งานเทศกาลบทกวีประจำวันไหว้พระจันทร์สิ้นสุดลงในเวลา 4 ทุ่ม

จนกระทั่งงานจบแล้ว ห้องถ่ายทอดสดของหลินจือไป๋ก็ยังเปิดอยู่

ผู้ชมมากมายในฉีโจวยังคงดูพร้อมถกเถียงกันด้วยความกระตือรือร้น

คืนนี้ช่างคึกคักเหลือเกิน ไม่ว่าจะเป็นการทายปริศนาตัวอักษรข้ามแม่น้ำของหลินจือไป๋ หรือการบุกฝ่าด่านทั้งสามที่ตงถิง ไปจนถึงการแสดงฝีมือแต่ละอย่างของเขา ล้วนสมบูรณ์แบบจนแทบไร้ที่ติ

แถมยังเต็มไปด้วยความน่าตื่นตาตื่นใจ ไม่ต้องพูดถึงทักษะใหม่ที่เขาโชว์ให้เห็นในวันนี้

“เครื่องดนตรีกู่ฉิน!”

“หวังว่าท่านประธานคงจะรีบอัดเสียงเพลงที่ชื่อ ‘ดอกบ๊วยสามแบบ’ แล้วปล่อยออกมาไวๆ”

“แต่ไม่ว่าก่อนหน้านี้จะยอดเยี่ยมแค่ไหน จุดพีคที่สุดก็ยังเป็นบทกวีวันไหว้พระจันทร์ของท่านประธานอยู่ดี ตอนแรกก็ว่าทึ่งแล้ว แต่พอ ‘ท่วงทำนองธารา’ ออกมานี่แทบจะพุ่งทะยานเลย!”

“ยกให้เป็นบทกวีวันไหว้พระจันทร์อันดับหนึ่ง!”

“นี่มันไม่ใช่รายการ ‘เดินทางสู่ลี่ซาน’ แล้วนะ ที่ฉันดูๆ อยู่เหมือนเป็นรายการ ‘บันทึกชีวิตประจำวันการโชว์เหนือของหลินจือไป๋’ มากกว่า!”

“เฮ้ย พวกนายรีบมาดูค่าสตรีมเถอะ!”

“หลังจากรอบนี้ ยอดความนิยมในห้องถ่ายทอดสดท่านประธานพุ่งถึง 5 ล้านแล้ว!”

“ห้องไลฟ์ของท่านประธานทะลุของฉีเจียนเจียกับเย่อิง สองซูเปอร์สตาร์หญิงระดับสูงสุดในฉีโจวไปแล้วเหรอ!?”

“โคตรบ้าคลั่ง!”

ใช่แล้ว ตอนนี้บ้าระห่ำสุดๆ หลังโชว์เหนือในงานเทศกาลบทกวีวันไหว้พระจันทร์ไม่กี่รอบ

ห้องถ่ายทอดสดของหลินจือไป๋กลับมีสถิติสูงกว่าของฉีเจียนเจียกับเย่อิง ซึ่งทั้งคู่ต่างเป็นซูเปอร์สตาร์เบอร์สูงสุดของฉีโจว

ขณะนั้นเอง

หลินจือไป๋นั่งอยู่ในรถที่กำลังกลับที่พัก กึ่งหลับกึ่งตื่น

รถกระเทือนเล็กน้อยทำให้เขาลืมตาขึ้น พอเห็นสถิติความร้อนแรงของห้องถ่ายทอดสดก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เผลอพูดว่า

“เหมือนว่าคนติดตามฉันจะเพิ่มขึ้นเยอะนะ?”

อู๋เสวียนมีสีหน้าแดงระเรื่อ น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย “ท่านประธานน่าจะถามว่า ตอนนี้ยังมีใครในฉีโจวที่เรตติ้งไลฟ์แซงคุณได้อีกไหมมากกว่า?”

เลขาตัวน้อยไม่คาดคิดจริงๆ ว่า

หลินจือไป๋แค่ไปงานเทศกาลบทกวีวันไหว้พระจันทร์ กลับกลายเป็นประธานกิตติมศักดิ์ของสมาคมนักเขียนฉีโจว แถมยังทำให้คนดูทะลักล้น

แน่นอน

เมื่อเทียบกับความฮือฮาที่ได้จากเรื่องหลัง อู๋เสวียนรู้อยู่แก่ใจว่าตำแหน่ง “ประธานกิตติมศักดิ์สมาคมนักเขียนฉีโจว” นั่นแหละ คือผลประโยชน์ใหญ่สุดที่หลินจือไป๋ได้ในค่ำคืนนี้

