มีคำกล่าวที่ว่า “เรื่องในบ้านไม่ควรเผยแพร่ไปข้างนอก” เมื่อครั้งนั้นที่หลินจือไป๋ถูกลูกพี่ลูกน้องรังแก มันก็กลายเป็นหัวข้อซุบซิบในแวดวงไปแล้วและเมื่อเกิดความขัดแย้งขึ้นอีกครั้ง ท่านปู่ไม่ต้องการให้เรื่องนี้แพร่ออกไป เพราะกลัวว่าจะกระทบต่อหน้าตาของตระกูลหลิน โชคดีที่คนส่วนใหญ่ที่อยู่ในเหตุการณ์ล้วนเป็นคนในตระกูล และทั้งบอดี้การ์ดและหมอที่อยู่ที่นั่นก็เป็นลูกจ้างของคฤหาสน์ซีเฉิง ดังนั้นข่าวนี้จึงถูกปิดไว้ได้ชั่วคราว อย่างน้อยในระยะสั้นก็ยังสงบเงียบได้อยู่

ส่วนอนาคตล่ะ?

กระดาษห่อไฟไม่ได้

หลินเจามู่ไม่ได้สืบสวนว่าหลินกงและพวกเขาพูดอะไรถึงทำให้หลินจือไป๋โมโหจนถึงขนาดนั้น เรื่องนี้ดูเหมือนจะถูกปัดผ่านไปเหมือนกับตอนที่เขาเคยจัดการในอดีต

และเมื่อใกล้ถึงเวลาเริ่มงานเลี้ยงวันเกิด

ไม่มีใครสังเกตว่าหลินหู่กับหลินจิ้ง คนรุ่นสามของตระกูลหลินไม่ได้อยู่ในงานเลี้ยง ทั้งสองคนมีอาการกระทบกระเทือนทางสมองเล็กน้อย ทำให้ไม่สามารถเข้าร่วมงานได้

ในฐานะหัวเรือใหญ่คนหนึ่งของ “สามยักษ์ใหญ่” ประธานบริษัทน่าเซิน อิ๋นเทียนโฉวก็เข้าร่วมงานวันนี้เช่นกัน เมื่อเห็นหลินเจามู่ยังสามารถยืนขึ้นมากล่าวขอบคุณแขกเหรื่อด้วยเสียงที่หนักแน่นก่อนเริ่มงานเลี้ยง อิ๋นเทียนโฉวซึ่งอายุ 77 ปี ก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก

"เจ้าแก่คนนี้ร่างกายยังดีกว่าฉันอีกนะ"

อิ๋นเทียนโฉวเองก็ไม่รู้ว่าเขาจะสามารถอยู่ถึงวันเกิดปีที่ 80 ของตัวเองได้หรือไม่

ส่วนซูติ้งปัว ประธานบริษัทเทียนกวงนั้นอาการยิ่งแย่กว่า ตอนนี้เขาอยู่ในสถานะกึ่งเกษียณ ใช้เวลาส่วนใหญ่นอนอยู่ในโรงพยาบาล วันนี้ตามปกติควรจะมาร่วมงานแต่ร่างกายก็ไม่ไหวจริง ๆ มีข่าวว่าเขาถึงกับต้องเข้าไอซียูแล้ว

ตลอดหลายปีที่ผ่านมาสามยักษ์ใหญ่ต่อสู้กันมาอย่างดุเดือด

แม้ว่าบริษัทเฉินฮวาจะนำหน้าอยู่ตลอดแต่ก็ไม่สามารถกำจัดน่าเซินและเทียนกวงให้พ้นทางได้ สถานการณ์ยังคงอยู่ในภาวะชะงักงัน อาจจะต้องรอให้คนรุ่นเก่า ๆ ล้มหายไปทีละคนก่อน สถานการณ์ของสามยักษ์ใหญ่ถึงจะมีการเปลี่ยนแปลงใหม่ได้

ความจริงแล้ว

ไม่ใช่แค่หลินเจามู่ที่กำลังคัดเลือกผู้สืบทอดจากรุ่นลูกหลาน แต่หัวเรือใหญ่น่าเซินและเทียนกวงก็เผชิญปัญหาเดียวกัน

"มือเธอเป็นอะไร?"

