ความมั่นใจของหลินจือไป๋

หลินจือไป๋ เตรียมเพลงไว้หลายเพลงสำหรับการแข่งขันรอบที่สอง

แต่เพลงที่เขามั่นใจที่สุดก็คือ 《รักเธอจริง ๆ》!

เพราะอะไร?

ก็เพราะนี่คือหนึ่งในเพลงที่โด่งดังที่สุดของวง BEYOND

ถือว่าเป็นเพลงคลาสสิกอมตะที่เรียกได้ว่าเป็นไพ่ตายบนเวทีนี้เลยทีเดียว!

เพลงกวางตุ้งมีมากมาย

แต่เพราะหลายคนไม่คุ้นเคยกับภาษากวางตุ้ง แม้จะรู้จักแต่ก็ไม่ค่อยร้อง

แต่เพลงอย่าง 《รักเธอจริง ๆ》 กลับเป็นข้อยกเว้น!

แม้คนที่ไม่เข้าใจกวางตุ้งก็ยังร้องตามได้

เพราะในชาติที่แล้ว เพลงนี้ดังไปทั่วประเทศ

ใครก็ตามที่ไปคาราโอเกะแล้วเปิดเพลงนี้ ทุกคนสามารถร้องตามได้อย่างไม่ขัดเขิน!

หลังจบการแสดง

หลินจือไป๋โค้งขอบคุณผู้ชม

ผู้ชมหลายคนลุกขึ้นยืนและปรบมืออย่างบ้าคลั่ง

บางคนถึงกับยกมือขึ้นสูงเหนือศีรษะแล้วปรบมือดังลั่น!

เสียงตะโกนดังก้องไปทั่วฮอลล์

"ราชันย์ร้อยหน้า!"

"ราชันย์ร้อยหน้า!"

"ราชันย์ร้อยหน้า!"

เขาพิชิตเวทีนี้ได้อีกครั้ง!

ทุกคนต่างตะโกนเรียกชื่อเดียวกัน

และต่างตะลึงกับความสามารถที่ไม่สิ้นสุดของเขา!

เสียงวิจารณ์จากผู้ชม

"พระเจ้า!"

"ใครจะคิดว่าราชันย์ร้อยหน้าจะร้องภาษาฉีได้ด้วย!?"

"ถ้าเพลงนี้ไม่ร้องเป็นภาษาฉี ฉันคงไม่ตกใจขนาดนี้หรอกนะ!"

"ฉันเคยอยู่ที่ฉีโจวมาหลายปี พูดภาษาฉีได้ดีพอสมควร แต่ระดับภาษาฉีของเขานี่… ระดับเจ้าของภาษาเลย ทุกคำออกเสียงได้เป๊ะมาก ไม่มีที่ติเลยสักนิด!"

"ฉันจะบ้าแล้ว!"

"ตาบวมหมดแล้ว!"

"ร้องไห้ไม่ไหวแล้ว! ทำไมเพลงของราชันย์ร้อยหน้าถึงได้ทำให้ฉันน้ำตาไหลทุกที!"

"ฉันเคยคิดว่าเขาถึงขีดจำกัดแล้ว แต่เขากลับทำให้ฉันรู้ว่า ขีดจำกัดของเขามีไว้เพื่อถูกทำลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า!"

"ราชันย์ร้อยหน้า สุดยอดมาก!"

"รอบที่แล้วเขาก็โหดมาก แต่ใครจะคิดว่าเขายังจะโหดได้กว่านี้อีก! คนเดียวสู้กับทั้งทีมสีน้ำเงิน เหมือน 1 ต่อ 3 เลย!"

"ไหนบอกว่าถึงขีดจำกัดแล้วไง?"

"ถ้าเป็นราชันย์ร้อยหน้านะ อย่าเชื่อแม้แต่เครื่องหมายวรรคตอนเดียว!"

การเปรียบเทียบที่ชัดเจน

เพลงภาษาฉีของทุเรียนระเบิดทำให้ผู้ชมรู้สึกสดใหม่

แต่เมื่อราชันย์ร้อยหน้าใช้ภาษาฉีเช่นกัน การเปรียบเทียบจึงง่ายขึ้น

ผู้ชมรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า

"เพลงของราชันย์ร้อยหน้าสามารถกระตุ้นอารมณ์ได้มากกว่า!"

ความคิดเห็นจากคณะกรรมการ

หลี่เซียวนั่งเงียบเพราะไม่รู้จะพูดอะไรดี

"ราชันย์ร้อยหน้า นี่มัน 'ตัวตบหน้าคนอื่น' จริง ๆ! ยิ่งคนดูไม่คาดหวัง เขากลับทำผลงานได้ยิ่งใหญ่เสมอ!"