เพราะมันหมายความว่า

หลินจือไป๋ซึ่งเป็นคนฉิน แทรกซึมเข้าสู่วงในของฉีโจวได้แล้ว แถมยังได้รับการยอมรับจากชาวฉีอย่างจริงใจอีกด้วย

“ขอบคุณทุกคนมากนะ”

หลินจือไป๋พูดกับกล้อง “ตอนนี้ฉันยังมึนๆ จากฤทธิ์เหล้าอยู่หน่อยๆ เลยขอตัวไปพักก่อนนะ เจอกันใหม่”

แล้วก็

งานเทศกาลบทกวีวันไหว้พระจันทร์จบลง

การถ่ายทอดสดก็ปิดตัวลงเช่นกัน

แต่ความคึกคักของชาวเน็ตไม่จบง่ายๆ

ผู้ชมที่ได้ดูห้องไลฟ์ของหลินจือไป๋ หรือดูถ่ายทอดสดงานบทกวีวันไหว้พระจันทร์ ต่างก็โพสต์คลิปที่ตัวเองอัดไว้ลงบนเวยซู พร้อมเขียนคำบรรยาย เพราะไม่ใช่ทุกคนที่ได้ดูสด

“ทุกคนรีบมาดูเทพ!”

“อะไรนะ?”

“คลิปสุดยอดของหลินจือไป๋ในงานเทศกาลบทกวีวันไหว้พระจันทร์วันนี้”

“อะไรนะ?”

“อธิบายไม่ถูก เธอลองดูเองเถอะ รับรองสะกิดต่อมตื่นเต้นแน่นอน!”

“โอเค เดี๋ยวขอไปดูหน่อย”

“โอ้โห หมอนี่เจ๋งชะมัด นี่คือหลินจือไป๋ที่ติดโผค้นหาบ่อยๆ ในช่วงนี้หรือเปล่า?”

“ใช่คนที่ไปร่วมงานการกุศล แล้วก็ได้ฉายาว่าหนึ่งในใต้หล้าทางด้านอักษรวิจิตรคนนั้นแหละ”

“ใช่ๆ คนเดียวกันเลย”

“นี่เขาคือเทพบนพื้นพิภพจริงๆ เหรอเนี่ย ทั้งด้านอักษรวิจิตรจัดว่าเบอร์หนึ่งไม่มีใครเถียง ด้านวาดภาพก็ระดับปรมาจารย์ ด้านกู่ฉินก็ปรมาจารย์เหมือนกัน เพลงที่แต่งก็ระดับปรมาจารย์ในวงการเพลง ส่วนการเขียนกวีไม่ต้องพูดถึง พอมาเจอ ‘ท่วงทำนองธารา’ เข้าไปถึงกับระเบิดเลย”

“ใครมีไอดอลที่เพอร์เฟกต์เกินมนุษย์แบบนี้บ้างไหม”

“แม่ฉันเป็นคนที่ห้ามฉันตามดารามากสุดแล้ว แต่พอคืนนี้ดูงานเทศกาลบทกวีวันไหว้พระจันทร์กับฉัน พอจบปุ๊บเธอกลับมาถามฉันว่าถ้าจะเจอท่านประธานตัวเป็นๆ ต้องไปที่ไหน”

“ฉันงงไปเลย”

คืนนี้

คลิปงานเทศกาลบทกวีวันไหว้พระจันทร์ถูกแชร์ว่อนออนไลน์

“ท่วงทำนองธารา” ของหลินจือไป๋ดังระเบิดทั่วเน็ตฉีโจวในเวลาไม่นาน

ด้วยกระแสดังกล่าว หลินจือไป๋จึงกลายเป็นที่รู้จักกันดีของชาวฉีโจวทุกคนอย่างแท้จริง!

ในฉีโจว

ตอนนี้แทบไม่มีใครไม่เคยได้ยินชื่อหลินจือไป๋

ถ้าใครไม่รู้จัก ก็คงเป็นคนที่ไม่เล่นเน็ตเลย

เพราะถ้าขึ้นชื่อว่าเล่นอินเทอร์เน็ต ยังไงก็ต้องเจอกระแสข่าวหรือกระทู้เกี่ยวกับเขาแน่นอน

เท่านั้นไม่พอ

แม้แต่บัญชีทางการของรัฐบาลฉีโจว ยังอัปเดตโพสต์อวยพรวันไหว้พระจันทร์ตอน 5 ทุ่ม พร้อมดึงสองวรรคดังจาก “ท่วงทำนองธารา” มาใช้อย่าง “เพียงขอให้ใจยืนยงแม้ดำรงอยู่แสนไกล ต่างถิ่นแดนมิหวั่นไหวร่วมชมจันทร์นิรันดร”

