ไม่ว่าจะเป็นแฟนคลับใหม่หรือแฟนคลับเก่าต่างก็มีความรู้สึกที่แตกต่างกัน แต่ท้ายที่สุดทุกคนก็กลับมาพูดถึงคุณภาพของนวนิยายเรื่อง "ความลับ" นี้อย่างจริงจัง

“ไปอ่านที่ร้านหนังสือ พอถึงตอนจบไม่ได้สนใจแล้วว่าผู้เขียนจะให้ตัวละครดำหรือขาว มัวแต่ร้องไห้แทบจะตลอดเวลา จริง ๆ ฉันคิดว่าสามีและภรรยาต่างพยายามอย่างเงียบ ๆ ที่จะลดความอึดอัดทั้งหมดเพื่อคนที่พวกเขารัก มันช่างอ่อนโยนมาก และนี่น่าจะเป็นตอนจบที่ดีที่สุดแล้วใช่ไหม ภรรยาสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ในฐานะลูกสาว ส่วนสามีก็ไม่ต้องจมอยู่กับเรื่องนี้ไปทั้งชีวิต”

“ฉันไม่ชอบตัวภรรยา เธอสามารถบอกความจริงได้ ทำไมต้องแสร้งทำตัวเหมือนจะจากลากันด้วย?”

“ตอนแรกฉันคิดว่า ‘ความลับ’ หมายถึงความลับระหว่างสามีภรรยา แต่พอถึงการหักมุมสุดท้าย กลับพบว่าภรรยามีความลับใหม่ขึ้นมา อาจเป็นสิ่งที่คำว่า ‘ความลับ’ ในชื่อเรื่องนี้ต้องการจะสื่อก็ได้ และสุดท้ายที่สามีร้องไห้หนัก ก็คงเพราะรู้ว่าต้องปล่อยมือแล้วสินะ”

“คนที่ไม่ชอบภรรยา ส่วนใหญ่เป็นเพราะการเลือกเริ่มต้นชีวิตใหม่ของเธอ”

“แต่ถ้าลองมองจากมุมของภรรยา เธอครอบครองร่างลูกสาวโดยไม่ได้ตั้งใจ แล้วในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว จะให้เธอใช้ร่างของลูกสาวมาอยู่กับสามีในฐานะภรรยาต่อไปจริง ๆ หรือ?”

“ตอนแรกอ่านแล้วรับไม่ได้ แต่พอถึงตอนจบก็ร้องไห้เพราะความเจ็บปวดอยู่ดี”

“พอเจอพล็อตแบบนี้มันก็ต้องเจ็บปวดอยู่แล้ว แต่ใครที่คิดว่าเรื่องนี้จะดูวิปริตผิดธรรมชาติจะพบว่า จริง ๆ แล้วเรื่องนี้เน้นเรื่องความอบอุ่น เพียงแค่มองความรักและการปล่อยมือในมุมที่ต่างออกไป”

“ไอ้บ้า! โหดร้ายที่สุด ไม่ยอมหยุดทรมานเราเลย!”

การพูดคุยอย่างมีเหตุผลไม่อาจยืนยาวได้ไม่นาน แฟนคลับใหม่ก็เริ่มหัวร้อนอีกครั้ง แต่ความรู้สึกแบบนี้มันค่อนข้างซับซ้อน เหมือนเวลาที่ทุกคนชอบละครเรื่องหนึ่ง แต่ดันเกลียดตัวร้ายตัวหนึ่งมาก ๆ ในกรณีนี้ "ปู๋เย่โหว" กลายเป็นตัวร้ายที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับผู้อ่าน

ผลลัพธ์ก็คือ:

ถึงแม้ว่าฉันจะชอบนวนิยายเรื่องนี้มากแค่ไหน แต่นั่นก็ไม่ขัดขวางที่ฉันจะด่า "ปู๋เย่โหว" สักสองสามคำเพื่อระบายอารมณ์

บางคนอาจไม่เคยอ่านผลงานช่วงแรก ๆ ของเขามาก่อน อาจจะรู้จักแค่ "ปาฎิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ" ซึ่งเป็นนิยายที่อบอุ่นและช่วยเยียวยาจิตใจ จึงไม่สามารถปรับตัวกับการเปลี่ยนแปลงแนวทางที่ฉับพลันของ "ปู๋เย่โหว" ได้

จากอบอุ่นสู่ความวิปริต...

