ไม่รู้ว่าเหล้าที่ฉีโจวนี้เป็นเหล้าอะไร พอหลินจือไป๋ดื่มเข้าไปก็รู้สึกมึนหัวทันที แถมยังมีฤทธิ์ตามมาหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนมึนยิ่งกว่าเดิม

【ปริมาณเหล้าของเศรษฐีนี่ธรรมดาจริง ๆ นะ】

【ฮ่า ๆ ๆ หน้าแดงแล้วสิ ดื่มไปแค่กี่ถ้วยเอง】

【น่าจะไม่คุ้นเคยกับเหล้าของฉีโจว】

【เดี๋ยวก็เมาจริง ๆ หรอกนะ งานกวีไม่ใช่ที่สำหรับเล่นพิเรนทร์ตอนเมานะ】

【ไม่ใช่ทุกคนที่เมาแล้วจะเล่นพิเรนทร์หรอก】

【นี่คงเป็นจุดอ่อนเพียงอย่างเดียวที่โผล่มานับตั้งแต่ท่านมหาเศรษฐีเข้าร่วมถ่ายทำ “เดินทางสู่ลี่ซาน”】

【หมายความว่าเขาแทบไม่มีจุดอ่อนอื่นเลยงั้นเหรอ ถึงขั้นว่าปริมาณสุราต่ำยังถูกนับเป็นจุดอ่อน】

【ยังมีอีกอย่าง เช่น ฝีมือดีดกู่ฉินก็แค่พอใช้ (ขำ)】

【ดูสิ เขาจะหลับแล้วเหรอ】

ผู้ชมเบิกตากว้างทันที เห็นหลินจือไป๋ดื่มเสร็จแล้วก็ค้ำคางหลับตาเคลิ้ม

ส่วนเหล่าบัณฑิตรอบ ๆ กำลังคุยกันเพลิน ไม่ทันสังเกตว่าหลินจือไป๋แอบงีบ

จนกระทั่งผ่านไปครึ่งชั่วโมง หลินจือไป๋เกือบจะฟุบลงกับโต๊ะแล้ว ถึงมีคนสังเกตเห็นอาการผิดปกติและพากันหัวเราะขึ้นมา

“ท่านหลินคงจะคออ่อนอยู่ไม่น้อยนะ”

“ดื่มแค่สามถ้วยก็น็อกแล้ว”

“นี่คงเป็นครั้งแรกเลยกระมัง ที่มีคนหลับในงานกวี”

“หลับน่ะยังดีกว่าไหม ปีก่อนหน้านั้นมีคนเมาอาละวาดในงานด้วยซ้ำ”

“พูดถึงเรื่องมารยาทตอนเมา ท่านหลินชนะขาด”

“อืม ก็จริงนะ”

ทุกคนพูดหยอกกันอย่างเอ็นดู ไม่มีใครเข้าไปปลุกหลินจือไป๋

แต่พอหลินจือไป๋ได้ยินมีคนพูดถึงชื่อตนเอง จึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นสติแจ่มขึ้นมาหน่อย แล้วถามว่า

“เรียกผมเหรอ”

มีคนพูดทีเล่นทีจริงว่า “เมื่อครู่คุยกันว่าคุณดันเผลอหลับในงานกวี แบบนี้ต้องแสดงอะไรสักอย่าง เหมือนที่เซี่ยซินอี๋เคยแสดงให้ดูนะสิ”

แสดงเหรอ

หลินจือไป๋นิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้า ลุกเดินไปหากู่ฉินที่ยังไม่ถูกยกไป “งั้นผมจะบรรเลงเพลงให้ทุกท่านฟังสักเพลงละกัน”

“เขาแค่หยอกเล่นนะ”

หูเหว่ยหัวเราะ “แต่ในเมื่อท่านหลินมีอารมณ์จะบรรเลง พวกเราก็ยินดีล้างหูรอฟังอยู่แล้ว”

อย่างนั้นเองหรอกหรือ

หลินจือไป๋ไม่ได้ใส่ใจนัก คนก็เดินไปนั่งหน้ากู่ฉินแล้ว ในขณะเดียวกันก็เรียกระบบออกมาเงียบ ๆ แลกทักษะการบรรเลงระดับสูง

ติ๊ง

เฟยหง: 【ยินดีด้วยโฮสต์ ได้รับทักษะกู่ฉินระดับปรมาจารย์!】

ไม่ว่าในสาขาใด หากไปถึงระดับปรมาจารย์ก็ถือว่าอยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิด

พอมีเสียงระบบแจ้งเตือน ค่าความโด่งดังของหลินจือไป๋ก็ถูกหักไปถึงหนึ่งในห้าทันที

ที่จริงแล้วขอแค่หลินจือไป๋ไม่เอาค่าความโด่งดังไปใช้เรื่อยเปื่อย ด้วยค่าความโด่งดังที่เขามีอยู่ตอนนี้แทบจะใช้ไม่หมดอยู่แล้ว