…

ขณะเดียวกัน ในกลุ่มแชตของรายการ “เดินทางสู่ลี่ซาน”

เหล่าแขกรับเชิญต่างรู้ข่าวคราวของหลินจือไป๋กันถ้วนหน้า

โจวหานจิ้น: “@หลินจือไป๋ อาจารย์ไป๋ช่วยพาผมบินที (เกาะขา)”

ฉีเจียนเจีย: “@หลินจือไป๋ ยินดีด้วยนะ”

ฉีเทียนเหวิน: “ให้ตายสิ @หลินจือไป๋ คุณกลายเป็นประธานกิตติมศักดิ์ของสมาคมนักเขียนฉีโจวได้ยังไงเนี่ย!”

ฉู่ฉู่: “คุณชาย คืนนี้ให้สาวใช้คนนี้ไปนอนอุ่นเตียงให้นะ”

หานเยว่ซวง: “ฮ่าๆ ฉู่ฉู่เธอพูดแบบนั้นทำฉันขำเลย”

หลานเย่: “ท่านประธานสุดยอดมาก แล้วคำว่า 456 แปลว่าอะไร”

เย่จวินจี: “เคยเรียนโน้ตดนตรีรึเปล่า”

หลานเย่: “…อ๋อ ที่วงการดนตรีเขาเล่นกันสินะ”

หนิงหลิง: “คืนนี้ฉันไลฟ์ไปก็นั่งดูเทศกาลบทกวีวันไหว้พระจันทร์ไปด้วย ประทับใจสุดๆ ฉันขอประกาศเลยนะว่าต่อไปนี้สเปคฉันต้องเป็นท่านประธานเท่านั้น @หลินจือไป๋!”

ฉินเลี่ยน: “เธอด้วยเหรอ งั้นต่อคิวก่อนนะ”

เย่อิง: “เขาหลับแล้ว”

ทุกคน: “…”

อย่าพูดอะไรชวนให้เข้าใจผิดกันแบบนั้นสิ!

ถึงแชตในกลุ่มจะคึกคัก แต่ต้องบอกว่าตอนนี้แขกรับเชิญหลายคน ต่างก็มีอารมณ์หลากหลายปะปน

ไม่ว่าพวกเขาจะยอมรับหรือไม่ก็ตาม

ตั้งแต่เปิดตัวรายการ “เดินทางสู่ลี่ซาน” มา ดูเหมือนว่ารายการนี้จะยิ่งทำให้หลินจือไป๋เฉิดฉายขึ้นเรื่อยๆ

บางคนถึงกับอยากถอนตัว ถ้าไม่ติดว่าผิดสัญญา

ตัวอย่างเช่น กู้สิง หนึ่งในสี่ราชาแห่งฉีโจวที่มาเพราะอยากตามเย่อิง

แต่พอได้เข้าร่วมรายการตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้ เขาพบว่าเย่อิงไม่เคยสนใจเขาเลยสักนิด

เพราะความสนใจของเธอทั้งหมดอยู่ที่หลินจือไป๋ เขาแทบหาโอกาสจะพูดคุยหรือใกล้ชิดเธอไม่ได้

เพราะเย่อิงเอาแต่วนเวียนอยู่กับหลินจือไป๋

ยกตัวอย่างอีกคน เย่เจิ้น เขามารายการเพราะอยากอยู่ใกล้ฉีเจียนเจีย

พอเข้ามาจริงๆ เขาก็ได้จับคู่กับเธอตามที่ตั้งใจ

แต่ทว่าหลังจากบันทึกรายการไปเรื่อยๆ ฉีเจียนเจียกลับตีตัวออกห่างเขาเสมอ

แต่ในทางกลับกัน เธอกลับแสดงท่าทีประหลาดบางอย่างต่อหลินจือไป๋

ประหลาดจนกลายเป็นเธอคนละคน

เย่เจิ้นรู้ดีว่านั่นหมายถึงอะไร

ในฐานะผู้ชายที่คอยตามจีบมาตลอดหลายปี เขาเข้าใจดี

ตอนนี้พอเห็นว่าหลินจือไป๋เริ่มตั้งหลักในฉีโจวได้ แถมยิ่งไปได้ไกลขึ้นอีก จนคนที่เขารักก็เหมือนมีใจให้หลินจือไป๋ เขาก็รู้สึกหมดแรงกะทันหัน