อิ๋นตงหน่วนที่มางานวันนี้เช่นกัน นั่งอยู่ข้าง ๆ หลินจือไป๋ เธอสังเกตเห็นว่ามือของเขามีรอยขีดข่วนบางอย่างที่ยังใหม่อยู่ รอยแผลยังไม่ตกสะเก็ดดีนัก เธอจึงเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง

"โดนเศษแก้วบาด"

หลินจือไป๋ตอบความจริง แต่ไม่ได้เล่าเหตุผลเบื้องหลัง

อิ๋นตงหน่วนส่งเสียงฮึเบา ๆ พลางตำหนิเขาว่าไม่ระวัง พร้อมกับคิดในใจว่าจะต้องทำแผลให้เขาสักหน่อย แต่หลินจือไป๋ส่ายหน้าบอกว่า "จัดการแล้ว"

"แต่ก็ควรแปะแผ่นปิดแผลนะ"

"ไม่เป็นไร แผลแบบนี้ถึงโรงพยาบาลเดี๋ยวก็ตกสะเก็ด"

หลินจือไป๋เล่นมุกแป้ก ขณะที่พี่ชายและพี่สาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กลับทำหน้าไม่ค่อยดี

ทั้งสองคนไม่พอใจการกระทำของหลินจือไป๋ในวันนี้ ไม่ใช่เพราะว่าเขาลงมือกับคนอื่น แต่เพราะเขาเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงอันตราย หากว่าหลินกงกับพวกบุกเข้าใส่พร้อมกันจะทำอย่างไร? จะทะเลาะก็ต้องพาพี่ชายพี่สาวไปด้วยสิ!

ถึงพี่สาวจะไม่เก่งเรื่องการต่อสู้

แต่พี่ชายอย่างหลินเซิ่งเทียนนั้นแข็งแกร่ง เขาเป็นคนคลั่งออกกำลังกายตัวจริง ถอดเสื้อออกมาเมื่อไหร่กล้ามเป็นมัด ๆ เห็นได้ชัดเจน

หลังจากหลินเจามู่พูดจบ งานเลี้ยงก็เริ่มต้นขึ้น หลินจือไป๋กำลังแกะกุ้งตัวหนึ่งเพื่อเอาเข้าปาก ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ถึงสายตาอันน้อยใจที่มองตรงมาที่เขาอย่างชัดเจน

ซูฉาน

โต๊ะของซูฉานอยู่ไม่ไกลจากหลินจือไป๋มากนัก เธอถูกดึงเข้าไปมีส่วนร่วมในความขัดแย้งของรุ่นที่สามแห่งตระกูลหลิน และยังถึงขั้นฉีกหน้ากับหลินกง ทำให้สถานการณ์ของเธอตอนนี้ค่อนข้างลำบาก

หลินจือไป๋กระพริบตาให้เธอ

ซูฉานทำหน้าสับสนเล็กน้อย

หลินจือไป๋ถอนหายใจในใจ ก่อนหน้านี้ทำตัวเป็นคนลึกลับไปเสียได้ คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะเข้าใจแววตาของเราเสียอีก

หลังงานเลี้ยงก็เป็นกิจกรรมบันเทิง

ไม่พ้นการแสดงโชว์ต่าง ๆ

หลินจือไป๋หาโอกาสเลี่ยงออกมา ซูฉานเดินตามเขามาจนถึงสวนหลังบ้าน จนเมื่อรอบข้างไร้ผู้คนเธอจึงเอ่ยขึ้น

"ตอนนี้ฉันขึ้นเรือของคุณได้หรือยัง?"

หลินจือไป๋ถึงกับผงะ "ขึ้นเตียงอะไรนะ?"

"ขึ้นเรือ!" ซูฉานโมโหจนหน้าอกกระเพื่อม เธอที่จริงแล้วก็มีทรัพย์สินด้านนี้ไม่น้อย "พูดตามฉันนะ... เรือ"

"ก็ได้ ๆ"

หลินจือไป๋ไม่ได้ตั้งใจลามก เขาแค่ฟังผิดไปจริง ๆ

แต่ที่จริงซูฉานก็แบกรับความกดดันไว้มาก หลินจือไป๋คิดว่าควรจะให้รางวัลเธอสักหน่อย

เมื่อคิดเช่นนั้น หลินจือไป๋จึงกล่าวว่า "ผมจะคุยกับตัวแทนของเจียงให้"

ซูฉานจ้องมองเขา "เบื้องหลังของเจียงเฉิง ก็คงเป็นเจ้าของคุนเผิงสินะ?"

