ทางน่าเซิน ตอบรับข้อเสนอในการรวมเรื่องสั้นทั้งหมดของ “ปู๋เย่โหว” เพื่อจัดพิมพ์เป็นเล่มอย่างรวดเร็ว แต่ก็เสนอว่า หากจะรวมเล่ม ควรมีบทนำหรือคำกล่าวอะไรบางอย่างอยู่ในหน้าแรกของหนังสือด้วย

สำหรับเรื่องนี้ เจียงเฉิงกล่าวว่า:

"ไม่จำเป็นต้องเป็นบทนำในรูปแบบที่เป็นทางการก็ได้นะครับ อาจจะเขียนเป็นคำนำหรือเกริ่นนำที่เชื่อมโยงกับเรื่องสั้นในเล่มนี้ก็ได้ หรือถ้าคิดไม่ออกจริงๆ ก็แค่เขียนคำฝากถึงผู้อ่านง่ายๆ ก็โอเคแล้ว"

"เดี๋ยวฉันคิดดูก่อน"

นี่เป็นครั้งแรกที่ "ปู๋เย่โหว" จะมีผลงานตีพิมพ์เป็นรูปเล่ม แม้จะเป็นเพียงรวมเรื่องสั้นที่มีเนื้อหาเกินครึ่งเคยตีพิมพ์ในนิตยสารไปแล้ว แต่หลินจือไป๋ก็ยังอยากทำให้มันออกมาดีที่สุด เขาจึงตั้งใจคิดถึงจุดเด่นและความหมายของเรื่องสั้นเหล่านั้นอย่างจริงจัง

มืดมน?

กดดัน?

เย็นชา?

แต่แฝงไปด้วยความอบอุ่น?

เมื่อทบทวนเอกลักษณ์ของเรื่องสั้นเหล่านี้ หลินจือไป๋ก็เงียบไปพักใหญ่ในโทรศัพท์ ก่อนจะกล่าวขึ้นมาเบาๆ ว่า:

"กลางคืนทำให้ตาของฉันมืดมน แต่ฉันกลับใช้มันมองหาแสงสว่าง"

นี่คือประโยคคลาสสิกจากบทกวี “คนยุคหนึ่ง” ของกู้เฉิง!

เป็นบทกวีที่สั้นที่สุดบทหนึ่ง แต่ประโยคนี้กลับทรงอิทธิพลอย่างมาก มีความหมายประมาณว่า "แม้ในสภาพแวดล้อมที่เลวร้าย ฉันก็ยังค้นหาแสงสว่าง" สามารถสื่อถึงความหวังในการมีชีวิต หรือการไม่ยอมจำนนต่อความทุกข์ยาก

โชคดีที่หลินจือไป๋ยังคงจดจำกวีเหล่านี้จากความทรงจำในชาติที่แล้วได้ดี ทำให้เขาไม่ต้องปรึกษาระบบเพื่อออกแบบคำกล่าวใหม่ ประโยคนี้ในบางแง่สะท้อนถึงแก่นของเรื่องสั้นในเล่มได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ในโทรศัพท์

เจียงเฉิงเงียบไปครู่หนึ่งเพื่อครุ่นคิดถึงประโยคนี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามันลึกซึ้ง ประโยคเดียวนี้ทำให้รวมเรื่องสั้นทั้งเล่มดูมีระดับขึ้นมาในทันที

หลังจากเงียบไปพักใหญ่

เจียงเฉิงถึงกับอดชมไม่ได้:

"ประโยคนี้มันเหมาะมากๆ เลยครับ เจ้านาย ผมไม่เคยชื่นชมใครเท่านี้มาก่อนเลย!"

ครั้งนี้ไม่ใช่การประจบ แต่เจียงเฉิงประทับใจจริงๆ!