การที่คราวนี้โดนหักทีเดียวถึงหนึ่งในห้า ก็แสดงให้เห็นว่า “ปรมาจารย์กู่ฉิน” นั้นล้ำค่าขนาดไหน

แต่หลินจือไป๋ก็คิดว่าคุ้ม

เพราะเขามองว่าการ “เล่นกู่ฉินเป็น” จะช่วยเพิ่มแต้มให้เส้นทางการเป็นซูเปอร์สตาร์ระดับทวีปได้อย่างหนักแน่น

“คุณหลินครับ วันนี้จะบรรเลงเพลงอะไรหรือ”

มีบัณฑิตถามขึ้นเมื่อเห็นหลินจือไป๋ยังไม่ลงมือดีด

หลินจือไป๋ที่กำลังซึมซับเทคนิคกู่ฉินและความรู้ในหัว ก็ยิ้มตอบ “ผมจะบรรเลงเพลงกู่ฉินที่ผมแต่งขึ้นเอง ชื่อว่า ‘ดอกบ๊วยสามแบบ’”

แต่งขึ้นเองหรือ

“ดอกบ๊วยสามแบบ” อย่างนั้นหรือ

เหล่าบัณฑิตในที่นั้นพอได้ยินก็เกิดความสนใจขึ้นมาทันที คิดว่าหลินจือไป๋คงรู้ตัวว่าด้านเทคนิคการดีดกู่ฉินนั้นคงสู้เซี่ยซินอี๋ไม่ได้ จึงตั้งใจใช้จุดเด่นเรื่อง “แต่งเพลงเอง” มาเรียกคะแนน

อย่างไรก็ตาม นี่เป็นความถนัดของหลินจือไป๋โดยแท้

อย่าลืมว่าตอนนี้หลินจือไป๋เองก็มีชื่อเสียงไม่น้อยในวงการดนตรีของฉีโจว

เขาเป็นปรมาจารย์ด้านท่วงทำนองเพลงจริง ๆ เมื่อกล้าพูดว่าแต่งเอง ก็ไม่น่าจะธรรมดา

แม้แต่เซี่ยซินอี๋เองก็จ้องมองหลินจือไป๋ด้วยความสงสัยว่าเขาจะประพันธ์เพลงกู่ฉินแบบไหนขึ้นมา

เพราะบัณฑิตในฉีโจวส่วนใหญ่ต่อให้เล่นกู่ฉินไม่เป็น ก็จะฟังออกหรือมีวิจารณญาณอยู่ในระดับหนึ่ง เพลงกู่ฉินที่แต่งแบบลวก ๆ คงไม่อาจผ่านมาตรฐานของผู้คนที่นี่

【โอ้โห】

【เขาจะเล่นกู่ฉินอีกแล้วหรือ】

【ใครบอกว่าท่านมหาเศรษฐีไม่ถนัดกู่ฉิน】

【นี่ไง กำลังจะบรรเลงให้ฟังเลย】

【ฝีมือจะเป็นไงนะ เห็นเขาว่าแค่ “พอเป็นบ้างนิดหน่อย”】

【คุณอาจสงสัยฝีมือกู่ฉินของท่านมหาเศรษฐี แต่อย่าสงสัยคุณภาพเพลงใหม่ของเขาเด็ดขาด】

【แน่นอนล่ะ!】

【อันดับเพลงใหม่ “ห้าลูกสอบผ่าน” มันล้อเล่นที่ไหน】

【ชื่อเพลงฟังดูสูงค่าเลยนะ ‘ดอกบ๊วยสามแบบ’】

ผู้ชมก็ตั้งตารอฟังเพลงใหม่นี้

แต่สิ่งที่ยิ่งทำให้คนดูสนใจมากขึ้น ก็คือหลินจือไป๋เริ่มลงมือบรรเลงแล้ว เพลงที่เขาว่ากันว่ามีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า “บ๊วยฮวาอิ๋น” ซึ่งถือเป็นหนึ่งในสิบเพลงกู่ฉินชื่อดังของจีนโบราณ

แน่นอน คำว่า “แต่งเอง” ก็พูดไปแบบอธิบายอะไรไม่ได้มาก

เล่ากันว่า “ดอกบ๊วยสามแบบ” เดิมทีเป็นเพลงขลุ่ยที่หวนอีในสมัยตงจิ้นประพันธ์ขึ้น ต่อมาได้รับการปรับปรุงโดยเหยียนซือกู่ในสมัยถังจนกลายเป็นเพลงสำหรับกู่ฉินที่เผยแพร่มาถึงปัจจุบัน เป็นหนึ่งในผลงานดนตรีจีนโบราณที่สะท้อนคุณธรรมสูงส่งของดอกบ๊วย ดอกไม้ที่ขาวบริสุทธิ์ กลิ่นหอมสดชื่น ท้าทายลมหนาว แฝงไว้ด้วยสุนทรียภาพของบัณฑิตในยุคโบราณ

