ขณะเดียวกัน

มอริส โชมส์ ทนายความผู้รับผิดชอบคดีความของตระกูลมาร์โซ ก็เร่งขยับตัวทำงานเกี่ยวกับเรื่องของเดเมียน คาร์เตอร์อย่างวุ่นวายเช่นกัน

เขาอาศัยทั้งศูนย์ข้อมูลที่เคยใช้สมัยเป็นนักสืบเอกชน การสนับสนุนอันทรงอิทธิพลของตระกูลมาร์โซ และเอกสารข่าวกรองที่อาร์แซงได้มา เพื่อรวบรวม เรียบเรียง และวิเคราะห์ข้อมูลทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเดเมียน คาร์เตอร์

ทว่าแม้แต่เขา ผู้ซึ่งทำคดีอาชญากรรมมานับไม่ถ้วนในฐานะทั้งทนายและนักสืบ ยังยากที่จะไขความกระจ่างว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเดเมียน คาร์เตอร์ กับซอเธอบีส์ อังกฤษ และแซชีแกลเลอรี

โชมส์ยืนครุ่นคิดอยู่หน้าบอร์ดประกาศที่ติดรูปไว้หลายรูป

ในบรรดานั้น รูปที่เขาให้ความสนใจคือผลงาน <นิรันดร์> ซึ่งทำให้เดเมียน คาร์เตอร์ ผู้แทบจะไร้ชื่อเสียง กลายเป็นดาวรุ่งพุ่งขึ้นมาในคราวเดียว

เช่นเดียวกับกรณีของโกฮุนและชาชีฮยอน ตอนนั้นก็มีบางคนตั้งข้อสงสัยว่าเขาไปหาซื้อแซฟไฟร์กว่าหนึ่งหมื่นเม็ดมาได้อย่างไร

เมื่อความจริงเปิดเผยว่าไดมอน มูลนิธิที่จาเร็ด แซชี ผู้ก่อตั้งแซชีแกลเลอรีตั้งขึ้น กำลังอุปถัมภ์เดเมียน คาร์เตอร์ กระแสถกเถียงก็จบลงชั่วคราว

จาเร็ด แซชีจึงเป็นที่รู้จักอีกครั้งในฐานะผู้ค้นพบศิลปินมากฝีมือ

“พอรู้ความจริงกลับกลายเป็นของปลอมงั้นเหรอ……”

สาเหตุที่ <นิรันดร์> ถูกเคาะขายในราคาอัครมหาศาลถึง 50 ล้านปอนด์ ก็เพราะทั้งคุณค่าทางศิลปะและการใช้วัสดุราคาแพง

เมื่อนำแซฟไฟร์กว่าหนึ่งหมื่นเม็ดมาใช้ ก็ย่อมดันให้ราคาขึ้นสูงเป็นธรรมดา

ด้วยปรัชญาอันลึกซึ้งที่เกี่ยวกับความตายของเดเมียน คาร์เตอร์ และความงามอันประหลาดของการจับคู่กะโหลกกับอัญมณี จึงมีผู้คนจำนวนมากเข้าร่วมการประมูล

ภายหลังเดเมียน คาร์เตอร์ยังคงเปิดตัวผลงานอีกหลายชิ้นที่ใช้แซฟไฟร์เป็นองค์ประกอบ

“……”

โชมส์ส่ายหน้าเบาๆ

เขาเปิดกว้างต่อความเป็นไปได้หลายทาง และตั้งสมมติฐานกรณีที่แซฟไฟร์เป็นของจริง

เหตุผลที่คาดว่าแซฟไฟร์ใน <นิรันดร์> เป็นของแท้มีอยู่สองประการ

หนึ่ง เวลาตรวจสอบความแท้ของผลงาน ไม่ใช่แค่สถานที่ประมูลเท่านั้น แต่ยังมีบุคคลภายนอกร่วมด้วยหลายฝ่าย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งของที่มีมูลค่าสูงลิบอย่าง <นิรันดร์> จะมีการตรวจยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดราวหนึ่งเดือนก่อนปิดการขาย

ต่อให้เดเมียน คาร์เตอร์กับซอเธอบีส์ อังกฤษลงมือเอง ก็ไม่อาจซื้อใจผู้เชี่ยวชาญการประเมินทั้งหมดที่ผู้ซื้อว่าจ้างมาได้

หากจะทำให้เรื่องนี้เป็นไปได้ อย่างน้อยผู้ชนะการประมูลอย่างเจย์ โจปลิงก็ต้องเป็นผู้ร่วมสมคบคิดด้วย