แน่นอนว่า การเปลี่ยนแนวทางครั้งนี้หักมุมแรงจริง ๆ

แต่ยอดขายก็พิสูจน์ถึงคุณภาพได้ดี

ในช่วงสองวันถัดมา แม้หลายคนจะอ่านนิยายเรื่องนี้พร้อมกับด่าผู้เขียนไปด้วย แต่ยอดขายของ "ความลับ" ก็ยังคงถล่มทลาย

คำวิจารณ์จากวงการวรรณกรรมก็เป็นไปในทางที่ดีมาก

สื่อต่าง ๆ ได้วิจารณ์ไว้ว่า:

"เกี่ยวกับ 'ความลับ' เรื่องนี้ ผู้เขียนได้สร้างสถานการณ์แบบทางตันสไตล์ปู๋เย่โหว เขาใช้ตัวละครที่เป็นคนดีทั้งหมดสร้างทางตันนี้ขึ้นมา แล้วค่อย ๆ ใช้มุมมองที่ดูอ่อนโยน สร้างสิ่งที่แหลมคมขึ้นมาได้สำเร็จ"

— วรรณกรรมรายวัน

"การเขียน 'ความลับ' เล่มนี้ ใช้เทคนิคแบบนักเขียนบทละคร โดยนำแนวคิดที่ดูแปลกแยกมาแต่งเติมให้กลายเป็นประเด็นหลักและสถานการณ์ที่สุดโต่งกับพล็อตสุดล้ำ ก็ถูกทำให้สมจริงจนแทบหาอะไรจับผิดไม่ได้เลย"

— ฉินโจวเดลีนิวส์

"สำหรับ 'ความลับ' เรื่องนี้ สิ่งที่พระเอกต้องเผชิญไม่ใช่แค่ความลับเพราะในความรักมนุษย์อาจคิดว่าสามารถต่อต้านโลกได้หรือเข้าใจผิดว่าตนสามารถต่อต้านโลกได้ แต่สุดท้ายสิ่งที่ต่อต้านคุณจริง ๆ คือจิตใจของคุณเอง"

— นิตยสารนักเขียน

"‘ความลับ’ ของปู๋เย่โหว เป็นเรื่องเศร้าของการคืนชีพในร่างใหม่ เป็นเรื่องที่อ่านแล้วยิ่งรู้สึกทรมานใจ และแม้แต่ความปล่อยวางในตอนจบก็ยังเต็มไปด้วยความปวดร้าว"

— รายงานนิยายใหม่

วงการสื่อมักสงวนพื้นที่ให้กับนักเขียนชื่อดังและตอนนี้ปู๋เย่โหวก็ถือว่าเป็นนักเขียนแถวหน้าแล้ว แน่นอนว่านี่เกี่ยวข้องกับประเด็นทางจริยธรรมที่ดึงดูดความสนใจของเรื่องนี้โดยธรรมชาติ กล่าวคือมันเป็นนวนิยายที่มี "จุดขาย" สูงมาก

นักเขียนที่เปลี่ยนมาทำงานเขียนบทละครก็มีข้อได้เปรียบ

นั่นคือลิขสิทธิ์นิยายสามารถขายได้ง่ายกว่าเดิม

ไม่นานนัก เจียงเฉิงก็ได้ติดต่อหลินจือไป๋ บอกว่ามีผู้บริหารบริษัทภาพยนตร์ที่อยากซื้อลิขสิทธิ์ "ความลับ" เพื่อนำไปดัดแปลง

"ขายได้เลย"

หลินจือไป๋ไม่ได้ขาดแคลนบทละครดี ๆ จึงไม่ได้ใส่ใจมากกับลิขสิทธิ์นิยายเรื่องนี้ อีกทั้งในชีวิตก่อน "ความลับ" ก็เคยถูกดัดแปลงเป็นภาพยนตร์มาแล้ว

"ราคานายจัดการเอง"

"ได้ครับ"

