุดๆ เอ๊ย โชคร้ายสุดๆ เลย!” ลวี่หมิงทำหน้าสลดสุดขีด: “ฉันกับพี่น้องเชียนเป่าผูกพันดุจทองคำ เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ฉันว่าพวกเราทีมรันนิ่งแมนทั้งหมดยกจานผลไม้ไปเยี่ยมกันเถอะ!”

“เลิกพูดเพ้อเจ้อเถอะ” นาจากลอกตาใส่ ยิ้มมุมปากขมวดคิ้วทีเดียวก็ยิ่งเย้ายวนใจ