เพลง -> https://www.youtube.com/watch?v=YN0Z-QHxR6c

“ราชันย์ร้อยหน้า!”

“ราชันย์ร้อยหน้า!”

“ราชันย์ร้อยหน้า!”

เมื่อราชันย์ร้อยหน้า ก้าวขึ้นเวทีอีกครั้ง เสียงเชียร์จากผู้ชมในฮอลล์ยังคงดังกึกก้องไม่ขาดสาย เพียงแค่เห็นเขาปรากฏตัวก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ความคาดหวังของทุกคนพุ่งทะยาน แม้ว่าเขาจะยังคงเล่นมุกหรือเน้นความบันเทิงแบบเดิม ก็มั่นใจได้เลยว่าเขาจะยังได้รับการตอบรับอย่างล้นหลาม

แต่ถึงอย่างนั้น แม้จะมีการปรับเปลี่ยนหรือพยายามแสดงในด้านที่จริงจังขึ้น เขาก็ไม่คิดที่จะทิ้งเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ทำให้เขาโดดเด่น

“คราวนี้เขาจะร้องเพลงอะไรนะ?”

หลี่เซียว จ้องมองไปที่ราชันย์ร้อยหน้าด้วยความสงสัย

“ฮ่าๆๆ ใครสนว่าเขาจะร้องเพลงอะไร นายควรถามว่าเขาจะเล่นมุกอะไรต่างหาก!” อิงเหว่ย หัวเราะ

“จริงด้วย”

หานปัวยิ้มเสริม “ราชันย์ร้อยหน้าขึ้นชื่อเรื่องความฮาอยู่แล้ว”

ส่วนเถียนเหว่ยที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “แต่ฉันก็ยังอยากเห็นเขาลองร้องเพลงแบบจริงจังดูบ้างนะ...”

ด้านล่างเวที

ผู้ชมต่างก็พูดคุยกันเสียงเบาๆ

“แค่เขายืนอยู่ตรงนั้นก็ทำให้ฉันตื่นเต้นแล้ว!”

“นายอยากเห็นเขาเล่นมุกอีกใช่ไหม?”

“ใช่เลย แต่ฉันรู้สึกว่ามันเหมือนขาดอะไรบางอย่าง...”

“ขาดอะไร?”

“อืม...บางทีอาจเป็นความจริงจังในบทเพลงมั้ง”

“แต่แค่นี้ฉันก็มีความสุขแล้วนะ”

“การมีความสุขมันก็ดี แต่ก็อย่าลืมว่ามันคือการแข่งขันร้องเพลงนะ!”

“เงียบหน่อย! จะเริ่มแล้ว!”

ในขณะที่ผู้ชมยังคุยกันอยู่ ไฟบนเวทีก็หรี่ลงทันที บนจอใหญ่ปรากฏตัวอักษรแปดคำว่า:

ไม่ต้องสนใจว่าฉันเป็นใคร!

เสียงพูดคุยเงียบลงทันที

เพลงนี้จากชื่อดูเหมือนจะจริงจังกว่าครั้งก่อนๆ อย่างเห็นได้ชัด มันไม่ได้มีแค่ความสนุกสนานหรือขำขัน แต่ดูเหมือนจะสื่อความหมายอะไรบางอย่างลึกซึ้ง โดยเฉพาะเมื่อทุกคนที่ดูรายการ 《หน้ากากนักร้อง》 ต่างพยายามอยากรู้เหลือเกินว่าราชันย์ร้อยหน้าเป็นใครกันแน่

คณะกรรมการเองก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที

เพลงนี้เหมือนมีนัยบางอย่างซ่อนอยู่

“เขาต้องเล่นมุกอะไรอีกแน่ๆ?”

หรือไม่บางที...คราวนี้เขาตั้งใจที่จะถ่ายทอดความรู้สึกออกมาจริงๆ?

