“ไม่ได้สระผม”

เมื่อราชันย์ร้อยหน้าตอบคำถามนี้ออกมา กล้องตัวหนึ่งก็เล็งไปที่หลี่เซียวทันที ราวกับอยากจับสีหน้าของเธอเพื่อพิสูจน์คำตอบ

และแล้ว...

เมื่อหน้าจอขนาดใหญ่บนเวทีฉายภาพหลี่เซียวที่นั่งเหวอจนไม่รู้จะทำหน้ายังไง ผู้ชมในห้องส่งก็ระเบิดเสียงหัวเราะกันลั่น!

ถ้าโลกนี้มีตำนาน "ถังป๋อหู่แต้มชิวเซียง" ทุกคนคงรู้สึกว่า ตอนนี้หลี่เซียวก็เหมือนถังป๋อหู่ที่กำลังสับสนจนมึนหัว

หลี่เซียวงงหนักมาก!

เพราะเช้านี้โจวหานจิ้นไม่ได้สระผมจริง ๆ!

ตอนที่เจ้าชายกบตอบคำถามนี้ถูก หลี่เซียวก็คิดว่าเขาน่าจะเป็นโจวหานจิ้นตัวจริง

แต่พอราชันย์ร้อยหน้าที่ทั้งเสียงเหมือนโจวหานจิ้นมากกว่า แถมยังตอบคำถามนี้ได้เป๊ะอีก เธอก็เริ่มลังเลจนหัวหมุน!

“ตามกฎของรายการเรา คำถามแรกห้ามโกหกนะครับ”

อิงเหว่ยพูดพลางขยิบตา

ราชันย์ร้อยหน้าตอบกลับเรียบ ๆ ว่า

“จริงครับ”

ที่จริงแล้วหลินจือไป๋ไม่ได้โกหก เพราะปกติเขามักจะสระผมตอนอาบน้ำตอนกลางคืน ส่วนตอนเช้าเขาไม่จำเป็นต้องสระผม ยกเว้นจะมีงานที่ต้องออกสื่อ ซึ่งในกรณีนี้ 《หน้ากากนักร้อง》 ไม่ถือว่าเป็นการออกสื่อเพราะทุกคนใส่หน้ากากอยู่

“โอเค งั้นพี่เซียวตอบหน่อยสิ”

อิงเหว่ยหันไปหาหลี่เซียว

ถ้าเป็นการ์ตูน คงเห็นหัวของหลี่เซียวมีเส้นดำ ๆ สามเส้น หรือไม่ก็วงกลมสีดำ ๆ สับสนเต็มหัว

หลี่เซียวที่ยังมึนอยู่เผลอหลุดปากเรียก

“เหล่าโจว?”

ราชันย์ร้อยหน้าไม่ตอบ

หลี่เซียวถึงกับยกมือขยุ้มผมตัวเองอย่างหงุดหงิด

“ฉันไม่เล่นแล้ว! พวกนายเดาเอาเองเถอะ!”

เธอแกล้งร้องเหมือนจะเสียสติ ทำให้ทั้งผู้ชมและเหล่าคณะกรรมการหัวเราะกันท้องแข็ง

สุดท้าย หานปัวก็รับหน้าที่แทน

“สวัสดีครับ คุณราชันย์ร้อยหน้า ผมขอถามหน่อย คุณเคยให้เบอร์โทรศัพท์ผมไว้ไหม?”

ราชันย์ร้อยหน้าตอบ

“คุณเคยขอ แล้วผมก็ให้ไปแล้ว”

พอคำตอบนี้หลุดออกมา ทุกคนในคณะกรรมการต่างก็หูผึ่ง!

“นี่มันเบาะแสสำคัญเลยนะ! หานปัว นายรู้จักนักร้องไม่กี่คนเองไม่ใช่เหรอ?”

หานปัวตอบอย่างจนใจ

“ผมจำได้ว่าหลังจากได้แชมป์ 《เดอะวอยซ์》 ผมเคยขอเบอร์โจวหานจิ้น ซึ่งเขาก็ให้ ส่วนคนอื่น ๆ ที่ผมขอเบอร์ ก็มีไม่กี่คน...”

“มีใครบ้าง?”

“ตอนนี้ผมนึกไม่ออกครับ...”

ทุกคนหันมองหานปัวตาขวาง แต่ในใจเริ่มมั่นใจมากขึ้นว่าราชันย์ร้อยหน้าน่าจะเป็นโจวหานจิ้น!

