"แค่นี้ก็ถูกจับได้แล้วเหรอ!?"

โจวหานจิ้นไม่คิดเลยว่าตัวตนของเขาจะถูกเปิดเผย ไม่ใช่เพราะเสียงร้อง แต่เป็นเพราะรองเท้าคู่หนึ่ง

ดูเหมือนว่าในรอบการแข่งขันถัดไป เขาจำเป็นต้องชนะอย่างขาดลอย เพราะตอนนี้ทุกคนรู้แล้วว่าโจวหานจิ้นก็คือเจ้าชายกบ ถ้าแพ้ย่อยยับขึ้นมา คงอายจนแทบไม่กล้าเงยหน้าแน่ แบบนี้ก็เท่ากับเปิดหน้ากากโดยปริยายเลย!

แต่ก็ช่างเถอะ

การแข่งขันของทีมแดงเพิ่งจบลง

การแข่งขันของทีมสีน้ำเงินจะกินเวลามากกว่าหนึ่งเดือน ที่ต้องอัดรายการมีทั้งหมดห้าตอน โดยนักร้องแต่ละคนจะแสดงสองเพลงในแต่ละตอน ในช่วงเวลานี้ ทีมแดงไม่ต้องเข้าร่วมแข่งขัน ไม่ว่าจะเป็นหลินจือไป๋หรือโจวหานจิ้นต่างก็สามารถพักผ่อนได้สบายใจ

ตอนนี้

เดือนมิถุนายนได้มาถึงแล้ว

หลินจือไป๋ได้รับแจ้งว่า

การแข่งขันระหว่างทีมแดงและทีมสีน้ำเงินจะเริ่มต้นอย่างเป็นทางการในช่วงกลางเดือนกรกฎาคม

และช่วงต้นเดือนกรกฎาคม หลินจือไป๋ก็จะได้หยุดพักผ่อนในช่วงปิดเทอมฤดูร้อนของปีสาม

เมื่อพิจารณาถึงปีสี่ที่แทบไม่มีอะไรต้องทำ หลินจือไป๋รู้สึกว่าชีวิตในมหาวิทยาลัยของเขาใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว

ดังนั้นในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา หลินจือไป๋ตั้งใจเรียนอย่างเคร่งครัด ไม่โดดเรียนแม้แต่คาบเดียว

เอาล่ะ...

ส่วนหนึ่งก็เพราะหลินจือไป๋มีงานเยอะ จึงโดดเรียนบ่อย ทำให้ช่วงปลายเทอมเขาต้องกังวลเรื่องเก็บหน่วยกิตเล็กน้อย

โชคดีที่มหาวิทยาลัยให้สิทธิพิเศษกับ “พ่อเพลงน้อย” อย่างเขา เช่นการใช้ใบประกาศต่าง ๆ เพิ่มหน่วยกิตได้ และเกียรติยศที่เขาได้รับในฐานะไป๋ตี้ก็ช่วยให้เขาสะสมหน่วยกิตได้เช่นกัน

ยิ่งไปกว่านั้น...

แม้ว่าหลินจือไป๋จะโดดเรียนบ่อย แต่คะแนนสอบของเขาก็ยอดเยี่ยมเสมอ และเขาก็สนิทกับอธิการบดีมหาวิทยาลัยด้วย ดังนั้นจึงไม่มีปัญหาอะไรมากนัก

ที่วิทยาลัยศิลปะก็เป็นแบบนี้

นักศึกษาที่แม้จะยังเรียนอยู่แต่กลายเป็นคนดังแล้ว มักจะได้รับสิทธิพิเศษในระดับหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเป็นไป๋ตี้

หลังเลิกเรียนในแต่ละวัน

หลินจือไป๋ก็จะกลับไปอยู่กับพ่อแม่ที่บ้านพักริมทะเลสาบตงหูอย่างว่าง่าย เพราะหลังรายการ 《หน้ากากนักร้อง》 จบ เขาต้องเดินทางไปฉีโจว

ช่วงนี้แม่ของเขาบ่นเรื่องนี้บ่อย เพราะคิดถึงลูกชาย

หลินจือไป๋ได้แต่หัวเราะพลางปลอบแม่ว่า "ผมไม่ได้ออกเดินทางตอนนี้เลย ยังเหลืออีกตั้งเดือนสองเดือน พอถึงไปฉีโจว ผมก็กลับมาหาแม่ได้ทุกเมื่อ ไม่ใช่ว่าคุณปู่เพิ่งมอบเครื่องบินให้ผมหรอกเหรอ"

