ก็พอเข้าใจได้ว่ามาร์โซตั้งใจจะพูดอะไร

ศิลปินคือคนที่ถ่ายทอดสิ่งที่อยากสื่อด้วยภาษาของตัวเอง

ต่อให้เป็นคำพูดที่ใครๆ ก็ใช้กัน ก็อาจใส่ความหมายใหม่ลงไปเหมือนเฟอร์ดินันโด กอนซาเลซ

หรือหยิบไปใช้ในที่ที่คาดไม่ถึง เพื่อกระตุ้นให้ผู้คนระลึกถึงความหมายอีกชั้น แบบนั้นแหละถึงจะเรียกว่าพูดเป็น

สำหรับอ็องรี มาร์โซ คำว่า ‘เท่ที่สุด’ เป็นเพียงคำธรรมดา จึงไม่ใช่ถ้อยคำที่ศิลปินควรพูด

สำหรับคนที่รำคาญการอธิบายยืดยาวอย่างมาร์โซ เขาก็นับว่าใจดีมากแล้วที่แนะนำนุ่มนวลกับจิตรกรเด็กคนนั้น

ยังไงก็เพี้ยนอยู่ดี

“พยายามได้ดีนะ แต่บอกแล้วไงว่าอย่าพูดเรื่องที่มันชัดอยู่แล้ว ไม่ได้บอกให้พูดผิดเสียหน่อย”

มาร์โซพูดเสริมขึ้นมา

เขาหมายความว่าคำว่า “เกลียด” ที่เธอพูดถึงตัวเขาเป็นคำที่ผิด

บางครั้งก็อดอิจฉาไม่ได้ ถ้าคิดแบบผู้ชายคนนั้นได้ โลกคงสวยงามและอยู่สบายมาก

ฟาฟร์จ้องเขม็งใส่อ็องรี มาร์โซอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลงจากเวที

“อ็องรีพูดว่าอะไรเหรอ?”

ชาชีฮยอนมองไปรอบๆ เหล่าคนที่แข็งค้าง แล้วถามขึ้น

“ก็พูดถูกแหละ”

มันเป็นคำถูกต้อง แต่เป็นคำถูกที่ต่อให้โดนต่อยสักหมัดก็เถียงไม่ออก

อันดับ 9, 8, 7 ถูกประกาศต่อเนื่อง

ระหว่างตบมือร่วมยินดีกับผู้ได้รับรางวัล ความรู้สึกตึงๆ ที่อกก็เริ่มบีบแน่นขึ้นเรื่อยๆ

ถึงจะไม่ยึดติดกับอันดับเหมือนที่คุณปู่บอกไว้แต่แรก แต่อย่างไรก็ไม่อยากแพ้อ็องรี มาร์โซ

ยิ่งกว่านั้น ควรโฟกัสที่การที่คนนับล้านชื่นชอบ ‘ระลอกคลื่นฤดูร้อน’ เสียมากกว่า

ตั้งแต่ตอน <ดอกทานตะวัน> เขาก็มองเห็นผมอย่างถูกต้องมาโดยตลอด ผมอยากเป็นคนที่มีความหมายสำหรับเขาต่อไป

หรือว่ามาร์โซเองก็หมกมุ่นกับผมเพราะความรู้สึกแบบนี้กันนะ

ตื่นเต้นชะมัด

“งั้นอันดับ 3 ที่ได้ 2,940,642 คะแนน คือ?”

ทั้งที่ใจก็หวิวอยู่แล้ว เพลงเร่งเร้าความตึงเครียดก็ยิ่งทำให้ประสาทเสียเข้าไปใหญ่

“กลุ่มเมฆ! อนิช คาพัวร์ครับ!”

ผลงาน กลุ่มเมฆ ปรากฏขึ้นบนจอกลาง

งานที่ทาพื้นผิวเว้าให้เป็นแวนตาแบล็กชิ้นนั้นติดอันดับต้นๆ มาหลายรอบ และท้ายที่สุดก็คว้าที่ 3

แม้จะประกาศกันต่อเนื่องจนชวนเหนื่อย แต่ผู้คนก็ส่งเสียงเฮกันอย่างเร่าร้อนอีกครั้ง

“เราว่างั้นมันแปลกตาสุดๆ เลย”

ชาชีฮยอนตบมือพลางพูด

“ฉันก็ด้วย”