ความจริงแล้วหลินจือไป๋แอบตกใจเล็กน้อย

“เฮ้ย บังเอิญอะไรขนาดนี้ หานปัวเคยขอเบอร์โจวหานจิ้นเหมือนกันเหรอ?!”

ตอนที่หลินจือไป๋เป็นโปรดิวเซอร์ 《เดอะวอยซ์》 หานปัวก็เคยขอเบอร์เขาเหมือนกัน ด้วยความเป็นโปรดิวเซอร์ เขาเลยให้เบอร์ไปโดยไม่คิดอะไรมาก

แต่เรื่องนี้กลับกลายเป็นหลักฐานเสริมว่าเขาเป็นโจวหานจิ้น! เพราะหานปัวไม่เคยคิดว่าราชันย์ร้อยหน้าจะเป็นหลินจือไป๋!

ตอนนี้คณะกรรมการต่างจ้องมาที่ราชันย์ร้อยหน้า

“เลิกแอ๊บเถอะ!”

“ยอมรับมาเลย!”

“โจวหานจิ้น!”

แต่หลินจือไป๋ในหน้ากากราชันย์ร้อยหน้ากลับหัวเราะแล้วพูดว่า

“เสียใจด้วยครับ พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว ผมไม่ใช่โจวหานจิ้น”

“งั้นคุณเป็นใคร?”

“ก็คุณร้องเพลงเก่งขนาดนี้ ระดับเดียวกับราชาเพลงเลยนะ!”

“ในประเทศเรามีราชาเพลงไม่กี่คนหรอก แล้วคุณยังเสียงเหมือนโจวหานจิ้นอีก คุณไม่ใช่แล้วใครจะเป็น?”

ทุกคนรัวคำถามใส่

นี่เป็นช่วงเวลาเรียกเสียงหัวเราะจากผู้ชม

หลินจือไป๋ยังคงยิ้มพลางตอบ

“ผมคือราชันย์ร้อยหน้า ผู้มีเจ็ดสิบสองร่าง”

ในโลกนี้ไม่มีตำนานซุนหงอคง แต่มีตำนานของเทพที่แปลงร่างได้เจ็ดสิบสองแบบ ทุกคนจึงเข้าใจมุกนี้และเริ่มสงสัยว่า ชื่อนี้อาจเป็นที่มาของ ราชันย์ร้อยหน้า

เป็นแบบนี้

โต้ตอบกันไปมา ด้วยความนิ่งและมั่นใจของราชันย์ร้อยหน้า ทำให้คณะกรรมการจนปัญญา

แต่ทันใดนั้นก็มีผู้ชมคนหนึ่งพูดขึ้นมา

"ผมเริ่มเชื่อแล้วว่าเขาคือโจวหานจิ้นตัวจริง!"

"ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ?"

"ก็เพราะโจวหานจิ้นปากแข็งไง!"

"ป๊าด!"

หากราชันย์ร้อยหน้าคือโจวหานจิ้นจริง ๆ แต่ยังยืนกรานปฏิเสธ ก็คงต้องบอกว่าเขาปากแข็งจริง ๆ นั่นแหละ

ช่วงตอบคำถามจบลง

หลินจือไป๋กลับมาที่ห้องพัก

ผู้จัดการชั่วคราวของหลินจือไป๋ชื่อเซียวหลงเยว่ เธอเป็นสาวน้อยหน้าตาน่ารัก พอเห็นราชันย์ร้อยหน้ากลับมาก็รีบเข้ามาต้อนรับทันที

"อาจารย์โจว ขอบคุณที่ทำงานหนักนะคะ!"

"ผมไม่ใช่อาจารย์โจว"

"ใช่ค่ะ ๆ คุณคืออาจารย์ราชันย์ร้อยหน้า เชิญนั่งค่ะ ดื่มชาหน่อยนะคะ"

"เอาหลอดด้วย"

"ได้เลยค่ะ"

หลังจากนั้น มีผู้เข้าแข่งขันอีกสามคนขึ้นไปแสดง ได้แก่

หุ่นยนต์

หงส์ดำ

เสือฉินโจว

ผู้ชมต่างลุ้นจนเหงื่อออก ส่วนหลี่เซียวก็ยิ่งนั่งลุ้นอย่างตึงเครียด

เธอกลัวว่าจะมี "โจวหานจิ้น" โผล่มาอีกคน!

โชคดีที่นอกจากเจ้าทิเบตันมาสทิฟฟ์ เจ้าชายกบ และราชันย์ร้อยหน้าแล้ว ไม่มี "โจวหานจิ้น" คนที่สี่ปรากฏขึ้นมาอีก

แค่สามคนนี้ก็ทำให้หลี่เซียวปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว

ถ้าหากมีโจวหานจิ้นคนที่สี่โผล่มา หลี่เซียวอาจขอถอนตัวจากการถ่ายทำทันที!