แต่ในโลกบลูสตาร์ ไม่มียุคจิ้น ไม่มียุคถัง จึงไม่มีเพลงนี้อยู่

ขณะที่เสียงของฉินเจ็ดสาย แน่นสงบเรียบ ก็ไหลรินออกมาจากปลายนิ้วของหลินจือไป๋

แรกเริ่ม เมื่อได้ยินท่วงทำนองของเขา หลายคนก็ไม่ได้รู้สึกว่าน่าตื่นตะลึงอะไรมาก แค่รู้สึกว่าท่วงทำนองไพเราะฟังสบาย ทำให้จิตใจสงบอย่างประหลาด

เอาเถอะ

เพราะ “ดอกบ๊วยสามแบบ” นั้น เคยมีคนขนานนามในโลกก่อนว่า “ยาบำรุงไตอิเล็กทรอนิกส์” ว่ากันว่าใครฟังระหว่างเจ็ดโมงถึงสิบเอ็ดโมงเช้า จะช่วยบำรุงเส้นลมปราณไตได้ ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มลือกัน แต่คนที่ไตอ่อนแอก็อยากลองฟังกัน

หลินจือไป๋เองก็คาดเดา

ประมาณว่าฟังเพลงนี้แล้วจิตใจสงบนิ่งถึงขั้นอยากจะนั่งสมาธิเลยทีเดียวกระมัง

แต่แล้ว

พอได้ฟังไปพักหนึ่ง สายตาของบรรดาบัณฑิตที่นั่งอยู่ตรงนั้นก็เริ่มแปลกไปขึ้นเรื่อย ๆ

เพราะในบรรดาคนที่อยู่ในสถานที่นี้ ก็มีไม่น้อยที่เป็นผู้เชี่ยวชาญกู่ฉินอยู่แล้ว อย่างที่เขาพูดกันว่า “มืออาชีพย่อมดูออกในพริบตา”

คนที่เข้าใจดีจึงมองออก ฟังออก ว่าวิธีการบรรเลงของหลินจือไป๋ถึงขั้นชำนาญสุดล้ำ ทำได้อย่างเป็นธรรมชาติ

เช่น ในช่วงหนึ่งที่เป็นการบรรเลงเสียงเปิดแบบ “ซ่านอิน” จะเห็นว่าหลินจือไป๋ใช้มือขวาดีดสายโดยไม่ใช้มือซ้ายกด เสียงที่ได้จากสายเปล่าจึงกึกก้องกังวานเหมือนผืนแผ่นดิน เสียงต่ำลึกทรงพลัง ให้ความรู้สึกเกรียงไกรยิ่ง

น่าอัศจรรย์จนพูดไม่ออก

จากนั้นเมื่อมือซ้ายของหลินจือไป๋สัมผัสลงบนสายเบา ๆ เสียงก็เปลี่ยนเป็น “ฝ่านอิน” ที่สมบูรณ์แบบ ราวกับท้องนภาอันสูงสงบ เสียงฟังเบาสบายบริสุทธิ์ ผ่อนคลายและชวนเคลิ้ม

แล้วยิ่งเมื่อเพลงดำเนินมาถึงช่วงเร้าใจ

ความเร็วในการดีดสายของหลินจือไป๋ก็ยิ่งสูงขึ้น

โดยเฉพาะมือซ้ายที่พลิ้วไหวเหมือนงู ใช้เทคนิคกดสายและเลื่อนสายหลากหลายรูปแบบ

เพราะเทคนิคที่หลากหลาย เสียงฉินที่ได้จึงคล้ายกับการขับร้องขยายอารมณ์อย่างละเอียดอ่อน ฟังแล้วสะกดใจ

ครู่หนึ่ง

ผู้คนรอบข้างเหมือนถูกพาไปอยู่ท่ามกลางต้นบ๊วยในฤดูแรกของเหมันตฤดู ที่ฟ้าครึ้มมีหมอกเย็นปกคลุม

เงาต้นบ๊วยชวนให้เห็นราง ๆ ดอกบ๊วยบานให้สัมผัสอยู่ลึก ๆ ท่วงทำนองบางช่วงราบเรียบนุ่มนวล บางช่วงก็ลอยล่องขึ้นลง เหมือนน้ำตกในหุบเขาที่กระเซ็นกระสาย หรือคล้ายเสียงกระดิ่งทองเวลาสายลมพัดผ่าน

กล่าวได้ว่ามีจังหวะสลับเปลี่ยนขึ้นลง

และด้วยการเปรียบเทียบความเคลื่อนไหวกับความสงบนี้ คนฟังเหมือนจะได้เห็นความสวยสง่าในความแข็งแกร่งของดอกบ๊วยยามหนาวเหน็บ อีกทั้งเหมือนจะได้กลิ่นหอมของดอกบ๊วยโชยมา