ว่ากันว่าแวนตาแบล็กเป็นสีที่มืดที่สุดในโลก

พอมองแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่าจะมีอะไรที่มืดได้ขนาดนี้จริงๆ หรือ เพราะฉะนั้นพื้นผิวเว้าจึงดูเหมือนผิวแบนราบไปเลย

ผมเองก็ประทับใจในความมืดนั้นมาก เลยอยากลองใช้สักครั้งตอนจะวาด ‘สุริยคราส’

“สุดท้ายแล้วก็เป็นอนิช คาพัวร์ที่ได้ไปสินะ”

“อืม เขาเป็นคนที่สื่อสารชัดเจน ถ้าลดความอยากได้อยากมีลงหน่อยก็คงดี”

ว่าแล้วก็เหมือนคุณปู่จะรู้จักอนิช คาพัวร์เป็นการส่วนตัว

“ความอยากเหรอครับ?”

“ก็เรื่องแวนตาแบล็กนั่นแหละ”

ผมเอียงคอ แล้วคุณปู่ก็เล่าข่าวชวนขมขื่นให้ฟัง

“เขาผูกขาดสิทธิ์การใช้แวนตาแบล็กในงานศิลปะไว้คนเดียว”

“งั้นแปลว่า...”

“ใช่ ศิลปินคนอื่นใช้แวนตาแบล็กไม่ได้หรอก”

“ผมไม่รู้เลยนะว่าแม้แต่สีก็ผูกขาดกันได้”

“ก็นั่นแหละ”

ตอนจะสื่อความมืดของสุริยคราส ฉันตั้งใจจะใช้มันให้ได้ เสียดายชะมัด

“อยากลองใช้ดูจริงๆ นะ”

“ดูท่าจะไม่คิดอนุญาตน่ะ มีคนอยากจ่ายค่าสิทธิ์เพื่อขอใช้ตั้งเยอะ แต่ก็ถูกปฏิเสธหมด”

อย่างที่คุณปู่ว่า คำว่าโลภน่ะเหมาะกับเขาจริงๆ

“อนิช ได้รับการสนับสนุนจากประชาชนราว 3 ล้านคนจนมายืนบนเวทีนี้ คงมีความรู้สึกพิเศษไม่น้อย คุณรู้สึกอย่างไรบ้างครับ?”

อนิช คาพัวร์ขึ้นเวทีและกล่าวความรู้สึก

“ผมเคยได้รับรางวัลมาหลายครั้ง แต่ไม่เคยมีวันไหนดีใจเท่าวันนี้”

“กลุ่มเมฆ เป็นผลงานที่ค่อนข้างแปลกตา ช่วยแนะนำสั้นๆ ได้ไหมครับ?”

“ฮึม ผมไม่อยากอธิบายงานด้วยตัวเอง”

“อ่า”

“แต่สิ่งที่ผมให้ความสำคัญคือการสนทนากับผู้ชม ผู้ชมจะถูกความมืดของแวนตาแบล็กดึงดูดให้เพ่งมองกลุ่มเมฆโดยธรรมชาติ แล้วคงได้อ่านคำอธิบายว่าเป็นพื้นผิวเว้า ก็เลยตั้งใจสังเกตอย่างหนัก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่รู้ จนสุดท้ายต้องเอามือไปแตะ จึงรับรู้ได้ว่ามันเว้าลงไปจริงๆ”

“ผมเองก็เป็นแบบนั้นครับ”

“ครับ นั่นแหละคือสิ่งที่ตั้งใจให้ผู้ชมขยับสายตา เหยียดมือออกไป เพื่อทำความเข้าใจผลงาน เป้าหมายของผมคือสร้างเรื่องเล่าแบบใหม่”

“สรุปคือให้ความสำคัญกับการสื่อสารกับผู้ชม ครั้งนี้ดูเหมือนจะได้สนทนากันมากจริงๆ ยินดีด้วยนะครับ อนิช”

อนิช คาพัวร์รับเสียงปรบมือแล้วลงจากเวที

ผมก็ยินดีปรบมือให้ แม้จะไม่ชอบความโลภของเขา แต่ท่าทีที่มีต่อศิลปะนั้น เราเหมือนกัน

หวังว่าสักวันหนึ่งเขาจะรู้สึกละอายใจ แล้วปลดล็อกการผูกขาดสิทธิ์การใช้แวนตาแบล็กเสียที

“เอาล่ะ ตอนนี้เหลือเพียงสองผลงานสุดท้ายแล้วครับ”