หลังจากสังเกตท่าทีของหลินจือไป๋เกี่ยวกับลิขสิทธิ์ภาพยนตร์ เจียงเฉิงจึงเสริมว่า:

"งั้นผมขายลิขสิทธิ์ 'ปาฎิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ' ไปด้วยเลยดีไหมครับ? ก่อนหน้านี้มีคนมาสอบถามราคาเหมือนกัน"

“ตกลง”

หลินจือไป๋กล่าวว่า:

“รวมถึงเรื่องสั้นของฉันก่อนหน้านี้ด้วยนะ ใครอยากซื้อลิขสิทธิ์ก็ขายไปได้เลย มีอยู่ตั้งหลายเรื่องไม่ใช่เหรอ?”

เจียงเฉิงหัวเราะออกมา:

“ดูท่าว่าคุนเผิงจะต้องตั้งแผนกลิขสิทธิ์ขึ้นมาโดยเฉพาะแล้วล่ะ”

หลินจือไป๋:

“แล้วแต่นายจัดการเลย”

เจียงเฉิงตอบรับเบา ๆ ก่อนจะพูดถึงเรื่องของจี๋เฟิงมีเดีย

“ทางเว็บไซต์ของจี๋เฟิงมีเดียตกลงจะขายให้เราในราคาที่ค่อนข้างถูก แต่มีเงื่อนไขเพิ่มเติม พวกเขาต้องการถือหุ้น 20% ด้วย”

ไม่ขายขาดสินะ?

หลินจือไป๋หัวเราะเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี เขาเข้าใจดีว่าจี๋เฟิงมีเดียคงอยากพึ่งพาคุนเผิงเพื่อสร้างฐาน แต่ถ้าเว็บไซต์นี้ประสบความสำเร็จจนกลายเป็นโมเดลแบบเน็ตฟลิกซ์ในอนาคต ศักยภาพการทำกำไรจะต้องสูงมากแน่ ๆ การให้พวกเขาถือหุ้น 20% เท่ากับการยอมแบ่งผลกำไรไม่น้อยเลย

“เจรจาต่อไป”

หลินจือไป๋กล่าวอย่างชัดเจน ในวงการยังมีเว็บไซต์อีกมากมาย ไม่จำเป็นต้องเป็นจี๋เฟิงมีเดียเท่านั้น แม้ว่าเว็บไซต์นี้จะเหมาะสมที่สุดในตอนนี้ แต่ถ้าเงื่อนไขเจรจาไม่ลงตัว เขาก็พร้อมพิจารณาเปลี่ยนเป้าหมายการซื้อกิจการ ทั้งนี้หลินจือไป๋ยังไม่ได้รีบร้อนอะไร คุนเผิงในตอนนี้ยังไม่ได้ใหญ่พอที่จะรองรับโมเดลแบบเน็ตฟลิกซ์ การซื้อกิจการเว็บไซต์ในระยะเริ่มต้นยังคงเป็นการขาดทุนแน่นอน

...

วันนั้น

วันที่ 30 สิงหาคม

หลินจือไป๋กำลังจะเปิดเทอมปีสองแล้ว และเขาเตรียมตัวจะย้ายไปอยู่ที่วิลล่าสุ่ยอวิ๋นจวี ที่พี่ชายจัดการให้

หลินซี พี่สาวของเขา ว่างพอดีในวันนี้จึงอาสา:

“ฉันจะไปส่งนายเอง”

“ตกลง”

หลังจากบอกลาพ่อแม่ หลินจือไป๋ก็ขึ้นรถของหลินซี

ระหว่างทางไปสุ่ยอวิ๋นจวี

หลินซีจู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้น:

“เสี่ยวเฮย นายยังจำหานเยว่ซวงได้ไหม?”

หลินจือไป๋:

“อืม จำได้ มีอะไรเหรอ?”