"ใครจะไปรู้ว่าแกจะกลับบ้านบ่อยแค่ไหน"

แม่เขาบ่นพลางพูดว่า "เมื่อไม่กี่ปีก่อนแม่ไปขอเครื่องรางปกป้องตัวให้แก พอแกออกเดินทางอย่าลืมเอาไปด้วยนะ เป็นเครื่องรางที่ผ่านการปลุกเสกจากอาจารย์ใหญ่แล้ว"

"แม่ครับ นี่มันความเชื่อแบบงมงาย"

"ใครว่างมงายล่ะ เครื่องรางนี่ศักดิ์สิทธิ์นะ ไม่อย่างนั้นแผลของแกจะหายเร็วขนาดนี้ได้ยังไง"

"เพราะเฟยหงเป็นคนรักษาต่างหาก"

หลินจือไป๋คิดในใจ แต่ก็ไม่ได้พูดออกมา ได้แต่พยักหน้ารับคำแม่ เพราะแม่ของเขาเคยไปขอเครื่องรางอันนี้ให้จริง ๆ

"รีบไปหาออกมาซะ ตอนนี้ยังไม่เห็นแกพกมันเลย"

"ครับ ๆ"

หลินจือไป๋ไม่อาจปฏิเสธแม่ได้ จึงกลับเข้าห้องไปพลิกหาในตู้เสื้อผ้า สุดท้ายก็เจอเครื่องรางซ่อนอยู่ใต้เสื้อไหมพรมตัวหนึ่ง

เมื่อหยิบเครื่องรางขึ้นมา หลินจือไป๋ไม่ได้เดินออกไปทันที แต่กลับยืนนิ่งมองเสื้อไหมพรมตัวนั้นด้วยความรู้สึกหวนคิดถึง

เสื้อตัวนี้ขนาดเล็กมาก

ตอนนี้หลินจือไป๋ใส่ไม่ได้แล้ว เพราะขนาดไม่พอดี แต่เขาเก็บมันไว้มาตลอด และทุกปีก็จะหยิบออกมาซักหนึ่งครั้ง

เพราะเสื้อตัวนี้แม่ของเขาถักให้ด้วยมือ

ถึงแม้ว่าแม่เขาจะถักเสื้อไหมพรมได้ไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่ก็เถอะ...

แม้ว่าแม่ของเขาจะพูดถึงเรื่องนี้อยู่บ่อยครั้ง

แม้จะยังไม่ได้เดินทางไปฉีโจว และการแข่งขัน 《หน้ากากนักร้อง》 ก็ยังไม่จบลง แต่หลินจือไป๋ก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศของการจากลาล่วงหน้า

สุ่มกาชาสักรอบดีกว่า

ยังไงก็มีชื่อเสียงสะสมไว้เยอะแล้ว อีกอย่างเขาควรจะทิ้งผลงานบางอย่างไว้ที่ฉินโจวด้วย

เมื่อคิดได้แบบนี้ หลินจือไป๋จึงเรียกใช้งานระบบและเริ่มสุ่มกาชาแบบต่อเนื่องทันที

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังไม่หยุด

"ยินดีด้วย! โฮสต์ได้รับรายการวาไรตี้โชว์ 《ก้าวไปอย่างมีความสุข》"

ไม่ค่อยมีความหมายเท่าไหร่เลย เป็นแค่รายการแข่งขันวิบากทางน้ำธรรมดา ๆ หลินจือไป๋รู้สึกว่าอะไรแบบนี้ไม่ดึงดูดใจเขาแล้ว ตอนนี้มาตรฐานของเขาสูงขึ้นมาก รายการนี้เดี๋ยวให้เจียงเฉิงจัดการแทนก็แล้วกัน

"ยินดีด้วย! โฮสต์ได้รับบทละครโทรทัศน์ 《เซียนกระบี่พิชิตมาร》"

อันนี้หลินจือไป๋ค่อนข้างพอใจ เพราะเป็นบทละครที่พิสูจน์ความสำเร็จมาแล้วในโลกก่อน หากนำมาสร้างในโลกนี้น่าจะทำกำไรให้บริษัทได้มหาศาล!

"ยินดีด้วย! โฮสต์ได้รับเพลง 《บทเพลงยามราตรี》"

คราวนี้หลินจือไป๋ถึงกับตาลุกวาว เพราะมันคือผลงานชิ้นเอกของโจวเจี๋ยหลุน!

สุดยอดมาก!