ไม่แน่ว่า เจ้าชายกบอาจถึงขั้นแหกกฎถอดหน้ากากโชว์ตัวกันเลย!

เมื่อสามคนสุดท้ายแสดงจบ เซียวหลงเยว่ ผู้จัดการชั่วคราวก็พูดขึ้นว่า

"อาจารย์ราชันย์ร้อยหน้าคะ ได้เวลาเตรียมตัวสำหรับรอบที่สองแล้วค่ะ เราต้องจับฉลากเลือกลำดับการแสดงนะคะ"

"คุณจับเลย"

เซียวหลงเยว่ ยิ้มแล้วพูดว่า

"งั้นก็ต้องภาวนาให้ฉันจับได้ลำดับดี ๆ นะคะ"

การแข่งขันวันนี้แบ่งเป็นสองรอบ ผู้เข้าแข่งขันทั้งเจ็ดคนจะร้องเพลงคนละสองเพลง

คะแนนโหวตจากผู้ชมของทั้งสองเพลงจะถูกรวมกัน และผู้ที่ได้คะแนนรวมต่ำสุดจะถูกคัดออก

นี่ก็เพื่อให้โอกาสกับผู้ที่อาจพลาดในรอบแรก สามารถกู้คะแนนในรอบที่สองได้

หลังจากลงจากเวที หลินจือไป๋ยังคอยจับตาดูคู่แข่งอยู่ตลอด

วันนี้ผู้เข้าแข่งขันทั้งเจ็ดคนถือว่ามีฝีมือดีมาก

เจ้าชายกบ ไม่ต้องพูดถึง หลินจือไป๋มั่นใจว่าอีกฝ่ายคือโจวหานจิ้นตัวจริงแน่นอน

ส่วนเจ้าทิเบตันมาสทิฟฟ์และแพนด้ายักษ์ หลินจือไป๋ยังเดาไม่ออกว่าพวกเขาคือใคร แต่เขารู้สึกว่าทั้งคู่เป็นนักร้องระดับแถวหน้าแน่ ๆ

สำหรับสามคนที่ขึ้นแสดงหลังจากเขา แม้จะมีฝีมือพอตัว แต่หลินจือไป๋รู้สึกว่าพวกเขายังขาดความพิเศษบางอย่างเมื่อเทียบกับกลุ่มแรก

...

ผลการจับฉลากลำดับการแสดงรอบที่สองออกมาแล้วอย่างรวดเร็ว

ทิเบตันมาสทิฟฟ์เป็นคนแรก

หุ่นยนต์ หงส์ดำ และ แพนด้ายักษ์ ได้ลำดับที่สอง สาม และสี่ตามลำดับ

ราชันย์ร้อยหน้าได้ลำดับที่ห้า ซึ่งสำหรับหลินจือไป๋ถือว่าเป็นลำดับการแสดงที่สบายมาก

เจ้าชายกบหรือโจวหานจิ้นตัวจริง ได้ลำดับที่หก ต่อจากหลินจือไป๋พอดี

เสือฉินโจว ได้ลำดับสุดท้าย

การแสดงเริ่มต้นขึ้น

ทิเบตันมาสทิฟฟ์เป็นคนแรกที่ขึ้นเวที และครั้งนี้เขาเลือกที่จะร้องเพลงแนวโอเปร่าที่เน้นเสียงประสานอันงดงาม

แต่ทันทีที่เขาเริ่มร้อง เสียงของทิเบตันมาสทิฟฟ์ทำให้ผู้ชมถึงกับตกตะลึง!

"เอ๊ะ?"

"เพลงแนวโอเปร่าเหรอ?"

"แล้วเสียงของโจวหานจิ้นล่ะ?"

"ทำไมทิเบตันมาสทิฟฟ์ครั้งนี้ไม่ได้ใช้เสียงเหมือนโจวหานจิ้นแล้ว?"

"หรือทิเบตันมาสทิฟฟ์ไม่ใช่โจวหานจิ้นจริง ๆ?"

"นี่เป็นเสียงจริงของเขาหรือเปล่านะ?"

ผู้ชมพูดคุยกันอย่างงุนงง แต่ในขณะเดียวกันก็ชื่นชม

"ไม่รู้สิ แต่ร้องเพราะมาก!"

"เสียงนี้ฉันก็เดาไม่ออกว่าเป็นนักร้องคนไหน!"