แต่เหตุผลข้อที่สองชี้ว่าความเป็นไปได้นี้ต่ำมาก

ผู้ที่ซื้อ <นิรันดร์> คือเจย์ โจปลิง ผู้สนับสนุนเดเมียน คาร์เตอร์ ซึ่งไม่มีประโยชน์ใดๆ ที่จะซื้อแซฟไฟร์ปลอม

หากเจย์ โจปลิงอุปถัมภ์เดเมียนเพื่อการฟอกเงิน และเดเมียนนำเงินนั้นไปซื้อแซฟไฟร์มาสร้าง <นิรันดร์> เจย์ โจปลิงก็ไม่ควรเป็นผู้ซื้อเสียเอง

เนื่องจากเป็นการจ่ายเงินซ้ำซ้อน การฟอกเงินจะสำเร็จได้ก็ต่อเมื่อเดเมียน คาร์เตอร์ยอมแบ่งผลกำไรให้ระหว่างทาง ไม่เช่นนั้นแผนนี้ก็จะไม่เกิดขึ้น

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าจะเป็นการเก็งกำไรหรือมีเป้าหมายเพื่อฟอกเงิน สักวันหนึ่งก็ต้องปล่อยขาย <นิรันดร์> ถ้าแซฟไฟร์เป็นของปลอม เจย์ โจปลิงก็ต้องเสี่ยงโดยไม่จำเป็น

โชมส์ตัดสินว่าเจย์ โจปลิงคงไม่ทำอะไรผาดโผนแบบนั้น

“ฮืม”

มาถึงทางตัน

โชมส์จุดบุหรี่ แล้วเริ่มจินตนาการภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างเดเมียน คาร์เตอร์ เจย์ โจปลิง และซอเธอบีส์ อังกฤษ โดยอาศัยสมมติฐานที่วางไว้จนถึงตอนนี้

เดเมียน คาร์เตอร์เคยบอกว่าแซฟไฟร์ที่ใช้ใน <นิรันดร์> มีประมาณ 600 กะรัต

ถ้าเจย์ โจปลิงให้ค่าวัสดุกับเดเมียน คาร์เตอร์ ก็น่าจะราวๆ 200,000 ปอนด์

เดเมียน คาร์เตอร์ใช้เงิน 200,000 ปอนด์สร้าง <นิรันดร์> แล้วนำไปลงทะเบียนกับซอเธอบีส์ อังกฤษ

ซอเธอบีส์ อังกฤษก็กระตุ้นการประมูลให้คึกคัก ดันราคาของ <นิรันดร์> ขึ้นไปถึง 50,000,000 ปอนด์แล้วขายให้เจย์ โจปลิง ฝั่งเจย์ โจปลิงก็จ่าย 62,500,000 ปอนด์ รวมค่าคอมมิชชั่น 20% กับภาษีมูลค่าเพิ่ม 5%

คาดว่าเงินลงทุนของเจย์ โจปลิงอยู่ราว 62.7 ล้านปอนด์

จากดีลนี้ เดเมียน คาร์เตอร์ต้องจ่ายค่าคอมมิชชั่นให้ซอเธอบีส์ อังกฤษ 5% คือ 2.5 ล้านปอนด์ แล้วจากเงินที่เหลือ 47.5 ล้านปอนด์ก็ต้องชำระภาษี

ศิลปินในสหราชอาณาจักรสามารถบันทึกค่าใช้จ่ายได้สูงสุดถึง 80% ของรายได้จากการขายผลงาน หากคิดที่เพดานสูงสุด ก็เท่ากับนำ 9.5 ล้านปอนด์ไปคำนวณภาษีเงินได้ 40% จึงต้องจ่ายภาษี 3.8 ล้านปอนด์

สรุปแล้ว เงินที่เหลือในมือเดเมียน คาร์เตอร์ เมื่อคำนวณแบบได้สูงสุด คือ 43.7 ล้านปอนด์

“ฮู้ว”

โชมส์พ่นควันยาว

เมื่อคำนึงถึงภาษีกำไรจากทุนของสหราชอาณาจักรที่เก็บ 40% หากยอดรวมกำไรจากการโอนเกิน 35,000 ปอนด์ เจย์ โจปลิงจะขาดทุน หากไม่สามารถขาย <นิรันดร์> ต่อได้อย่างน้อย 88 ล้านปอนด์