ในขณะที่ทุกคนกำลังคาดเดา ราชันย์ร้อยหน้าก็ยกไมโครโฟนขึ้น และเริ่มต้นการร้องเพลงของเขา

“ฉันรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน”

“เหมือนขาดกำลังใจที่จะปลอบประโลม”

“ชีวิตมันช่างจืดชืดเหลือเกิน”

“ราวกับดอกไม้ที่ค่อยๆ แห้งเหี่ยวไป”

เนื้อร้องเหล่านี้เหมือนกับความในใจที่เขาอยากถ่ายทอดออกมา

ตั้งแต่จบมัธยมปลายและได้รับระบบ พร้อมทั้งฟื้นความทรงจำในชาติก่อน หลินจือไป๋ก็อยู่ในสภาพที่เหมือนกับสายที่ตึงเปรี๊ยะตลอดเวลา เขาทุ่มเทอย่างหนักเพื่อพัฒนาคุนเผิงให้เติบโตแข็งแกร่งขึ้น พร้อมทั้งไล่ตามเป้าหมายการล้างแค้นต่อเหล่าลุงๆ ในอดีต

การเดินทางนี้แน่นอนว่าเหนื่อยล้า

ชีวิตที่ผ่านมาของเขาจึงเต็มไปด้วยความเรียบง่าย ไร้สีสัน

แต่ทำไมตั้งแต่เขาเริ่มเข้าร่วมรายการ 《หน้ากากนักร้อง》 เขากลับดูเหมือนปลดปล่อยตัวเองอย่างเต็มที่?

เพราะเขากำลังจะถึงจุดหมายแล้ว!

และเพลง “ไม่ต้องสนใจว่าฉันเป็นใคร” ของหลี่จงเซิง ซึ่งเคยถูกร้องโดยหลินอี้เหลียนในชาติก่อนก็คือบทเพลงที่เขาเลือกเพื่อถ่ายทอดความรู้สึกในครั้งนี้

...

ในเวลานี้

หลินจือไป๋ได้ใช้เสียงจริงของตัวเองบนเวที 《หน้ากากนักร้อง》 เป็นครั้งแรก!

หากผู้ชมตั้งใจฟังดีๆ จะพบว่าเสียงนี้มีความคล้ายคลึงกับเสียงของ “ฉู่ฉือ” อย่างมาก!

แม้กระนั้น หลินจือไป๋ก็ยังปรับแต่งเสียงเล็กน้อย ไม่ใช่เพื่อปกปิดตัวตน แต่เพื่อให้เหมาะสมกับอารมณ์ของเพลงนี้มากขึ้น

และในขณะที่เพลงดังขึ้น ผู้ชมไม่ได้ให้ความสนใจกับการพยายามจับผิดว่าเสียงนี้เป็นของใครเหมือนก่อนหน้า ทุกคนกลับตั้งใจฟังและซึมซับความหมายของเพลงแทน ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ผู้ชมไม่หัวเราะหรือแสดงท่าทีสนุกสนานขณะฟังเพลงของราชันย์ร้อยหน้า

เพราะครั้งนี้ ราชันย์ร้อยหน้าจริงจัง!

เมื่อคนร้องเพลงถ่ายทอดอารมณ์ด้วยใจจริง ผู้ฟังก็สามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกนั้นทันที อารมณ์ที่สื่อผ่านเสียงเพลงสามารถทะลุทะลวงเข้าไปในหัวใจของผู้ฟังได้อย่างง่ายดาย

“ฉันรู้สึกเหมือนนอนไม่หลับทั้งคืน

อาจเป็นเพราะบุหรี่และกาแฟ

หรือเพราะไม่มีใครอยู่เคียงข้าง

ฉันจึงอยากเปิดใจ”

หลินจือไป๋เคยมีช่วงเวลาหลายปีที่เขานอนไม่หลับทั้งคืน แต่ไม่ใช่เพราะบุหรี่หรือกาแฟ หากแต่เป็นเพราะความเจ็บปวดทางร่างกายและจิตใจ ถึงกระนั้น ความรู้สึกในบทเพลงนี้กลับสะท้อนอารมณ์ของเขาได้อย่างลึกซึ้ง

