ในวันสุดท้ายของเดือนตุลาคม เมื่อมีการปิดอันดับชาร์ตเพลงประจำฤดูกาล ช่วงเวลาที่ชาร์ตถูกล็อก เพลง "แสงจันทร์" ยังคงยึดตำแหน่งแชมป์ประจำฤดูกาลได้อย่างเหนียวแน่น

เช้าวันถัดมา

เดือนพฤศจิกายนมาถึง

หลินจือไป๋เพิ่งตื่นนอน ก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบเกี่ยวกับการทำภารกิจสำเร็จ และมีข้อความบางอย่างปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

[ภารกิจสำเร็จ: ทำลายข้อกังขา]

[รางวัลภารกิจ: คะแนนทักษะ *1]

[คำแนะนำจากระบบ: ปัจจุบันโฮสต์มีคะแนนทักษะที่สามารถใช้ได้อย่างอิสระ 5 คะแนน]

หลินจือไป๋ยิ้มอย่างพึงพอใจ “ได้คะแนนมาอีกแล้ว!”

ตอนนี้เขาสะสมคะแนนได้ถึงห้าคะแนนแล้ว แต่ยังไม่รีบใช้

“ขอเก็บไว้ก่อนแล้วกัน”

หลินจือไป๋รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหนูแฮมสเตอร์ ที่ชอบสะสมคะแนนทักษะเหล่านี้ไว้มากเป็นพิเศษ

หลังจากลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟัน

เขาเปิดคอมพิวเตอร์ที่อยู่ข้างเตียง และล็อกอินเข้าสู่บัญชี "ไป๋ตี้" บนแพลตฟอร์ม จี้กวง

บังเอิญเหลือเกิน

ยอดผู้ติดตามบัญชี ไป๋ตี้ ในตอนนี้พอดิบพอดีที่ 55,555 คน

หลินจือไป๋จำได้ว่าเมื่อเดือนที่แล้วตอนเขาเข้ามาดู บัญชีนี้เพิ่งมียอดผู้ติดตามทะลุหมื่นเท่านั้น ช่วงนี้ดูเหมือนยอดผู้ติดตามจะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

จี้กวง เป็นแพลตฟอร์มโซเชียลที่ใหญ่ที่สุดในฉินโจว คล้ายกับ เว่ยป๋อ ในโลกก่อนหน้านี้ของเขา แต่มีข้อดีตรงที่มียอดผู้ติดตามปลอม (บอท) น้อย และไม่มีการแทรกแซงเรื่องกระแสยอดนิยมมากเกินไป

หลินจือไป๋ให้ความสำคัญกับแพลตฟอร์มที่เกี่ยวกับความคิดเห็นของสังคมพวกนี้มาก

หากมียอดผู้ติดตามเยอะ การประชาสัมพันธ์อะไรในอนาคตจะง่ายขึ้นมาก

เขาคิดจะโพสต์อะไรบางอย่างเพื่อกระตุ้นความสนใจ

บัญชีนี้ถ้าปล่อยไว้เฉย ๆ คงไม่ดึงดูดผู้ติดตามเพิ่มได้มากนัก

แต่จะโพสต์อะไรดี?

หลังจากคิดอยู่สักพัก หลินจือไป๋ก็กดพิมพ์ข้อความลงไปว่า:

"คนวันนี้มิเคยยลจันทร์กาลก่อน จันทร์นี้ก่อนเคยสาดส่องคนก่อนเก่า"

นี่เป็นบทกวีของหลี่ไป๋ แม้จะไม่ใช่บทที่มีชื่อเสียงมากนัก แต่เนื้อหาก็เกี่ยวกับดวงจันทร์

หลินจือไป๋คิดว่านี่เป็นวิธีเชิงวรรณศิลป์ที่ดีในการเฉลิมฉลองที่เพลง "แสงจันทร์" คว้าอันดับหนึ่งของชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลได้

แฟน ๆ ค่อนข้างมีปฏิกิริยาตอบสนองที่ดี

หลังจากโพสต์ไปได้ไม่นาน คอมเมนต์ก็มากันอย่างคึกคัก

“เม้นแรก!”

“อาจารย์ไป๋ตี้สุดยอด!”

“คนสมัยก่อนมองไม่เห็นจันทร์วันนี้ แต่จันทร์วันนี้เคยส่องแสงแก่คนสมัยก่อน นี่มันบทกวีที่เต็มไปด้วยปรัชญา!”

“ชอบเพลง แสงจันทร์ มาก ๆ เลย!”

“รู้สึกว่าประโยคนี้สรุปความหมายของเพลง แสงจันทร์ ได้เลยนะ เพลงบอกว่าคนจะเก่งกาจหรือยิ่งใหญ่แค่ไหน ก็ต้องกลายเป็นดินผืนเดียวกันในท้ายที่สุด แต่สิ่งที่คงอยู่ตลอดกาลก็คือแสงจันทร์...”

“ขอบคุณตัวแทนห้องเรียนที่ช่วยอธิบาย!”