ต่อให้คำนวณคลาดเคลื่อนจนหลุดได้กำไรเล็กน้อย คนที่มีทรัพย์สินระดับหลายร้อยล้านปอนด์อย่างเขาย่อมไม่เสี่ยงเพียงเพราะเงินไม่กี่ล้านปอนด์

ความเป็นไปได้ที่พอรับได้มีเพียงข้อเดียว

เจย์ โจปลิงเชื่อจริงๆ ว่าเดเมียน คาร์เตอร์จะกลายเป็นศิลปินผู้โด่งดัง จึงลงทุนลงแรง

ถ้ามองแบบนั้น เรื่องน่าสงสัยที่อ็องรี มาร์โซเคยระแวงก็เท่ากับไม่มี

ต่อให้แซฟไฟร์เป็นของแท้หรือของปลอม ก็ไม่ใช่ประเด็นสำคัญอีกต่อไป

บื๊บบื๊บ- บื๊บบื๊บ-

พอโชมส์จุดบุหรี่มวนที่สาม สมาร์ตโฟนก็สั่น

เป็นอาร์แซง

โชมส์รีบรับสายจากคู่กัดเก่าแก่ผู้เป็นพวกพ้องแสนไว้วางใจ

“ได้รู้อะไรบ้างไหม?”

-มันน่าเหลือเชื่อจนพูดไม่ออกเลย

จากน้ำเสียงของอาร์แซง โชมส์ก็มั่นใจว่าอีกฝ่ายเปิดโปงความลับได้ในที่สุด

“รีบพูดมา”

-อัปโหลดข้อมูลไว้แล้ว อย่าวางสาย เปิดดูไปพร้อมกัน

อาร์แซงหัวเราะอย่างหมดแรง

โชมส์เชื่อมต่อเข้าเซิร์ฟเวอร์อิสระที่ตระกูลมาร์โซใช้ แล้วเปิดไฟล์ที่อาร์แซงได้อัปโหลดไว้

เป็นภาพถ่ายของศูนย์กำจัดขยะขนาดเล็กแห่งหนึ่ง

“ได้เป็นเจ้าของบริษัทเก็บขยะแล้ว เลยอยากอวดรึไง?”

-ไม่ได้ล้อเล่นนะ

โชมส์ที่กำลังไล่ดูรูปขมวดคิ้วแน่น

กองขยะเป็นปูนปลาสเตอร์ หิน หินอ่อน เหล็ก หนังสัตว์ ฯลฯ ซึ่งไม่ใช่วัสดุที่มักออกมาจากบ้านเรือนทั่วไป

พอเห็นเข้าหลายรอบจนแน่ใจ เขาจึงอุทานออกมา

“ไม่น่าเชื่อ”

ตอนแรกดูไม่ออกเพราะถูกทุบจนเป็นชิ้นเล็ก แต่จากรูปบางใบก็พอระบุได้ว่าเป็นผลงานที่เดเมียน คาร์เตอร์เพิ่งเปิดตัวไปไม่นานมานี้

-พวกที่ประมูลไม่ออกนั่นแหละ

“ของที่ขายไม่ออก เอามาทิ้งงั้นเหรอ?”

-ฉันก็สงสัยอยู่เหมือนกัน ว่าทำไมงานตั้งเยอะถึงไม่ถูกขายหรือจัดแสดง แล้วหายไปไหน

อาร์แซงพูดต่อ

-ทั้งแซฟไฟร์ปลอม ทั้งขนกระต่าย ทั้งหมดมาจากที่นี่ ดูท่าว่าของที่ขายไม่ออกถูกนำมาจัดการทิ้ง

“เพราะต้องการความหายากงั้นสิ?”

-ก็อาจใช่ ลดปริมาณซื้อขายโดยตั้งใจ ทำให้ดูเป็นของหายากซื้อยาก แต่ปัญหาไม่ใช่แค่นั้น เปิดไฟล์สุดท้ายดู

โชมส์ทำตาม เปิดไฟล์สุดท้าย

เป็นภาพ <นิรันดร์> ที่ประดับแซฟไฟร์สีน้ำเงินเข้ม

“ว่าแต่ แอบเข้าไปถึงบ้านของเจย์ โจปลิงแล้วหรือไง?”

-เปล่า ข้างในอาคารที่เอาขยะออกมาต่างหาก คือสตูดิโอของเดเมียน คาร์เตอร์

“……ของที่ขายไปแล้ว กลับอยู่ในมืออีกฝ่าย?”