เสียงร้องอาจมีได้หลากหลายรูปแบบ แต่ความรู้สึกและอารมณ์ที่ส่งผ่านนั้นคือความจริงใจ หลินจือไป๋จับไมโครโฟนแน่น พลางคิดย้อนกลับไปถึงอดีตที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความทรงจำแสนเศร้า

“หลายครั้ง

ฉันอยากปล่อยตัวเองให้เมามาย

เพื่อหลีกหนีจากความยุ่งเหยิงและเรื่องราวในอดีต

ปล่อยให้ความปรารถนาที่ซ่อนอยู่

ล่องลอยไปตามสายลม

ลืมว่าฉันเป็นใคร”

ในช่วงหลายปีที่หลินจือไป๋ป่วย เขาไม่เคยแตะต้องแอลกอฮอล์เลยสักหยด แต่เขาก็แอบฝันถึงการได้ปลดปล่อยตัวเองในความมึนเมา ทว่าความขัดแย้งและความเกลียดชังที่เขามีต่ออดีตนั้น ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะลืมได้ง่ายๆ ความปรารถนาที่ซ่อนอยู่จึงต้องถูกเก็บไว้ในใจลึกๆ

แต่บนเวที 《หน้ากากนักร้อง》 วันนี้ หลินจือไป๋กำลังปลดปล่อยตัวเองอย่างเต็มที่

พันธนาการจากอดีตเริ่มหลุดลอยไป

ศัตรูที่เคยขวางทางเขาก็ไม่มีอำนาจขัดขวางได้อีกต่อไป

อนาคตของเขาเริ่มเปิดกว้างและเขาก็พร้อมที่จะใช้ชีวิตในแบบที่เป็นตัวเองอย่างแท้จริง

ผู้ชมค่อยๆ ถูกดึงดูดเข้าสู่บรรยากาศของเพลง

ราชันย์ร้อยหน้าในโหมดจริงจังมีเสน่ห์ที่แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง แม้ว่าเพลงนี้จะไม่ได้มีการโชว์พลังเสียงสูงจนบาดลึก แต่กลับเต็มไปด้วยการสะท้อนความรู้สึกเกี่ยวกับชีวิตที่เรียบง่ายแต่ทรงพลัง

แต่แล้วทันใดนั้น

เสียงหัวเราะเบาๆ ของผู้ชมก็ดังขึ้น

ไม่ใช่การหัวเราะเพราะขบขัน แต่เป็นเพราะเนื้อเพลงที่สะท้อนความจริงในชีวิตของพวกเขา เพลงนี้ไม่ได้เป็นแค่บทเพลง แต่คือคำพูดที่ลึกซึ้งและตรงใจหลายคน

“หากผู้ชายไม่มีใครรักจะน่าเศร้าแค่ไหน?

แม้ว่าบางคนอาจร้องไห้เมื่อได้ฟังเพลงของฉัน

แต่ฉันก็ยังคาดหวังว่าจะมีใครสักคนมาหลงรักฉัน

ทำไมต้องสนใจว่าฉันเป็นใคร?”

ต้นฉบับของเพลงนี้อาจมีจุดประสงค์การสื่อสารที่ต่างออกไป แต่สำหรับหลินจือไป๋แล้ว เขาร้องเพลงนี้เพื่อบอกเล่าเรื่องราวของตัวเอง ในขณะเดียวกัน ผู้ชมที่ฟังก็สามารถตีความหมายของเพลงนี้ในแบบของตัวเองได้

เพราะดนตรีและอารมณ์ ไม่เคยถูกจำกัดอยู่ในรูปแบบเดียว

เหมือนกับเพลงแรกที่ราชันย์ร้อยหน้าร้อง “อยากร้องเพลงนี้ให้เธอฟัง” แม้จะเป็นเพลงรัก แต่หลินจือไป๋ร้องออกมาด้วยความหมายที่กว้างกว่านั้น และคราวนี้ก็เช่นกัน