ฉินเลี่ยนพูดอย่างเข้าใจ

"ยิ่งไม่มีใครคาดหวัง เขายิ่งทุ่มสุดตัว! เราคิดว่าเขาไม่มีทางแซงทุเรียนระเบิดได้ แต่เขากลับงัด 'ระเบิดนิวเคลียร์' ออกมา!"

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย

บทสนทนาบนเวที

จ้าวโยวเยว่ถามด้วยความสงสัย

"ราชันย์ร้อยหน้า คุณเป็นนักร้องจากฉีโจวรึเปล่า? ภาษาฉีของคุณเก่งเกินไปแล้ว!"

ราชันย์ร้อยหน้าตอบอย่างจริงจัง

"ใช่ครับ"

หานปัวเสริมทันที

"ถ้าราชันย์ร้อยหน้าพูดอะไร ให้คิดตรงข้ามนะครับ!"

เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วฮอลล์

นี่แหละ ราชันย์ร้อยหน้า!

เต็มไปด้วยเซอร์ไพรส์เสมอ!

พิธีกรหวงลี่ขึ้นมาบนเวที

เขายิ้มแล้วพูดว่า

"การแสดงของราชันย์ร้อยหน้าน่าทึ่งมาก ฟังแล้วอดใจไม่ไหว ต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาแม่ทันที!"

"วันนี้เป็นวันกตัญญูพอดี หลังจากฟังเพลงเกี่ยวกับพ่อแม่มากมาย ก็อยากให้ทุกคนใช้เวลาห่วงใยคนที่คุณรักกันบ้าง"

"แต่กลับมาที่เรื่องของเรา ตอนนี้ถึงเวลาแล้ว เราจะประกาศคะแนนโหวต!"

"คุณคิดว่าแชมป์ในรอบนี้จะเป็นของใคร?"

"ราชันย์ร้อยหน้า!"

"ทุเรียนระเบิด!"

เสียงตะโกนจากผู้ชมดังกึกก้องไปทั่วฮอลล์!

แม้ว่าจะมีบางคนตะโกนชื่อราชินีบุปผาและต้นหลิวริมแม่น้ำอยู่บ้าง

แต่เสียงเหล่านั้นก็เบากว่ามาก เมื่อเทียบกับเสียงตะโกนสนับสนุนราชันย์ร้อยหน้าและทุเรียนระเบิด

ถ้าตั้งใจฟังให้ดีจะสังเกตได้ว่า

เสียงเชียร์ราชันย์ร้อยหน้าดังและมีพลังมากกว่า!

เมื่อเวลาผ่านไป เสียงเชียร์ของแฟน ๆ ราชันย์ร้อยหน้า ยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ

จนแฟน ๆ ของทุเรียนระเบิดเริ่มรู้สึกเสียความมั่นใจ

เพราะเพลง 《รักเธอจริง ๆ》 นั้น ทรงพลัง จนทุกคนรู้สึกขนลุกซู่!

"ต้องเป็นราชันย์ร้อยหน้าแน่นอน!"

หลินตง พ่อของหลินจือไป๋กล่าวพร้อมรอยยิ้ม

ทั้งครอบครัวต่างลงคะแนนให้ราชันย์ร้อยหน้าเพราะเพลงที่เพิ่งร้องไปนั้นโดนใจอย่างลึกซึ้ง

ในใจของพวกเขายังแอบคิดว่า "เด็กที่สวมหน้ากากบนเวที อาจจะเป็นเสี่ยวเฮย ก็ได้!"

ผลลัพธ์คือ

ราชันย์ร้อยหน้า อันดับ 1

ทุเรียนระเบิด อันดับ 2

ต้นหลิวริมแม่น้ำ อันดับ 3

ราชินีบุปผา อันดับ 4

เมื่อผลโหวตถูกประกาศ

พิธีกรหวงลี่ประกาศด้วยเสียงอันทรงพลัง

"ขอแสดงความยินดีกับราชันย์ร้อยหน้าที่คว้าแชมป์อีกครั้ง!"

ชัยชนะติดต่อกัน 3 ครั้ง!

ราชันย์ร้อยหน้า ในฐานะตัวแทนเพียงคนเดียวของทีมแดง

สามารถเอาชนะนักร้องระดับแชมป์จากทีมสีน้ำเงินได้ถึง 3 คน รวมถึงทุเรียนระเบิดด้วย!

ภายใต้หน้ากากของเขา

ลมหายใจเริ่มหนักหน่วง ด้วยความไม่พอใจ

ก่อนหน้านี้ที่แพ้ให้กับราชันย์ร้อยหน้า

ทุเรียนระเบิดยังพอหาเหตุผลปลอบใจตัวเองได้ว่า "เพราะเตรียมตัวไม่ดีพอ"

แม้แต่ผู้ชมทั่วไปยังรู้ว่าเขาแพ้เพราะ "ประมาทคู่แข่ง" ในครั้งนั้น

แต่ครั้งนี้… เขาไม่มีข้อแก้ตัวใด ๆ เลย!