-ต้องมองว่าเดเมียน คาร์เตอร์กับเจย์ โจปลิงสมคบกัน

โชมส์พยักหน้า

เขาคาดไว้แล้วว่าทั้งคู่น่าจะร่วมมือกัน และการที่อาร์แซงพบ <นิรันดร์> ในสตูดิโอของเดเมียน คาร์เตอร์ ก็เป็นหลักฐานชัดเจนได้

“จับเข้าคุกฐานค้าขายไม่โปร่งใสได้เลยนะ”

-เรื่องมันไม่จบแค่นั้นสิ ทำอะไรที่ซับซ้อนกว่านั้นไว้ด้วย

โชมส์เลิกคิ้วอย่างงุนงง

-ต้องคุยกับคุณศิลปินพร้อมกันเลย ฉันจะไปถึงพรุ่งนี้เช้า

“ถ่ายรูปแบบนี้มา มีหวังโดนดุแน่”

อ็องรี มาร์โซสั่งห้ามทำเรื่องผิดกฎหมาย เขาย่อมไม่ปล่อยอาร์แซงที่ลอบเข้าไปในสตูดิโอของคาร์เตอร์เพื่อถ่ายรูป

-ไม่ใช่ฉันถ่าย

“งั้นใคร?”

-มีนักข่าวผู้เปี่ยมความยุติธรรมอยู่น่ะ

* * *

อ็องรี มาร์โซขมวดหน้าแน่นหลังตรวจดูหลักฐานที่อาร์แซงนำมา

พออ่านรายงานสืบลับของคิมจีอู นักข่าวที่ได้รับข้อมูลจากอาร์แซง เขาก็แทบคลื่นเหียน

“สรุปคือ คาร์เตอร์กับโจปลิง รวมถึงซอเธอบีส์ อังกฤษ รวมหัวกันต้มตุ๋นเงินจากผู้สนับสนุนงั้นเหรอ?”

“ครับ เจย์ โจปลิงอาศัยเส้นสายรวบรวมผู้สนับสนุน แล้วขายผลงานของเดเมียน คาร์เตอร์ให้พวกเขา นิรันดร์เป็นการลงทุนเพื่อดันชื่อเสียงของเดเมียน คาร์เตอร์ให้สูงขึ้นครับ”

อาร์แซงอธิบายจบ โชมส์ก็เสริมทันที

“ในกระบวนการนั้น ซอเธอบีส์ อังกฤษปล่อยกู้แล้วเรียกเก็บดอกเบี้ยสูงสุดถึง 300% เจย์ โจปลิงก็แบ่งกินกำไรครึ่งหนึ่งร่วมกับซอเธอบีส์ อังกฤษและเดเมียน คาร์เตอร์”

อ็องรี มาร์โซกดขมับระงับอาการปวดหัว

“ที่บอกว่า <นิรันดร์> ถูกพบ หมายความว่ายังไง”

“ตรงนั้นยังสืบไปไม่ถึงครับ”

“……แล้วแซฟไฟร์กับขนสัตว์ล่ะ”

“เป็นของเหลือจากการกำจัดชิ้นงานที่ขายไม่ออกครับ น่าจะทำแบบนั้นเพราะไม่มีที่เก็บ”

อ็องรี มาร์โซผิดหวังในเดเมียน คาร์เตอร์อีกครั้ง

ถึงกับบดผลงานของตัวเองเพื่อประคองราคา ช่างเหลือเชื่อ

‘ทำแบบนั้นแล้วยังกล้าเรียกตัวเองว่าเป็นศิลปินอีกหรือ คาร์เตอร์’

อ็องรี มาร์โซปากระดาษลงแล้วหลับตา

“ต่อไป”

โชมส์รับคำแล้วรายงานต่อ

“ข้อหาฉ้อโกงอาจคลุมเครือ แต่เลี่ยงภาษีนี่ชัดเจนมาก ต้นทุนถูกบันทึกเป็นค่าใช้จ่ายถึง 80% แถมมีส่วนที่ปั้นแต่งเกินจริงเยอะครับ ยังพบค่าใช้จ่ายที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริงด้วย”

“แล้ว HMRC มัวทำอะไรอยู่ ถึงจับไม่ได้?”

“คงมีของติดไม้ติดมือบ้างล่ะครับ”

ได้ยินดังนั้น อ็องรี มาร์โซก็จุ๊ปากอย่างขัดใจ

“เรื่องฟอกเงินนี่สิ น่าตกใจจริงๆ”

“ยังมีอีกเหรอ?”