"ฉันก็เหมือนกัน แล้วเขาเคยทำยังไงถึงร้องเสียงเหมือนโจวหานจิ้นได้ขนาดนั้นนะ? โคตรเหมือนเลย!"

เจ้าชายกบที่อยู่ในห้องพัก ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะในลำคอ

"ฮึ ๆ ยังจะกล้าแอ๊คอีกเหรอ?"

"ต่อหน้าฉัน โจวหานจิ้นตัวจริง นายยังจะกล้าแอ๊คอะไรอีก?"

แต่โจวหานจิ้นก็เปลี่ยนใจ "ไม่ต้องถามดีกว่า เพราะยังไงคนดูก็รู้อยู่แล้วว่าใครคือโจวหานจิ้นตัวจริง!"

หลินจือไป๋ที่อยู่ใต้หน้ากากราชันย์ร้อยหน้า ก็หัวเราะออกมาเหมือนกัน

"เจ้าสุนัขทิเบตตัวน้อย ฮ่า ๆ คิดจะเลียนแบบโจวหานจิ้น? แค่นี้ยังกล้าอวด!"

"ไปถามคนดูเถอะ ว่าใครกันแน่ที่เป็นโจวหานจิ้นในใจของพวกเขา!"

แต่พอทิเบตันมาสทิฟฟ์เลิกพยายามแอ๊ค หลินจือไป๋ก็รู้สึกเหมือนความสนุกหายไปเยอะ เขาเลยคิดว่าในรอบที่สองตัวเองอาจจะลองเปลี่ยนเสียงร้องดูบ้าง

หลินจือไป๋คิดในใจ

จริง ๆ ถ้าฉันใช้เสียงจริงร้องเพลงเลยก็จะดี แต่ก็มีความเสี่ยงที่จะถูกจับได้ง่าย

ถ้าถูกจับได้ตอนนี้ อาจเปิดเผยตัวเร็วเกินไป

งั้นรอบนี้ขอเปลี่ยนเป็นใช้เสียงของคนอื่นร้องเพลงที่ฉันเตรียมไว้ดีกว่า

ในหัวหลินจือไป๋แวบไปถึงตัวละครในภาพยนตร์เรื่อง "ราชันย์ร้อยหน้า (百变星君)" ของโจวซิงฉือ

ในเรื่องนั้น พระเอกเป็นลูกชายเศรษฐีที่ชอบเล่นแผลง ๆ

หลินจือไป๋รู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองก็คล้ายพระเอกในเรื่องนั้นเหมือนกัน

และที่สำคัญคำว่า “百变” (หลากหลาย) ยังพ้องเสียงกับคำว่า “白” (ไป๋) ที่เป็นชื่อเขาเอง

แถมในชื่อยังมีคำว่า “君” (จวิน) ซึ่งพ้องกับนามแฝงของเขาที่เคยใช้ว่า “จวินหลิน”

และการร้องเพลงในรายการนี้ก็เป็นสิ่งที่หลินจือไป๋ในฐานะจวินหลินเคยวางแผนไว้ตั้งแต่ต้น

แล้วในรอบที่สองนี้ ฉันจะใช้เสียงใครดีนะ?

คิดไปคิดมา หลินจือไป๋ก็ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

"เจอตัวแล้ว! ใช้เสียงของจางซีหยางดีกว่า!"

ในบรรดานักร้องที่หลินจือไป๋คุ้นเคยที่สุด โจวหานจิ้นเป็นอันดับสอง แต่คนที่เขาคุ้นเคยที่สุดจริง ๆ คือจางซีหยาง

และเพลงที่หลินจือไป๋เตรียมไว้สำหรับรอบที่สอง เป็นเพลงแนวอบอุ่นและสดใส ซึ่งเหมาะกับเสียงของจางซีหยางมากกว่าเสียงของโจวหานจิ้น

ที่สำคัญ

หลินจือไป๋คิดว่า ตอนนี้โจวหานจิ้นคงเกลียด "ราชันย์ร้อยหน้า" จะแย่แล้ว

เขาจึงต้องปกปิดตัวเองให้แนบเนียนที่สุด

"พอดีเลย! ให้จางซีหยางมาช่วยแบ่งเบาความสงสัยไปหน่อยดีกว่า!"

"ใช่แล้ว! ฉันคนนี้แหละจะประกาศให้โลกรู้ว่า"

"ฉันคือ จาง! ซี! หยาง!"