เสียงของพิธีกร อูจิน ทำให้ผมเผลอลืมความเสียดายที่ไม่ได้ใช้แวนตาแบล็กไปชั่วคราว

* * *

“ฉันยังติดใจจริงๆ เลยนะ ที่โกฮุนยังไม่ถูกประกาศถึงตอนนี้”

อเล็กซ์ ผู้บรรยายการถ่ายทอดสดพิธีปิดการประกวดอาร์นูโว ส่ายหัว

“เอาตรงๆ เลยนะ มันเป็นไปไม่ได้ที่โกฮุนจะชวดรางวัล ทานตะวัน, แขก, ทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็ง, หน้ากาก ก็เห็นๆ กันอยู่ ปี 2028 น่ะเป็นปีของโกฮุนชัดๆ”

คำพูดของอเล็กซ์ทำให้ผู้ชมเห็นพ้องตามกัน

“ใช่ ถึงจะยอมรับโทษค่าปรับก็เถอะ แต่ถ้าบอกว่าภาพนั้นโกฮุนเป็นคนวาด ฉันว่าก็ต้องได้รับการยอมรับแน่ๆ ว่ากันตามตรงนะ”

อเล็กซ์เว้นจังหวะครู่หนึ่งก่อนเผยความในใจ

“ระดับนี้แล้ว จะคาดเดาว่า <ความงาม> เป็นผลงานของโกฮุนก็คงไม่เกินเลยใช่ไหม?”

└สรุปคือเดาถูกเองน่ะสิ ฮ่าฮ่าฮ๋า

└แต่ถ้าให้เทียบว่า <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> กับ <ความงาม> อะไรใกล้เคียงอารมณ์แบบโกฮุนมากกว่า คงต้องบอกว่าความงามแหละ

└อือๆ ถ้าพูดถึงบรรยากาศก็ใช่ <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> อยู่หรอก แต่เอาตรงๆ มันต่างจากลายเส้นเดิมของโกฮุนมากไปหน่อย

└ไปด้วยกันได้มากกว่ากับความงามที่ให้ความรู้สึกคลาสสิก

“นั่นน่ะสิ”

พอมีคนเห็นด้วย อเล็กซ์ก็ฮึกเหิมขึ้น

“พูดกันตามตรง <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> ไล่ตามมาได้เยอะก็จริง แต่ก็เส้นยาแดงผ่าแปด ฉันว่าที่หนึ่งน่าจะเป็น <ความงาม> ถ้างั้นโกฮุนชนะการประกวดอาร์นูโวงั้นเหรอ? โอ้โห นี่มันปฏิวัติเต็มรูปแบบเลยนะ มีเรื่องเล่าให้เล่าชัดๆ!”

นิวทูปเบอร์ผู้รักศิลปะตื่นเต้นจัด

“ในเวทีที่วีรบุรุษแห่งวงการศิลปะอย่างอ็องรี มาร์โซเป็นเจ้าภาพ ศิลปินที่ประสบความสำเร็จสูงสุดในศตวรรษที่ 21 อย่างเดเมียน คาร์เตอร์ประกาศถอนตัว แล้วหน้าใหม่อย่างโกฮุนขึ้นมาครองตำแหน่งแทนงั้นเหรอ? นี่แหละคือการปฏิวัติของจริง อาร์นูโว ศิลปะแบบใหม่เลย”

อเล็กซ์ไล่อ่านปฏิกิริยาผู้ชม

└จับแพะชนแกะเก่งจริงๆ ฮ่าฮ่าฮ่า

└แต่ก็เข้ากับชื่อการประกวดศิลปะใหม่จริงนะ ในแง่ที่เป็น “การปฏิวัติที่วีรบุรุษนำมา”

└งั้นระลอกคลื่นฤดูร้อนเป็นผลงานของใครกัน?

“นั่นแหละ ตามความคิดฉัน การที่อ็องรี มาร์โซวางแผนจัดการประกวดอาร์นูโว มันเป็นโอกาสทองของโกฮุนเลยนะ อย่างที่นักข่าวเกาหลีใต้พูด ต่อให้เดเมียน คาร์เตอร์แข่งต่อ ก็ฟันธงผู้ชนะไม่ได้อยู่ดี ว่าแต่ระลอกคลื่นฤดูร้อนอาจจะเป็นภาพของโกฮุนก็ได้ไหม?”