หานเยว่ซวงได้เข้าร่วมรายการ “ฉันคือนักร้อง” และสามารถทะลุเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศได้ แถมการแสดงระหว่างทางก็ยอดเยี่ยมมาก

หลินจือไป๋ติดตามดูรายการนี้มาตลอด ย่อมรู้ถึงความสามารถของเธอและชื่นชมเธออยู่ไม่น้อย

หลินซีเล่า:

“เธอเป็นนักร้องในสังกัดบริษัทบันเทิงแห่งหนึ่งในฉีโจว แต่ตอนนี้สัญญาของเธอกำลังจะหมดอายุแล้ว”

“แล้วไง?”

หลินซีเสริม:

“ฉันอยากเซ็นสัญญากับเธอให้มาอยู่กับแผนกสิบของเรา แต่ทั้ง น่าเซิน และ เทียนกวง ก็อยากเซ็นสัญญากับเธอเหมือนกัน”

หลินจือไป๋เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

สามยักษ์ใหญ่แย่งตัวหานเยว่ซวง?

น่าสนใจดีทีเดียว แต่ด้วยศักยภาพที่หานเยว่ซวงแสดงออกมา ทั้งความสามารถบนเวที ภาพลักษณ์ และพรสวรรค์ของเธอ การที่เธอกลายเป็นเป้าหมายของทั้งสามบริษัทใหญ่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

“สัญญากำลังจะหมดอายุ… เธอไม่คิดต่อสัญญากับบริษัทเก่าที่ฉีโจวเหรอ?”

“อืม”

หลินซีตอบอย่างมั่นใจ:

“ฉันสืบมาแล้ว หลังจากที่หานเยว่ซวงโด่งดังไปทั่วฉินโจวจากรายการ ‘ฉันคือนักร้อง’ มูลค่าทางการตลาดของเธอเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล แต่ในวงการนี้การอยู่ร่วมกันในช่วงลำบากมันง่าย แต่พอรวยขึ้นมากลับอยู่ร่วมกันยาก เธอเริ่มมีปัญหากับบริษัทและผู้จัดการของเธอบ่อยครั้ง ดังนั้นจึงไม่น่าจะต่อสัญญาอีกแล้ว ทำให้ตอนนี้เธอคือเป้าหมายที่น่าดึงดูดที่สุดในวงการเพลงของฉินโจว บริษัทที่มีคุณสมบัติเพียงพอต่างก็แย่งกันติดต่อเธอ”

หลินซีเสริมว่า:

“บริษัทของเราประเมินกันแล้วว่า หานเยว่ซวงมีศักยภาพที่จะเติบโตไปเป็นหนึ่งในนักร้องหญิงแถวหน้าของวงการได้ และหากเธอได้เจอกับนักแต่งเพลงที่เก่งมาก ๆ มาหนุนเธอ ก็อาจถึงขั้นได้เป็นราชินีเพลงในอนาคต ความสามารถขนาดนี้ก็ไม่แปลกที่ทุกฝ่ายจะยอมเปิดศึกแย่งตัวกัน”

ผู้หญิงที่มีโอกาสได้เป็นราชินีเพลงในอนาคต…

หลินจือไป๋หรี่ตาเล็กน้อย:

“เธอมีความตั้งใจไปทางไหนเป็นพิเศษบ้างไหม?”

หลินซี:

“หานเยว่ซวงมีการติดต่อกับทั้งสามบริษัท แต่ฉันรู้สึกว่าเธอมีความรู้สึกดีกับเฉินฮวา เพราะเธอโด่งดังได้จากรายการของเรา ถ้าไม่มี ‘ฉันคือนักร้อง’ คนข้างนอกก็คงไม่รู้จักเธอ”

หลินจือไป๋ยิ้ม:

“งั้นพี่ก็มีโอกาสสูงนะ”

หลินซีถอนหายใจ:

“นายลืมไปหรือเปล่าว่าเฉินฮวามีสิบแผนก รวมถึงแผนกของฉันด้วย ดังนั้นต่อให้เธอเลือกเฉินฮวา ก็มีโอกาสเพียงหนึ่งในสิบที่จะเข้ามาอยู่ในแผนกของฉัน เว้นแต่ว่า…”

“เว้นแต่ว่า…”

หลินจือไป๋พูดแทนพี่สาว:

“พี่จะสามารถยื่นข้อเสนอที่คนอื่นยื่นไม่ได้”

หลินซีหัวเราะ:

“เสี่ยวเฮย รู้ใจพี่จริง ๆ งั้นข้อเสนอที่พิเศษที่สุดของแผนกฉันก็คงเป็น… อาจารย์ไป๋ตี้”

ก็ว่าอยู่... คิดจะใช้งานเขาจริง ๆ สินะ ไม่แปลกใจเลยที่วันนี้อาสามาส่งเขาที่สุ่ยอวิ๋นจวี

หลินจือไป๋พูดขึ้นทันที:

“ตอนนี้ผมไม่มีเพลงที่เหมาะกับเธอ อนาคตอาจจะเขียนขึ้นมาได้ แต่เรื่องแบบนี้รับปากไม่ได้หรอก”

“โอเค”

หลินซีดูเหมือนจะไม่ได้หวังอะไรมากนัก

“ฉันแค่คิดว่า ขอแค่หานเยว่ซวงไม่ไปอยู่แผนกของหลินหลิว ทุกอย่างก็คุยกันได้หมด”

หลินจือไป๋กล่าวอย่างเรียบ ๆ:

“หลินหลิวชื่อเสียงเสียหายขนาดนั้น หานเยว่ซวงจะไปหรือ?”

หลินซีเบะปาก:

“นายอาจจะยังไม่รู้สินะว่าในแผนกของหลินหลิวน่ะมีเหวยเชียนเซี่ยง ซึ่งเป็นหนึ่งในสามนักแต่งเพลงระดับพ่อเพลงของเฉินฮวาอยู่ด้วย ต่อให้ชื่อเสียงส่วนตัวของหลินหลิวแย่แค่ไหน แต่แค่มีนักแต่งเพลงระดับนี้ ก็ยังคงเป็นที่ดึงดูดสำหรับนักร้องอยู่ดี”

“เหวยเชียนเซี่ยง...”

หลินจือไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย ชื่อนี้เขารู้จักดี เป็นหนึ่งในสามนักแต่งเพลงระดับพ่อเพลงของเฉินฮวา แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยโผล่มาทำงานที่บริษัทสักเท่าไหร่

“ไม่ต้องห่วงหรอก”

หลินซีคิดว่าหลินจือไป๋กำลังกังวล เธอรีบพูดขึ้นว่า:

“นักแต่งเพลงระดับพ่อเพลงแบบเหวยเชียนเซี่ยง ถึงจะอยู่ในแผนกของหลินหลิว แต่หลินหลิวก็ไม่มีสิทธิ์ไปสั่งเขาหรอก คนระดับนี้มีสถานะเท่าเทียมกับบริษัทเลยนะ!”

เธอหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มและพูดต่อ:

“อีกอย่างหลินหลิวก็คงไม่กล้ารับปากอะไรแทนเหวยเชียนเซี่ยงแน่ ยิ่งไปกว่านั้นคู่แข่งในครั้งนี้เยอะมาก วงการเพลงฉินโจวทั้งหมดต่างก็ให้ความสนใจในตัวหานเยว่ซวง ดังนั้นต่อให้หลินหลิวมีข้อได้เปรียบ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเหนือกว่าคนอื่น เพราะบริษัทอื่นก็มีนักแต่งเพลงระดับเทพเหมือนกัน”

“อืม”

ขณะพูดคุย รถก็ขับมาถึงวิลล่าสุ่ยอวิ๋นจวี หลินซีไม่มีท่าทีจะเข้าไปนั่งพัก เธอบอกว่าที่บริษัทมีงานต้องไปจัดการต่อ

หลังจากมองส่งพี่สาวไป หลินจือไป๋หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและโทรหาเจียงเฉิงทันที

“มีเรื่องให้จัดการ”

“เจ้านายว่ามาเลยครับ”

“ฝ่ายดนตรีของคุนเผิงมีแค่ฉู่ฉือคนเดียว แบบนี้ถือว่าใช้ทรัพยากรเปลืองเกินไป นายติดต่อหานเยว่ซวงในนามตัวแทนของคุนเผิงซะ”

หลินจือไป๋หัวเราะเบา ๆ แล้วกล่าว:

“ฉันต้องการเซ็นสัญญากับเธอ”