อ็องรี มาร์โซจ้องมองเด็กตัวเล็กสองคนที่กำลังเจื้อยแจ้ว

ชาชีฮยอนสะดุ้ง ก่อนที่บลานช์ ฟาฟร์จะจ้องเขม็งราวกับพร้อมจะพุ่งเข้าใส่ได้ทุกเมื่อ

แต่ไม่นานนัก อ็องรี มาร์โซก็เลิกสนใจพวกเขา เขาหันศีรษะไปทางโกฮุนแทน

“พอพิพิธภัณฑ์ศิลปะสร้างเสร็จ โลกที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงจะเปิดออกมา”

โกฮุนที่อมพิซซ่ามันฝรั่งเต็มปากกระพริบตาปริบๆ

“เพราะปัญหาเชิงเทคนิค ตอนนี้ทำได้แค่ที่นี่เท่านั้น”

โกฮุนเคี้ยวกลืนอย่างลนๆ แล้วถาม

“แล้วอย่างไรครับ?”

“เพราะงั้น อยู่ที่ปารีสไปก่อน”

โกฮุนลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วหยิบขึ้นมากัดอีกคำ

ในเมื่อไม่รู้ว่า “โลกที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง” ที่อ็องรี มาร์โซพูดถึงคืออะไร คำชวนให้พักอยู่ปารีสจึงยากจะรับไว้แบบจริงจัง

อ็องรี มาร์โซรอให้โกฮุนกินเสร็จด้วยความอดทน

เขามั่นใจว่านี่เป็นสิ่งที่ศิลปินคนไหนก็ปฏิเสธไม่ได้ พอแสดง “ผลลัพธ์” ที่เตรียมมาให้ดูแล้วโกฮุนก็คงปฏิเสธไม่ลง

เขาลุกขึ้นยืนพอดีกับตอนที่โกฮุนกินพิซซ่าชิ้นที่เจ็ดเสร็จและเอื้อมไปหยิบชิ้นสุดท้าย

“ชีฮยอน นายไม่กินต่อเหรอ?”

“พอได้แล้ว!”

อ็องรี มาร์โซที่รออยู่ตะโกนลั่น

กินหมดทั้งถาดก็ถือว่ามากเกินอยู่แล้ว คิดไม่ถึงว่าจะยังอยากกินต่ออีก

เขาร้อนใจอยากให้โกฮุนได้เห็น “ผลลัพธ์” เร็วๆ สุดๆ

“ขออีกแค่สองชิ้น”

“ต่อให้หิวโซก็ไม่มีใครเขากินกันขนาดนี้หรอก!”

“งั้นชิ้นเดียวก็ได้”

“ท้องแตกพอดี! บนโลกนี้มีเด็กที่ไหนกินแบบนายบ้าง?”

โกฮุนหันหน้าไปมอง

พิซซ่าที่เป็นส่วนของบลานช์ ฟาฟร์ก็หายเกลี้ยงไปแล้ว

อ็องรี มาร์โซเบิกตากว้าง

“เอาไปสิ”

มีเพียงชาชีฮยอนที่กินไปสองชิ้นแล้วแสดงสีหน้าเบื่อหน่าย พูดออกมา

อ็องรี มาร์โซเท้าคาง มองเด็กสองคนนั้นที่ค่อยๆ แบ่งเอาจากส่วนของเพื่อนคนละชิ้นแล้วกินต่อ

‘ยังเป็นมนุษย์รึเปล่า?’

แว่บหนึ่ง เขาก็คิดว่าอาจจะไม่ใช่ก็ได้

ไม่นานหลังจากนั้น

“ขอบคุณสำหรับอาหารครับ”

โกฮุนกับบลานช์ ฟาฟร์เช็ดปากรอบๆ ให้สะอาด

อ็องรี มาร์โซลงความเห็นในที่สุดว่า เด็กสองคนที่กวาดอาหารที่เตรียมมาจนเรียบนั้นไม่ใช่คน

“ตามมาด้วย”

อ็องรี มาร์โซลุกขึ้น

โกฮุนที่กินอิ่มอย่างพอใจ เดินตามไปอย่างอารมณ์ดี ชาชีฮยอนกับบลานช์ ฟาฟร์ก็ทำท่าจะตามไปด้วย

“ทั้งสองท่านโปรดรออยู่ที่นี่ครับ”

พนักงานกั้นชาชีฮยอนกับบลานช์ไว้

โกฮุนถามด้วยความฉงน

“ไปด้วยกันไม่ได้เหรอครับ?”

