หลังจากส่งเพลงใหม่ให้หลินโส่วจัวแล้ว หลินจือไป๋มุ่งหน้าไปยังสำนักงานของหลินเซิ่งเทียน

เมื่อมาถึงหน้าประตูสำนักงาน

หลินจือไป๋ได้ยินเสียงพี่ชายของเขาที่เต็มไปด้วยความโกรธดังออกมา

“นายก็จะไปด้วยเหรอ?”

“หลินเป่าให้เงื่อนไขอะไรนาย?”

“ตอนที่นายยังใหม่ในวงการ รายการที่ฮิตที่สุดของฉัน ฉันให้โอกาสนายเป็นพิธีกร ครั้งนี้รายการใหม่ฉันก็คิดถึงนายเป็นคนแรก แล้วนี่คือสิ่งที่นายตอบแทนฉันงั้นเหรอ?”

“บอกฉันว่าป่วยเมื่อไม่กี่วันก่อน?”

“หรือว่าวันนั้นเป็นวันที่หลินเป่ามาคุยเงื่อนไขกับนายใช่ไหม?”

“ยอมเป็นหัวไก่ไม่ยอมเป็นหางหงส์ รายการวาไรตี้ของเขามีพิธีกรตัวท็อปมากมาย นายไปแล้วจะมีที่ยืนเป็นของตัวเองไหม? ตลอดหลายปีมานี้ฉันปฏิบัติกับนายไม่ดีตรงไหน นายพูดออกมาได้ไหม?”

“คุณหลิน ผมต้องขออภัย แต่คนเราต้องไปในที่ที่สูงกว่า”

เสียงของอีกคนดังขึ้น จากนั้นผู้ชายหน้าตาไม่สบอารมณ์คนหนึ่งก็เดินออกมา เขาเดินเร็วมากจนชนไหล่หลินจือไป๋

เขาจ้องหลินจือไป๋ด้วยสายตาไม่พอใจ

แล้วรีบเดินจากไป

หลินจือไป๋เดินเข้าไปในสำนักงาน เห็นหลินเซิ่งเทียนยืนอยู่ข้างหน้าต่าง สีหน้าของเขายังดูแย่กว่าผู้ชายที่เพิ่งเดินออกไป

“เกิดอะไรขึ้น?”

หลินจือไป๋พอจะเดาสถานการณ์ได้ แต่ก็ถามออกไป

เมื่อเห็นน้องชาย สีหน้าของหลินเซิ่งเทียนก็ดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดว่า “พิธีกรของเราจะย้ายไปอยู่ฝั่งหลินเป่าแล้ว หนังสือคำสั่งจากหัวหน้าฝ่ายก็มาเรียบร้อย”

“เจ้าหลินเป่าอีกแล้วสินะ”

หลินจือไป๋ส่ายหน้าเบาๆ “หมอนั่นใช้วิธีการหยาบเกินไป”

หลินเป่าเป็นลูกชายคนเล็กของคุณอาฝั่งพ่อ เขาและพี่ชายเป็นคนอารมณ์ร้อนทั้งคู่ แม้แต่หมาในสวนที่เซิงหนานยังไม่อยากเข้าใกล้ ตอนนี้หลินเป่าทำงานในแผนกวาไรตี้ รับผิดชอบวาไรตี้กลุ่มแรก

ตำแหน่งในนามถือว่าเทียบเท่ากับหลินเซิ่งเทียน

หลินเซิ่งเทียนส่ายหน้าอย่างจนปัญญา “วิธีเขาจะหยาบก็จริง แต่ถ้าพิธีกรเขาจะไป ฉันก็ทำอะไรไม่ได้ จะบังคับให้อยู่ต่อก็ไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อใจเขาไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว”

หลินจือไป๋ถาม “มีผลกระทบอะไรไหม?”

หลินเซิ่งเทียนพยักหน้า “ไม่มีผลกระทบอะไรเลย เดิมทีเขาแค่ช่วยโปรโมตอันดับสุดท้ายของนักร้อง ฉันแค่หงุดหงิดที่มันเกิดขึ้นแบบนี้”

เรื่องนี้ต่อให้ไม่มีพิธีกรก็ไม่กระทบกับตัวรายการ

เพราะนักร้องที่เข้าร่วมรายการชุดแรกจะต้องมาช่วยเป็นพิธีกรในบางครั้ง

นอกจากนี้ รายการยังจัดหาผู้จัดการส่วนตัวชั่วคราวให้กับนักร้องทุกคนอีกด้วย

หลินเป่าอาจจะไม่รู้เรื่องนี้ เขาอาจคิดว่าการดึงพิธีกรออกไปหนึ่งคนจะส่งผลกระทบต่อรายการของหลินเซิ่งเทียนมาก