ก่อนหน้านี้ หลินจือไป๋ร้องเพลงเพื่อชื่อเสียง

แต่ในขณะนี้ การร้องเพลงคือการร้องเพลง ไม่ได้คำนึงถึงชื่อเสียง ไม่ได้สนใจอันดับบนเวที เขาเพียงแค่ดื่มด่ำกับตัวตนของเขาเองบนเวทีและถ่ายทอดความรู้สึกจากหัวใจ

ผู้ชมต่างเคลิบเคลิ้มไปกับการแสดงนี้

นี่แหละคือเสน่ห์ของดนตรี

สายตาของคณะกรรมการเริ่มเหม่อลอย แฝงไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก

“จู่ๆ ก็รู้สึกสงสารเขาขึ้นมานิดหน่อย นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

หลี่เซียวพึมพำเบาๆ ก่อนจะพูดต่อ “แล้วเสียงนี้... ทำไมถึงรู้สึกคุ้นเคยจัง...”

“บรรยากาศของเพลงนี้มันดีมากจริงๆ”

อิงเหว่ยพูดด้วยความประทับใจ “แล้วเสียงนี้... ใช่ มันคุ้นมาก”

หานปัวยืนคิดนิ่ง ราวกับจินตนาการไปเองว่า:

“ท่อนที่ร้องว่า ‘คาดหวังให้ใครสักคนตามหาฉันจริงๆ’ หมายถึงความรักจากใจจริงของผู้ชม มากกว่าความสนุกที่เกิดจากรายการใช่ไหม?”

“ตราบใดที่ดนตรีมันดี คนร้องจะเป็นใคร บางทีมันอาจจะไม่สำคัญเลยก็ได้”

เถียนเหว่ยมองไปข้างหน้า ดวงตาเริ่มแดงเล็กน้อย

ในขณะเดียวกัน หลินจือไป๋ยังคงร้องเพลงต่อไป

เขาร้องเพลงที่สะท้อนความรู้สึกของตัวเอง ไม่มีคำว่าเสียดาย

“ฉันคิดว่าฉันทำสิ่งที่ถูกต้อง

ฉันคิดว่าฉันจะไม่เสียใจ

ไม่ว่าลมฤดูใบไม้ผลิจะพัดไปทางไหน

ปล่อยให้ฉันได้รักอย่างเต็มที่สักครั้ง”

“ฉันอยากจะปล่อยตัวเองให้เมามาย

ปลดปล่อยตัวเองจากความแค้นและความวุ่นวายทั้งหลาย

ปล่อยให้ความปรารถนาที่ซ่อนอยู่มานาน ล่องลอยไปตามสายลม

ลืมไปเลยว่าฉันเป็นใคร...”

สายตาของเขามองไปข้างหน้า คล้ายกับกำลังมองผู้ชมในฮอลล์ แต่ในขณะเดียวกันก็เหมือนกับมองไปยังที่ที่ห่างไกลออกไป ไม่มีใครรู้ว่าในตอนนี้ราชันย์ร้อยหน้ากำลังคิดอะไรอยู่

แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ ความรู้สึกของเขาสะท้อนลึกถึงจิตใจของผู้คน

อารมณ์ในเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหนักแน่น และในที่สุด ก็มีคนที่เริ่มจับจุดเสียงนี้ได้!

“เสียงนี้... คล้ายเสียงของ ฉู่ฉือ!”

หลี่เซียวอุทานขึ้นเบาๆ

หานปัวชะงัก ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า:

“เอ๊ะ? คิดดูแล้ว... ใช่เลย เสียงนี้มันคล้ายกับเสียงของฉู่ฉือมาก!”

“เหมือนอยู่ 80% เลย!”