อ็องรี มาร์โซหันกลับมา

“มาคนเดียว”

“มันเรื่องอะไรครับ?”

“ก็บอกแล้วไง”

เขาตั้งใจจะพาไปดู ‘บางอย่าง’ ที่จะทำให้โลกเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

“ฉันก็อยากดู”

บลานช์ ฟาฟร์ก้าวออกมาพูด

ในฐานะที่เธอยืนยันว่าตัวเองอยู่ฝ่ายต่อต้านมาร์โซ เธอต้องรู้ให้ได้ว่าอ็องรี มาร์โซเตรียมอะไรไว้

แต่อ็องรี มาร์โซไม่แม้แต่จะปฏิเสธ

สำหรับเขา ชาชีฮยอนกับบลานช์ ฟาฟร์ก็เป็นแค่เด็กตัวเล็กๆ ที่โกฮุนพามาด้วยเท่านั้น

“ทำไมต้องปิดเป็นความลับนักหนา คิดว่ามันยิ่งใหญ่อะไรขนาดนั้น ดูพร้อมกันจะเป็นไรไป”

“เพราะมันยิ่งใหญ่ไง ก่อนเปิดเผย ห้ามหลุดไปข้างนอกเด็ดขาด”

“แล้วทำไมถึงจะให้ฉันดูล่ะ”

“เงียบ”

“ดูด้วยกันเถอะนะ สัญญาว่าจะเก็บเป็นความลับใช่ไหม?”

พอโกฮุนหันไปถาม ชาชีฮยอนกับบลานช์ ฟาฟร์ก็พยักหน้าหนักๆ

อ็องรี มาร์โซขมวดคิ้ว แล้วส่งสัญญาณมือให้พนักงาน

พนักงานเดินเข้ามาหาเด็กสองคน ตรวจดูว่ามีอุปกรณ์ที่ใช้ถ่ายทำหรือบันทึกเสียงได้อยู่กับตัวหรือไม่

“ตกลงมันคืออะไรกันแน่ ถึงต้องทำถึงขนาดนี้?”

“เดี๋ยวเห็นก็รู้”

อ็องรี มาร์โซมุ่งหน้าไปยังห้องทำงาน

พอเข้าไปในอาต์ซิลิเย่ของอ็องรี มาร์โซ บลานช์ ฟาฟร์ก็เบิกตากว้าง กวาดตามองไปรอบๆ

พื้นที่กว้างใหญ่ไร้เสากลาง ด้านหนึ่งเต็มไปด้วยสเก็ตช์ และมีผลงานที่กำลังทำค้างไว้ตั้งวางอยู่ทั่วไป

ตรงมุมมีเศษหินอ่อนที่สกัดแล้วกองพะเนิน บอกเป็นนัยถึงปริมาณงานของอ็องรี มาร์โซในยามปกติ

อ็องรี มาร์โซเดินไปที่หน้าประตูด้านในแล้ววางฝ่ามือลง

ระบบล็อกที่สแกนลายนิ้วมือและเส้นเลือดเปิดประตูออก โกฮุน ชาชีฮยอน และบลานช์ ฟาฟร์ต่างเอียงคอมองอย่างสงสัย

เรียกว่าเป็นห้องทำงานก็ดูฝืนไปหน่อย

ห้องที่พวกเขาเข้าไปนั้นเต็มไปด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์มากมาย ดูราวกับเป็นห้องวิจัยประเภทหนึ่ง

อ็องรี มาร์โซยื่นเฮดเซ็ต VR กับคอนโทรลเลอร์แบบมือถือให้เด็กทั้งสาม

“ใส่ซะ”

พอโกฮุนกับบลานช์ ฟาฟร์ทำหน้าฉงน ชาชีฮยอนก็เข้ามาช่วย

“ต้องใส่แบบนี้”

“นี่มันอะไรเหรอ?”

