[เหตุกราดยิงอีกแล้ว? ประชาชนเรียกร้องให้เข้มงวดกับกฎควบคุมอาวุธปืน]

[เหตุจับตัวประกันกลางวันแสกๆ สุดระทึก]

[ผู้ก่อเหตุคืออดีตเลขาธิการ SNBA]

[สองวีรบุรุษผู้ช่วยชีวิตคนจำนวนมาก]

ช่วงเช้าวันที่ 17 กันยายน คนร้ายบุกเข้าไปในแกลเลอรีมาร์โซและก่อเหตุจับตัวประกัน

ผู้ก่อเหตุคือ เฌโรม แคร์เบียล (46) อดีตเลขาธิการทั่วไปของ SNBA และศิลปิน ซึ่งเคยปรากฏตัวในรายการโทรทัศน์และสื่อต่างๆ มาก่อน

เขาถูกจับกุมในที่เกิดเหตุในข้อหาข่มขู่และยิงปืนข่มขวัญโดยใช้เด็กชายในแกลเลอรีเป็นตัวประกัน

แคร์เบียลถูกฟ้องในข้อหาทุจริตในกระบวนการคัดเลือกผู้ได้รับสิทธิ์ในระบบอ็องแตร์มิต็อง และถูกสำนักข่าวรายหนึ่งยกเลิกสัญญา พร้อมเรียกค่าเสียหาย

ตำรวจตั้งสมมุติฐานว่าเขาก่อเหตุเพราะโกรธแค้น อ็องรี มาร์โซ และได้เริ่มการสอบสวน

ในช่วงเย็นของวันเดียวกัน ศิลปินฝรั่งเศสหลายคนออกแถลงการณ์ว่า อ็องรี มาร์โซ คือวีรบุรุษผู้ฟื้นฟูระบบอ็องแตร์มิต็องให้เป็นปกติ และผู้ที่พยายามทำร้ายเขาอย่าง เฌโรม แคร์เบียล ควรถูกลงโทษขั้นสูงสุดตามกฎหมาย

อีกด้านหนึ่ง ผู้ที่ออกหน้าปกป้องผู้คนจนเหตุการณ์ที่อาจกลายเป็นการก่อการร้ายครั้งใหญ่ผ่านพ้นไปได้ ก็กลายเป็นที่สนใจของสาธารณชน

ผู้ที่เห็นเหตุการณ์ทั้งจากในที่เกิดเหตุและผ่านการถ่ายทอดสดทางอินเทอร์เน็ตต่างชื่นชมความกล้าหาญของ อ็องรี มาร์โซ และ โกฮุน

โกฮุน ศิลปินอัจฉริยะวัยเยาว์ ออกหน้าช่วยเหลือเมื่อเห็นเด็กชายถูกจับเป็นตัวประกัน โดยพยายามถ่วงเวลาอย่างใจเย็น และเมื่อเกิดการยิงปืนขึ้น ก็เข้าชาร์จจากด้านหลังช่วยให้ อ็องรี มาร์โซ สามารถเข้าควบคุมสถานการณ์ได้

ความกล้าหาญและทักษะการต่อสู้ของ อ็องรี มาร์โซ ก็กลายเป็นประเด็นพูดถึงเช่นกัน

แหล่งข่าวระบุว่า เนื่องจากมาร์โซเคยเผชิญภัยคุกคามมาตั้งแต่เด็ก เขาจึงได้เรียนรู้ทักษะการป้องกันตัวอย่างจริงจัง ทั้งมวยยูโด ยิวยิตสู และการยิงปืน

พฤติกรรมเสียสละและคำตำหนิอันหนักแน่นที่เขามอบให้กับผู้ร้าย เป็นเหตุผลสำคัญว่าทำไมเขาถึงถูกยกย่องในวงการศิลปะฝรั่งเศสว่าเป็น "วีรบุรุษ"

โกฮุนและอ็องรี มาร์โซกลับบ้านได้หลังเข้ารับการตรวจที่โรงพยาบาลโดยไม่พบปัญหาใดๆ

เหตุกราดยิงในแกลเลอรีมาร์โซถูกสื่อในยุโรปและเกาหลีใต้รายงานเป็นข่าวด่วนทันทีในวันเกิดเหตุ

เรื่องราวของศิลปินสองคนผู้เผชิญหน้ากับความตายอย่างกล้าหาญในสถานการณ์ที่คนทั้งโลกจับตามอง ได้รับกำลังใจและข้อความสนับสนุนอย่างล้นหลาม

└ โชคดีสุดๆ จริงๆ

└ บ้าไปแล้ว! คิดอะไรถึงทำแบบนั้น? เห็นว่าให้มาร์โซขอโทษด้วยนะ?