“ฉันก็เป็นถึงหนึ่งในสี่ราชาแห่งฉีโจว”

เย่เจิ้นครุ่นคิด “มีผู้หญิงแบบไหนที่ฉันจะหาไม่ได้ ทำไมถึงต้องมาหลงรักฉีเจียนเจียคนเดียวให้ทนทุกข์”

นี่อาจเป็นจุดที่คนเป็น ‘ติ่งที่ตามจีบเขาฝ่ายเดียว’ ตระหนักได้

บางทีพอรู้ว่า ‘เทพธิดา’ ในใจเรากลับเต็มใจไปเป็นติ่งคนอื่น เราถึงเริ่มอยากตื่นจากฝัน

ยิ่งกว่านั้น

เดิมทีเขาและกู้สิง หรือคนอื่นๆ ยังเคยคิดว่า ตัวเองยังมีภาษีเหนือกว่าหลินจือไป๋ตรงที่เขามาจากฉีโจว

แกเก่งแค่ไหนในฉินโจว พอมาฉีโจวก็สู้เราไม่ได้หรอก

แต่ตอนนี้

หลินจือไป๋กลายเป็นแขกสำคัญของวงการวรรณกรรมฉีโจว

แถมยังนั่งเก้าอี้ประธานกิตติมศักดิ์สมาคมนักเขียนฉีโจวอีกด้วย

นั่นคือสถานะทางสังคมที่สูงกว่าพวกสี่ราชาแห่งฉีโจวเสียอีก

ทำให้เย่เจิ้นและกู้สิงหมดหวังอย่างสิ้นเชิง

พวกเขายังจะเอาอะไรมาสู้กับหลินจือไป๋

หมายจะเทียบชื่อเสียงในฉีโจวอย่างนั้นหรือ

อย่าลืมว่าตอนนี้เขาแทบจะเป็นระดับวันไลน์ในฉีโจวแล้ว

และการที่ได้เป็นประธานกิตติมศักดิ์ในวงการวรรณกรรมอีกต่างหาก

ทำให้หลินจือไป๋ขยับอีกเพียงก้าวเดียวก็คงกลายเป็นซูเปอร์สตาร์ของฉีโจวได้เลย

…

ที่ฉินโจว

แน่นอนว่าถ่ายทอดสดจากฉีโจวดูไม่ได้

แต่คนฉินสามารถดูไปพร้อมกันได้ผ่านระบบสตรีมสดที่เป็นมุมกล้องของรายการ “เดินทางสู่ลี่ซาน” เฉพาะหลินจือไป๋ เป็นการฉายภาพซ้อนจากต้นทาง

ดังนั้น

เมื่อหลินจือไป๋เฉิดฉายในงานเทศกาลบทกวีวันไหว้พระจันทร์ของฉีโจว คนฉินก็ได้เห็นกันชัดๆ

โดยเฉพาะตอนที่เขาเขียน “ท่วงทำนองธารา” ทำให้ชาวฉินโจวตื่นเต้นกันทั้งบ้านทั้งเมือง

“โคตรสุดยอด!”

“นี่คือบทกวีที่อลังการที่สุดตั้งแต่หลินจือไป๋เคยแต่ง!”

“เหมือนเขาเขียนตอนเมาๆ ด้วย บทมันดูเหมือนมีวิญญาณกวีโบราณเข้าสิงยังไงยังงั้น”

“จริงๆ หลินจือไป๋ยังปิดอะไรเราไว้อีกไหมเนี่ย ก่อนหน้านี้ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเล่นกู่ฉินได้ วันนี้ได้เห็น ‘ดอกบ๊วยสามแบบ’ ถึงกับอึ้ง เพราะไม่ใช่แค่ฝีมือระดับปรมาจารย์ แต่การแต่งเพลงก็ขั้นสุดยอดอีก”

“ฉันบูชาหลินจือไป๋เป็นดั่งเทพเจ้า!”

“เขาไม่ใช่เทพเจ้าของเธอคนเดียว แต่เป็นของชาวฉินทั้งประเทศ”

“ตอนนี้เขายังเป็นประธานกิตติมศักดิ์สมาคมนักเขียนฉีโจวอีก สุดท้ายแล้ววงการวรรณกรรมฉินโจวเราก็หมดสิทธิ์”

“นั่นสิ”

“วงการวรรณกรรมบ้านเรา ตอนแรกทำเขาไว้แย่เอง สุดท้ายเลยปล่อยให้เขาไปเป็นผู้นำของฉีโจวแทน”