“VR”

“VR?”

“ของที่ใช้เล่นเกมไง ดูภาพยนตร์ก็ได้ด้วยนะ”

โกฮุนกับบลานช์หรี่ตา

เพราะแทบไม่สนใจกิจกรรมที่ไม่ใช่ศิลปะ พวกเขาเลยไม่มีความรู้เกี่ยวกับอุปกรณ์ VR ที่ใช้แพร่หลายในเกมและภาพยนตร์

เมื่อทั้งสามสวมเฮดเซ็ต VR ได้ด้วยความช่วยเหลือของชาชีฮยอน อ็องรี มาร์โซก็เปิดเครื่อง

ไม่นานนัก แสงก็ฉายเข้ามาแทนที่ความมืดในสายตา

“ลองขยับดู”

ตอนที่โกฮุนกับบลานช์ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ ชาชีฮยอนก็ขยับคอนโทรลเลอร์ในมือ

ในพื้นที่ว่างเปล่าปรากฏรอยพู่กันขึ้นมา

โกฮุนกับบลานช์ ฟาฟร์ตกใจจนเผลออ้าปาก

“ทำยังไงน่ะ?”

“กดปุ่มนี้แล้วเหวี่ยงๆ ดูก็ได้แล้ว สีเองก็น่าจะเปลี่ยนได้ด้วย”

“ยังไง?”

โกฮุนฟังคำอธิบายของชาชีฮยอนแล้วลองกดคอนโทรลเลอร์มือถือ

พอกดปุ่มที่เหมือนไกปืน หน้าต่างสำหรับเลือกสีก็เปิดขึ้นตรงหน้า

“รูปแบบพู่กันก็เปลี่ยนได้ด้วยนะ”

บลานช์ ฟาฟร์ลองดูความหนา รูปทรง และอย่างอื่นของพู่กัน

สองอัจฉริยะด้านจิตรกรรมเลือกพู่กันที่สะดุดตาก่อน แล้วเหวี่ยงแขนวาด

ทันใดนั้นรอยพู่กันก็ลอยค้างอยู่กลางอากาศและตรึงแน่นไม่เลือน

“นี่คือ tilt canvas ที่กูเกิลพัฒนาในปี 2016”

อ็องรี มาร์โซเริ่มอธิบาย

แต่ไม่ว่าพูดอะไร โกฮุน ชาชีฮยอน และบลานช์ ฟาฟร์ก็กำลังเพลิดเพลินกับสถานการณ์ที่แค่ขยับมือ ภาพก็ปรากฏขึ้นตามนั้น

โกฮุนเลือกสีเหลืองแล้วเริ่มวาดกลีบดอกทานตะวันกลางอากาศ จากนั้นก็พบว่าถ้า “จุ่ม” พู่กันให้ลึกเข้าไป สามารถสร้างมิติความนูนได้ จนดีใจขึ้นมา

“อันนี้ต้องวาดด้านหลังด้วยนะ”

ถ้าวาดแบบเดิมบนแคนวาส ก็จะสื่อสารด้านข้าง ด้านหลัง บนล่างไม่ได้เลย

เพราะมุมมองสามารถชมภาพได้รอบทิศ พื้นที่ที่ต้องวาดจึงกว้างขึ้น และขณะเดียวกันสิ่งที่เคยเป็นไปไม่ได้ก็กลับวาดออกมาได้

“จริงด้วย”

ชาชีฮยอนรู้ว่าวิธีแตะพู่กันเบาๆ เพื่อทำใบไม้ใช้ไม่ได้ผลกับที่นี่ จึงลองจากซ้ายขวา บนล่าง หน้า-หลัง หลายทิศทาง

บลานช์ ฟาฟร์ก็ไล่เช็กฟังก์ชันที่ใช้สร้างพื้นผิวสัมผัสทีละอย่าง

อ็องรี มาร์โซมองดูเด็กๆ ที่กำลังแกว่งแขนอย่างงุ่มง่ามอยู่พร้อมใส่เฮดเซ็ต แล้วก็พูดต่อ