พอเพลงนี้หยุดลง ความเงียบก็ปกคลุมไปทั่วโรงเตี้ยนเทียนหราน

ทุกคนได้แต่นิ่งอึ้งมองหลินจือไป๋ ในแววตานอกจากความตกตะลึงแล้ว ยังแฝงแววประหลาดใจด้วย

ก็เมื่อกี้ หลินจือไป๋ยังพูดอยู่เลยว่า “พอเป็นกู่ฉินบ้างนิดหน่อย” ไม่ใช่หรือ

ทำเอาทุกคนปากกระตุก

ใครกันที่ดีดออกมาได้ถึงขั้นประหนึ่งหลอมรวมฟ้าดินและมนุษย์เป็นหนึ่ง แล้วยังบอกว่าเป็นแค่ “พอเป็นนิดหน่อย”

คิดว่าพวกเราไม่รู้เรื่องกู่ฉินหรือไง

คิดว่าพวกเราไม่เห็นความแพรวพราวของเทคนิคเขาหรือไง

คิดว่าเราไม่ฟังไม่รู้ว่าเสียงฉินนี้ลุ่มลึกขนาดไหนหรือไง

ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นเลย แม้แต่สองผู้ยิ่งใหญ่อย่างหูเหว่ยและสืออวิ๋นเองก็อ้าปากค้างไป

แน่นอน

ฝั่งผู้ชมในไลฟ์ก็ช็อกไม่แพ้กัน

เพียงแต่คนดูส่วนใหญ่ไม่ได้ตระหนักว่าเขาเก่งขนาดไหน

แค่มองเห็นสีหน้าเหล่าบัณฑิตที่นิ่งอึ้งไป ก็บอกได้ว่าหลินจือไป๋คงไม่ธรรมดา

แล้วยิ่งเพลงนี้ฟังดูไพเราะอย่างบอกไม่ถูก ทำคนฟังทั่วไปก็พลอยรู้สึก “ไม่เข้าใจลึกซึ้งแต่รับรู้ถึงความยิ่งใหญ่” ไปด้วย

เหมือนที่มีคนเคยกล่าวไว้ “ฉันฟังไม่ออกหรอก แต่ก็ทึ่งมาก”

【เล่นได้ดีมากนะ】

【ทำไมเทียนหรานจวีถึงเงียบกริบ】

【ฉันนึกว่าที่เขาบอกว่าเล่นกู่ฉินเป็นแค่ขั้นเริ่มต้น แต่ดูความชำนาญในการดีดแล้ว มือเขาเร็วมาก คล้ายผีเสื้อร่ายรำเลยนะ】

【ฉันว่ามันเหมือนงูมากกว่า】

【ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องกู่ฉิน ใครมีความรู้ช่วยบอกทีว่าเพลงนี้ระดับไหน เทคนิคของท่านมหาเศรษฐีเป็นไง】

【ขออนุญาตตอบในฐานะคนเรียนกู่ฉินนะ เพลงของเขาไพเราะมาก ส่วนระดับเทคนิคบรรเลงนั้น ฉันขอบอกว่าสามารถหลอมรวมฟ้าดินและมนุษย์เป็นหนึ่งเดียวได้เลย】

【ฟังดูอลังการมากไปหรือเปล่า】

【ที่ว่า ‘ฟ้าดินและมนุษย์รวมเป็นหนึ่ง’ ในทางวิชาชีพหมายถึงการใช้เสียงเปิด เสียงล่อง และเสียงกดเลื่อนสายได้อย่างสมบูรณ์แบบ】

【สรุปว่าท่านมหาเศรษฐีเป็นยอดฝีมือกู่ฉินสินะ】

ระหว่างที่ผู้ชมกำลังสงสัยกัน หูเหว่ยก็เอ่ยปากขึ้นพร้อมเสียงถอนหายใจอย่างกลั้นไม่อยู่ หันมองหลินจือไป๋ว่า

“ถ่อมตัวเกินไปก็คือหยิ่งในอีกแบบนะ”

พูดพลาง หูเหว่ยก็ยิ้มหัวเราะอย่างขำ “สหายหลิน คุณจะบอกว่าเล่นกู่ฉินแค่พอเป็นได้ยังไง นี่มันเหมือนล้อพวกเราเล่นแล้ว ถ้าเทคนิคคุณยังบอกว่าแค่ ‘พอเป็น’ คนที่อยู่ในนี้คงไม่มีใครกล้าบอกว่าตัวเองเป็นเลยนะ”

ฝั่งหนึ่ง

สืออวิ๋นที่เพิ่งดึงสติกลับมาจากเสียงฉินได้ไม่นานก็หันไปมองเงาร่างหนึ่งในกลุ่มคนแล้วถามว่า “ซินอี๋ถ้าให้เธอเทียบกับเขาดูล่ะ”