พูดถึงจุดนี้

ชาวฉินโจวหลายคนก็กลุ้มอยู่เหมือนกัน

แต่ไม่ใช่โกรธหลินจือไป๋

คนส่วนใหญ่เห็นตรงกันว่าสาเหตุมาจากตอนนั้นพวกปรมาจารย์วรรณกรรมฉินโจวบางคนดันตั้งแง่ใส่เขา

แม้ตอนหลังหลินจือไป๋จะปราบกลุ่มวรรณกรรมฉินโจวไปได้ชุดใหญ่ ทั้งปลดลงจากตำแหน่ง ไล่ออกจากวงการ หรือบีบให้หลายคนถอนตัว แต่ก็ไม่อาจลบล้างความคับแค้นที่เกิดขึ้นได้ทั้งหมด

อย่างไรก็ตาม คนฉินส่วนใหญ่ไม่รู้

ความเป็นจริงแล้วในวงการวรรณกรรมฉินโจว ตอนนี้คุณยายจ้าวและโจวไท่ต่างก็ได้กลายเป็นผู้นำวงการ

ซึ่งทั้งสองคนนี้ ล้วนมีวันนี้ก็เพราะสัมพันธ์อันดีกับหลินจือไป๋ และได้รับการสนับสนุนจากเครือกลุ่มเฉินฮวา

พูดอีกอย่าง

ทุกวันนี้ หลินจือไป๋แม้จะไม่มีตำแหน่งใดๆ ในวงการวรรณกรรมฉินโจวอย่างเป็นทางการ แต่เสียงของเขาก็ทรงอิทธิพลมาก

ยิ่งกับสถานะผู้ถือหุ้นหลักของสำนักพิมพ์เฉินฮวา รวมถึงสายสัมพันธ์ของเขากับท่านประธานใหญ่อย่างปู่ของเขาแล้ว

แทบไม่มีใครในวงการวรรณกรรมฉินโจวที่จะพูดอะไรได้ดังไปกว่าเขาอีก

นี่คือสิ่งที่คนส่วนใหญ่ในฉีโจวอย่างหูเหว่ยกับสืออวิ๋นยังมองไม่ทะลุ คิดว่าหลินจือไป๋กับวรรณกรรมฉินโจวยังไม่ลงรอยกัน

แต่ความจริงคือ

พวกที่เคยต่อต้านหลินจือไป๋นั้น ตอนนี้ล้มหายตายจากวงการหมดแล้ว โดนสั่งปลด และเงียบหายกันไปเรียบร้อย

บางคนเช่น อันอันที่ยังอยู่ก็ถูกวงการวรรณกรรมฉินโจว ซึ่งนำโดยคุณยายจ้าวและโจวไท่ ประกาศไม่ยอมรับให้ร่วม

…

แน่นอนว่าตอนนี้ “ท่วงทำนองธารา” ได้แพร่สะพัดมาถึงวงการวรรณกรรมฉินโจวแล้วเช่นกัน

ไม่น่าแปลกใจที่ทำให้นักเขียนหลายคนถึงกับแตกตื่น

บทกวีนี้ดียังไง

คนนอกบางทีดูแล้วพูดไม่ค่อยออก รู้แค่อ่านแล้วเพราะ ดูดี มีความรู้สึกแบบเท่ แค่นั้น

เหมือนคนฟังเพลง ถ้าไพเราะก็ว่าดี

ไม่เหมือนนักวิชาการที่พอจะอธิบายรายละเอียดได้

นักเขียนในฉินโจวกลับยิ่งประทับใจ เพราะพวกเขาเข้าใจความหมายลึกซึ้งของกวีนิพนธ์นั้น

“นอกจากภาษากวีที่งดงาม การสื่อถึงปรัชญาก็ลึกซึ้ง”

“การตั้งคำถามต่อท้องฟ้าและดวงจันทร์ผสานความรู้สึกสุขทุกข์ของมนุษย์ พาเราไปสู่จักรวาลกว้างใหญ่อย่างแท้จริง!”