โชมส์พยักหน้า

“ผู้ซื้อส่วนใหญ่จ่ายเงินผ่านบริษัทย่อยที่เป็นนิติบุคคลไร้ตัวตนครับ”

พอได้ยินว่าคนที่ถูกเดเมียน คาร์เตอร์ เจย์ โจปลิง และซอเธอบีส์ อังกฤษหลอกให้ซื้อผลงาน กลับหันมาใช้พวกคาร์เตอร์เป็นช่องทางฟอกเงินเสียเอง อ็องรี มาร์โซก็พูดไม่ออก

“อย่าให้หลุดไปสักคน”

อาร์แซงกับโชมส์พยักหน้ารับ

“ทำให้พวกมันต้องคลานและเสียใจไปตลอดชีวิต”

อ็องรี มาร์โซไม่คิดจะยกโทษให้พวกที่กัดกินวงการศิลปะเลยสักนิด

หลังเบร็กซิต

ลอนดอน ซึ่งเคยเป็นแกนกลางของตลาดศิลปะ กอบโกยผลประโยชน์ก้อนโตจากการซื้อขายผลงานศิลป์

ต่างจากอดีตเมื่อครั้งยังเป็นสมาชิกสหภาพยุโรปที่ไม่มีการเก็บภาษี

ปัจจุบัน แม้จะขายงานศิลป์เข้าสหราชอาณาจักรหรือซื้อมาก็ตาม ก็ต้องชำระภาษีศุลกากรทั้งนั้น

ด้วยอำนาจกุมตลาดแน่นหนาจนกินส่วนแบ่งกว่าครึ่งของตลาดประมูลศิลปะ ประเทศอย่างฝรั่งเศส เยอรมนี ตลอดจนศิลปินและนักสะสมจากชาติต่างๆ จึงจำต้องยอมกัดฟันจ่ายภาษีศุลกากร

สำหรับศิลปินแล้ว คงไม่มีทางชอบวงการศิลปะของสหราชอาณาจักรที่อ้างความได้เปรียบด้านตลาดมหาศาลมาเอาเปรียบผู้อื่นได้หรอก

“ตั้งใจจะทำแบบนั้นครับ”

อาร์แซงกับโชมส์เตรียมการเผยแพร่ข่าวสารที่เกี่ยวข้องไม่ใช่แค่ในฝรั่งเศสและยุโรปเท่านั้น แต่ยังรวมถึงสหราชอาณาจักร อเมริกาเหนือ และเอเชียด้วย

ทันทีที่อ็องรี มาร์โซให้สัญญาณ จะมีการยื่นเรื่องกล่าวโทษไปยังสหราชอาณาจักรและประเทศที่เหล่าผู้สนับสนุนสังกัดอยู่

กรมสรรพากรของแต่ละประเทศจะลุกฮือขึ้นไล่ล่าพวกนั้นอย่างเอาจริงเอาจัง

ทุกอย่างขึ้นอยู่กับคำสั่งของอ็องรี มาร์โซ

“รูปนั้น คิมจีอูเป็นคนถ่ายเหรอ?”

“ทราบอยู่แล้วหรือครับ?”

จะไม่รู้ได้ยังไง

นักข่าวคนนั้นเคยสร้างความรำคาญอยู่บ้าง แต่บทความที่เธอเขียนตอนการประกวดอาร์นูโวเป็นหนึ่งในรายงานไม่กี่ชิ้นที่ถูกใจอ็องรี มาร์โซ

“ให้เธอได้ลงข่าวพิเศษ”

“ต้องสร้างแรงสั่นสะเทือนให้ใหญ่ถึงจะได้ผล เราได้ตอบแทนเธออย่างเหมาะสมแล้ว ท่านไม่ต้องเป็นห่วงครับ”

“ก็เธอลอบเข้าไปถ่ายเอง ทั้งทุ่มเทขนาดนั้นก็ควรให้มีความต่างบ้างสิ อย่างน้อยก็เว้นให้เธอนำไปก่อนสักชั่วโมง”

โชมส์พยักหน้ารับคำของอ็องรี มาร์โซ

“จะดำเนินการตามนั้นครับ”

อาร์แซงกับโชมส์ออกจากห้องไป

เตรียมการทุกอย่างเสร็จสิ้น อ็องรี มาร์โซรอการเผชิญหน้ากับเดเมียน คาร์เตอร์ที่จะมาถึงในวันพรุ่งนี้

เขาตั้งใจจะถ่างช่องว่างให้ทิ้งห่างอย่างท่วมท้นแล้วเอาชนะให้ขาด

บดให้แหลกจนลุกขึ้นมาไม่ได้อีก