เซี่ยซินอี๋ยืนนิ่งมองหลินจือไป๋อยู่นาน ก่อนจะเอ่ยอย่างขมขื่น

“ฉันจะเอาตัวไปเปรียบกับปรมาจารย์กู่ฉินได้ยังไง”

ก่อนหน้านั้นมีคนบอกว่า เธอเป็นคนที่เล่นกู่ฉินเก่งที่สุดในกลุ่มบัณฑิตที่มาในวันนี้ แม้เซี่ยซินอี๋ไม่พูดอะไร แต่ในใจเธอก็แอบภูมิใจอยู่ไม่น้อย

ยอมรับว่าความสามารถด้านกวีของเธอคงสู้หลินจือไป๋ไม่ได้แน่

เขาเป็นคนที่มีพรสวรรค์สูงสุดเท่าที่เคยเจอมาในชีวิต

แต่เธอคิดว่าในด้านกู่ฉินนั้น เธอจะไม่แพ้ให้กับเขาเด็ดขาด

ยิ่งเมื่อตอนที่เธอยอมบรรเลงเพลงหนึ่งออกมาแม้จะไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่สุดท้ายก็แสดงอย่างสุดฝีมือ ก็เพราะอยากให้หลินจือไป๋ชื่นชม

เด็กน้อยไปหน่อยก็จริง

แต่ใคร ๆ ก็มักจะมีอารมณ์อยากโชว์ของในบางจังหวะ ไม่ใช่เพื่ออวดดีใส่ใคร แต่เพื่อดึงดูดความสนใจของใครสักคน

ไม่ใช่เพราะเธอหลงรักหลินจือไป๋หรอก ยังเกินไป

แค่มีความรู้สึกชอบเล็ก ๆ ซึ่งไม่น่าแปลกใจ ก็ชายคนนี้ทั้งรูปหล่อระดับทลายสวรรค์ ทั้งพรสวรรค์ทางกวีสูงส่งขนาดนั้น มีผู้หญิงคนไหนบ้างจะไม่รู้สึกใจสั่นเลย

หากไม่ใช่ด้วยเหตุนี้ เธอคงไม่หวังว่าจะได้รับความคิดเห็นจากเขาหลังแสดงเสร็จ

“อย่างน้อยที่สุด ในด้านกู่ฉิน เธอต้องยอมรับฝีมือฉันแน่ ๆ”

นั่นคือความคิดของเซี่ยซินอี๋ขณะนั้น แต่พอได้ยินเพลง “ดอกบ๊วยสามแบบ” ของหลินจือไป๋ เธอก็แทบปิดประตูตัวเอง กลายเป็นตัวตลกไปเลย

ฝีมือเธอเมื่อเทียบกับเขาแล้ว ต่างกันมากเกินไป

นี่เองที่ทำให้เธอขมขื่นใจอยู่ขณะนี้ เพราะรู้สึกเหมือนทุกความคิดที่ไม่เคยมีใครรู้ ยิ่งทำให้เธอเหมือนตัวตลกมากขึ้น

หลังเซี่ยซินอี๋พูดจบ

คนดูในไลฟ์ก็อึ้งกันไปเป็นแถบ

【ตายแล้ว!】

【ซินอี๋ว่าไงนะ】

【หลินจือไป๋เป็นปรมาจารย์กู่ฉินหรือ】

【ปรมาจารย์มันกลายเป็นของง่ายไปหมดแล้วหรือไงกันเนี่ย】

【ทำไมหลินจือไป๋ถึงขึ้นระดับปรมาจารย์ทางด้านวาดรูปได้แล้ว แล้วยังถึงขั้นปรมาจารย์กู่ฉินอีก】

【ดูเหมือนปรมาจารย์เป็นค่ามาตรฐานทั่วไปยังไงชอบกล】

【ในฉีโจว คนที่ได้ชื่อว่าเป็นปรมาจารย์ด้านวาดรูป มีแค่สิบกว่าคนเองนะ】

【ส่วนปรมาจารย์กู่ฉินก็คงประมาณนั้น แสดงว่าหลินจือไป๋อยู่บนยอดพีระมิดของวงการนี้ด้วยสินะ】

【ยอมสยบให้ท่านมหาเศรษฐีจริง ๆ】

ทุกคนในโลกบลูสตาร์รู้ดีว่า การจะเรียกใครว่าปรมาจารย์ นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย

ไม่ใช่เหมือนบางทีในโลกจีนที่มีพวก “ลายหมึกลงกระดาษ” กลายเป็น “ปรมาจารย์พู่กัน” พร่ำเพรื่อ

แต่ในบลูสตาร์นั้น ทุกคนที่ได้ยกให้เป็น “ปรมาจารย์” จะต้องมีฝีมือสูงส่งจนคนทั่วไปต้องแหงนมองเท่านั้น

