[แหล่งฟอกเงิน อังกฤษ ซอเธอบีส์]

[จับได้ว่ามูลนิธิผู้สนับสนุนซื้อผลงานของเดเมียน คาร์เตอร์ผ่านบริษัทนอมินี]

[ซอเธอบีส์ อังกฤษ กอบโกยดอกเบี้ยสูงสุด 300%]

[กฎหมายสินเชื่อผู้บริโภคของสหราชอาณาจักร ปล่อยให้เป็นแบบนี้ได้หรือ]

[ข้อสงสัยว่าเดเมียน คาร์เตอร์ เลี่ยงภาษี]

ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา อาร์แซน เลอบล็องและมอริส โชมส์เตรียมการอย่างรัดกุมเพื่อโค่นคาร์เทลที่ประกอบด้วยซอเธอบีส์ อังกฤษ, ไดมอน และเดเมียน คาร์เตอร์

พวกเขาใช้บทความที่คิมจีอูเขียนเป็นสัญญาณเปิดเกม ก่อนจะปล่อยข้อมูลใหม่ๆ ออกมาทีละลำดับอย่างต่อเนื่อง

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อมีประธานเชบาซง ซีมง แห่ง SNBA และภัณฑารักษ์มาร์คัส อัลเลนแห่งนิวเทตโมเดิร์นแกลเลอรีออกมาเป็นพยานด้วย

วงการศิลปะที่ช็อกไปแล้วรอบหนึ่งก็แทบตั้งสติไม่ทันกับข่าวที่ถาโถมต่อเนื่อง

“นี่มันเชี่ยอะไร จะให้เชื่อได้ไงวะ”

อเล็กซ์ วูดระเบิดอารมณ์ออกมา

ตอนแรกเขาเองก็ไม่อยากจะเชื่อ แต่พอเห็นหลักฐานทยอยโผล่มาเป็นชุดๆ ก็ปฏิเสธไม่ลง

└ช็อกสัดๆ ของจริง

└ฉันไม่เข้าใจ เดเมียน คาร์เตอร์ขาดอะไรนักหนาถึงต้องไปช่วยฟอกเงิน?

└เขาบอกตั้งแต่แรกแล้วว่ามันถูกจัดฉาก

└โลกใบนี้มันบ้าไปแล้ว จริงๆ แล้วเราจะเชื่ออะไรได้กันแน่?

└ช่วยสรุปให้หน่อย เกิดอะไรขึ้นบ้าง?

└เละเทะเลยนะ เละจริงๆ มูลค่าซื้อขายของซอเธอบีส์ อังกฤษมันเท่าไหร่กัน

ผู้ชมของอเล็กซ์ วูดก็สับสนและโกรธไม่แพ้กัน

“เดี๋ยวผมจะทำวิดีโอแยกไว้สรุปสถานการณ์ ให้ไปดูอันนั้นแล้วกัน”

อเล็กซ์ วูดที่กำลังพูดถอนหายใจเฮือกใหญ่

เขาเองก็ยังไม่รู้จะรับมือสถานการณ์นี้ยังไงดี

“ทุกคนคงรู้ดีว่าที่ผ่านมาเราต้องกัดฟันทำงานกันหนักแค่ไหนเพื่อเปิดตลาด”

น้ำเสียงของอเล็กซ์สั่นคลอจนความเร็วของแชตช้าลง

“ขายรูปได้สักรูปหนึ่ง ดึงคนไปดูนิทรรศการให้ได้สักคนหนึ่ง เราต้องดิ้นรนกันขนาดไหน พวกคุณก็รู้ใช่ไหม ศิลปะร่วมสมัยมันถูกล้อเลียนมาตลอด เอาจริงๆ มันไม่ใช่อย่างนั้นเลย แต่สำหรับสาธารณชน ศิลปะร่วมสมัยยังคงเท่ากับศิลปะแนวความคิดแบบดูชองป์ เพราะพวกคนดักดานที่เอาแต่ลอกหลังดูชองป์ ทำให้ภาพจำแบบนั้นฝังหัว คนตั้งกี่คนทุ่มเทกันแค่ไหนเพื่อสลัดภาพนั้นออก”