ในขณะนั้น

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ตามมาด้วยใบหน้าหนึ่งที่มีแผลเป็นที่มุมปากโผล่เข้ามา “เซิ่งเทียน ช่วยเซ็นเอกสารที่เกี่ยวกับการย้ายตัวหลิวอู่มาที่ฝั่งฉันหน่อย... โอ้โห! นี่น้องจือไป๋ของฉันไม่ใช่เหรอ? ไม่เจอกันกี่ปีแล้ว?”

“สามปี”

หลินจือไป๋ยิ้มบางๆ มองไปยังคนที่มาใหม่

คนนี้คือหลินเป่า ในตอนที่เกิดเรื่องที่สวนตระกูลทางใต้ เขาเองก็มีส่วนเกี่ยวข้อง หลินจือไป๋ไม่เคยลืมเรื่องนี้

“ยังเรียนอยู่ใช่ไหม? สุขภาพดีขึ้นรึยัง?”

หลินเป่ายิ้มแบบเยาะเย้ยแล้วพูดว่า “ต้องตั้งใจเรียนนะ จะได้ก้าวหน้าในชีวิต”

หลินจือไป๋กลับยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “แผลที่มุมปากยังอยู่เลยนะ คุณอานี่มือหนักจริงๆ”

รอยยิ้มของหลินเป่าแข็งทื่อไปทันที

ตอนนั้นหลินจือไป๋บาดเจ็บจนต้องเข้าโรงพยาบาล หลินตง ต้องการให้คุณปู่แสดงความยุติธรรม คุณปู่เพียงมองไปที่คุณอา แล้วคุณอาก็ลงมือจัดการหลินเป่าอย่างหนัก แผลเป็นที่มุมปากนี้ก็เป็นผลมาจากครั้งนั้น

หลินเป่าหัวเราะเย็นแล้วพูดเสียงต่ำ

เขาโยนเอกสารลงบนโต๊ะ “เซ็นซะ”

หลินเซิ่งเทียนไม่อยากพูดให้มากความ เขาดูเนื้อหาแล้วก็เซ็นชื่อทันที “ไปได้แล้ว”

“ฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องของนายแท้ๆ”

หลินเป่ายิ้มเยาะ “ทำไมต้องทำเหมือนไม่อยากญาติดีกับฉันนักล่ะ?”

“แล้วจะเอายังไง จะลองตีกันดูไหม?” หลินเซิ่งเทียนจ้องหลินเป่า

หลินเป่าหยิบเอกสารแล้วรีบเดินออกไป เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลินเซิ่งเทียนแน่ๆ เพราะหลินเซิ่งเทียนเป็นคนบ้าฟิตเนส งานเสร็จก็ยกเหล็กตลอด

...

เดินมาถึงหน้าประตู

หลินเป่าหันกลับมายิ้มพลางพูดว่า

“หลินซีโชคดีจริงๆ ในมือมี ‘ไป๋ตี้’ อยู่แล้วที่แผนกของเซิ่งเทียน มีไป๋ตี้เหมือนกันหรือเปล่า? ถ้าไม่มีผู้กอบกู้ล่ะก็ แผนกนายคงใกล้พังเต็มทีแล้วใช่ไหม? ฉันมาเยือนที่นี่ยังรู้สึกเหมือนกลิ่นความตายอบอวลไปหมด ไม่มีชีวิตชีวาเลยนะ พยายามหน่อยล่ะ!”

“ก็ใช่ไง ฉันนี่ไงที่มาแล้ว”

หลินเซิ่งเทียนกำลังจะตอบ แต่หลินจือไป๋กลับพูดแทรกขึ้นมาก่อน

หลินเป่าอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะเยาะ “มันเกี่ยวอะไรกับนาย?”