"ผมไม่รู้" หลินจือไป๋ยักไหล่ "ผมไม่เคยเจอเจ้าของคุนเผิงเลย ทั้งหมดเป็นเจียงเฉิงที่ติดต่อกับผม"

"เหรอ?" ซูฉานยังไม่ค่อยเชื่อ

"เอาเถอะ คุณวางใจได้ ผมจะบอกให้ตัวแทนของเจียงคุยกับคุณดี ๆ"

ตัวตนของหลินจือไป๋ซับซ้อนเหมือนชั้นของขนมเครป ชั้นแรกคือตัวตนในฐานะนักเรียน ชั้นที่สองคือไป๋ตี้ ชั้นที่สามคือฉู่ฉือ ชั้นที่สี่คือปู๋เย่โหว ชั้นที่ห้าคือจวินหลิน และชั้นที่หกก็คือเจ้าของคุนเผิง

คนส่วนใหญ่เห็นแค่ชั้นแรก

ในขณะที่คนในวงการส่วนน้อยมองเห็นชั้นที่สอง

ส่วนซูฉานนั้นเก่งมาก เธอเดาและปะติดปะต่อจนมองเห็นถึงชั้นที่สาม

ในความคิดที่ซูฉานสร้างขึ้น หลินจือไป๋คือผู้โชคดีที่ถูกคุนเผิงเลือก เจ้าของคุนเผิงต้องการสนับสนุนหลินจือไป๋ให้ขึ้นเป็นผู้นำของเฉินฮวา

ด้วยวิธีนี้ คุนเผิงก็จะได้ผลประโยชน์จากเฉินฮวาเช่นกัน

ถือว่าเป็นเส้นเรื่องที่มีความสมเหตุสมผลดี

ส่วนสิ่งที่ซูฉานต้องการ ก็เพียงแค่ให้คุนเผิงสนับสนุนเธอเป็นลำดับถัดไป ช่วยให้เธอขึ้นเป็นผู้นำของเทียนกวง

ถ้าซูฉานสามารถควบคุมเทียนกวงได้ เธอก็จะสามารถสร้างผลประโยชน์ให้คุนเผิงได้อย่างมหาศาล นี่คือคุณค่าของตัวเธอเอง

"เพื่อนาย ฉันถึงกับต้องฉีกหน้ากับรุ่นที่สามของพวกคุณเลยนะ"

ซูฉานแสดงท่าทางน่าสงสาร กลุ่มของหลินกงนั้นคือพวกที่มีผลประโยชน์ร่วมกัน เธอทำให้หลินกงเสียหน้าในวันนี้ ความเป็นไปได้ที่จะมีการแต่งงานระหว่างสองคนนี้ก็ถูกตัดขาดไปโดยสิ้นเชิง

"คุณทำเพื่อคุนเผิงต่างหาก"

หลินจือไป๋พูดจี้ใจดำอย่างไร้ความปรานี

ซูฉานได้ยินดังนั้นก็แทบจะกัดฟันกรามจนแตก "ในสายตานาย ฉันเป็นผู้หญิงที่มีแต่ความคิดคำนวณในหัวใช่ไหม"

"ไม่ทั้งหมด"

สายตาของหลินจือไป๋ดูอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย ไม่ว่าอย่างไร วันนี้เธอก็ทำให้เขารู้สึกประทับใจได้จริง ๆ

...

อีกด้านหนึ่ง

หลินกงกินอาหารไปได้เพียงไม่กี่คำ ก็ลุกออกจากงานเลี้ยงทันที บรรดารุ่นที่สามของเฉินฮวากรุ๊ปคนอื่น ๆ เห็นดังนั้นก็รีบตามเขาออกไปอย่างรวดเร็ว

"พี่กง!"

"ไม่ต้องห่วง!"

"หลินจือไป๋ไม่มีทางได้จบสวยแน่ พวกเราหนุนหลังพี่อยู่!"

"รวมถึงหลินเซิ่งเทียนกับหลินซีด้วย"

"เราจะไม่ปล่อยให้ครอบครัวเขาอยู่ดีมีสุขแน่!"

"หลินจือไป๋มันเกินไปจริง ๆ!"