“ประโยคแต่ละประโยคเหมือนวรรคทอง ที่สะท้อนแก่นแท้ออกมาอย่างไร้ที่ติ”

“ฉันเชื่อว่าต่อให้เป็นนักเขียนคนไหนมาเจอ ‘ท่วงทำนองธารา’ ก็คงต้องกราบ”

ดังนั้นวงการวรรณกรรมฉินโจวจึงพากัน “กราบ” จริงๆ

พวกเขารู้ดีว่าถึงแม้จะมีบาดแผลจากเรื่องเก่าระหว่างหลินจือไป๋กับวงการ แต่ก็มองข้ามไปไม่ได้อีกแล้ว

ต่างก็ออกมาแสดงท่าที

“อา… หลินจือไป๋คือยอดอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งฉินโจว”

“ไม่อยากเชื่อเลยว่าตอนนั้นคนวงการวรรณกรรมฉินโจวตั้งหลายคนจะคัดค้านเขา”

“ใครเคยพูดจาแย่ๆ กับหลินจือไป๋ สมควรถอนตัวจากวงการด้วยตัวเอง”

“ตอนนี้ใครๆ ก็หนุนเขา ถึงขนาดจะกวาดล้างคนแก่ในวงการนั่นแหละ”

“ยังดีที่พิธีแข่งขันบทกวีครั้งนั้นไม่ได้จัดช่วงวันไหว้พระจันทร์”

“ถ้างั้นอีกฝ่ายคงงัด ‘ท่วงทำนองธารา’ ออกมาแต่แรก แล้วคนที่ค้านก็คงสู้ไม่ได้แน่นอน”

ปัจจุบันกระแสในวงการวรรณกรรมฉินโจวคือ การออกตัวสนับสนุนหลินจือไป๋ พร้อมตามขุดคุ้ยเล่นงานคนที่เคยต่อต้านเขา ถือเป็น “การเมืองถูกต้อง” กันไป

คุณยายจ้าวซึ่งกำลังหารือเกี่ยวกับงานกับโจวไท่ ได้ข่าวนี้แล้วก็ถอนหายใจ

“ถ้าจะแบ่ง ‘จิตวิญญาณงานวรรณกรรม’ แห่งฉินโจวเป็นสิบส่วน เก้าในนั้นคงรวบมาไว้ในตัวหลินจือไป๋แล้วล่ะ”

โจวไท่ได้ยินก็ยิ้มเจื่อนๆ เขารู้ดีว่าคุณยายจ้าวยังมีคำพูดที่ไม่ได้เอ่ยอีกอย่าง

ว่าที่เหลืออีกหนึ่งส่วน ที่กระจัดกระจายไปอยู่กับคนอื่นก็เป็นพวกฉวยโอกาสตามกระแสกันไปวันๆ

เข้าใจได้ว่าทำไมหลินจือไป๋ถึงไม่คิดสนใจวงการวรรณกรรมฉินโจวสักเท่าไหร่

ฉินโจวยังต้องปฏิรูปอีกเยอะ ถึงจะกล้าชวนหลินจือไป๋กลับมา

…

ยังอยู่ที่ฉินโจว

ค่ำคืนวันไหว้พระจันทร์ คืนนี้หลายคนแทบไม่ได้นอน

ไม่ว่าจะเป็นแฟนคลับของหลินจือไป๋ คนในวงการวรรณกรรม สื่อ หรืออื่นๆ

แม้ตอนนี้ตัวหลินจือไป๋ไม่อยู่ฉินโจว แต่เพราะมีรายการ “เดินทางสู่ลี่ซาน” ฉายแบบเรียลไทม์

ความรู้สึกเลยไม่ต่างจากตอนเขาอยู่ในฉินโจว

และพอรุ่งเช้า

หลายคนเพิ่งตื่น ยังไม่ทันตั้งตัว ก็ต้องเจอระเบิดลูกใหญ่กว่ารออยู่

เมื่อมีบางคนที่ชอบเช็กอันดับศิลปินเป็นประจำ เปิดคอมดูเหมือนทุกที แล้วสังเกตว่าชื่อหลินจือไป๋หายไปจากลิสต์ศิลปินระดับวันไลน์

พอเข้าไปดูถึงได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ทันใดนั้นเอง

สื่อฉินโจวเกือบทุกเจ้า พากันแย่งลงข่าวแข่งกันอย่างดุเดือด

“หลินจือไป๋ขึ้นสู่ระดับซูเปอร์สตาร์อย่างเป็นทางการ!”

“หลินจือไป๋พิชิตจุดสูงสุดของวงการบันเทิง!”

“ซูเปอร์สตาร์ที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ฉินโจวถือกำเนิดแล้ว!”

“หลินจือไป๋อายุ 20 ปี กลายเป็นซูเปอร์สตาร์!”

“หลังรวมร่าง ‘ไป๋ตี้’ กับ ‘ฉู่ฉือ’ ผ่านไปไม่กี่เดือน ในที่สุดหลินจือไป๋ก็ผงาดสู่ยอด!”

“การก้าวสู่บัลลังก์แห่งวงการบันเทิงของเขามาถึงแล้ว!”