เขาแพ้ในสิ่งที่เขาภูมิใจที่สุด "เพลงภาษาฉี"

"ไหนบอกว่าจะล้างแค้น?"

"ทำไมครั้งนี้แพ้ย่อยยับยิ่งกว่าเดิม!?"

"นี่นายจงใจใช่ไหม!?"

"ฉันร้องภาษาฉี… นายก็ร้องภาษาฉี!?"

แม้การเสียสิทธิพิเศษของแชมป์จะน่าเสียดาย

แต่สิ่งที่ทุเรียนระเบิดรับไม่ได้จริง ๆ คือ

"การพ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้กับคนเดิมๆ!"

"ฉันสาบาน…"

"รอบหน้าฉันจะต้องชนะนายให้ได้!"

"ถ้าแพ้อีก ฉันจะไม่ไปพัฒนาผลงานที่ฉินโจวตลอดชีวิต!"

เขาลืมไปหรือเปล่า?

ครั้งที่แล้วก็เคยสาบานแบบนี้… แต่ผลลัพธ์คือแพ้ยับกว่าเดิม!

พิธีกรหวงลี่เชิญนักร้องที่สวมหน้ากากทุกคนขึ้นบนเวที

จากนั้นถามว่า

"ราชันย์ร้อยหน้า คุณเคยบอกไว้ว่าจะช่วยฟื้นคืนชีพใครสักคน คุณตัดสินใจได้หรือยัง?"

"จะเป็นเจ้าชายกบหรือปลาคาร์ปน้อย?"

ทั้งสองคนเงียบ ไม่กล้าพูดอะไร

เพราะราชันย์ร้อยหน้าเคยพูดว่า

"ถ้าได้แชมป์ จะช่วยฟื้นคืนชีพทั้งสองคน"

แต่…

เขาจะทำจริง ๆ เหรอ?

เพราะเขาเป็นคนที่คาดเดาไม่ได้เลย

ไม่มีใครรู้ว่าเขาจะตัดสินใจอย่างไร

ราชันย์ร้อยหน้า ตอบอย่างไม่ลังเล

"มีแต่เด็กน้อยเท่านั้นที่เลือก…

...ฉันเอาทั้งคู่!"

บูมมมมมมม!

ทันทีที่เขาพูดจบ

ทั้งฮอลล์ระเบิดเสียงเชียร์อย่างบ้าคลั่ง!

ไม่มีใครคาดคิดว่า

ราชันย์ร้อยหน้าที่ทุ่มเททุกอย่างเพื่อคว้าแชมป์ในรอบนี้

จะตัดสินใจฟื้นคืนชีพเพื่อนร่วมทีมทั้งสองคน!

"ราชันย์ร้อยหน้ามีวิสัยทัศน์ที่ยิ่งใหญ่มาก!"

"ฟื้นคืนชีพทั้งสองคนเลย ไม่เผื่อทางหนีทีไล่ให้ตัวเองสักนิด!"

"ราชันย์ร้อยหน้า จริง ๆ ฉันร้องไห้แล้ว!"

"นี่แหละ... ราชันย์ร้อยหน้า!"

ชายผู้เต็มไปด้วยความเซอร์ไพรส์ ไม่เคยเล่นตามกฎเกณฑ์ของใคร และกล้าที่จะทุ่มสุดตัวเพื่อทีมของเขา!

"เขาสามารถมีชีวิตพิเศษสองครั้งมากกว่าคนอื่นได้แท้ ๆ..."

"ถ้าเขาไม่ช่วยฟื้นคืนชีพให้เจ้าชายกบกับปลาคาร์ปน้อย รอบชิงแชมป์ครั้งหน้าเขาจะมีถึงสามชีวิตในการสู้กับคนที่มีแค่หนึ่งชีวิตนะ!"

"นี่มันคือโอกาสทองสำหรับการป้องกันแชมป์แบบสองชั้นเลยนะ แต่เขากลับยอมทิ้งไปซะอย่างนั้น!"

"ก็จริงนะ แต่ฉันว่ามันก็ดูเป็นการสร้างภาพเหมือนกันแหละ"

"สร้างภาพเหรอ? ถ้าเป็นบ้านเธอจะสร้างภาพแบบนี้ได้มั้ย?"

"เขาไม่จำเป็นต้องฟื้นคืนชีพทั้งสองคนเลยด้วยซ้ำ! สิทธิพิเศษแชมป์เขาก็ได้มาด้วยความสามารถของตัวเอง จะเก็บไว้เป็นประกันตัวเองก็ไม่ผิด"

"อย่ามาใช้ตรรกะเรื่องศีลธรรมบังคับกันหน่อยเลย ทุกคนก็ใส่หน้ากากกันอยู่ ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายเป็นใคร!"