กลุ่มคนพวกนี้พยายามแสดงความจงรักภักดีต่อหลินกง

หลินกงรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

แต่ไม่ใช่ทุกคนที่โง่เง่าอย่างหลินเป่า

หืม? หลินเป่าหายไปไหน?

หลินกงมองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นหลินเป่า จนกระทั่งได้ยินเสียงของหลินเป่าดังมาจากด้านหลัง ราวกับต้องการอวดผลงาน

"พี่กง ผมเพิ่งเห็นซูฉานเดินตามหลินจือไป๋ไปทางสวนหลังบ้าน พวกเขาต้องไปเดตกันแน่ ๆ หลินจือไป๋ไอ้สารเลวนั่น มันแอบตีท้ายครัวพี่จริง ๆ คำพูดนั้นไม่ผิดเลย ‘ไม่มีอะไรอร่อยไปกว่าขนมจีบ ไม่มีอะไรสนุกไปกว่า…’”

ป้าบ!

หลินกงชกเข้าที่หน้าของหลินเป่าอย่างจัง

หลินเป่าที่ไม่ทันตั้งตัวถูกชกจนถอยหลังไปสองก้าว จากนั้นมองหลินกงด้วยความไม่อยากเชื่อ

"พี่ชกผม?"

"หลินกง คุณทำเกินไปแล้ว!"

หลินเฟิ่ง น้องสาวของหลินเป่าเห็นพี่ชายโดนชกก็โมโหจนแทบลุกเป็นไฟ

"คุณโดนหลินจือไป๋สวมเขา แล้วมาลงที่ผมเหรอ?!"

หลินเป่าที่มีนิสัยหัวร้อนก็เริ่มเดือด เขาไม่เหมือนญาติห่าง ๆ ที่เกรงกลัวหลินกง เขาเองก็เป็นหลานแท้ ๆ ของคุณปู่ ใครจะกลัวใครกัน?

"แกยังจะพูดอีก!"

หลินกงตาแดงก่ำ เตรียมจะลงมืออีกครั้ง แต่หลินมู่ที่อยู่ข้าง ๆ รีบจับเขาไว้

"พี่กง ใจเย็นหน่อย พวกเราอย่าทะเลาะกันเอง"

หลินกงสูดลมหายใจลึกอย่างพยายามสงบสติอารมณ์

ส่วนหลินเป่าก็เดินบ่นกระปอดกระแปดออกไป

...

ในขณะที่รุ่นที่สามของตระกูลหลินทะเลาะกันวุ่นวาย งานฉลองวันเกิดครบรอบ 80 ปีของหลินเจามู่กลับจบลงอย่างเรียบร้อย แขกเหรื่อเริ่มทยอยกลับ มีเพียงสมาชิกสายตรงของตระกูลหลินที่ยังคงอยู่เพราะยังมีงานเลี้ยงในครอบครัวต่อ

เวลา 6 โมงเย็น

ภายในห้องโถงชั้นสาม

ที่โต๊ะอาหารยาวขนาดใหญ่ สมาชิกตระกูลหลินนั่งกันอย่างพร้อมหน้า

หลินชุน หลินเซี่ย หลินชิว และหลินตง นั่งใกล้กับคุณปู่

ในขณะที่รุ่นที่สาม นำโดยหลินกง ก็นั่งอยู่ที่โต๊ะเช่นกัน

ทว่ามีบางคนอยู่ในสภาพไม่ปกติ...

หลินหู่มีผ้าพันแผลพันรอบศีรษะ

หลินจิ้งมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยพันแผล

ส่วนหลินเป่า มีแผ่นแปะแผลลายการ์ตูนแปะอยู่สองจุดบนใบหน้า

บรรยากาศในห้องโถงเต็มไปด้วยความตึงเครียด ราวกับการประชุมของศัตรูมากกว่าการรวมญาติ

เมื่ออาหารถูกเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะ เหล่าคนรับใช้ก็ทยอยออกไป

ทันใดนั้น คุณลุงคนรอง หลินเซี่ย ก็ลุกขึ้นชี้นิ้วไปที่หลินจือไป๋

"ไอ้เด็กเวร! แกมันโหดเกินไปแล้ว ถึงกับทำลูกชายฉันสองคนเป็นแบบนี้!"

"พ่อ!"

หลินเป่าแย้งขึ้น "ผมโดนหลินกงชกต่างหาก!"

