บทที่ 353 มอบโอกาสให้เธอได้กลับไปอยู่พร้อมหน้ากับพ่อแม่อีกครั้ง

มองดูผีสาวอาหงที่ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า เลือดในกายของเจี่ยงต้าเม่าก็เย็นเฉียบ

เสื้อผ้าที่อาหงสวมใส่อยู่บนร่าง คือชุดเดรสตัวเดิมก่อนที่เธอจะตาย

ก่อนที่จะทำลายศพเพื่อปิดบังอำพราง เจี่ยงต้าเม่ากลัวว่าคนนอกจะสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงใช้ไฟเผาเสื้อผ้าบนร่างของอาหงจนหมดเกลี้ยง

"อาหง ฉันผิดไปแล้ว เธออภัยให้ฉันเถอะนะ"

"ฉันไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าเธอ ตอนนั้นฉันแค่ต้องการครอบครองเธอ ไม่ได้คิดจะฆ่าเธอจริงๆ"

"ต้องโทษยาที่ไอ้คนขายยาขายให้ฉันมันมีปัญหา ฉันไม่คิดเลยว่าฤทธิ์ของยาอีเทอร์มันจะรุนแรงขนาดนี้"

"ถ้ารู้ล่ะก็ ให้ตายยังไงฉันก็ไม่ทำเรื่องแบบนี้เด็ดขาด"

"หลังจากที่เธอตาย ฉันเสียใจยิ่งกว่าใคร ฉันคิดถึงเธอทุกวันเลยนะ"

"เห็นแก่ที่เมื่อก่อนฉันดีกับเธอ เธอปล่อยฉันไปเถอะนะ"

"ฉันรับรองว่าจะจัดงานศพให้เธออย่างยิ่งใหญ่ จะตั้งป้ายวิญญาณของเธอไว้ที่บ้าน จุดธูปให้เธอทุกวัน แล้วฉันยังจะเผากระดาษเงินกระดาษทองไปให้เธอเยอะๆ ด้วย"

ขาทั้งสองข้างขยับไม่ได้ ดวงตาก็ไม่สามารถหลับลง เจี่ยงต้าเม่าที่รู้ตัวว่าความตายมาเยือนแล้ว ได้แต่ร้องขอชีวิตจากอาหงด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักไม่เป็นภาษา

เขาสาบานเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าไม่ได้อยากฆ่าเธอจริงๆ

ผิดร้อยแปดพันเก้า ล้วนเป็นความผิดของคนขายยาทั้งนั้น

ตอนที่ขายยาอีเทอร์ให้เขา บอกแค่ว่ายาอีเทอร์ทำให้คนสลบได้

ไม่ได้บอกว่าของพรรค์นี้สามารถทำให้คนตายได้ด้วย

ที่บ้านของเจี่ยงต้าเม่ามีทั้งคนแก่และเด็กที่ต้องดูแล หากถูกจับ ครอบครัวนี้ก็ต้องพังทลายลง

เพื่อหาเลี้ยงครอบครัว เขาถึงได้ยอมทำผิดมโนธรรมทำลายศพของอาหงทิ้ง

เรื่องทำลายศพเพื่อปิดบังอำพรางเขาก็ไม่ได้เป็นคนคิด

เป็นไอ้คนงานสี่คนที่ถูกอาหงฆ่าตายต่างหากที่เป็นคนออกความเห็น

"คิกคิกคิก"

กลางอากาศ อาหงส่งเสียงหัวเราะโหยหวน ใบหน้าที่เละเทะมีเลือดสดๆ ไหลรินลงมาเป็นจำนวนมาก

เลือดสดๆ หยดลงบนพื้นทีละหยด ราวกับค้อนหนักๆ ที่ทุบลงกลางใจของเจี่ยงต้าเม่าครั้งแล้วครั้งเล่า

วินาทีต่อมา ทั่วทั้งร่างของอาหงก็ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกเลือดสีแดงบางๆ เล็บมือทั้งสองข้างยาวขึ้นอย่างรวดเร็ว

"แกมันปีศาจร้าย! ฉันจะคว้านท้องควักหัวใจแกออกมา"

"จะขอดูหน่อยว่าหัวใจของแกมันเป็นสีดำหรือสีแดง!!!"

สิ้นเสียง เส้นผมที่ปลิวไสวของอาหงก็เริ่มยาวขึ้นตามไปด้วย

ผมยาวสยายราวกับแส้เส้นยาว รัดคอของเจี่ยงต้าเม่าเอาไว้อย่างรวดเร็ว

"ปะ... ปล่อยฉันไป... ฉันรู้ตัวว่าผิดไปแล้วจริงๆ"

"ฉัน... ฉัน... ฉันยินดีจะชดใช้ให้เธอด้วยทุกวิถีทาง"

เจี่ยงต้าเม่าร้องโอดครวญขอความเมตตา ร่างกายถูกเส้นผมดึงรั้งขึ้นไปกลางอากาศ

อาหงยื่นมือทั้งสองข้างออกไป เล็บทั้งสิบนั้นคมกริบราวกับมีดเหล็ก

และในตอนที่อาหงกำลังจะแทงทะลุหัวใจของเจี่ยงต้าเม่า ประตูห้องก็ถูกคนเปิดออกกะทันหัน

ชั่วพริบตา ศีรษะของอาหงก็หมุนกลับมาหนึ่งร้อยแปดสิบองศา

แววตาของเธอเยือกเย็นและน่าขนลุก จ้องมองไปยังแขกที่ไม่ได้รับเชิญ

"เวรเอ๊ย!"