โดยปกติ บทเพลงยามราตรี (Nocturne) ในโลกก่อนหมายถึงแนวดนตรีเปียโนที่ริเริ่มโดยนักแต่งเพลงชาวไอริชชื่อฟีลด์ ในโลกนี้เองก็มีแนวดนตรีประเภทเดียวกันนี้อยู่เช่นกัน ถึงแม้เพลงของโจวเจี๋ยหลุนจะได้รับแรงบันดาลใจจากแนวของโชแปงก็ตาม

แต่ไม่เป็นไร!

สุ่มต่อเลย!

"ยินดีด้วย! โฮสต์ได้รับเพลง 《เลียนเสียงแมว》"

หลินจือไป๋ถึงกับเอามือกุมขมับ เพลงแบบนี้ที่เป็นแค่เพลงฮิตสั้น ๆ เขาคงปล่อยออกมาไม่ได้ เพราะไม่เข้ากับภาพลักษณ์ของตัวเองเลย เท่ากับว่าเสียชื่อเสียงไปเปล่า ๆ เอาใหม่!

"ยินดีด้วย! โฮสต์ได้รับมังงะ 《วันพีซ》"

อาจเป็นเพราะผลการสุ่มครั้งก่อนไม่ดีนัก คราวนี้หลินจือไป๋ถึงกับได้มังงะระดับตำนานที่เคยสร้างปรากฏการณ์ระดับโลกมาในโลกก่อน!

นี่แหละคือการสุ่มกาชาที่แท้จริง!

แต่ปัญหาคือเขาวาดภาพไม่เก่ง ต่อให้ได้วันพีซมาก็วาดออกมาไม่ได้อยู่ดี หรือว่าเขาควรลองอัปเกรดทักษะการวาดภาพดูสักรอบ?

เพราะครั้งที่แล้วเขาทุ่มแต้มทั้งหมดไปกับการอัปเกรดทักษะการเขียนพู่กันจีน จนถึงตอนนี้เขาก็สะสมแต้มทักษะมาได้อีก 12 แต้มแล้ว โดยเฉพาะตอนที่ปู่ให้เครื่องบิน ระบบถึงกับให้รางวัลมา 8 แต้มในคราวเดียว!

ยังไม่ต้องรีบคิดเรื่องมังงะ

ลองดูว่าผลการสุ่มครั้งต่อ ๆ ไปจะได้อะไรบ้างก่อน

คราวนี้หลินจือไป๋เล่นใหญ่ สุ่มกาชารวดเดียว 29 ครั้ง!

นี่เป็นครั้งแรกที่หลินจือไป๋ลงทุนขนาดนี้ 29 ครั้งรวด ใช้ชื่อเสียงสะสมไปจำนวนมหาศาล แต่ก็แลกมากับผลงานคุณภาพดีหลายชิ้น

"อันนี้ดีมาก"

"อันนี้มันขยะชัด ๆ!"

"อันนี้ในโลกก่อนกระแสตอบรับแย่มาก"

"อันนี้คำวิจารณ์ดี แต่ความนิยมไม่ค่อยสูงเท่าไหร่?"

"อืม?"

"เพลงนี้เอาไว้ใช้ในรอบต่อไปของการแข่งขันได้"

"แล้วก็เพลงนี้ด้วย"

หลินจือไป๋ค่อย ๆ ตรวจสอบผลงานที่ได้มา ส่วนใหญ่เขาพอใจกับผลลัพธ์ มีรางวัลเป็นเพลงหลายชิ้น ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการแข่งขัน 《หน้ากากนักร้อง》 ในรอบถัดไปได้ทันที

“สุ่มครั้งสุดท้าย!”

เพราะอาการย้ำคิดย้ำทำเริ่มทำงาน การสุ่มไปแล้ว 29 ครั้งโดยไม่ครบ 30 ครั้งทำให้หลินจือไป๋รู้สึกไม่สบายตัว

ติ๊งต๊อง!

ครั้งที่ 30 มาแล้ว!

"ยินดีด้วย! โฮสต์ได้รับรางวัลพิเศษที่ซ่อนอยู่: แต้มทักษะคูณสองและระบบได้ใช้ให้โดยอัตโนมัติ!"

หลินจือไป๋ยังไม่ทันตั้งตัว แม้แต่จะเข้าใจความหมายของรางวัลนี้ เสียงระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง:

"ยินดีด้วย! แต้มทักษะของโฮสต์เพิ่มจาก 12 แต้ม เป็น 24 แต้ม!"

อะไรนะ!?

หลินจือไป๋เพิ่งเข้าใจถึงสิ่งที่เกิดขึ้น เขารู้สึกทั้งตื่นเต้นและหงุดหงิดไปพร้อมกัน!