อิงเหว่ยพินิจเสียงนั้นอีกครั้ง ก่อนจะยืนยันทันที

“แต่เขาไม่ใช่ฉู่ฉือแน่นอน!”

หลังจากถูกหลอกมาหลายครั้ง ผู้คนก็ไม่หลงกลง่ายๆ อีกต่อไป

และนี่คือเหตุผลที่หลินจือไป๋กล้าใช้เสียงของฉู่ฉือเพราะเขาปล่อย “ควันหลง” มาแล้วหลายครั้งเพื่อสร้างผลกระทบในตอนนี้!

เถียนเหว่ยฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะหัวเราะและพูดว่า:

“ราชันย์ร้อยหน้านี่ไม่ธรรมดาจริงๆ เพลงนี้มันเหมือนเสียงของฉู่ฉือมาก แต่แม้กระทั่งในเพลงที่เต็มไปด้วยอารมณ์แบบนี้ เขาก็ยังไม่ลืมที่จะสร้างความสนุกในแบบฉบับของตัวเอง”

และผู้ชมในฮอลล์ก็เริ่มจับไต๋ได้เหมือนกัน

“ฮ่าๆๆ!”

“โถ! คราวนี้เลียนแบบฉู่ฉืออีกแล้ว!”

“ฉันว่าแล้ว! ราชันย์ร้อยหน้าเขาเป็นตัวสร้างความสนุกระดับเทพ จะลืมเรียกรอยยิ้มจากพวกเราได้ไง”

“แต่เพลงนี้มันเพราะจริงๆ นะ เขาอาจจะเป็นฉู่ฉือจริงๆ ไหม?”

“ไม่มีทาง! เขามีหลายเสียงจนไม่มีใครรู้ว่าเสียงไหนเป็นเสียงจริงของเขา เสียงนี้น่าจะใช้เพื่อเรียกเสียงหัวเราะมากกว่า แต่เอาจริงๆ เพลงนี้มันดีมากเลยนะ เพราะเขาผสมผสานระหว่างความสนุกและคุณภาพของเพลงได้ลงตัวสุดๆ!”

“รอบนี้ย้ำชัดเลยว่าเขาเป็นผู้ชาย”

“แม้จะอยากหัวเราะ แต่ในใจก็รู้สึกปวดใจแปลกๆ”

“เพลงก่อนๆ ฉันรู้สึกว่าเขาเน้นสร้างความสนุกมากไป แต่ครั้งนี้ แม้จะมีความสนุกแทรกอยู่ แต่ฉันชอบมากจริงๆ เพราะมันไม่ใช่แค่เพื่อความสนุก แต่มันมีความหมายลึกซึ้งกว่านั้น!”

การหลอกครั้งที่สาม

ทำให้เกิดผลกระทบ “เด็กเลี้ยงแกะ” อย่างสมบูรณ์แบบ ผู้ชมที่ถูกหลอกมาหลายครั้งจึงไม่เชื่อว่าเสียงนี้จะเป็นเสียงจริงของเขา

และตอนนี้เพลงก็กำลังเข้าสู่ท่อนสุดท้าย

เสียงของหลินจือไป๋เริ่มแผ่วเบาลง ราวกับทิ้งท้ายอารมณ์ที่ยังค้างคาไว้ในใจ เขาสื่อความรู้สึกถึงการปลดปล่อยและการให้อภัยตัวเอง

“ฉันคิดว่าฉันทำสิ่งที่ถูกต้อง

ฉันคิดว่าฉันจะไม่เสียใจ

ไม่ว่าลมฤดูใบไม้ผลิจะพัดไปทางไหน

ปล่อยให้ฉันได้รักอย่างเต็มที่สักครั้ง”

เพลิดเพลินไปกับเวทีนี้ รับรู้ถึงช่วงเวลานี้ ฉันลืมไปแล้วว่าฉันเป็นใคร แล้วทำไมพวกคุณต้องสนใจว่าฉันเป็นใครด้วยล่ะ?