└ ดูคลิปแล้ว... ไอ้นั่นบ้าชัดๆ อ้างใช้ระบบอ็องแตร์มิต็องเลี้ยงชีพแล้วหาเหตุเข้าตัว

└ นั่นดิ เป็นศิลปินไม่ได้ ก็จะไม่ให้คนอื่นเป็นด้วยรึไง

└ ขี้เหม็นว่ะ

└ ที่โง่สุดคือ เปิดไลฟ์แล้วคิดว่าถ้ามาร์โซขอโทษตัวเองก็พ้นผิด 555

└ คงไม่ใช่หรอก มันรู้อยู่แล้วว่าความจริงจะเปิดเผยในการพิจารณาคดี คงแค่อยากทำให้มาร์โซเสียหน้า

└ ใช่เลย ไม่มีศักดิ์ศรีก็เหลือแต่สันดาน

└ แปลกแฮะ

└ อะไร?

└ พี่ชายเราน่ะ ไม่ใช่คนแบบนั้น

└ 555555555555555

└ พี่ชายเราไม่ใช่คนที่จะไปทำเรื่องแบบนี้นะ ฮืออออ

└ แต่จริงนะ ภาพที่เห็นในข่าวไม่เหมือนกับภาพที่เจอนักข่าวเลย แต่อย่างตอนช่วยเด็กหรือจัดการระบบอ็องแตร์มิต็อง เห็นได้ชัดว่าเขาจริงใจ

└ พูดถึงเด็กนั่น... ไม่เห็นข่าวไหนรายงานเรื่องเด็กที่ถูกจับเลยนี่นา?

└ เด็กมุสลิมที่โพกผ้าเหรอ?

└ อือ

└ อย่าสร้างกระแสสงสารให้พวกนั้นเลย ขยะแขยง

└ เมื่อก่อนคงโดนหาว่าเหยียดศาสนา แต่สมัยนี้... ไม่รู้สึกอะไรแล้วว่ะ

└ พวกก่อการร้ายพวกนั้น สมควรตายให้หมด

└ มาร์โซแม่งสุดว่ะ ไม่เคยปฏิเสธพรสวรรค์หรือฐานะของตัวเองเลย แต่ก็ยังบอกว่าตัวเองยังต้องพยายาม แล้วไอ้พวกห่วยๆ คิดว่าทำแค่พอผ่านๆ จะเทียบเขาได้ไง

└ ถ้างานศิลปะมันง่ายขนาดนั้น คนคงไม่ลำบากขนาดนี้หรอก

└ คำพูดที่ว่า "ทิ้งศักดิ์ศรียังง่ายกว่ารักษาไว้" โดนใจมาก

└ แล้วสรุปเรื่องมันคืออะไร? ก่อนหน้านี้ก็ว่ามาร์โซเป็นเผด็จการอะไรนั่น

└ ก็แค่ปัดพวกชั่วๆ ออกไป พวกศิลปินใน SNBA ออกแถลงว่าเพราะเขา พวกเขาถึงได้สิทธิ์ในระบบอ็องแตร์มิต็องอย่างเป็นธรรม

└ น่าเชื่อไหมนั่น?

└ ประเทศเรามีศิลปิน 730,000 คน แล้วถ้ามีคน 720,000 คนลงชื่อรับรอง มันก็น่าจะจริงป่ะวะ

└ จริงว่ะ

ผู้คนที่เคยได้รับการปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมจากผู้มีอำนาจในสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศสได้ลุกขึ้นสู้

แม้จะเคยถูกเอาเปรียบและไม่มีอำนาจตอบโต้ พวกเขาก็โกรธเกรี้ยวต่อเหตุการณ์ในแกลเลอรีมาร์โซ

พวกเขาออกมาตำหนิกลุ่มผู้มีอำนาจที่จ่อปืนใส่ อ็องรี มาร์โซ ผู้ที่ช่วยฟื้นคืนสิทธิ์ของพวกเขา และเริ่มการเคลื่อนไหวเพื่อปกป้องเขา

ฝูงชนที่ออกมาเดินถนนต่างขับร้องชื่อของอ็องรี มาร์โซว่าเป็น "ฮีโร่" และเสียงตำหนิเขาก็ค่อยๆ เงียบลง

– แสดงให้เห็นมุมที่ไม่คาดคิดเลยใช่ไหมครับ?