หลินจือไป๋อ่านข้อความเหล่านี้แล้วก็รู้สึกอึ้ง

เขาเพียงแค่โพสต์บทกวีเกี่ยวกับดวงจันทร์ เพราะคิดว่าเพลงชื่อ "แสงจันทร์" แต่กลับมีคนตีความไปไกลได้ขนาดนี้

แต่ก็ดี

หลินจือไป๋ไม่คิดจะอธิบายอะไร ปล่อยให้ทุกคนจินตนาการไปเรื่อย ๆ เพราะนอกจากครูวิชาภาษาไทยที่คอยตรวจความเข้าใจในการอ่าน ใครจะกล้าบอกว่าความเห็นเหล่านี้ผิดล่ะ?

หลังจากเล่นคอมพิวเตอร์สักพัก

หลินจือไป๋ก็ลงมาทานอาหารเช้า

วันนี้อาหารเช้าเป็นซีเรียลนม พร้อมกับแซนด์วิชที่ดูคล้ายแฮมเบอร์เกอร์เล็ก ๆ ตั้งแต่เขาเคยสั่งไว้ คุณป้าหลิวก็พยายามเปลี่ยนเมนูอาหารเช้าให้หลากหลายอยู่เรื่อย ๆ

ก่อนจะเริ่มทานอาหาร ป้าหลิวยังเอา "นิตยสารสืบสวน" ฉบับล่าสุดมาให้เขาอีกด้วย

หลินจือไป๋หยิบขึ้นมาเปิดผ่าน ๆ

พบว่าเรื่อง "คาซาริกับโยโกะ" ได้รับการจัดวางไว้เป็นเรื่องเปิดในนิตยสาร ขณะที่ "วาจาศักดิ์สิทธิ์" ถูกวางไว้เป็นเรื่องสุดท้าย

หลังจากอ่านเรื่องสั้นบางเรื่อง เขาก็ทานอาหารเสร็จ และเตรียมตัวไปมหาวิทยาลัย

เมื่อมาถึงห้องเรียน

หลินจือไป๋เลือกที่นั่งท้ายห้อง เพราะที่นั่งใกล้หน้าต่างซึ่งเป็นมุมโปรดของเขาถูกจับจองไปหมดแล้ว

เขาก้มหน้าก้มตาเล่นมือถือ ก่อนจะได้ยินเสียงนักศึกษากลุ่มหนึ่งในแถวหน้ากำลังพูดคุยกันอย่างออกรส:

“ทำไมผู้เขียนไม่อธิบายเหตุผลที่แม่เกลียดโยโกะมากขนาดนั้นนะ?”

“ผมว่าอาจเกี่ยวกับตอนที่พ่อทอดทิ้งแม่ที่กำลังตั้งท้องก็ได้”

“ก็คือแม่จงใจเลี้ยงดูเด็กสองคนแบบลำเอียง เพื่อให้พวกเขาเกิดความบาดหมางจนสุดท้ายต้องฆ่ากันเอง นี่เป็นวิธีที่แม่ใช้แก้แค้นพ่อที่ทอดทิ้งเธอ และดูเหมือนเธอจะทำสำเร็จด้วย”

“ฉันคิดต่างนะ”

นี่พวกเขากำลังถกเถียงเกี่ยวกับ "คาซาริกับโยโกะ" กันอยู่หรือเปล่า?

หลินจือไป๋มองขึ้นไปข้างหน้า และก็เห็นบนโต๊ะของนักศึกษาคนหนึ่งมีนิตยสารเล่มนี้วางอยู่

เขารู้สึกดีที่ผลงานได้รับความสนใจจากเพื่อนร่วมชั้น แต่ใครจะไปรู้ว่าผู้เขียนเรื่องนี้ตัวจริงก็นั่งอยู่ที่นี่ด้วยเหมือนกัน!

ขณะที่ในกระดานสนทนาของมหาวิทยาลัย ในหมวด "สืบสวนและระทึกขวัญ"

มีหัวข้อแปลก ๆ ปรากฏขึ้นมาและได้รับความสนใจจากผู้คนอย่างล้นหลาม:

"เช้าตรู่ก็เจอความหวาดกลัวจากท่านปู๋เย่โหว!"

เมื่อชาวเน็ตคลิกเข้าไปอ่าน พวกเขาก็อดหัวเราะจนท้องแข็งไม่ได้

“เช้านี้ฉันเปิดนิตยสาร สืบสวนและระทึกขวัญ แล้วเห็นว่าเรื่องเปิดคือผลงานของท่านปู๋เย่โหว!”

“ฉันนึกถึงตอนอ่าน "เก้าอี้มนุษย์" เมื่อฉบับที่แล้ว แล้วกลัวจนไม่กล้านั่งเก้าอี้ไปหลายวัน”

“เลยตัดสินใจอ่านจากเรื่องสุดท้ายก่อน เพื่อเลี่ยงงานของเขา”

“แต่พออ่านเรื่องสุดท้ายไปเรื่อย ๆ รู้สึกแปลก ๆ จนต้องดูชื่อผู้เขียน ถึงได้รู้ว่าทั้งเรื่องเปิดและเรื่องปิดของนิตยสารฉบับนี้ต่างก็เป็นผลงานของท่านปู๋เย่โหว!!!”