ใช่แล้ว

เช้าวันนี้ อันดับศิลปินฉินโจวปรับปรุงอีกครั้ง

ชื่อเดิมของหลินจือไป๋ที่อยู่ในระดับหนึ่ง ถูกโยกขึ้นไปเป็นระดับซูเปอร์สตาร์

ว่ากันตรงๆ ตั้งแต่หลินจือไป๋เฉลยตัวเองบนเวที “หน้ากากนักร้อง” เผยว่าเขาคือฉู่ฉือ วันนี้ก็จะต้องมาถึงอยู่แล้ว

แต่พอถึงเวลาจริง

สื่อฉินโจวหลายเจ้าก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้

เพราะการขึ้นเป็นซูเปอร์สตาร์ของหลินจือไป๋ไม่เหมือนใคร

ดาราซูเปอร์สตาร์สายดนตรีทั่วไป จะเป็นได้อย่างมากก็แค่ “นักร้อง” หรือ “นักแต่งเพลง” หรือที่เรียกกันว่า “ราชาเพลง” กับ “พ่อเพลง”

แต่หลินจือไป๋เป็นทั้งนักร้องและนักแต่งเพลงในคนเดียว เป็น “สายคู่” เลยก็ว่าได้

ยิ่งกว่านั้น เขายังมีชื่อเสียงในงานเขียนอักษรวิจิตรและงานวาดภาพอีก ซึ่งผลงานทั้งสองแขนงนั้นก็ไม่ได้ธรรมดาเลย

จึงไม่น่าแปลกใจที่ใครๆ ต่างบอกว่าสถานะซูเปอร์สตาร์ของเขา “มีมูลค่าสูงที่สุด” ในหมู่ดาราฉินโจวทั้งหมด

ไม่มีใครเทียบได้

ไม่ใช่แค่นั้น สื่อหลายเจ้าคิดว่าฝ่ายที่รับผิดชอบจัดอันดับศิลปินน่าจะวุ่นวายกันพอตัวในช่วงนี้

เพราะหลินจือไป๋เป็นเคสพิเศษมาก เขาอยู่ในวงการบันเทิงแต่ก็มีผลงานด้านอื่นที่กว้างขวาง จัดหมวดหมู่ยากสุดๆ

ตอนนี้ให้เขาเป็นซูเปอร์สตาร์ไปก่อน ก็น่าจะเป็นทางออกง่ายที่สุด ไม่งั้นแฟนๆ คงจะลุกฮือเพราะเขาดังเกินกว่าจะอยู่แค่ระดับวันไลน์

…

ข่าวนี้แพร่ออกไป แฟนคลับกับชาวเน็ตทั้งฉินโจวต่างดีใจกันยกใหญ่ ราวกับได้ฉลองปีใหม่

บนแพลตฟอร์มปู้ลั่ว

“เทพของเราขึ้นสู่บัลลังก์แล้ว!”

“จริงๆ ในใจฉัน เขาเป็นซูเปอร์สตาร์มานานละ”

“ตามเชียร์ไป๋ตี้มาสามปี ได้เห็นเขายืนอยู่บนจุดสูงสุดแล้ว!”

“จุดสูงสุด? ยังไม่ถึงจุดนั้นหรอกนะ อย่างน้อยเขายังไม่ได้เป็นซูเปอร์สตาร์ในฉีโจว แต่คิดว่าคงไม่นานนี้แหละ”

“อยากให้ฉู่ฉือเป็นซูเปอร์สตาร์ระดับทวีปไวๆ”

“พอมีคนเรียกเขาว่าฉู่ฉืออีกแล้ว ฉันก็นึกถึงวันเก่าๆ ที่ร้องไห้เลย แต่เดี๋ยวนี้มีหลายคนเรียกเขาตามหลากหลายชื่อ อย่างทางฉีโจวชอบเรียกว่า ‘ท่านประธาน’ กับ ‘เศรษฐี’”

“ฉันเรียกฉู่ฉือจนติดปาก”

“ยินดีด้วยกับหลินจือไป๋ ฉันรักเขาที่สุดเลย”

“เขาเป็นดาราที่มีคนเกลียดน้อยมาก ไม่เคยเห็นดราม่าจากฝั่งแอนตี้เลยสักนิด”

…

ในขณะที่สำนักข่าวนับไม่ถ้วนกำลังออกบทความ

คนในวงการบันเทิงฉินโจวหลายคนต่างก็คิดอย่างมีอารมณ์ร่วม

“ในที่สุดเขาก็ขึ้นมา ณ จุดนี้”

“การไต่ขึ้นบัลลังก์ของหลินจือไป๋เป็นตำนานแท้ๆ”