– ใช่ครับ ปกติเขาจะดูเป็นคนไม่ค่อยเคลื่อนไหว แต่ตอนนั้นเหมือนทหารผ่านการฝึกมาอย่างดีเลย

– มาดูภาพจากกล้องวงจรปิดกันครับ

อ็องรี มาร์โซขมวดคิ้วขณะดูรายการโทรทัศน์

ภาพเหตุการณ์ที่ เฌโรม แคร์เบียล กำลังจะยิงปืน ก่อนที่มาร์โซจะพุ่งเข้าคว้าข้อมือและทุ่มลงพื้น กำลังออกอากาศอยู่

ภาพจากกล้องวงจรปิดภายในแกลเลอรี เป็นภาพที่ไม่ควรถูกเผยแพ้นอกจากโดยเจ้าหน้าที่

“นั่นเธอส่งไปเหรอ?”

“อื้ม”

มิเชลยักไหล่

การได้รับความสนใจจากทักษะศิลปะการต่อสู้แทนที่จะเป็นผลงานศิลปะ ทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวตลก

เมื่อเห็นเขาไม่พอใจ มิเชลจึงลูบผมเขาเบาๆ แล้วปลอบ

“เท่มากเลยนะ”

“………”

“เพราะงั้น อย่าทำแบบนั้นอีกนะ”

เพราะมีโอกาสจะเสียเขาไป เธอไม่อยากให้เหตุการณ์เช่นนั้นเกิดขึ้นอีก

แม้จะพูดมาทั้งวันแล้ว เธอก็ยังอดย้ำอีกครั้งไม่ได้ด้วยความเป็นห่วง

“เข้าใจแล้ว หยุดพูดได้แล้ว”

ทั้งสองจุมพิตกันเบาๆ

“……แล้วเด็กคนนั้นล่ะ?”

“ลาบานี?”

“ลาบานีคือใครนะ?”

“เด็กที่โพกผ้าไง”

อ็องรี มาร์โซส่ายหน้าเมื่อนึกถึงเด็กที่ถูกคนร้ายจับไว้

“ไม่ใช่คนนั้น ฉันหมายถึง โกฮุน”

“อ๋อ โกซูยอล มารับกลับไปแล้ว ดูเหมือนจะไม่เป็นอะไร”

อ็องรีพยักหน้า

“ตกใจจริงๆ ไม่รู้ว่าเป็นผู้ใหญ่เกินวัย หรือแค่บ้าบิ่น”

มิเชลนึกถึงตอนที่โกฮุนพยายามพูดคุยกับ เฌโรม เพื่อถ่วงเวลา

ในสถานการณ์ที่แม้แต่ผู้ใหญ่ยังกล้าๆ กลัวๆ โกฮุนกลับเข้าหาด้วยความนิ่งสงบ และเมื่อมาร์โซตกอยู่ในอันตรายก็ถึงกับเอาตัวเข้าแลก

ถึงยังไม่มีสติพอจะกล่าวขอบคุณอย่างเหมาะสม แต่เขาคิดว่าอีกไม่นานควรจะหาโอกาสตอบแทนอย่างจริงจัง

“มันก็แค่บ้าบิ่นนั่นแหละ”

มิเชลหัวเราะเบาๆ กับคำพูดของอ็องรี

แม้จะดูเหมือนเป็นไม้เบื่อไม้เมากันตลอดเวลา แต่จริงๆ แล้วก็มีหลายอย่างที่คล้ายกัน

“เธอก็เหมือนกันนั่นแหละ”

“คำว่าบ้าบิ่นน่ะ เอาไว้ใช้กับคนที่ไม่มีความสามารถสิ”

“แล้วเธอมีความสามารถเหรอ?”

“แน่นอนอยู่แล้ว”

“หึ?”

“อะไรล่ะ?”

“ก็เธอแพ้ฉันนี่”

มิเชลนึกถึงสมัยมัธยม ที่ทั้งคู่ชอบทะเลาะกัน และบางทีก็ยกเหตุผลว่าอยากซ้อมสปาร์ริ่งเพื่อขึ้นเวทีต่อสู้กันจริงจัง

“ฮ่า...”