อเล็กซ์ วูดเช็ดน้ำตา

“เพราะเฟอร์ดินันโด กอนซาเลซที่ลาจากไปเมื่อปีที่แล้ว ศิลปะแนวความคิดถึงได้ไม่ใช่ของยากและประหลาดอีกต่อไป แล้วเบอร์นาร์ด บัฟเฟต์ล่ะ? บาสเกียล่ะ? วัฒนธรรมที่ครั้งหนึ่งถูกมองว่าเป็นแค่กราฟิตี ได้กลายเป็นศิลปะและเป็นที่พึ่งทางใจด้วยความพยายามของคนเหล่านั้น พวกคุณก็เหมือนกันไง ชวนคนรอบตัวไปดูนิทรรศการกันเถอะ คำชวนสั้นๆ ทีละคำ ทีละคำที่พวกคุณพูดรวมกันนั่นแหละ ที่ทำให้การประกวดอาร์นูโวปีกลายประสบความสำเร็จได้ขนาดนั้น”

อเล็กซ์ วูดเปิดบทความเกี่ยวกับซอเธอบีส์ อังกฤษและเดเมียน คาร์เตอร์ขึ้นบนจอ

“แต่... แต่ไอ้พวกบ้านี่มันทำเรื่องทั้งหมดพังยับ ตอนนี้ใครจะเชื่ออีกล่ะ? ตลาดที่สถานที่ประมูลกับนักวิจารณ์สมคบคิดกัน ยกใครสักคนขึ้นหิ้วปีกว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญ แล้วขายผลงานได้เป็นล้าน เป็นสิบล้านดอลลาร์? ต่อให้เราซาบซึ้งเองก็เถอะ ใครจะไม่ระแวงว่าความรู้สึกนั้นจริงหรือปลอม?”

อเล็กซ์ วูดขยายภาพถ่ายของเดเมียน คาร์เตอร์ให้ใหญ่ขึ้น

“ฉันเพิ่งจะเข้าใจว่าทำไมอ็องรี มาร์โซถึงทำแบบนั้นกับไอ้คนนี้ ผู้ทรงคุณธรรมงั้นเหรอ? ไอ้นี่ทำให้คนที่ซาบซึ้งในงานของมันเองกลายเป็นไอ้โง่ มันไม่ใช่แค่คดีเลี่ยงภาษี ไม่ใช่เรื่องนอกลู่นอกทางส่วนตัวเท่านั้น ในใจมันคงหัวเราะเยาะพวกเราสักแค่ไหนกันเชียว หา?”

└อ่า พอนึกดูแล้วก็จริงแฮะ

└ดูเหมือนอ็องรีจะรู้อยู่ก่อนแล้ว

└ไม่มีทางไม่รู้หรอก ดูจากที่ข่าวโผล่มาทันทีหลังนิทรรศการผู้เชี่ยวชาญจบ แบบนี้คนวงในน่าจะรู้อยู่แล้ว

└พูดถูกจริง ฉันเองก็ชอบงานเดเมียน คาร์เตอร์นะ 555 แล้วที่ฉันชอบมันคืออะไรกันแน่

└จนพูดไม่ออกเลยเว้ย

└ใช่ ถึงจะเลี่ยงภาษีก็ยังคิดว่าไม่กระทบอะไรเท่าไหร่ แถมตอนได้กำไรไม่ชอบธรรมมันก็ไม่น่าจะเกี่ยวกับฉัน แต่ที่ไหนได้ เกี่ยวเต็มๆ เลยนี่หว่า