หลินเซี่ยชะงัก พูดไม่ออกไปชั่วขณะ

หลินตงพูดเสียงเย็นชา "เทียบกับสิ่งที่ลูกชายฉันเคยเจ็บหนักเมื่อก่อนแล้ว นายคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์จะมาตำหนิเขาหรือ?"

หลินหู่ตะโกนขึ้น "คุณลุงสี่! ผมพูดไปแล้วนะ ว่าผมแค่มีส่วนร่วมในเรื่องนั้น ตอนนั้นรุ่นสามทุกคนก็ร่วมด้วย แต่ไม่ใช่ผมที่ผลักหลินจือไป๋!"

"ใครเป็นคนผลัก?"

หลินตงลุกขึ้นชี้ไปที่หลินกงพร้อมกับถามเสียงเข้ม

"แก? หรือแก? หรือพวกแก?"

นิ้วของเขากวาดไปยังตระกูลหลินรุ่นสามทั้งหมด

ไม่มีใครยอมรับ แต่ในวันนั้นมีคนอาศัยจังหวะชุลมุนผลักหลินจือไป๋อย่างแรงจนศีรษะของเขาได้รับบาดเจ็บ

"พี่รอง พี่สี่!"

หลินชิว พี่คนที่สามกล่าวขึ้นมาขัดจังหวะ "นั่งลงก่อน คืนนี้เป็นวันเกิดครบรอบ 80 ปีของพ่อ"

พี่รองหลินเซี่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ก็เพราะลูกแกไม่ได้โดนเล่นงานไง!"

พี่ใหญ่หลินชุนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะกล่าวขึ้น "ลูกชายฉันก็โดนเหมือนกัน แล้วฉันว่าอะไรหรือเปล่า? เรื่องมันก็แค่เด็กทะเลาะกัน พวกนายเป็นผู้ใหญ่แล้ว จะไปหาเรื่องชกต่อยกับใครอีกหรือไง?"

หลินชุนในฐานะพี่ใหญ่ของรุ่นที่สอง ยังคงมีอำนาจและความน่าเกรงขามพอสมควร

เมื่อเขาพูดออกมา พี่รองหลินเซี่ยจึงจำต้องนั่งลงไปในที่สุด ส่วนหลินตงที่ลุกขึ้นมาก็ได้แต่นั่งลงเงียบ ๆ

แต่ถึงอย่างนั้น หลินจือไป๋ก็ไม่ได้เสียเปรียบในเรื่องนี้ ไม่เช่นนั้นหลินตงคงลุกขึ้นมาก่อเรื่องใหญ่ไปแล้ว

"พูดจบกันแล้วใช่ไหม?"

เสียงของหลินเจามู่ เจ้าของวันเกิดดังขึ้น

"ถ้าพูดจบแล้ว เรื่องนี้ก็ให้จบแค่นี้ ทานอาหารกันเถอะ รีบทานตอนที่ยังร้อนอยู่เพราะหลังจากที่ฉันตายไป พวกแกคงไม่มีทางมานั่งร่วมโต๊ะกันแบบนี้อีกแล้ว"

"พ่อ..."

เสียงลูกชายหลายคนเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด แม้แต่หลินตงที่ปกติแข็งกร้าวยังอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก

คำพูดนี้ช่างไม่เหมือนหลินเจามู่ที่พวกเขารู้จักเลย

แต่คำพูดต่อมาของหลินเจามู่ ทำให้ทุกคนถึงกับชะงักไปทั้งใจ

"พฤติกรรมของพวกแกจะเป็นตัวกำหนดว่าแต่ละคนจะได้มรดกจากเฉินฮวากรุ๊ปมากแค่ไหนในอนาคต ดังนั้นถ้าอยากจะทะเลาะหรือชกต่อยกันก็เชิญให้เต็มที่ ฉันจะเป็นกรรมการที่ยุติธรรมให้เองและตั้งแต่ปีหน้าเป็นต้นไปจะมีการปรับเปลี่ยนบุคลากรในบริษัทครั้งใหญ่และบางธุรกิจจะถูกแยกออกไป พวกแกทุกคนจะมี 'ข้อสอบ' ของตัวเอง"

ในช่วงปีต่อ ๆ ไป

หลินเจามู่จะเริ่มต้นการจัดสรรทรัพย์สินของเฉินฮวากรุ๊ปอย่างเป็นทางการแล้ว