อ็องรียิ้มเยาะเบาๆ

“นั่นฉันออมมือให้ต่างหาก”

“หือ? ไม่น่าใช่นะ”

“บอกว่าออมให้ไง”

“งั้นก็เข้ามาสิ”

เมื่อมิเชลตั้งท่าขึ้น อ็องรีก็คว้าข้อมือเธอไว้ และทั้งคู่ก็เริ่มตะลุมบอนกันอีกครั้ง

ไม่รู้เวลาผ่านไปเท่าไหร่...

“อ็องรี? อ็องรี!”

ตอนที่ทั้งสองกำลังปิดทีวีและกลิ้งไปมาบนเตียง เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นอย่างร้อนรน

เชรี กาโด นั่นเอง

ทั้งอ็องรี มาร์โซและมิเชล พลาตินีเบิกตากว้าง

เธอน่าจะอยู่เที่ยวกับเพื่อนที่นอร์ม็องดี แล้วกลับมาทำไม?

“อ็องรี? อยู่ไหน? ทำไมไม่รับโทรศัพท์?”

เสียงของเธอใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

อ็องรีรีบคว้าเสื้อผ้าให้มิเชล แต่กลับเอาผ้าห่มคลุมตัวเธอไว้แทน

มิเชลพยายามลุกขึ้น แต่ถูกอ็องรีกดไว้ไม่ให้ขยับ

“อ็องรี...”

เมื่อเห็นอ็องรี เชรี กาโดที่ได้ข่าวจากโทรทัศน์ก็แทบจะร้องไห้

“อะไรเนี่ย ไม่ได้ไปเที่ยวเหรอ?”

“ตอนนี้เรื่องเที่ยวยังสำคัญอยู่อีกเหรอ? เป็นอะไรไหม? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”

“ไม่เจ็บ รีบกลับไปเถอะ”

“ดูพูดเข้าสิ...”

เชรีมองไปรอบๆ ห้อง

รองเท้าแตะสองคู่ใต้เตียง ผ้าห่มที่พองผิดปกติ ท่าทีของอ็องรีที่ดูแปลกไปจากเดิม ทำให้เธอแอบยิ้ม

“เฮ้อ... ทำไมไม่บอกกันบ้างเลยนะ”

“อะ... อะไรล่ะ?”

เชรีแตะเบาๆ ที่แก้มของอ็องรีด้วยความเอ็นดู

เด็กที่เลี้ยงดูเหมือนลูกชาย ตอนนี้ไม่เพียงแต่รู้จักช่วยเหลือผู้อื่น ยังพาแฟนมาบ้านอีก เธอรู้สึกภูมิใจเหลือเกิน

“ไว้พาเธอมาทักทายทีหลังนะ”

“ทักทายอะไรเล่า! พูดอะไรเนี่ย!”

“ฮิฮิ งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ~”

หลังพายุผ่านพ้นไป

มิเชล พลาตินีกับอ็องรี มาร์โซโผล่ออกจากผ้าห่ม พลางกุมขมับด้วยความรู้สึกผิด

...

ไม่เคยเห็นคุณปู่โกรธแบบนี้มาก่อนเลย

ท่านไม่พูดอะไรเลย นอกจากจ้องมาด้วยดวงตาคมกริบจนผมไม่กล้าสบตาด้วยซ้ำ

“…ขอโทษครับ”

“เรื่องอะไรล่ะ”

“ก็... ทำเรื่องอันตรายน่ะครับ”

คุณปู่ถอนหายใจเฮือกใหญ่

“รู้ว่าอันตราย แล้วยังจะทำไปทำไม หืม? แล้วถ้าเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง”

ถ้าผมเป็นคุณปู่ ก็คงรู้สึกเป็นห่วงเหมือนกัน

เข้าใจความรู้สึกนั้นดีเกินไปจนไม่รู้จะอธิบายยังไง

คุณปู่ดึงผมเข้าไปกอดแน่น

“ฮุนอา... ไม่ใช่ว่าปู่โกรธเพราะเธอทำผิดนะ ปู่กลัวจะเสียเธอไปต่างหาก”

ผมเองก็กอดท่านแน่นกลับ

“ขอโทษครับ ผมก็กลัวเหมือนกัน”

ในแง่จริยธรรม มันไม่ใช่การกระทำที่ผิด

ในทางกลับกัน ประวัติศาสตร์อารยธรรมมากมายที่ผ่านมาต่างสั่งสอนให้เราช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยากเสมอ

แม้แต่เด็กอายุแค่ราว 13–14 ปีที่กำลังตกอยู่ในอันตราย

ควรจะช่วยแน่นอนอยู่แล้ว แต่ถ้าคิดถึงความเสี่ยงที่ตามมา มันก็ถือว่าเป็นการกระทำที่บ้าบิ่น

อาจทำให้คุณปู่ต้องอยู่คนเดียว หรือทำให้โอกาสสำคัญที่เพิ่งได้รับต้องหลุดลอยไป

เขาผล็อยหลับไปพร้อมคำสัญญากับคุณปู่ว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีก กับความรู้สึกตกใจ ห่วงใย และน้อยใจของคุณปู่ที่เขารับรู้ได้อย่างถ่องแท้

วันต่อมา

เขานัดพบกับ มาร์ติน แยนเซน ซึ่งสัญญาไว้แล้วว่าจะช่วยงานสารคดี

“ฮุนอา!”

“มาร์ติน”

มาร์ติน ผู้มีกล้ามเนื้อบึกบึนไม่แพ้คุณปู่ พอเห็นหน้าเขาก็อุ้มขึ้นทันที

“ฮ่าฮ่าฮ่า! นายเท่มากเลยนะ!”

“เท่ตรงไหนกันล่ะ...”

คุณปู่ตำหนิการที่มาร์ตินยกย่องเหตุการณ์เมื่อวาน

“การจะช่วยคนที่กำลังลำบากมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ นายกล้าหาญมาก”

มาร์ตินวางเขาลงแล้วขยี้หัวให้ยุ่งเหยิง

“แต่อย่าทำอะไรเสี่ยงๆ มากไปล่ะ ลองคิดดูสิว่าคุณปู่จะเป็นห่วงแค่ไหน จริงไหม?”

“ครับ”

มาร์ตินพยักหน้า

ดูเหมือนจะมีคนเป็นห่วงเขาหลายคน ไม่ใช่แค่คุณปู่ เช้านี้ บังแทโฮ จางมีแร และ ชาชีฮยอน ก็โทรมาต่อว่าเขาเรียงคนเลยทีเดียว

“เอาล่ะๆ มากินข้าวก่อน ค่อยคุยกัน”

ระหว่างนั่งกินอาหารง่ายๆ อย่างซุปหัวหอมกับแฮม เขาก็เริ่มฟังเรื่องสารคดี และจู่ๆ ก็ได้รับข้อเสนอที่ไม่คาดคิด

“อะไรนะครับ?”

“ก็อย่างที่รู้ มีภาพวาดจำนวนมากที่สีเพี้ยนไปตามกาลเวลา ก่อนหน้านี้ก็เคยพยายามแก้ไขอยู่หลายครั้ง แต่คราวนี้ฉันอยากทำให้จริงจังสักที”

มาร์ตินพูดด้วยแววตาแน่วแน่

“ฉันอยากถ่ายภาพนายตอนบูรณะทานตะวันของแวนโก๊ะใส่ไว้ในสารคดีด้วย ฟังดูน่าสนใจใช่ไหมล่ะ?”

“………”

ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมาซ่อมแซมภาพวาดของตัวเองแบบนี้

“มันจะมีความหมายน่ะหรือครับ?”

“แน่นอนสิ มีแน่ เพราะจะช่วยให้คนดูสารคดีจินตนาการได้ว่าทานตะวันสีทองของแวนโก๊ะตอนที่เขาวาดครั้งแรกเป็นอย่างไร”

คุณปู่ก็พยักหน้าเห็นด้วย

“ต้องระบุด้วยว่าเป็นภาพจำลองจากการคาดเดา”

“ใช่เลย แล้วให้นายเปรียบเทียบกับภาพทานตะวันของศิลปินคนอื่นๆ ด้วยก็น่าจะดีนะ”

มันก็เป็นไอเดียที่ไม่เลว

“มีเงื่อนไขครับ”

“เงื่อนไข?”

“ครับ”

“ฮ่าๆ เจ้าหนูนี่ กลัวฉันเบี้ยวค่าตัวรึไง? ไม่ต้องห่วง ฉันจ่ายให้อย่างสมน้ำสมเนื้อแน่นอน”

“ไม่ใช่เรื่องเงินครับ”

“หืม?”

“อย่าเอาเรื่องของ เคย์ กับ เซียน ใส่ไว้ในสารคดีนะครับ”