เจียงเฉิงวางโทรศัพท์ลง พลางกำหมัดด้วยความตื่นเต้น

ในชีวิตจริง เจียงเฉิงไม่ได้ดูสงบเหมือนที่เขาแสดงออกทางโทรศัพท์เลย

ความจริงแล้ว ตอนที่โทรไปหาจ้าวเหล่ย เขาตื่นเต้นยิ่งกว่าฝ่ายนั้นเสียอีก

เจ้านายสั่งมา

บทละครเรื่องนี้ต้องร่วมมือกับ "เฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์" เท่านั้น และต้องให้พ่อของเจ้านายเป็นคนกำกับ

นี่เป็นภารกิจของเจียงเฉิง

โชคดีที่จ้าวเหล่ยติดกับแล้ว

เจียงเฉิงมั่นใจในเรื่องนี้มาก

ความกระตือรือร้นและความต้องการบทละครจากจ้าวเหล่ยนั้น เขาสัมผัสได้ผ่านเสียงในโทรศัพท์

แต่เจียงเฉิงก็ไม่แปลกใจอะไรนัก เพราะเมื่อคืนเขาก็อ่านบทละคร "พุ่งทะยาน" จบในรวดเดียวเช่นกัน

ถึงแม้เขาจะเป็นคนนอกวงการ แต่ยังรู้สึกว่าบทละครเรื่องนี้ยอดเยี่ยมมาก!

เจ้านายของเขานี่น่ากลัวจริง ๆ!

คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะเขียนบทที่แม้แต่ "เฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์" ก็ปฏิเสธไม่ได้

ส่วนที่เจียงเฉิงพูดในโทรศัพท์ว่า

“อาจจะลองส่งบทนี้ให้บริษัทน่าเซินหรือเทียนกวงดู”

แน่นอนว่าเป็นแค่ "เหยื่อล่อ"

ไม่มีการรอช้า เจียงเฉิงขับรถไปยังร้านอาหารส่วนตัวที่นัดจ้าวเหล่ยไว้ทันที

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ในห้องส่วนตัวแห่งหนึ่ง

ทั้งสองได้พบกันอย่างเป็นทางการ

“เจียงเฉิง”

“จ้าวเหล่ย”

ทั้งสองคนจับตามองกันพลางทักทายกันด้วยมารยาท

เจียงเฉิงหยิบนามบัตรใหม่เอี่ยมที่เพิ่งพิมพ์เมื่อไม่นานมานี้ยื่นให้ พลางแนะนำตัวอีกครั้งว่า

“บริษัท คุนเผิง อินเวสต์เมนต์ ของเราเพิ่งตั้งใหม่ครับ”

จ้าวเหล่ยลองหยั่งเชิงถามว่า

“แล้วท่านปู๋เย่โหวเกี่ยวข้องกับพวกคุณอย่างไรครับ?”

เจียงเฉิงตอบด้วยความจริงปนเท็จว่า

“ท่านโหวเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นของ คุนเผิง บทละครนี้เขามอบหมายให้ผมเป็นตัวแทนเจรจา คุณจ้าวเองก็คงทราบว่าท่านโหวเป็นนักเขียน และโดยปกตินักเขียนก็มักจะไม่ชอบยุ่งกับการเจรจาธุรกิจ”

“อย่างนี้นี่เอง”

ท่านโหวเป็นผู้ถือหุ้นของคุนเผิง?

จ้าวเหล่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย นั่นหมายความว่าเขาไม่สามารถเลี่ยงการร่วมงานกับคุนเผิงและท่านโหวได้

“แล้วคุณเจียงมีความคิดเห็นอย่างไรเกี่ยวกับบทนี้?”

“ในฐานะบริษัทลงทุน แน่นอนว่าเราต้องร่วมลงทุนด้วย”

“คิดจะลงทุนเท่าไหร่?”

“คุณคิดว่าต้นทุนการผลิตทั้งหมดของละครเรื่องนี้อยู่ที่เท่าไหร่?”

“ไม่เกินหนึ่งร้อยล้าน”

จ้าวเหล่ยตอบด้วยความมั่นใจ เพราะเขาได้พิจารณามาก่อนแล้วว่า

ละครเรื่องนี้ไม่ต้องใช้เทคนิคพิเศษอะไรมาก และไม่มีฉากใหญ่โตอลังการ ค่าผลิตรวมค่าการตลาดไม่เกินหนึ่งร้อยล้านแน่นอน

“แล้วถ้าประมาณการล่ะ?”

เจียงเฉิงหยิบถั่วลิสงมากินคำหนึ่ง

จ้าวเหล่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า

“ถ้าประมาณการก็คงอยู่ที่ราว ๆ เจ็ดสิบล้าน”

เจียงเฉิงรินเหล้าให้จ้าวเหล่ยแล้วเสนอราคาทันที

“ผมเป็นคนไม่ชอบอ้อมค้อม บริษัทคุนเผิงของเราจะลงทุนหนึ่งล้าน แลกกับกำไรห้าสิบเปอร์เซ็นต์”

“ไม่มีทาง! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”

จ้าวเหล่ยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

“คุณลงทุนแค่หนึ่งล้าน แต่จะเอากำไรห้าสิบเปอร์เซ็นต์ คุณเจียงคิดว่าเป็นไปได้เหรอ?”

บทสนทนายังคงดึงดันกันไปมา ก่อนที่ทั้งคู่จะดื่มเหล้าขวดใหญ่หมด

สุดท้าย จ้าวเหล่ยยอมรับเงื่อนไขที่เจียงเฉิงเสนอ โดยขอแลกเปลี่ยนด้วยเงื่อนไขว่า ท่านโหวจะต้องมีบทละครเพิ่มเติมสำหรับโปรเจกต์ในอนาคต

การเจรจาจบลง เจียงเฉิงกลับไปรายงานเจ้านายของเขา หลินจือไป๋

...

หลินจือไป๋ไม่ได้แค่เขียนบทละครเท่านั้น

เขายังส่งไฟล์แผนงานรายการ "I Am a Singer" มาให้เจียงเฉิง

เจียงเฉิงถึงกับอ้าปากค้าง พลางถามด้วยความมึนงงว่า

“นี่เจ้านายเป็นคนเขียนแผนงานนี้เองด้วยเหรอ?”

หลินจือไป๋ตอบอย่างนิ่ง ๆ ว่า

“ในฐานะลูกชายคนเล็กของตระกูลหลินผู้กุมอำนาจในเฉินฮวา คุณไม่คิดว่ามันสมเหตุสมผลเหรอ?”

เจียงเฉิงได้ยินคำตอบนี้ก็ยิ่งมึนงงหนักขึ้น

“เจ้านาย ผมมีคำถาม...”

“อย่ากังวลเกี่ยวกับคุณภาพของแผนงาน”

“ไม่ใช่ครับ ผมไม่ได้กังวลเรื่องคุณภาพ...”

“งั้นคุณสงสัยอะไร?”

เจียงเฉิงถามด้วยความจริงใจ

“เจ้านายยังมีอะไรที่ทำไม่ได้อีกไหมครับ?”

หลินจือไป๋ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า:

“คลอดลูก”