แม้เจียงเฉิงจะไม่ได้มีรสนิยมทางวรรณกรรมที่สูงส่ง แต่เขาก็สัมผัสได้ถึง "ความคลาสสิก" ของประโยคนี้ จนรู้สึกว่าแค่หยิบประโยคนี้ออกมาเพียงอย่างเดียว ก็มีเสน่ห์เหลือล้น

นี่มันให้กลิ่นอายของความคลาสสิกชัดๆ!

เรื่องราวของ "ปู๋เย่โหว" ส่วนใหญ่ถูกวิจารณ์ว่าเต็มไปด้วยความมืดมนและบรรยากาศที่กดดัน แต่ถ้าผู้อ่านมองเรื่องเหล่านี้ผ่านมุมมองของประโยคดังกล่าว แนวคิดของเรื่องอาจยกระดับขึ้นทันที

ยิ่งเจียงเฉิงคิดก็ยิ่งรู้สึกว่า มันยอดเยี่ยม!

ยกตัวอย่างเช่นในเรื่อง “คาซาริกับโยโกะ” ตัวละครหลักที่ยังคงแสวงหาความงดงามและการมีชีวิตอยู่ แม้จะอยู่ในความมืดมนอย่างที่สุด ประโยคดังกล่าวสื่อความหมายได้อย่างตรงประเด็น

หรือในเรื่อง “Seven Rooms” ตัวละครในเรื่องก็ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดท่ามกลางความสิ้นหวัง ทั้งหมดนี้ล้วนสะท้อนให้เห็นถึงการใช้ "ดวงตามืดมนเพื่อค้นหาแสงสว่าง" ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

"มีเรื่องอะไรอีกไหม?"

"ทาง น่าเซิน ถามว่าชื่อรวมเรื่องสั้นใช้ชื่อว่า รวมเรื่องสั้นปู๋เย่โหว ได้ไหม?"

"ได้"

"เข้าใจแล้วครับ"

หลังจากหลินจือไป๋วางสาย เจียงเฉิงก็รีบติดต่อกลับไปยังสำนักพิมพ์ น่าเซิน และเตรียมตัวแสดงความสามารถของตัวเองบ้าง!

...

นิยายที่กำลังจะตีพิมพ์ต้องใช้เวลาอีกสักหน่อย หลังจากจัดการงานที่เจียงเฉิงเรียบร้อย หลินจือไป๋ก็ปล่อยวางไม่ใส่ใจอีก แต่ไม่กี่วันต่อมากลับมีข่าวประชาสัมพันธ์จากร้านหนังสือนาธานที่ปล่อยออกมาเรียกกระแส ทำให้แฟนๆ ของ "ปู๋เย่โหว" ตื่นเต้นกันยกใหญ่ มีหลายกระทู้ในฟอรัมของนักอ่านที่พูดถึงเรื่องนี้

"ปู๋เย่โหวจะออกหนังสือรวมเรื่องสั้นแล้ว!"

"ได้ข่าวว่านอกจาก 7 เรื่องที่เคยลงในนิตยสารแล้ว ในเล่มนี้ยังมีเรื่องใหม่เพิ่มอีก 5 เรื่อง แบบนี้ได้อ่านจุใจแน่ๆ!"

"ซื้อแน่นอน!"

"แล้วจะมีต่ออีกไหม?"

"ช่วงนี้ก็อ่านผลงานใหม่ของปู๋เย่โหวในนิตยสารสืบสวนและระทึกขวัญ ทุกเดือน ถ้าไม่มีต่อก็คงไม่มีแรงบันดาลใจจะซื้อนิตยสารแล้วนะ"

"เหมือนจะไม่มีแล้วล่ะ?"