และเซี่ยซินอี๋เองก็ใช่ว่าจะเป็นคนธรรมดา

เธอมีฝีมือกู่ฉินอยู่ในระดับมืออาชีพ เคยไปแข่งรายการระดับสูงและได้รางวัลมา

ถึงกับยอมรับว่าหลินจือไป๋เป็น “ปรมาจารย์” แบบนี้ หากไม่ใช่การยกยอชมเกินจริง ก็แสดงว่าหลินจือไป๋น่าจะเป็นปรมาจารย์ตัวจริง

นี่มันเกินจริงไปหรือเปล่า

อาจจะจริงก็ได้ จนทำให้เกิดคำถามมากมายว่ามีอะไรผิดปกติหรือเปล่า

ผู้ชมจำนวนมากในไลฟ์อดสงสัยไม่ได้ ถึงกับไปตั้งกระทู้ตามเวยซูและเว็บบอร์ดถามกันยกใหญ่

“มีใครดู ‘งานกวีกลางฤดูใบไม้ร่วง’ อยู่บ้างไหม”

“ช่วยบอกหน่อยว่า ฝีมือวาดรูปของหลินจือไป๋ถึงระดับปรมาจารย์จริงหรือเปล่า”

“แล้วเพลง ‘ดอกบ๊วยสามแบบ’ ที่เขาเล่นนี่ เป็นเทคนิคกู่ฉินระดับปรมาจารย์จริงไหม”

ช่วงนี้ในโลกออนไลน์

งานสุนทรพจน์กวีกลางฤดูใบไม้ร่วงได้รับความสนใจสูงมาก

เพราะงานนี้ถ่ายทอดสดไปทั่วฉีโจว ถือเป็นงานสำคัญอันดับหนึ่งของวงการวรรณกรรม

ยิ่งไปกว่านั้น งานในปีนี้มีแขกรับเชิญฮอตอย่างหลินจือไป๋จาก “เดินทางสู่ลี่ซาน” มีตากล้องจากรายการคอยถ่ายภาพออกอากาศอีก จึงทำให้งานกวีปีนี้ได้รับความสนใจมากกว่าปีก่อน ๆ แบบเทียบกันไม่ติด

ดังนั้น

ก็มี “คนจริง” ออกมาช่วยอธิบายอย่างรวดเร็ว

คนจริงที่ว่าคือ “หวังลี่ลี่” ปรมาจารย์กู่ฉินของฉีโจว มีการยืนยันตัวตนในเวยซูเรียบร้อย เขาโพสต์ว่า “เรื่องวาดรูปฉันไม่สันทัด มันคนละวงการกัน”

แล้วก็

หวังลี่ลี่ประเมินเรื่องกู่ฉินของหลินจือไป๋ว่า

“การบรรเลงกู่ฉินของคุณหลิน ฉันฟังแบบเต็ม ๆ ไปแล้ว ต้องบอกว่าพอเขาเล่น ‘ดอกบ๊วยสามแบบ’ ในไลฟ์จบ พวกคนในวงการกู่ฉินก็พูดถึงกันไม่หยุด เพลงนี้ไม่ธรรมดาเลย ไม่แพ้เพลงระดับคลาสสิกโบราณสมัยก่อน ฝีมือของคุณหลินถึงขั้นปรมาจารย์แน่นอน ไม่มีอะไรให้สงสัย ถ้าไม่ถึงระดับปรมาจารย์ จะไม่สามารถทำได้ตามที่เราเห็นในรายการเลย”

หลังจากนั้น

ก็มีคนในวงการวาดภาพของฉีโจวออกมาแสดงตัวด้วย

คนนี้ชื่อหลินหยวน แถมแซ่หลินเหมือนกัน เขาเองก็โพสต์ว่า

“ฉันได้เห็น ‘ภาพกุ้งหมึก’ ของหลินจือไป๋จากภาพที่เพื่อนส่งมาให้ แม้จะเป็นแค่รูปถ่าย ไม่ได้เห็นผลงานของจริงในที่นั้น แต่ก็ต้องบอกว่าผลงานนี้เป็นระดับปรมาจารย์จริง ๆ สืออวิ๋นเองก็อยู่ที่นั่นแล้วยืนยันไว้ด้วย จะมาสงสัยอะไรกันอีก บนโลกนี้มักจะมีอัจฉริยะที่ทำให้คนร่วมวงการสิ้นหวังโผล่ขึ้นมาเป็นครั้งคราว และหลินจือไป๋จากฉินโจว ก็คืออัจฉริยะผู้นั้นอย่างไม่ต้องสงสัย”

เสียงฮือฮาดังเป็นระลอก

เมื่อกระแสถูกจุดติด ก็มีทั้งบุคคลในวงการวาดภาพ วงการกู่ฉิน หรือแม้แต่นักเขียนพู่กัน ต่างร่วมแสดงความเห็นตาม ๆ กัน