“ลองเดาดูสิ”

หลินจือไป๋กระพริบตาพูดอย่างมีเลศนัย

หลินเป่าขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเดินออกไปโดยจงใจปิดประตูเสียงดัง

“ดูเหมือนเขายังไม่รู้ว่านายคือไป๋ตี้”

หลินเซิ่งเทียนพูดขึ้น

หลินจือไป๋ยิ้ม “ฉันก็แปลกใจอยู่เหมือนกัน สมแล้วที่เป็นคนโง่อันดับหนึ่งแห่งรุ่นสามของตระกูลหลิน แต่คนอื่นน่าจะรู้กันหมดแล้วล่ะ พวกนั้นคงแอบตั้งกลุ่มแชตเล็กๆ ไว้คุยกันลับหลังเรา”

“ไม่เป็นไรหรอก”

หลินเซิ่งเทียนพูดเบาๆ “พวกเขาอาจจะคอยขัดแข้งขัดขาฉันกับพี่สาวได้ แต่พวกเขาแทบทำอะไรนายไม่ได้เลย”

เพราะนักแต่งเพลงต้องพึ่งพาความสามารถ ไม่เหมือนกับหลินเซิ่งเทียนหรือหลินซี หรือแม้แต่พ่อของพวกเขา ที่ต้องใช้ทรัพยากรมากมายในงาน

“แต่เมื่อกี้พี่น่าจะซัดเขาไปเลยนะ”

หลินจือไป๋พูดด้วยความเสียดาย “เขาสู้พี่ไม่ได้อยู่แล้ว ยิ่งถ้าพวกเราสองรุมหนึ่ง”

หลินเซิ่งเทียนหัวเราะ “นายยังเด็กอยู่จริงๆ จะมาพูดเรื่องชกต่อยอะไรแบบนี้”

“จริงเหรอ?”

หลินจือไป๋ถาม “แล้วสามปีก่อนที่พี่ไปต่อยกับพวกเขาที่สวนตระกูลหลินทางใต้ล่ะ? อย่าคิดว่าผมไม่เห็นตอนพี่กลับมาในสภาพเจ็บทั้งตัว”

หลินเซิ่งเทียนเงียบไป

ในขณะเดียวกัน

หลินเป่าที่กลับมาถึงสำนักงานของเขา หยิบมือถือขึ้นมาเปิดกลุ่มแชตลับแล้วพิมพ์ข้อความ

หลินเป่า: [ไป๋ตี้คือใคร?]

ในกลุ่มนี้มีคนรุ่นสามของตระกูลหลินทุกคน ยกเว้นครอบครัวของหลินจือไป๋ เจ้าของกลุ่มคือหลินกง ลูกชายคนโตของลุงใหญ่

ชื่อกลุ่มคือ "เหล่าทายาท"

ไม่นานนักก็มีคนตอบกลับหลินเป่า

หลินหลิว: [นายคงเป็นคนสุดท้ายในกลุ่มนี้ที่ยังโง่อยู่นะ]

หลินเป่า: [หลินหลิว นายหมายความว่ายังไง!]

หลินหู่: [ไอ้โง่ ไป๋ตี้ก็คือหลินจือไป๋ไง!]

หลินเป่าหน้าเปลี่ยนสีทันที

ไม่ใช่เพราะคำด่าของหลินหู่

“เสือกับเสือดาว” หลินหู่เป็นพี่ชายแท้ๆ ของเขา เขาไม่กล้าหือกับพี่ชายตัวเอง

แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจคือ ไป๋ตี้คือหลินจือไป๋คนนั้น!

คนอื่นในกลุ่มรู้กันหมด แต่เขากลับไม่รู้อะไรเลย แถมไม่มีใครพูดเรื่องนี้ในกลุ่มอีก!

หลินเป่า: [หลินจือไป๋อายุแค่เท่าไหร่เอง?]

ไม่มีใครตอบ

หลินเป่าเลยพิมพ์ต่อ

หลินเป่า: [เมื่อกี้ฉันเจอเขาที่สำนักงานของหลินเซิ่งเทียน หลินเซิ่งเทียนทำวาไรตี้ใหม่ขึ้นมา]

หลินหลิว: [คงให้หลินจือไป๋ไปช่วยล่ะมั้ง วาไรตี้นี่ฉันก็ได้ยินมาแล้ว จะรอดเหรอ?]

หลินเป่า: [จะรอดหรือไม่รอดไม่รู้ แต่พิธีกรเขาฉันแย่งมาแล้ว น่าจะทำให้เขาเดือดร้อนพอสมควรล่ะ]

หลินหลิว: [ดีมาก!]