ครั้งที่ 30 นี่มันรางวัลที่สุดยอดมาก! แต้มทักษะที่เขาอุตส่าห์เก็บสะสมอย่างยากลำบาก กลับเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าในพริบตา!

หลินจือไป๋เคยสุ่มกาชาบ่อย ๆ แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ได้เจอรางวัลลับแบบนี้!

สิ่งที่ทำให้เขาตื่นเต้นคือ การที่แต้มทักษะเพิ่มขึ้นแบบนี้ เหมือนกับว่าเขาได้ "ขโมย" ของระบบมาฟรี ๆ!

แต่สิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดคือ ถ้าเขาไม่รีบใช้แต้มทั้งหมดไปก่อนหน้านี้ แล้วมาใช้ตอนที่แต้มทักษะคูณสองแบบนี้ เขาน่าจะมีแต้มเพียงพอที่จะอัปเกรดทักษะทุกอย่างได้แบบเต็มที่!

หรือว่านี่คือโชคชะตา?

หลินจือไป๋ถอนหายใจ และเรียกข้อมูลส่วนตัวขึ้นมาดู

【การร้องเพลง: 80】

【เปียโน: 60】

【การวาดภาพ: 56】

【กีตาร์: 50】

【การเขียนพู่กัน: สมบูรณ์แบบ】

หลินจือไป๋สะดุดตากับหมวด "การวาดภาพ" ที่แต้มขึ้นมาเป็น 56 เขาอดสงสัยไม่ได้ และเรียกให้เฟยหงออกมาช่วยอธิบาย

"ก่อนหน้านี้การวาดภาพเหมือนจะอยู่ที่ 36 แต้มไม่ใช่เหรอ?"

เสียงของเฟยหงดังขึ้นที่ข้างหูเขา:

"เพราะทักษะการเขียนพู่กันของโฮสต์พัฒนาอย่างต่อเนื่องและการเขียนพู่กันกับการวาดภาพต่างก็ใช้ทักษะการควบคุมพู่กันเหมือนกัน ดังนั้นการวาดภาพของโฮสต์จึงได้รับการพัฒนาไปด้วย"

"โอ้โห! แบบนี้นี่เอง!"

หลินจือไป๋ดีใจจนแทบจะหัวเราะออกมา

"เพิ่มแต้มเลย!"

เฟยหงถาม: "จะเพิ่มที่หมวดไหน?"

หลินจือไป๋นิ่งคิด เขาก็ยังลังเลอยู่เหมือนกันว่าจะเลือกหมวดไหนดี

หมวดการเขียนพู่กันจีนนั้นสมบูรณ์แบบแล้ว ตัดออกไปได้เลย ส่วนการร้องเพลงแม้จะยังเพิ่มได้ แต่เขาเองก็ถึงระดับราชาเพลงไปแล้ว

หากเพิ่มการร้องเพลงเข้าไปอีก ในรายการ 《หน้ากากนักร้อง》 ก็ไม่จำเป็นต้องแข่งแล้ว เขาสามารถชนะแบบไร้เทียมทานได้เลย!

"ช่างเถอะ"

"การร้องเพลงไว้ก่อน ให้มันมีลุ้นหน่อยดีกว่า"

เพราะยังไงทีมสีแดงก็เป็นเพื่อนของเขา การเล่นเกมกับเพื่อนแบบเปิดโปรสุดตัวมันก็ดูจะไม่ค่อยน่ารักเท่าไหร่ แค่เปิดโปรเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็พอ

ส่วนหมวดการวาดภาพเขาคิดว่าควรพิจารณา เพราะเพิ่งได้มังงะ 《วันพีซ》 มา ซึ่งมังงะเรื่องนี้แม้จะไม่ได้ใช้ฝีมือวาดที่ซับซ้อนมาก แต่ถ้าแต้มแค่ 36 แบบเก่าคงไม่ไหว

ตอนนี้แต้มทักษะเขาเพิ่มมาเป็น 24 แต้ม ถ้าเขาใส่แต้มทั้งหมดกับการวาดภาพจะเกิดอะไรขึ้น?

แต้มการวาดภาพของเขาจะพุ่งไปถึง 80!

นั่นหมายความว่า เขาจะเข้าสู่ระดับ "ปรมาจารย์ด้านการวาดภาพ" ซึ่งเพียงพอสำหรับการสร้างมังงะระดับตำนานอย่าง 《วันพีซ》 ได้แบบสบาย ๆ!

"งั้นก็ลุยเลย!"