อเล็กซ์ วูดที่คุมอารมณ์ไม่อยู่ เปิดเข้าไปที่ช่องนิวทูบของตัวเองแล้วค้นหาวิดีโอเกี่ยวกับเดเมียน คาร์เตอร์

มีวิดีโอความยาวราว 10 นาทีอยู่ห้าคลิป

ยอดชมตั้งแต่ขั้นต่ำ 80,000 ไปจนถึงสูงสุด 470,000

คอมเมนต์นับหมื่นบอกว่าต้องการชมงานของเดเมียน คาร์เตอร์ และได้ทิศทางจากวิดีโอเหล่านั้น

ความทรงจำยังชัดเจนแจ่มแจ้ง ใช้เวลายาวนานเพื่อทำความเข้าใจเขา รวบรวมข้อมูล เขียนสคริปต์ ตรวจสอบความถูกต้อง อัดเสียง ตัดต่อ เพื่อจะแชร์ออกไป

“วันนี้พอแค่นี้นะครับ”

อเล็กซ์ วูดลบวิดีโอทั้งห้าคลิปทิ้ง

* * *

กระแสสังคมเดือดพล่าน

รัฐบาลสหราชอาณาจักรตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ ให้คำมั่นว่าจะสอบสวนอย่างเข้มงวดและเร่งด่วน และกรมสรรพากรกับตำรวจและอัยการก็เคลื่อนไหวทันที

มีการบุกตรวจค้นซอเธอบีส์ อังกฤษด้วยความเร็วที่ผิดจากปกติ และมีการออกหมายจับเดเมียน คาร์เตอร์กับเจย์ โจปลิง

เจย์ โจปลิงตกอยู่ในสถานการณ์ที่ทำอะไรก็ลำบากไปหมด

“บ้าฉิบ!”

เจย์ โจปลิงปาแก้วน้ำทิ้ง

เมื่อหลักฐานจำนวนมากถูกปล่อยออกมา หากเขากลับเข้าประเทศอาจไม่มีทางย้อนกลับได้อีก

เจย์ โจปลิงกำหมัดสั่น ก่อนจะโทรหาวุฒิสมาชิกที่เป็นคู่ค้าทางธุรกิจ

แต่มีเพียงเสียงสัญญาณเรียกเข้าเท่านั้น

เขายังโทรหาคนที่เคยร่วมงานกับสมาชิกสภาเมืองลอนดอนด้วย แต่ไม่มีใครรับสายเลย

พวกนั้นล้วนมีแต่ผลประโยชน์ทั้งนั้น ไม่มีทางจะยื่นมือมาช่วยเจย์ โจปลิงหรอก

“ประธาน!”

“อะไรอีกล่ะ คราวนี้”

“บัญชีธนาคารถูกระงับทั้งหมดครับ”

เจย์ โจปลิงหลับตาปี๋

“ที่ไหนบ้าง”

“HSBC, บาร์เคลย์ส์, RBS ทั้งหมดครับ”

ศาลได้มีคำสั่งระงับ

ตามกฎหมายอังกฤษ หากสงสัยการฟอกเงิน บัญชีสามารถถูกระงับได้โดยไม่ต้องแจ้งล่วงหน้า

‘ไวเกินไปแล้ว’

เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นภายในแค่สองวัน

ถ้าเป็นปกติก็คงพอจะหาเงินสำหรับหลบหนีได้บ้าง แต่ตอนนี้ศาล กรมสรรพากร ตำรวจและอัยการ กับสื่อ ต่างพุ่งเข้ามาราวกับเตรียมการกันไว้แล้ว

จะหมดหนทางแล้วกลับประเทศก็หนักใจ

นอกโรงแรมมีนักข่าวดักอยู่เต็มไปหมด จนตัวเลือกอย่างการหนีไปประเทศที่สามยังแทบเป็นไปไม่ได้

‘หรือว่า’