หลินหลิวอยู่แผนกดนตรี และมีความสัมพันธ์ที่แย่มากกับหลินซี

ช่วงก่อนหน้านี้ จางซีหยาง กลับมาโด่งดังอีกครั้ง ทำให้หลินหลิวโกรธจนแทบระเบิด

เพราะจางซีหยางเคยเป็นนักร้องในสังกัดของหลินหลิว แต่ถูกหลินหลิวไล่ออกไป ใครจะคิดว่าจางซีหยางจะกลับมาดังได้อีกด้วยการช่วยเหลือของไป๋ตี้

นอกจากนี้

หลินหลิวยังได้ยินว่าจางซีหยางจะเข้าร่วมในวาไรตี้ใหม่ของหลินเซิ่งเทียนด้วย

แต่เรื่องนี้หลินหลิวไม่สามารถเข้าไปยุ่งได้

อย่างไรก็ตาม หลินหลิวไม่ได้สนใจรายการนี้เลย

เพราะแผนกวาไรตี้ของหลินเซิ่งเทียนเป็นที่รู้กันว่าแย่แค่ไหนในกลุ่มคนรุ่นสาม

ทุกคนในรุ่นสาม หากมีโอกาสก็จะแกล้งขัดขวางเล็กๆ น้อยๆ เพื่อทำให้หลินเซิ่งเทียนเจอปัญหา

ถึงจะมีไอเดียดีแค่ไหน แต่ก็ไม่สามารถเดินหน้าต่อได้

รายการใหม่?

ไม่ต้องคิดเลย ยังไงก็คงล้มเหลวเหมือนที่ผ่านมา อีกอย่าง ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ภายใต้การโจมตีของพวกเขา หลินเซิ่งเทียนก็ล้มเหลวตลอดเส้นทางอยู่แล้ว!

ค่ำคืนนั้น หลินเซิ่งเทียนเป็นคนขับรถพาหลินจือไป๋กลับบ้าน

“พี่ พี่จะได้เลื่อนตำแหน่งเมื่อไหร่?”

หลินจือไป๋เอ่ยถาม

หลินเซิ่งเทียนยิ้มพลางตอบว่า

“แผนกวาไรตี้ของเฉินฮวา มีทั้งหมดสิบแผนก ฉันเป็นหัวหน้าแผนกที่แปด ถ้าจะเลื่อนตำแหน่ง ฉันต้องทำผลงานให้ชนะหัวหน้าอีกเก้าคนแบบขาดลอย ซึ่งมันไม่ใช่แค่รายการเดียวจะทำได้”

“แล้วแต่ละแผนกมีรายการแค่รายการเดียวเหรอ?”

“ไม่จำเป็นหรอก อย่างแผนกของหลินเป่า ตอนนี้มีสามรายการที่กำลังทำพร้อมกัน หนึ่งในนั้นยังได้ออกอากาศตอนดึกเวลา 5 ทุ่มทางสถานีโทรทัศน์เสินฮว่า”

“แล้วแผนกที่แปดล่ะ?”

“ก่อนหน้านี้มีรายการเดียว ชื่อว่า ‘คุยกับเซเลป’ เป็นรายการเชิญแขกรับเชิญมานั่งพูดคุยกัน แขกรับเชิญส่วนใหญ่ก็เป็นดาราชื่อดังของบริษัทเรา บางครั้งก็เชิญดาราจากบริษัทอื่นอย่างน่าเซินหรือเทียนกวงมา ความสัมพันธ์ระหว่างสามบริษัทใหญ่ซับซ้อนอยู่แล้ว การร่วมมือแบบนี้ถือเป็นเรื่องปกติ”

หลินเซิ่งเทียนหยุดพูดไปครู่หนึ่งก่อนถอนหายใจ

“แต่รายการนี้ต้องยกเลิกแล้ว เรตติ้งแย่ลงเรื่อยๆ อาจเป็นเหตุผลที่ทำให้หลิวอู่ รีบร้อนจะย้ายไป โชคดีที่ฉันมีรายการใหม่มารองรับ”

หลินจือไป๋ถามต่อ

“หลิวอู่รู้แผนรายการ ‘ฉันคือนักร้อง’ ไหม?”

หลินเซิ่งเทียนตอบ

“เขายังไม่รู้ รายละเอียดยังไม่ได้เปิดเผยออกไป ช่วงก่อนเขาก็อ้างว่าป่วย ไม่มาเข้าร่วมซ้อมเลย แต่ถึงเขาจะรู้ก็ไม่เป็นไร รายการนี้จดลิขสิทธิ์แล้ว คนอื่นลอกเลียนแบบไม่ได้ และแผนกอื่นในบริษัทก็ไม่มีทางทำเหมือนเราได้”

หลินจือไป๋เลิกคิ้ว

หลิวอู่คงคิดว่าแผนกของพี่ชายเขายังเหมือนเดิมเหมือนเมื่อก่อน แต่เมื่อมี ‘ฉันคือนักร้อง’ แล้ว ทุกอย่างเปลี่ยนไป