“วงการเสื้อผ้าหรือดีไซน์อุตสาหกรรมเอาเจ้านี่ไปใช้เป็นฐานแล้วต่อยอดทำงานจริงบ้างก็มี แต่สุดท้ายมันก็เกิดขึ้นในพื้นที่เสมือนเท่านั้น”

ในตลาดศิลปะแบบคลาสสิก งานไฟล์ไม่อาจนำไปขายได้

แม้ใช้จัดแสดงได้สบาย แต่ผลงาน tilt ที่คัดลอกไฟล์เหมือนกันได้ไม่จำกัด ก็ไม่ใช่ของที่ดึงดูดนักสะสม

แม้จะปลดปล่อยให้เป็นอิสระจากพื้นราบได้ แต่ก็ถูกผูกมัดไว้กับความไม่จริงไปพร้อมกัน

อ็องรี มาร์โซไม่อาจพอใจกับสิ่งนั้น

“นี่คือภาพเหมือนตนเองที่ฉันวาด”

อ็องรี มาร์โซโชว์ภาพเหมือนตนเองที่วาดด้วย ‘tilt’ ให้เด็กทั้งสามดู

เด็กๆ สะดุ้งนิดๆ เมื่ออ็องรี มาร์โซปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างฉับพลัน

แม้ไม่สมบูรณ์แบบ แต่ก็สมจริงราวกับอ็องรี มาร์โซหลุดเข้ามาในโลกเสมือนจริงจริงๆ

“คือสิ่งนี้เหรอครับ?”

โกฮุนถาม

ถ้าเป็นเทคโนโลยีแบบนี้ ก็พอเข้าใจได้ว่าทำไมถึงอยากปิดเป็นความลับ

“มันถูกทำให้เป็นโอเพ่นซอร์สในปี 2021 ตอนนี้ใครๆ ก็ใช้ได้อย่างเสรี”

อ็องรี มาร์โซเสริมว่า ถ้าไม่ถูกทำให้เป็นโอเพ่นซอร์ส เขาคงซื้อเทคโนโลยีนั้นมาแล้ว

“แต่ว่าทำไมต้องปิดไว้ล่ะครับ?”

“เพราะนี่ไม่ใช่จุดจบไง”

อ็องรี มาร์โซบอกให้ถอดเฮดเซ็ต VR ออก

“นี่ก็เพื่อให้พวกเธอเห็นว่าจากนี้ไปฉันจะทำอะไร ขยับไปหน่อย”

เด็กๆ ที่ยังอกพองเพราะประสบการณ์ใหม่ก็รีบถอยหลบให้ทาง

อ็องรี มาร์โซส่งสัญญาณด้วยสายตา

พนักงานสองคนขยับเอาบางอย่างที่วางอยู่มุมห้องมายังกลางสตูดิโอ สิ่งนั้นคลุมด้วยผ้าขาวและสูงเกิน 2 เมตร

“เปิด”

พนักงานดึงผ้าออก แล้วดวงตาของโกฮุน ชาชีฮยอน และบลานช์ ฟาฟร์ก็แทบถลน

เพราะภาพเหมือนตนเองของอ็องรี มาร์โซที่เพิ่งเห็นผ่านอุปกรณ์โลกเสมือน ปรากฏอยู่ตรงหน้าในโลกความจริง

ภาพประหลาดราวกับมีอ็องรี มาร์โซอีกคนยืนอยู่บนแท่น ทำให้โกฮุนตั้งสติไม่อยู่

“มันยังไงกันแน่ครับ?”

“ฮึม”

“ทำได้ยังไงกัน?”

โกฮุนคว้าเสื้อของอ็องรี มาร์โซแล้วเขย่า

“ฉันพิมพ์ออกมาตรงๆ จากที่วาดด้วย tilt canvas นั่นแหละ”

“เครื่องพิมพ์สามมิติ?”