"รอข่าวใหม่เถอะ"

"รวมเรื่องสั้นของปู๋เย่โหวออกเมื่อไหร่ เดี๋ยวต้องมีผลงานใหม่ตามมาแน่นอน นักเขียนหน้าใหม่พวกนี้มักจะขยันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ"

ความคาดหวังค่อนข้างสูงทีเดียว

แต่พอนึกว่าปู๋เย่โหวยังเป็นเพียงคนดังระดับหก หลินจือไป๋ก็อดขำไม่ได้ ถึงเขาจะเข้าใจสถานการณ์นี้ดี เพราะฉินโจวช่างใหญ่โตเหลือเกิน คนดังระดับหกฟังดูเหมือนจะไม่โดดเด่นมาก แต่สำหรับคนทั่วไปก็ถือว่ามีชื่อเสียงไม่น้อย ดูอย่างคนที่ต่ำกว่าระดับหกสิ พวกนั้นยังเรียกได้แค่ "บุคคลสาธารณะ" เอง ที่สำคัญชื่อเสียงไม่ใช่ปัจจัยหลัก ผลงานต่างหากที่สำคัญ

อีกด้านหนึ่ง

ไม่รู้ว่าใครปล่อยข่าวออกไป แต่ในแวดวงก็เริ่มลือกันว่าบริษัท คุนเผิงอินเวสเมนต์ ได้วางแผนรายการใหม่ประเภทดนตรี และตอนนี้ก็ถูกฝ่ายวาไรตี้ของ น่าเซินเอนเตอร์เทนเมนต์ คว้ามาเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้อยู่ในขั้นตอนการเตรียมการผลิต ข่าวนี้เรียกความสนใจจากหลายคน

"คุนเผิงอีกแล้วเหรอ?"

"รายการ ฉันคือนักร้อง ของเฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์ก็เป็นของคุนเผิงนี่ ดูเหมือนว่าบริษัทนี้จะเน้นทำคอนเทนต์โดยเฉพาะ ไม่ใช่บริษัทลงทุนแบบจริงจัง"

"รายการดนตรี?"

"คุนเผิงอินเวสเมนต์คิดจะทำอะไรกันแน่ ทำไมต้องออกรายการดนตรีมาอีก นี่จะมาตีกับฉันคือนักร้องเหรอ แบบนี้ไม่เท่ากับทำลายของตัวเองเหรอ?"

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"

"เรื่องน่าสนใจไม่ใช่แค่ คุนเผิง ทำรายการดนตรีใหม่ แต่ครั้งนี้พวกเขาร่วมมือกับ น่าเซิน ทั้งที่เคยทำประสบความสำเร็จกับ เฉินฮวา ไปแล้ว ไม่ควรสานสัมพันธ์ต่อกับเฉินฮวาเหรอ?"

"ปกตินะ"

"พวกเขาน่าจะอยากเป็น 'ทหารรับจ้าง' และส่งสัญญาณให้คนในวงการรู้ว่าพวกเขาไม่ผูกมัดกับบริษัทใดๆ แค่เงื่อนไขเหมาะสมก็พร้อมจะร่วมงานด้วย"

"ข่าวนี้จะไม่ใช่ข่าวปลอมหรอกนะ?"

"ไม่ปลอมแน่นอน เพื่อนฉันอยู่ในฝ่ายวาไรตี้ของ น่าเซิน เขาบอกว่ารายการนี้ทางบริษัทให้ความสำคัญมาก ตอนนี้เตรียมถ่ายทำแล้ว สามยักษ์ใหญ่ทำงานกันเร็วอยู่แล้ว"

"น่าเซิน ให้ความสำคัญมากเหรอ?"

"ถ้าแบบนี้ก็หมายความว่า คุนเผิงอินเวสเมนต์ มีนักวางแผนระดับเทพอยู่เบื้องหลังใช่ไหม?"