นอกจากนี้ หลินจือไป๋ยังมี ‘ฉันรักการจำเนื้อร้อง’ อยู่ในมืออีกหนึ่งรายการ

ถ้าแผนกพี่ชายของเขามีกำลังพอ อาจส่งรายการนี้ให้ไปทำด้วยก็ได้

ถ้ารายการเดียวไม่พอ ก็ส่งสอง

สองไม่พอ? ส่งสามรายการไปเลยก็ยังได้

เพราะระบบของหลินจือไป๋สามารถออกแบบรายการได้อย่างสมบูรณ์ ไม่ใช่แค่เพลงเท่านั้น แต่ยังรวมถึงนวนิยายและรายการวาไรตี้ด้วย

“เริ่มถ่ายทำวันที่สามนี้เลยแล้วกัน”

เมื่อถึงบ้าน หลินเซิ่งเทียนพูดขึ้น

เขาได้ประสานงานกับทุกฝ่ายเสร็จเรียบร้อยแล้ว รวมถึงฝ่ายประชาสัมพันธ์ของบริษัทก็ได้รับแจ้งด้วย แม้ว่าแผนกของเขาจะตกที่นั่งลำบาก แต่เมื่อมีรายการใหม่เกิดขึ้น ฝ่ายประชาสัมพันธ์ก็ต้องลงแรงช่วยโปรโมต

และก็เป็นอย่างที่คิด

คืนนั้น หลินจือไป๋เห็นวิดีโอโปรโมตของ ‘ฉันคือนักร้อง’ บนเว็บไซต์ของ เฉินฮวาวิดีโอ ทุกอย่างทำตามแผนงานที่วางไว้เป๊ะ

“เสียงล้มลงของคนคนหนึ่ง อาจดังก้องมากกว่าการเติบโตของผู้คนมากมาย

ความสิ้นหวังเพียงเสี้ยววินาทีของคนคนหนึ่ง หมายถึงการตายหนึ่งครั้ง

ชีวิตนี้จะได้รับการฟื้นฟู หรือจะดับสูญ?

คำตอบขึ้นอยู่กับทุกการตัดสินใจในชั่วพริบตา

เสียงดนตรีไม่ใช่จุดหมาย แต่เป็นสภาวะหนึ่งของการมีชีวิตอยู่

โปรดสงสัยฉัน หัวเราะเยาะฉัน ทำร้ายฉัน

ฉันจะใช้แผ่นหลังตอบแทนชีวิต

ร้องเพลงทำไม?

เพราะเราไม่อยากกลัวอีกต่อไป”

ตัวอย่างรายการดูยิ่งใหญ่และภาพก็สวยงามมาก

คอมเมนต์ของผู้ชมในโลกออนไลน์ก็ออกมาดี มีความคิดเห็นหลายร้อยรายการแล้ว

“โฆษณาเขียนได้ยอดเยี่ยมมาก!”

“นี่คือรายการใหม่ของเสินฮว่าหรือเปล่า?”

“นักร้องเจ็ดคนแข่งขันกัน น่าสนใจดีนะ ใครจะมาแข่งบ้าง?”

“มีนักร้องระดับราชาหรือราชินีเพลงมาร่วมไหม?”

“นักร้องระดับนั้นคงไม่มาร่วมรายการแข่งขันแบบนี้หรอก พวกเขาไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ตัวเองด้วยวิธีนี้ รางวัลเพลงระดับโลกเต็มห้องหนังสือพวกเขาอยู่แล้ว”

“แต่ไอเดียรายการนี้ดีนะ”

“ให้พวกนักร้องมาปะทะกัน?”

“ได้ข่าวว่าเป็นนักร้องที่มีชื่อเสียง”

“มีข่าวลือว่าจางซีหยางจะมาด้วย”

“จางซีหยางไม่ใช่เหรอที่ไม่ชอบออกวาไรตี้?”

“ถ้ามีจางซีหยาง ฉันคงต้องดูแล้วล่ะ”

“ดูเหมือนสมัครแล้วจะได้ลุ้นบัตรชมการถ่ายทำด้วย ฉันไปสมัครดีกว่า”

หลินจือไป๋หรี่ตาลงเล็กน้อย

รายการนี้ไม่ใช่แค่รายการใหม่ของพี่ชายเขา แต่ยังเป็น “ศึกแรก” ของ “คุนเผิง” ที่จะประกาศศักดาด้วย!