ในนั้น

มีปรมาจารย์ด้านพู่กันของฉีโจวชื่อ “สือโม่” โพสต์ประโยคหนึ่งว่า

“ครั้งก่อนที่ฉันไปงานการกุศลของบลูสตาร์ ก็ได้เห็นกับตาตอนคุณหลินจือไป๋เขียน ‘หลานถิงซวี่’ พอดี ตอนนั้นฉันถึงกับตกตะลึงในความเยี่ยมยุทธ์ พอคุยกับเพื่อน ๆ ก็ลงความเห็นกันว่าทักษะการเขียนอักษรสิงซูของเขาถึงขั้นอันดับหนึ่งของโลกแล้ว แต่ไม่คาดคิดว่า อักษรขนาดมาตรฐานของเขาก็อาจจะทะยานสู่อันดับหนึ่งได้เช่นกัน แม้ในงานรายการจะมองเห็นได้ไม่ชัดมาก แต่คิดว่าคงมีสิทธิ์อยู่”

เมื่อตั้งกระทู้ถามกันเยอะ

เมื่อมีคนแชร์กันมากมาย

ก็แทบไม่มีความเห็นไหนขัดแย้งแล้ว

ทั้งคนในวงการและพวกเข้ามาเกาะกระแสต่างยืนยันว่า

หลินจือไป๋เป็นปรมาจารย์กู่ฉินและปรมาจารย์วาดภาพของจริง

ส่วนเรื่องการเขียนอักษรอันโด่งดังของเขา ไม่ต้องพูดถึงก็ไม่มีใครสงสัยอยู่แล้ว เพราะงานการกุศลครั้งก่อนทำให้เขาได้ฉายา “อันดับหนึ่งของโลกในอักษรสิงซู” แพร่กระจายไปทั่วทวีป

ฟึ่บ ๆ ๆ

เมื่อเหล่าผู้ยิ่งใหญ่ในหลายวงการโผล่มาแสดงตัวเช่นนี้ หน้าอันดับเทรนด์ฮอต ในเวยซูจึงร่วงทับกันเละเทะ สามอันดับแรกเป็นชื่อหลินจือไป๋ทั้งหมด

อันดับหนึ่ง: #หลินจือไป๋ปรมาจารย์วาดภาพ

อันดับสอง: #หลินจือไป๋ปรมาจารย์กู่ฉิน

อันดับสาม: #หลินจือไป๋ดอกบ๊วยสามแบบ

ไม่รู้ว่าคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่จะคิดว่านี่คือฉินโจวหรือเปล่า

เพราะอดีตที่ผ่านมา มีแค่ในฉินโจวเท่านั้นที่หลินจือไป๋จะเหมาอันดับความฮอตสามอันดับแรกได้

ไม่คิดเลยว่าไม่ทันไร ในฉีโจวเขาก็มีพลังพอจะขึ้นจนแทบจะเหมารวมอันดับต้น ๆ

ขณะเดียวกัน เมื่อกระแสในเน็ตตีกันชุลมุน ภายในโรงเตี้ยนเทียนหรานก็กลับมาสงบอีกครั้ง หลินจือไป๋ฟังคำยั่วล้อของหูเหว่ยก็ตอบยิ้ม ๆ ว่า

“ผมมันคนชอบถ่อมตัวน่ะ”

“คุณหลินครับ”

มีคนอดเย้าไม่ได้ว่า “คุณบอกว่าตัวเองถ่อมตัว แต่ดูตอนแต่งโคลงกับกลอนคู่สิ ไม่ถ่อมตัวสักนิดเลย วันนี้คุณด้นกลอนสดตอนด่านแรกที่ตงถิงว่า ‘แขกขึ้นเทียนหรานจวี แท้จริงคือแขกแห่งสรวงสวรรค์’ นี่หมายความว่าตัวเองเป็นเซียนอยู่บนสวรรค์หรือไง”

“ไม่กล้า ๆ”

หลินจือไป๋ยกมือคารวะในเชิงถ่อมตน คิดในใจว่าคราวนี้โชว์มามากพอแล้ว ควรจะลดกระแสลงบ้าง

เมื่อคิดดังนั้น

ต่อจากนั้นต่อให้ใครจะคุยอะไรกันก็ปล่อยให้คุยไป เขาก็ตั้งหน้าตั้งตากินขนมไหว้พระจันทร์ รสถั่วของที่นี่ก็อร่อยใช้ได้

พร้อมกันนั้นก็พยายามให้สติแจ่มใสขึ้นมา

เพราะเหล้าท้องถิ่นแรงมาก กลัวว่าจะเผลอทำขายหน้าขึ้นมา

ระบบโดยทั่วไปก็ค่อนข้างเชื่อถือได้ แต่กลับไม่มียาแก้เมาอะไรทำนองนั้น หรือไม่มีไอเทมเพิ่มคอเหล้า