หลี่ชางจวินสูดลมหายใจเข้าลึก

ฉากสยองขวัญก็เคยเห็นมาไม่น้อย แต่ไม่เคยเห็นผีสาวหมุนคอกลับมาแบบนี้เลย

โคตรน่ากลัวเลยโว้ย!

"ใครกล้าขัดขวางการแก้แค้นของฉัน มันต้องตาย!"

อาหงแผดเสียงคำรามอย่างเกรี้ยวกราด ลิ้นในปากยืดออกอย่างรวดเร็ว

พุ่งตรงไปยังเฉินหยูที่อยู่หน้าสุดราวกับลูกธนูที่หลุดจากแล่ง

เฉินหยูโบกมือขวาด้วยสีหน้าซับซ้อน

อาหงและเจี่ยงต้าเม่าที่ลอยอยู่กลางอากาศ ร่วงหล่นลงสู่พื้นพร้อมกัน

ลิ้นยาวสีเลือดที่พุ่งเข้าใส่เฉินหยู ก็หดกลับเข้าไปในปากของอาหงราวกับสปริง

"คุณอย่าเพิ่งเข้าใจผิด ผมไม่ได้มาเพื่อขัดขวางการแก้แค้นของคุณ แต่มีเรื่องอยากจะคุยด้วยสักสองสามคำ"

เมื่อได้เห็นความเก่งกาจของเฉินหยู และได้ยินว่าเขาจะไม่ขัดขวางการแก้แค้น สีเลือดในดวงตาทั้งสองข้างของอาหงก็ค่อยๆ จางหายไป

ใบหน้าที่ดูดุร้ายน่ากลัวก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย

"อาจารย์ ช่วยด้วยครับ!!!"

"ขอร้องล่ะ ช่วยผมไล่ผีตัวนี้ไปที ผมยอมรับผิด ผมยอมรับโทษตามกฎหมาย"

"ขอแค่รักษาชีวิตผมไว้ได้ ผมยอมยกเงินทั้งหมดให้คุณเลย"

"จะตัดสินจำคุกผมกี่ปีก็ไม่เป็นไร ตอนนี้ผมยอมเข้าคุกไปกับพวกคุณเลย"

เมื่อได้รับผลกระทบจากพลังวิญญาณของเฉินหยู ไอผีบนร่างของอาหงก็จางหายไปกว่าครึ่ง เจี่ยงต้าเม่าจึงได้รับอิสระชั่วคราว

เห็นเพียงเจี่ยงต้าเม่าสูดเอาออกซิเจนเข้าปอดอย่างตะกละตะกลาม พลางคุกเข่าลงกับพื้นเพื่อโขกศีรษะขอความเมตตาจากเฉินหยู

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ขาทั้งสองข้างของเจี่ยงต้าเม่าถึงกลับมาขยับได้อีกครั้ง

พางกวงและหลี่ชางจวินมองไปที่เจี่ยงต้าเม่าด้วยสีหน้ารังเกียจ

เฉินหยูไม่แม้แต่จะสนใจเจี่ยงต้าเม่า เขาหันไปพูดกับอาหงว่า "หลังจากชำระแค้นแล้ว พวกคนที่เคยรังแกคุณก่อนหน้านี้ คุณก็คงไม่ปล่อยพวกเขาไปเหมือนกันใช่ไหม?"

เมื่อได้ยินดังนั้น หัวใจของหลี่ชางจวินก็กระตุกวูบ

เขาคิดว่าที่เฉินหยูเข้ามา คือเตรียมจะรอให้อาหงแก้แค้นเสร็จ แล้วค่อยส่งวิญญาณของเธอไปปรโลก

อาหงที่ตอนมีชีวิตอยู่ยอมโอนอ่อนผ่อนตามมาตลอด หลังจากตายไปกลับกลายเป็นคนป่าเถื่อนขนาดนี้

การแก้แค้นเจี่ยงต้าเม่ากับพวกทั้งห้าคนเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น แต่เธอยังจะไปทวงหนี้แค้นจากคนที่เคยรังแกเธอมาก่อนหน้านี้อีก

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เจี่ยงต้าเม่าก็กลอกตาไปมาแล้วตะโกนขึ้นว่า "อาหงกลายเป็นผีร้ายที่ไร้สติไปแล้วนะอาจารย์ คุณจะปล่อยให้เธอทำตามอำเภอใจไม่ได้นะ"

"ถ้าวันนี้คุณปล่อยอาหงไป เธอจะต้องฆ่าคนตายมากกว่านี้แน่"

"พวกคนมีวิชาอย่างพวกคุณ ไม่ใช่ว่ามีหน้าที่กำจัดปีศาจปกป้องคุณธรรมหรอกเหรอ!"