"คุนเผิงอินเวสเมนต์ โผล่มาแบบปุบปับมาก ตอนนี้คนในวงการก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก บางคนยังสงสัยว่ามีทุนจากต่างประเทศหนุนหลัง แต่ที่แน่ๆ บริษัทนี้ต้องมีนักวางแผนที่เก่งสุดๆ คนที่สร้างรายการฉันคือนักร้องนั่นแหละ คิดว่าน่าเซินน่าจะได้รายการใหม่จากคนนี้ด้วย"

วงการบันเทิงก็คือศูนย์รวมเรื่องซุบซิบนินทา

มีบางเรื่องที่ น่าเซิน อยากปิดบังก็ปิดไม่มิด แต่รายละเอียดที่ลึกกว่านี้คนภายนอกก็ไม่มีทางรู้ได้ แม้แต่คนในบริษัทที่ปากไม่ค่อยอยู่สุขก็รู้ดีว่ามีบางเรื่องที่พูดได้ กับบางเรื่องที่ห้ามหลุดปากเด็ดขาด เพราะถ้าถูกจับได้ก็จบเห่ทันที

...

ในฐานะที่ น่าเซิน เป็นหนึ่งในสามบริษัทใหญ่ในวงการ ประสิทธิภาพของพวกเขานั้นน่าประทับใจ หรืออาจจะพูดได้ว่า รายการ “ฉันรักการจำเนื้อร้อง” นั้นมีเกณฑ์ที่ค่อนข้างต่ำจริงๆ ทำให้การเตรียมงานรวดเร็วมาก เพราะใช้ทรัพยากรภายในแทบทั้งหมด ทั้งสตูดิโอบันทึกเสียง พิธีกร นักร้องนำ และแขกรับเชิญ เรียกได้ว่าแทบไม่ต้องเตรียมอะไรเพิ่มเลย อีกทั้งยังไม่ได้มีข้อกำหนดอะไรมากมายสำหรับผู้สมัครเข้าร่วมรายการ จึงทำให้การเตรียมงานใกล้จะเสร็จสมบูรณ์อย่างรวดเร็ว

ก่อนจะเริ่มถ่ายทำ

น่าเซิน ได้ปล่อยการประชาสัมพันธ์รายการ “ฉันรักการจำเนื้อร้อง” ลงในเว็บไซต์ทางการ

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงการประกาศเบื้องต้น น่าเซิน จึงไม่ได้เปิดเผยรายละเอียดการถ่ายทำมากนัก เพียงแค่แนะนำรูปแบบของรายการคร่าวๆ และเปิดเผยทีมงานเบื้องหลัง เช่น ชื่อพิธีกร เป็นต้น

ทันทีที่ปล่อยออกมา วงการบันเทิงก็ยืนยันได้ว่าข่าวลือที่ผ่านมาเป็นเรื่องจริง

น่าเซิน ทำรายการวาไรตี้ดนตรีใหม่ออกมาจริงๆ

และในรายชื่อทีมงานเบื้องหลัง มีคำสำคัญคำหนึ่งที่ดึงดูดความสนใจจากคนในวงการเป็นอย่างมาก

[วางแผนรายการ: คุนเผิง]

แน่นอน น่าเซิน ใช้แผนการของ คุนเผิง ในรายการใหม่นี้!

หรือบางทีอาจเพื่อสร้างกระแส น่าเซิน ถึงขั้นระบุในคำโปรโมตอย่างชัดเจนว่าผู้วางแผนรายการใหม่นี้ คือคนเดียวกันกับที่วางแผนรายการระดับปรากฏการณ์ “ฉันคือนักร้อง” ของ เฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์

โอ้โห…

ไม่มีปิดบังอะไรเลย

คนในวงการถึงกับพูดถึงความสัมพันธ์อันซับซ้อนระหว่างสามบริษัทยักษ์ใหญ่ แต่เมื่อได้เห็นคำอธิบายเกี่ยวกับรูปแบบของรายการในคำโปรโมต หลายคนก็เต็มไปด้วยคำถาม

"ท่องเนื้อเพลง?"

"นี่มันไอเดียอะไร?"

"ให้คนธรรมดามาแข่งท่องเนื้อเพลงเนี่ยนะ นี่เรียกว่าไอเดียเหรอ น่าเซิน โดน คุนเผิง หลอกหรือเปล่า?"

"หรือเป็นเพราะฉันเข้าใจอะไรผิดไป?"