“ไม่มีใครใช้เส้นทางอย่างเขามาก่อน”

“จากเพลงไปสู่งานเขียน จากงานวาดไปสู่อักษรวิจิตร จากบทกวีถึงกลอนคู่ ผลงานเขาครอบคลุมไปทั่วจนยากจะนิยาม”

“ที่สำคัญ เขายังเป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทยักษ์ใหญ่ สุดยอดตัวแทนนายทุนอีกต่างหาก”

“แค่ก้าวไปฉีโจวไม่กี่เดือน แรงสนับสนุนจากที่นั่นกลับมาถึงฉินโจว และสุดท้ายเรตติ้งเขาก็พุ่งขึ้น สร้างอิทธิพลส่งให้เข้าไปเป็นซูเปอร์สตาร์ได้”

…

ที่บ้านของหลินจือไป๋

พ่อเขาหัวเราะ “ฉันเคยคิดว่าลูกคงต้องกลับมาฉินโจวสักรอบแล้วถึงจะได้พิธีสวมมงกุฎสุดท้าย สุดท้ายไม่ทันได้กลับเลยก็เสร็จเรียบร้อย”

“ก็ดูสิว่าเป็นลูกใคร”

แม่เขาพูดอย่างภูมิใจ “เดี๋ยวนี้ถ้าฉันออกไปเจอกลุ่มคุณนาย คุณนายน้อยคุณนายใหญ่เหล่านั้นอิจฉาฉันกันจะตายที่มีลูกชายเก่งขนาดนี้”

“แม่”

หลินเซิ่งเทียนบ่น “ผมก็เป็นลูกแม่นะ”

แม่หันมามอง “ตายจริง แม่ลืมลูกซะสนิทเลย”

หลินเซิ่งเทียนสะบัดเสียง “แต่ไป้เสี่ยวเฮยคนนั้น ฉันยังอิจฉามันเลยนะ ช่วงนี้ฉันไปจีบสาวคนนึง เขาชอบฉันก็เพราะว่าฉันเป็นพี่ชายของไป๋ตี้ สรุปแล้วฉันจะได้เมียหรือมันจะได้เมียวะ”

“งั้นแกก็โทรไปต่อว่าเจ้าตัวเล็กเลยสิ”

หลินซีแกล้งยุยง แล้วพอพูดจบก็ทำหน้าเคลิ้ม “แล้วนี่ก็ไม่รู้ว่าเขาไปฉีโจวจะพาใครกลับมาด้วย แม่คะ แม่ชอบฉีเจียนเจียหรือเย่อิง มากกว่ากัน”

“แม่ชอบซูฉานที่สุด แต่ชอบไปก็เท่านั้นแหละ สุดท้ายก็แล้วแต่เจ้าเด็กนั่นสิ เขาอยากเลือกใครก็เลือก หรือจะกี่คนฉันก็ไม่ว่า”

“เฮ้อ”

หลินซีได้ยินก็ทำหน้าเบื่อ

…

ที่ฉีโจว

หลินจือไป๋คืนนี้นอนหลับสบายเพราะดื่มมากไป ตื่นมาอีกทีเก้าโมงเช้า

ทีมงานถ่ายทำเห็นว่าเขาเมามากเลยไม่อยากปลุก ตอนเช้าจึงยังไม่เริ่มเปิดกล้อง

“ขอเวลาฉัน 20 นาที”

เขาบอกทีมงานก่อนจะไปอาบน้ำล้างหน้า แล้วถึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

พอดูก็แทบผงะ เพราะสายที่ไม่ได้รับนั้นมีหลายสิบสาย ข้อความก็อีกเป็นร้อย

ญาติ เพื่อน เพื่อนร่วมงาน ฯลฯ โทรหากันทั้งนั้น

เขานึกว่าเกิดเรื่องใหญ่ที่บ้าน พอรีบเปิดอ่านข้อความของอิ๋นตงหน่วนก็เห็นว่า:

【นายได้ขึ้นเป็นซูเปอร์สตาร์ในฉินโจวแล้วนะ!】

“…”

หลินจือไป๋ตกใจ รีบดูข้อความจากครอบครัวและเจียงเฉิง มีแต่เนื้อหาในแนวเดียวกัน พอโล่งใจที่ไม่ใช่เรื่องร้ายก็หงุดหงิดขึ้นมา

เฮ้อ แค่ได้เป็นซูเปอร์สตาร์เองนะ

ทำไมต้องแตกตื่นกันขนาดนี้

เล่นเอาฉันใจหาย นึกว่าปู่เกิดอะไรขึ้นซะอีก!