"ราชันย์ร้อยหน้าคือพระเจ้าในใจฉันจริง ๆ!"

"เขารู้ดีว่าคนที่เขาฟื้นคืนชีพจะกลายเป็นคู่แข่งในรอบชิงแชมป์!"

"แม้ปลาคาร์ปน้อยจะไม่เป็นภัยคุกคามมากนัก แต่ถ้าเจ้าชายกบคือโจวหานจิ้นจริง ๆ..."

"ถ้าเสียงของเขาฟื้นกลับมาเต็มที่ เขาจะเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวมาก!"

"นี่เท่ากับว่าเขาเลือกที่จะชุบชีวิตคู่แข่งที่อาจจะโค่นเขาได้ด้วยมือของตัวเอง!"

"บอกเลยว่าฉันนับถือใจจริง ๆ!"

แม้บางคนจะคิดว่าอาจเป็นแค่การสร้างภาพ

แต่การเอาสิทธิพิเศษที่มีค่าแบบนี้มา "สร้างภาพ" ได้ ใครจะกล้าทำแบบนี้บ้าง?

มันก็เหมือนกับการที่คนดังบริจาคเงิน

คุณจะบอกว่าเขาสร้างภาพได้ยังไง ในเมื่อเขาบริจาคหลักสิบล้าน!

ทั้งสองคน รู้สึกตื้นตันใจอย่างสุดซึ้ง

เพราะราชันย์ร้อยหน้าไม่เพียงแต่พูดเท่านั้น เขาทำจริง!

เขาคว้าแชมป์มาได้ตามสัญญา

และเขาก็เลือกที่จะ ฟื้นคืนชีพเพื่อนร่วมทีมทั้งสองคนจริง ๆ!

หวงลี่ถามด้วยความไม่เชื่อ

"คุณแน่ใจเหรอ?"

แม้แต่พิธีกรยังไม่คาดคิดว่าราชันย์ร้อยหน้าจะไม่เผื่อทางหนีให้ตัวเองเลย

"ถึงจะสร้างภาพ… อย่างน้อยก็ควรเก็บสิทธิพิเศษไว้เผื่อตัวเองบ้างไม่ใช่เหรอ?"

"แต่เขาเลือกใช้มันหมดเพื่อช่วยปลาคาร์ปน้อยที่แทบไม่มีโอกาสคว้าแชมป์"

"และช่วยเจ้าชายกบที่มีโอกาสจะกลายเป็นคู่แข่งคนสำคัญของเขา!"

ราชันย์ร้อยหน้า ตอบอย่างเรียบง่าย

"แน่นอน"

ภายใต้หน้ากาก

หลินจือไป๋ยิ้มเล็กน้อย

"คนหนึ่งคือเพื่อน"

"อีกคนคือนักร้องในบริษัทของฉัน"

"ถ้าช่วยได้ก็ช่วยเถอะ"

แล้วเรื่องแชมป์ล่ะ?

"ก็แค่พยายามให้เต็มที่ก็พอ"

"ถ้าต้องพึ่งสิทธิพิเศษถึงสองครั้งเพื่อจะได้แชมป์…"

"แชมป์แบบนั้นฉันไม่ต้องการหรอก!"

บางที…

"ฉันอาจจะคว้าแชมป์ได้โดยไม่ต้องใช้สิทธิพิเศษเหล่านี้เลยก็ได้"

แล้วถ้าต้องใช้สิทธิพิเศษเพื่อ "ฆ่า" คนที่ฉันเพิ่งช่วยฟื้นคืนชีพไปสองหรือสามครั้ง?

มันจะโหดร้ายเกินไป!

ดังนั้น

"ใช้มันตอนนี้ดีกว่า!"

พิธีกรหวงลี่พูดด้วยความชื่นชม

"ผมขอแสดงความนับถืออย่างสุดซึ้งต่อราชันย์ร้อยหน้า"

"ตามกฎของเราปลาคาร์ปน้อยและเจ้าชายกบจะได้รับการฟื้นคืนชีพ!"

ปลาคาร์ปน้อยพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ขอบคุณค่ะ!"

เธอโผเข้ากอดราชันย์ร้อยหน้าด้วยความซาบซึ้ง

เจ้าชายกบ ก็เดินเข้ามากอดเขาเช่นกัน

แล้วกระซิบข้างหู

"หวังว่านายจะไม่เสียใจนะ ที่ชุบชีวิตคนอย่างฉัน"

"ในรอบชิงแชมป์ ฉันจะไม่ออมมือให้นายหรอก!"

ท้าทายกันขนาดนี้เลยเหรอ

หลินจือไป๋ยิ้มเล็กน้อยแล้วตอบกลับเบา ๆ

"แค่รองแชมป์ตลอดกาลเท่านั้นเอง"

เจ้าชายกบ: "???"