อ็องรี มาร์โซขมวดคิ้วกับคำของชาชีฮยอน

“ไม่ใช่เครื่องพิมพ์สามมิติธรรมดา สี สัมผัส ทุกอย่างถ่ายทอดได้หมด”

โกฮุนกับบลานช์เดินเข้าไปใกล้ภาพเหมือนตนเองของอ็องรี มาร์โซ

จะเรียกว่าภาพเหมือนตนเองดี หรือเรียกว่ารูปเหมือนตนเองแบบลอยตัวดี ก็ไม่แน่ใจ ผลงานนั้นมีชื่อว่า อ็องรี มาร์โซ 001

แม้มันจะไม่สมจริงเทียบเท่าอัญมณีของมาร์โซที่เขาแกะสลักและลงสีเองกับมือ แต่ อ็องรี มาร์โซ 001 ซึ่งถ่ายทอดเทคนิคเชิงจิตรกรรมออกมาเต็มเปี่ยม ก็ทำให้ถึงกับตะลึงงัน

โกฮุนนึกถึงคำที่เขาเคยพูดว่า “โลกที่แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิงกำลังจะมาถึง” แล้วก็พยักหน้า

“เอามา”

อ็องรี มาร์โซสั่งพนักงานให้หยิบอะไรบางอย่างมาอีก

“ยังมีอะไรอีกเหรอครับ?”

โกฮุนที่ยังตกใจถามขึ้น

“ตอนนี้มีแค่นี้ แต่ฉันเตรียมของบางอย่างให้ทันเปิดพิพิธภัณฑ์ศิลปะอยู่”

พนักงานยกกล่องแก้วที่บรรจุของเหลวสีฮาวายเอียนบลูมา

อ็องรี มาร์โซจุ่มพู่กันลงในของเหลวแล้วทาบลงบนแผ่นอะคริลิก

แล้วไม่นาน

พอแกะแผ่นอะคริลิกออก สีที่ทาไว้ก็แข็งตัวคงรูปเหมือนตอนทาลงไปไม่มีผิด

อ็องรี มาร์โซหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาด้วยมือ แล้วยื่นให้โกฮุนดู

เพียงอุณหภูมิร่างกาย สีฮาวายเอียนบลูก็ค่อยๆ ละลาย

“แม้ยังมีจุดให้ปรับปรุง แต่วันที่จะทลายเส้นแบ่งระหว่างจิตรกรรมกับประติมากรรมก็ใกล้เข้ามาแล้ว”

โกฮุนหัวใจเต้นแรงกับภาพน่าตะลึงที่อ็องรี มาร์โซเพิ่งโชว์ให้เห็น

เขารับพู่กันมาจุ่มสีใหม่ แล้วปาดลงบนแผ่นอะคริลิก

สำหรับโกฮุนที่ชอบลงสีทับซ้อนเพื่อเล่นกับผิวสัมผัสและมิติของปริมาตร สิ่งนี้ยิ่งน่าประทับใจเป็นพิเศษ

“ต่อไปงานจิตรกรรมจะไม่ถูกจำกัดอยู่แค่บนแคนวาสอีกแล้ว เธอทำให้ทานตะวันผลิบานได้ด้วยมือของตัวเอง ถ้าอยากได้ก็จะเป็นทุ่งทานตะวัน หรือจะเป็นทุ่งข้าวสาลีก็ได้”

“……”

“มาอยู่ปารีสเถอะ”

อ็องรีเผยความตั้งใจจริง

โปรเจกต์ ‘พลิกโลก’ ที่เริ่มต้นขึ้นนั้น เกิดจากความหวังว่าสักวันหนึ่ง “การวาด” จะกลายเป็น “การสร้างสิ่งที่เป็นรูปธรรม” ได้จริง

อ็องรี มาร์โซอยากให้โกฮุนใช้วัสดุชนิดใหม่เพื่อค้นหาจุดที่ต้องปรับปรุงและวิธีใช้งาน

เขาอยากรู้ว่าในโลกที่ตนเปิดประตูเอาไว้ โกฮุนจะสร้างสรรค์ผลงานแบบไหน

จิตรกรรมที่เคยปลดแอกจากสีและรูปทรงในศตวรรษที่ 20 กำลังจะเผชิญการปฏิวัติครั้งใหม่อีกครั้ง

เขาคิดว่า ศิลปินที่ย่อยของใหม่ได้ดีอย่างตัวเขาและโกฮุนจะยืนอยู่ที่ศูนย์กลางของการเปลี่ยนแปลงนั้น

“ตกลงครับ”

โกฮุนตอบ

ไม่มีเหตุผลให้ลังเล