"คนที่วางแผน ฉันคือนักร้อง อัจฉริยะคนนั้น รายการใหม่มีแค่นี้?"

"ฉันก็อยู่ในวงการวาไรตี้มานานนะ แต่ดูยังไงก็ไม่เห็นความโดดเด่นของรายการนี้เลย"

"พูดตรงๆ นะ ไอเดียนี้มันดูงี่เง่าไปหน่อย"

"การท่องเนื้อเพลงมันก็ไม่ได้แย่หรอก ฟังดูมีความน่าสนใจนิดหน่อย แต่ก็คงแค่นิดหน่อย อาจได้เรตติ้งบ้าง แต่ก็คงไม่สูง"

"ฉันมีคำถาม"

"รายการใหม่ของ น่าเซิน นี่จริงๆ แล้วเป็นผลงานของคนที่วางแผน ฉันคือนักร้อง หรือเปล่า?"

"ฉันไม่เข้าใจเลย แต่ก็รู้สึกทึ่งมาก"

"ถ้าใช่จริงๆ คงต้องบอกว่าความสำเร็จก่อนหน้านี้ของเขาน่าจะมีโชคช่วยเยอะ เพราะรายการใหม่ฉันดูไม่ออกเลยว่ามันจะดีตรงไหน"

แม้จะมีเสียงวิจารณ์ในวงการ แต่ น่าเซิน ดูเหมือนจะมองรายการนี้เป็นสมบัติล้ำค่า

"หรือน่าเซินอาจไม่ให้ความสำคัญกับรายการนี้ ดูจากการลงทุนที่ไม่สูง ก็คงทำเล่นๆ"

"นี่คิดว่าเป็นเกมเด็กเล่นเหรอ?"

"เหมือนเอาเงินมาเผาทิ้ง"

แม้ทั้งสามยักษ์ใหญ่อย่าง น่าเซิน เฉินฮวา และอีกบริษัท จะมีอิทธิพลสูงในวงการ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าทุกโครงการจะประสบความสำเร็จ พวกเขาเองก็ล้มเหลวได้

สำหรับกรณีนี้

คนในวงการส่วนใหญ่ลงความเห็นว่า น่าเซิน อาจเจอความล้มเหลวครั้งใหญ่ เพราะรูปแบบรายการดูเข้าใจยาก และแม้จะมีการระบุชัดเจนว่าผู้วางแผนรายการนี้คือคนเดียวกับ ฉันคือนักร้อง แต่ก็ไม่มีใครเชื่อว่ารายการนี้จะประสบความสำเร็จ

เจียงเฉิง ที่ตอนนี้ก็ถือเป็นคนในวงการครึ่งหนึ่ง ได้ยินเสียงวิจารณ์เหล่านี้เช่นกัน

กับเรื่องนี้

เจียงเฉิงได้แต่ถอนหายใจและคิดว่า "ความจริงมักอยู่ในมือของคนส่วนน้อยเสมอ"

ถ้าเป็นไอเดียที่ทุกคนเข้าใจได้ง่าย รายการนี้ก็คงมีคนทำไปนานแล้ว ไม่ใช่เพิ่งมาเกิดตอนนี้

แม้แต่เตี๋ยเหว่ย รองผู้อำนวยการฝ่ายวาไรตี้ของ น่าเซิน ก็ยังเคยคิดว่าแผน “ฉันรักการจำเนื้อร้อง” ไม่น่าจะเวิร์ค แต่พอได้ศึกษาไอเดียนี้อย่างลึกซึ้งถึงได้เข้าใจ

ช่วงไม่กี่วันต่อมา

เจียงเฉิงรู้สึกว่า คนรอบข้างที่เคยติดต่อด้วยอย่างกระตือรือร้นเริ่มไม่ค่อยตื่นเต้นเหมือนแต่ก่อน...

โลกของวงการบันเทิงนี่มันสมจริงจริงๆ!