แม้หลินจือไป๋จะรู้ว่าการโยนความสงสัยไปให้คนอื่นแบบนี้อาจจะดูไม่ดีเท่าไหร่ แต่เขาก็คิดว่า

"ไม่เป็นไรหรอก! ยังไงจางซีหยางกับโจวหานจิ้นก็สนิทกัน คงไม่โกรธกันหรอก...มั้ง?"

"ฮิ ๆ ฉันไม่ได้กำลังยุแยงตะแคงรั่วหรอกนะ แค่เล่นสนุกนิดหน่อยเอง!"

...

บนเวที

หลังทิเบตันมาสทิฟฟ์ร้องเสร็จ ต่อด้วยการแสดงของ หุ่นยนต์ หงส์ดำ และ แพนด้ายักษ์

หลินจือไป๋นั่งฟังมาตลอด และรู้สึกว่าการร้องของหุ่นยนต์ค่อนข้างอ่อนที่สุดในรอบนี้ มีโอกาสสูงที่จะถูกคัดออก

หลังจากนั้น ถึงคิวของราชันย์ร้อยหน้าขึ้นเวทีอีกครั้ง

ทันทีที่หลินจือไป๋เดินผ่านประตูดวงจันทร์ เสียงกรีดร้องจากผู้ชมดังสนั่นจนต่างจากนักร้องคนก่อน ๆ อย่างเห็นได้ชัด

"โจวหานจิ้น! โจวหานจิ้น! โจวหานจิ้น!"

เสียงผู้ชมตะโกนเรียกชื่อโจวหานจิ้นอย่างบ้าคลั่ง

แม้กระทั่งสมาชิกในคณะกรรมการวิเคราะห์เสียง ก็พากันตะโกนตามผู้ชม

หลี่เซียว ซึ่งปกติเป็นคนสุขุมและไม่ตะโกนตามใคร กลับถูกบรรยากาศพาไป

"โจวหานจิ้น! โจวหานจิ้น! โจวหานจิ้น!"

ยิ่งตะโกน เธอก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้นจนแทบจะตะโกนจนคอแตก

ห้องพักหลังเวที

โจวหานจิ้นตัวจริง ที่อยู่ในคราบเจ้าชายกบ มองภาพบนจอแล้วแทบจะระเบิดอารมณ์

"พวกคุณแยกของแท้กับของปลอมไม่ออกจริง ๆ เหรอ!?!"

"ราชันย์ร้อยหน้าที่น่ารำคาญ! อย่าให้ฉันรู้ตัวจริงของนายเด็ดขาด!"

แต่ที่เขาเจ็บใจที่สุดคือ...

"คนอื่นไม่รู้ก็ช่างเถอะ!"

"แต่หลี่เซียว หลี่เซียวที่รักของฉัน กลับถูกพาไปผิดทางด้วยเหรอ!?!"

โจวหานจิ้นตัวจริงกัดฟันแน่นและคิดในใจ

"รอบที่สอง ฉันจะแสดงให้คนดูเห็นว่าใครคือโจวหานจิ้นตัวจริง!"

"เดี๋ยวนะ! ฉันต้องแสดงให้คนดูเห็นว่าฉันเหมือนโจวหานจิ้นกว่าหรือ!?"

"ฉัน...ฉันคือโจวหานจิ้นตัวจริงนี่หว่า! จะต้องเหมือนตัวเองไปทำไมอีกล่ะ!?"

โจวหานจิ้นหัวเสียจนเผลอตบเข่าตัวเองดังป้าบ!

เสียงดังจนผู้จัดการส่วนตัวที่อยู่ข้าง ๆ หันมามองด้วยความงุนงง

"เจ้าชายกบคะ คุณดูตื่นเต้นจังเลยค่ะ?"

โจวหานจิ้นถอนหายใจและตอบแบบสองแง่สองง่าม

"เพราะความรักไงล่ะ"

คำตอบนี้มีความหมายลึกซึ้งหลายชั้น

นอกจากจะหมายถึง "ความรัก" ที่เขามีต่อหลี่เซียวแล้ว คำว่า "เพราะความรัก" ยังเป็นชื่อเพลงที่เขาและหลี่เซียวร้องคู่กันในงานตรุษจีนเมื่อต้นปีนี้ ซึ่งเพลงนี้แต่งโดยไป๋ตี้หรือหลินจือไป๋ตัวดีที่ปลอมเป็นราชันย์ร้อยหน้านั่นเอง

ที่จริงแล้ว...

คำพูดของโจวหานจิ้นไม่ใช่แค่สองนัย แต่บังเอิญกลายเป็นสามนัยโดยไม่ตั้งใจ!