"ผมทำผิดบาปมหันต์ ยินดีจะยอมรับบทลงโทษทางกฎหมาย"

"ถ้าคุณปล่อยให้เธอฆ่าผม ก็เท่ากับว่าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดนะ"

เมื่อรู้ว่าความตายมาเยือน เจี่ยงต้าเม่าก็ไม่สนใจอะไรอีกต่อไป งัดเอาศีลธรรมมาบีบบังคับ

เขายินดีมอบตัว ยินดีสารภาพความผิดตามตรง

ไม่ว่ากฎหมายจะตัดสินยังไง เขาก็ยอมรับได้ทั้งนั้น

แต่ถ้าเฉินหยูปล่อยให้ผีสาวใช้ศาลเตี้ย ก็เท่ากับเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดและอาชญากร

"ฮ่าๆๆ..."

เฉินหยูหัวเราะเสียงดังลั่น

"เถ้าแก่เจี่ยง คุณคงเข้าใจอะไรผิดไปอย่างหนึ่งแล้วล่ะ"

"ผมไม่ใช่นักพรตหรืออาจารย์อย่างที่คุณพูด อาชีพของผมคือจิตแพทย์"

"การกำจัดปีศาจปกป้องคุณธรรม ปราบผีจับวิญญาณที่คุณพูดถึง มันเกี่ยวอะไรกับจิตแพทย์อย่างผมล่ะ?"

"อีกอย่าง บนโลกนี้มันไม่มีผีหรอกนะ"

"ผีที่คุณเห็นน่ะ มันก็แค่ภาพหลอนที่คุณจินตนาการขึ้นมาเองเพราะความรู้สึกผิดในใจล้วนๆ"

เจี่ยงต้าเม่ายังอยากจะพูดอะไรอีก แต่กลับไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมาจากปากเลยแม้แต่น้อย

"คุณไม่ใช่นักพรตงั้นเหรอ?"

อาหงเต็มไปด้วยความสงสัย

การโบกมือที่ดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจของเฉินหยูเมื่อครู่ ทำให้อาหงสัมผัสได้ถึงพลังอันแข็งแกร่ง

ราวกับว่าตัวเองเป็นเพียงเรือลำน้อยที่ลอยเคว้งอยู่กลางมหาสมุทร

ส่วนเฉินหยูที่อยู่ตรงหน้าคือคลื่นลมพายุที่บ้าคลั่ง

หากคลื่นยักษ์ซัดโหมกระหน่ำ อาหงเกรงว่าแม้แต่ผีเธอก็คงไม่ได้เป็น

เฉินหยูส่ายหน้าแล้วพูดว่า "อย่างที่ผมเพิ่งบอกไป อาชีพของผมคือจิตแพทย์ ที่มาครั้งนี้ก็เพื่อทำการรักษาคุณ"

"ทำการรักษาฉันเนี่ยนะ?"

อาหงงงงวยไปหมดแล้ว

คำพูดของเฉินหยู อาหงฟังไม่เข้าใจเลยสักประโยค

การมีพลังอันแข็งแกร่งที่สามารถบดขยี้เธอได้ เฉินหยูย่อมไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน

แต่ตอนนี้กลับบอกว่าจะทำการรักษาเธอ

อาหงกลายเป็นผีไปแล้ว ยังมีตรงไหนที่ต้องรักษาอีก?

เฉินหยูพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "ถ้าคุณรู้สึกว่าคำว่ารักษาเป็นคำที่รับได้ยากนัก งั้นผมจะเปลี่ยนไปใช้คำที่เข้าใจง่ายๆ ก็แล้วกัน"

"ผมจะทำข้อตกลงกับคุณ"

"ข้อตกลงอะไร?"

อาหงถามกลับไปตามสัญชาตญาณ

"คนที่เคยรังแกคุณ จะมีคนคอยจัดการพวกเขาแทนคุณเอง"

"หลังจากทำความปรารถนาในตอนนี้ของคุณให้สำเร็จแล้ว ผมจะส่งคุณไปเกิดใหม่ที่ปรโลก"

"หลังจากนั้น ผมจะมอบเวลาอีกยี่สิบสามปีให้คุณ เพื่อเป็นโอกาสให้คุณได้กลับไปอยู่พร้อมหน้ากับพ่อแม่อีกครั้ง"

พูดถึงตรงนี้ เฉินหยูก็ถามขึ้นอีกว่า "ตอนมีชีวิตอยู่ เพราะประสบการณ์อันเจ็บปวดต่างๆ นานา ทำให้คุณลืมความทรงจำอันล้ำค่าระหว่างคุณกับพ่อแม่ไป"

"ตอนนี้ คุณน่าจะจำได้หมดแล้วใช่ไหม?"

อาหงยังไม่ทันได้ตอบสนอง พางกวงก็มองไปที่เฉินหยูด้วยสายตาราวกับมองสัตว์ประหลาดไปแล้ว

(จบตอน)