อเล็กซ์ครุ่นคิดชั่วอึดใจแล้วเอ่ยขึ้น

“ฉันว่าคงไม่ใช่หรอก แต่ถ้าเผื่อว่าบังเอิญเป็นจริงขึ้นมา…”

หน้าต่างแชตหยุดไหลชั่วคราว

“บอกตรงๆ เลยนะ คงน่ากลัวน่าดู”

* * *

วันที่ 6 ธันวาคม 2028 เวลา 22:20 น.

ท่ามกลางสายตาจับจ้องจากทั่วโลก ผลงานสองชิ้นต่างสำแดงออร่าของตน

หนึ่งคือภาพเหมือนแนวคลาสสิกที่ให้ความรู้สึกสง่างามและศักดิ์สิทธิ์ อีกหนึ่งคือภาพทิวทัศน์บรรยากาศโหยหาอาวรณ์ที่เล่นกับภาพลวงตา ระลอกคลื่นฤดูร้อน

ทั้งแขกผู้มีเกียรติและผู้ชมต่างทึ่งอีกครั้งกับสองผลงานที่มาประดับเวทีพิธีปิด

“การประกวดอาร์นูโวกำลังจะถึงฉากใหญ่สุดท้ายแล้วนะครับ อีกเดี๋ยวเราจะประกาศรางวัลชนะเลิศ จากนั้นจะเหลือแค่งานจับสลากอีเวนต์เท่านั้นครับ”

พิธีกรอูจิน เอ่ยถึงกิจกรรมทายชื่อศิลปินที่ยังค้างอยู่ โดยคำนึงถึงเรตติ้งถ่ายทอดสดด้วย

“ผลงานทั้งสองชิ้นต่อสู้กันสูสีดุเดือดจนถึงวินาทีสุดท้าย ระลอกคลื่นฤดูร้อน และ ความงาม ได้คะแนนรวม 17,334,053 คะแนน คิดเป็น 56% ของคะแนนทั้งหมด”

เสียงอุทานทึ่งดังขึ้นจากอัฒจันทร์ผู้ชม

มีเพียงสองผลงานเท่านั้นที่กวาดคะแนนเกินครึ่ง จึงสมเป็นตัวเอกที่แท้จริงของการประกวดอาร์นูโว

“คะแนนของสองชิ้นต่างกัน 257 คะแนน”

ในจังหวะที่จะปิดการเผยแพร่สถานะคะแนนโหวตสู่สาธารณะ <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> กับ <ความงาม> ยังห่างกันราว 700 คะแนน

“ในหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา ระลอกคลื่นฤดูร้อน ไล่ทัน ความงาม หรือว่าเสียดายที่ไล่ไม่ทันกันแน่ ผมเองก็อยากรู้มากครับ”

อูจินพลิกการ์ดสคริปต์งานแล้วอุทานเบาๆ ว่า อา

“น่าทึ่งจริงๆ มีใครกันบ้างที่จะไม่ตกใจกับผลนี้?”

ทุกคนที่รอผลต่างจับตาทั้งคำพูดและกิริยาของอูจิน

ระหว่าง <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> กับ <ความงาม> ผลงานไหนจะคว้าแชมป์และนำพาศิลปะแนวใหม่

แล้วแท้จริงโกฮุนคือผู้สร้างสรรค์ <ความงาม> หรือไม่

หรือว่าเขาพลาดรางวัลไปอย่างน่าเสียดายกันแน่ ทุกคนลุ้นจนแทบทนไม่ไหว

“โฆษณา……”

ทันทีที่อูจินพูดถึงโฆษณา บรรยากาศก็เย็นวาบ

“ถ้าบอกให้รอก็คงโดนดุกันหมดสิครับ งั้นประกาศเดี๋ยวนี้เลย 2028 การประกวดอาร์นูโว! ขอแนะนำผู้กำหนดทิศทางศิลปะแนวใหม่!”