หลินจือไป๋อดบ่นในใจไม่ได้

ระหว่างที่เขากำลังบ่นอยู่ หูเหว่ยก็มองไปนอกหน้าต่างแล้วพูดขึ้นว่า

“กลมแล้วนะ”

ทุกคนมองไปตามสายตาหูเหว่ย

หน้าต่างของโรงเตี้ยนเทียนหรานบานกว้าง แถมทำค่อนข้างเตี้ยตามสถาปัตยกรรมโบราณ พอเปิดหน้าต่างทุกบานออก ก็สามารถนั่งชมจันทร์ในห้องได้เลย ขณะนี้พระจันทร์ก็กลมตามที่หูเหว่ยบอก

“ทุกท่าน”

สืออวิ๋นยิ้มว่า “เมื่อมีหมู่มวลดอกไม้และดวงจันทร์เช่นนี้ ก็มักจะทำให้เกิดจิตคิดเขียนกวี ตามธรรมเนียมปีที่แล้ว เรามาแต่งคำประพันธ์กันคนละบทในหัวข้อเทศกาลไหว้พระจันทร์ดีไหม”

“บอกตรง ๆ”

มีบัณฑิตคนหนึ่งยิ้มเขิน “ผมเขียนเตรียมไว้ก่อนแล้วล่ะ ก็เผื่อไว้สำหรับช่วงเวลานี้”

บัณฑิตคนอื่นต่างก็หัวเราะขึ้น

ใครล่ะจะไม่เป็นแบบนั้น มีสักกี่คนที่แต่งสดจริง ๆ

ก็รู้กันอยู่แล้วว่าถ้ามางานกวีกลางฤดูใบไม้ร่วง ยังไงก็ต้องแต่งกวีกลอนหรือโคลงสักหนึ่งบทเกี่ยวกับเทศกาลไหว้พระจันทร์

แน่นอน ทุกคนจึงเตรียมตัวล่วงหน้า เพราะงานนี้มีถ่ายทอดสดทั่วฉีโจว

ถ้างานแต่งออกมาดี ก็เท่ากับได้อวดผลงานให้ชาวฉีโจวนับไม่ถ้วนได้เห็น

ส่วนหลินจือไป๋ถึงจะไม่รู้ธรรมเนียมนี้ของงานกวี แต่ก็ไม่แปลกใจนัก

เพราะนี่คืองานรวมตัวของบัณฑิต แถมเลือกจัดในวันไหว้พระจันทร์

ถ้าไม่มีการประชันกวีที่เกี่ยวข้องกับเทศกาลไหว้พระจันทร์ ก็เหมือนเสียเวลาให้เวลาและโอกาสหมดเปล่า

ทีมงานเหมือนรออยู่แล้ว

พอสืออวิ๋นเอ่ยปุ๊บ ก็เก็บขนมไหว้พระจันทร์ออกไปทันที แล้วเตรียมอุปกรณ์พู่กันหมึกกระดาษแทน

ทุกคนก็เริ่มเขียนลงพู่กันอย่างฮึกเหิม

บางคนทำท่าคิดมากก่อนจะลงมือเหมือนกะจะแต่งสด

ความจริงแล้วส่วนใหญ่เตรียมบทประพันธ์มาก่อนแล้ว แต่เสแสร้งทำว่าเพิ่งคิดออกตรงนั้นก็มีมนตร์ขลังไปอีกแบบ

หลินจือไป๋เองยังไม่รีบลงมือ

และก็ไม่ได้แกล้งทำว่าคิดอะไรอยู่

เพียงแค่ใช้เวลาขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง ว่าจะเขียนบทประพันธ์เกี่ยวกับไหว้พระจันทร์บทไหน

ตัวเลือกมันเยอะเกินไป ในอดีตจีนมีปรมาจารย์กวีเขียนไว้มากมาย

แต่...

ถ้าให้พูดถึงบทที่ดีที่สุด ก็ยังไงต้องเป็น “ท่วงทำนองธารา” ของซูสืออันลือลั่น

เรียกได้ว่าเป็นไม้ตายประจำเทศกาลไหว้พระจันทร์

พูดอีกอย่าง มันคือระเบิดนิวเคลียร์ของงานไหว้พระจันทร์

แล้วคราวนี้เราควรจะแง้มกลอนนี้ออกมาในโอกาสนี้ดีไหม

หลินจือไป๋ครุ่นคิดอยู่เกือบหนึ่งนาที ก็ตัดสินใจ เขาหยิบพู่กันจุ่มหมึก เขียนไปตามใจอย่างเป็นธรรมชาติด้วยลายอักษรสิงซูอันเป็นเอกลักษณ์

“วันไหว้พระจันทร์ ดื่มอย่างครึกครื้น เมาหนัก เขียนบทนี้ขึ้นมา เพื่อระลึกถึงฉินโจว”

ออกมาเถิด “ท่วงทำนองธารา”!