อาจจะเป็นเพราะติดใจการเทหมดหน้าตัก หลินจือไป๋ตัดสินใจไม่เก็บแต้มไว้เผื่อฉุกเฉิน แต่กลับใส่ทั้งหมดไปที่การวาดภาพในครั้งเดียว!

ทันใดนั้นเอง

หลินจือไป๋รู้สึกถึงความชาเบา ๆ บริเวณข้อมือ เหมือนมีพลังงานบางอย่างกำลังไหลเวียนในร่างกาย

"ติ๊งต๊อง! ยินดีด้วย! ทักษะการวาดภาพของโฮสต์เพิ่มขึ้นเป็น 80!"

ณ วินาทีนั้น

ปรมาจารย์แห่งการวาดภาพได้ถือกำเนิดขึ้น!

สิ่งเดียวที่น่าเสียดายก็คือ รอบนี้เขาไม่ได้ปลดล็อกรางวัลพิเศษเช่น "การสืบทอดทักษะของเทพแห่งอักษร" หรือ "เปลี่ยนเสียง" ที่เคยได้มาก่อนหน้านี้

"น่าเสียดายนิดหน่อยแฮะ"

หลินจือไป๋รู้สึกเสียดายเล็กน้อย เพราะการได้รางวัลพิเศษเป็นหนึ่งในเหตุผลที่เขาเลือกจะเทแต้มทั้งหมดลงไป

อย่างไรก็ตาม เมื่อคิดถึงเรื่อง "แต้มทักษะคูณสอง" ที่ได้มา เขาก็ยิ้มออกมาทันที มันก็มากพอที่จะเรียกได้ว่าเขาเป็น "เทพแห่งโชค" แล้ว!

"งั้นก็เริ่มวาดมังงะเลยดีกว่า!"

ช่วงนี้การตั้งใจเรียนในมหาวิทยาลัยก็ทำให้เขาเริ่มรู้สึกเบื่อ แถมการแข่งขัน 《หน้ากากนักร้อง》 รอบศึกแดงน้ำเงินยังต้องรออีกพักใหญ่

หลินจือไป๋เลยตัดสินใจว่า ช่วงเวลานี้เหมาะที่จะใช้สร้างมังงะ 《วันพีซ》 ให้เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา

"ถ้าในอนาคตทักษะการวาดภาพของฉันถึงขั้นสมบูรณ์แบบจริง ๆ ฉันคงจะได้เป็น ‘ปรมาจารย์ทั้งด้านอักษรและศิลปะ’ อย่างแท้จริงสินะ?"

ความคิดนี้ทำให้หลินจือไป๋รู้สึกกระตือรือร้น เขาจึงรีบสั่งซื้ออุปกรณ์วาดภาพผ่านทางออนไลน์ทันที

"ทักษะการวาดภาพนี่มันสุดยอดจริง ๆ!"

ตอนนี้หลินจือไป๋รู้สึกได้ว่าทักษะการวาดภาพของเขามีความรอบด้านมาก

สีน้ำมัน

ภาพวาดสีน้ำ

ภาพวาดหมึกจีน

มังงะ

ไม่ว่าจะเป็นศิลปะแบบไหน เขาก็สามารถทำได้ในระดับปรมาจารย์!

ที่เขาเลือกเริ่มจากมังงะก็เพราะเพิ่งสุ่มได้ 《วันพีซ》 มา และอยากลองหาจังหวะและปรับความรู้สึกในการวาดดู

"อนาคตไม่ได้มีแค่มังงะ"

หลินจือไป๋ยังมีเป้าหมายที่จะสร้างผลงานภาพวาดน้ำหมึกจีนซึ่งได้รับความนิยมอย่างมากในวงการศิลปะของโลกใบนี้ เขาแอบคิดเล่น ๆ ว่า:

"หรือว่าสักวัน ฉันอาจจะวาด ‘ทัศนียภาพริมแม่น้ำยามเชงเม้ง’ ได้แบบสมบูรณ์แบบเลยก็ได้?"

คิดไปถึงจุดนั้น หลินจือไป๋ก็อดยิ้มไม่ได้ และรีบเตรียมตัวรออุปกรณ์วาดภาพที่เขาสั่งไว้

ในระหว่างนั้นเอง เขาก็หยิบกระดาษและดินสอขึ้นมา ลองวาดภาพเหมือนตัวเองแบบง่าย ๆ

ลายเส้น!

องค์ประกอบ!

ไหลลื่นอย่างเหลือเชื่อ!

เหมือนมีชีวิตขึ้นมาจริง ๆ!