พร้อมเสียงประกาศก้องของอูจิน ภาพของผลงานทั้งสองก็ปรากฏบนจอใหญ่กลางเวที

1st <งาม (Beauté)>

Henry Marceau

(ฝรั่งเศส, อายุ 33 ปี)

คะแนนโหวต: 8,667,155 (28.0%)

2nd <ระลอกคลื่นฤดูร้อน>

Hoon Go

(สาธารณรัฐเกาหลี, อายุ 10 ปี)

คะแนนโหวต: 8,666,898 (28.0%)

ในชั่วพริบตา ทั้งหอพิธีปิดและหน้าต่างแชตถ่ายทอดสดต่างก็ชะงักนิ่ง

“เป็นไปไม่ได้”

มีใครบางคนพึมพำ

ผู้คนในแวดวงศิลปะถึงกับไม่เชื่อตาตัวเอง

ข่าวว่า อ็องรี มาร์โซ เข้าร่วมการประกวดอาร์นูโว ไม่ได้ช็อกเท่าไรนัก

สิ่งที่ทำให้พวกเขาตกตะลึงคือ ศิลปินผู้สูงศักดิ์อย่างอ็องรี มาร์โซ กลับเผยให้เห็นถึง ‘โกฮุน’ ในผลงานของตนเองอีกครั้ง

เมื่อวีรบุรุษผู้โดดเดี่ยวสามารถย่อยซึมคุณลักษณะของศิลปินผู้อื่นได้สำเร็จ และสัมผัสถึงสุดขอบแห่งความงาม

ผู้ที่รู้จักอ็องรี มาร์โซ มาตลอดต่างประหลาดใจและปลื้มใจที่ในที่สุดเขาก็หลุดพ้นจากความเดียวดาย

ขณะเดียวกัน

“ทำได้ยังไงกัน”

ความจริงที่ว่า <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> ผลงานปริศนานั้นคือชิ้นที่โกฮุนส่งเข้าประกวด ก็สร้างแรงสั่นสะเทือนอย่างใหญ่หลวงเช่นกัน

เหล่าคอศิลป์อดตื่นตะลึงกับผลงานที่โกฮุนแสดงออกหลังจาก <หน้ากาก> ไม่ได้

โกฮุนซึ่งเคยประกาศสลัดภาพลักษณ์ “แวนโก๊ะน้อย” ด้วย <หน้ากาก> คราวนี้ได้นำเสนอผลงานที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

<ระลอกคลื่นฤดูร้อน> เป็นภาพที่ไม่มีทางจะเป็นผลงานของโกฮุนได้เลย

สิ่งที่คล้ายกันมีเพียงท่าทีและภาพจำแบบอิมเพรสชันนิสม์ หลังอิมเพรสชันนิสม์ และโฟวิสม์เท่านั้น

องค์ประกอบทุกอย่างที่ประกอบกันเป็น <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> ล้วนห่างไกลจากโกฮุน

‘แค่ช่วงเวลาสั้นๆ จะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เลยหรือ?’

นักประวัติศาสตร์ศิลป์ แคโรไลน์ สตริก ผู้มีชื่อเสียงถึงกับขนลุกวาบ

เรื่องที่โกฮุนพลาดแชมป์อย่างน่าเสียดายไม่ใช่ประเด็นสำคัญ

น่าทึ่งยิ่งกว่าคือ ในเวลาเพียงไม่กี่เดือน เขากลับเปลี่ยนลายเส้นและสไตล์ของตนเองไปอย่างสิ้นเชิง

‘ไม่สิ’

แคโรไลน์ สตริก เพิ่งจะในตอนนั้นเองที่มองเห็นโกฮุนอยู่ใน <ระลอกคลื่นฤดูร้อน>

อิมพาสโตที่ปาดสีหนาเป็นชั้น

แม้จะไม่ได้สวมอารมณ์ให้ธรรมชาติ แต่ความละเมียดละไมปนเจ็บปวดที่ส่งมาจากภูมิทัศน์นามธรรมซึ่งประกอบสร้างอย่างจงใจนั้น ชัดเจนว่าเป็นแบบเดียวกับที่โกฮุนเคยแสดงไว้ใน <ทานตะวัน> <แขก> และ <ทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็ง>

ต่างกันก็เพียงระดับเท่านั้น

เช่นเดียวกับอ็องรี มาร์โซ โกฮุนก็รักษาตัวตนของตนไว้ ขณะเดียวกันก็เปลี่ยนแปลงด้วยตัวเอง

แปะ-

แปะแปะแปะแปะ-

ท่ามกลางแรงช็อก ในที่สุดเสียงปรบมือก็ดังก้องขึ้น

นั่นคือเสียงคำนับต่อศิลปินทั้งสองผู้ไม่หยุดนิ่งอยู่กับที่ และอีกครั้งที่พังทลายกรอบเดิมเพื่อก้าวไปข้างหน้า