เจย์ โจปลิงเริ่มสงสัยแม้กระทั่งว่านี่ก็เป็นสิ่งที่อ็องรี มาร์โซปูทางไว้

ความทรงจำในงานนิทรรศการผู้เชี่ยวชาญของบอยมันส์ ฟาน เบอนิงเกน ที่ไม่มีโอกาสกระดิกตัว ยังตามมาหลอนราวกับฉากเดิมกำลังฉายซ้ำ

‘ไม่ใช่หรอก ไอ้โง่นั่นจะทำได้ยังไง’

เจย์ โจปลิงพยายามปฏิเสธความจริง เขาไม่คิดว่าไอ้เด็กกำพร้าที่แม้แต่มารยาทของขุนนางยังรักษาไม่ได้คนนั้นจะมีหัวคิดทำเรื่องแบบนี้ได้

เขาฝืนประคองสติแล้วหาทางฝ่าวิกฤต

ในเมื่อพวกนักข่าวกำลังสร้างความโกลาหล จะให้ย้ายที่พักอย่างลับๆ คงเป็นไปไม่ได้

แต่ความสนใจของสื่อก็มีแค่ชั่วคราวเท่านั้น

เจย์ โจปลิงจึงตัดสินใจจะรอให้กระแสที่รอตเตอร์ดัมซาแล้วค่อยหนีไปต่างประเทศนอกยุโรป

ถึงจะไม่ถูกใจนัก แต่ถ้าแค่ถ่วงเวลาได้ เขาเชื่อว่ายังพลิกสถานการณ์ได้เสมอ

แม้บัญชีอังกฤษจะถูกอายัด แต่ทรัพย์สินที่กระจายไว้ในหลายประเทศรวมถึงสวิตเซอร์แลนด์ยังมีเหลือเฟือ

‘ฟิลิปปินส์? บราซิล?’

ขณะกำลังนึกถึงประเทศสำหรับหลบหนี สมาร์ตโฟนของเจย์ โจปลิงก็ดังขึ้น

เขาคิดว่าคงเป็นหนึ่งในคนที่ติดต่อไว้โทรกลับมา จึงรีบเช็กหมายเลข

‘ไม่คุ้นเลยนะ’

เจย์ โจปลิงขมวดคิ้วเมื่อเห็นหมายเลขแปลกหน้า ก่อนจะกดรับสาย ยังไม่ทันไรเสียงหัวเราะก็ดังเข้ามา ขณะที่เขาตั้งการ์ดเต็มที่

-รับโทรศัพท์แล้วก็พูดสิ กลัวไปแล้วรึไง

“มาร์โซ……”

เจย์ โจปลิงกำหมัดแน่นด้วยความเคียดแค้นจนมือสั่น

“รู้เบอร์นี้ได้ยังไง”

-จริงๆ สนใจเรื่องนั้นเหรอ

อ็องรี มาร์โซเย้ยหยัน

ถึงขั้นที่คำถามแรกมีแค่ว่ารู้เบอร์ได้ยังไง ช่างน่าสมเพชเสียจริง

บนหน้าผากของเจย์ โจปลิงปูดเส้นเลือดขึ้นมา

“ถ้าโทรมาเพื่อจะเยาะเย้ยกันแค่นั้นล่ะก็ นายพลาดมาก”

-สมองทึบชะมัด ลองใช้จินตนาการให้มากกว่านี้หน่อยสิ

“……ว่าไงนะ?”

อ็องรี มาร์โซไม่ตอบ

เจย์ โจปลิงเดาไม่ออกว่าไอ้หนุ่มอวดดีจากฝรั่งเศสนั่นต้องการอะไร

ไม่มีเหตุผลจะโทรมาหลังเป็นคนเริ่มก่อเรื่องเอง

‘อย่าบอกนะ’

เจย์ โจปลิงยิ้มมุมปาก

ข่าวที่ออกมาส่วนใหญ่ตอนนี้ล้วนเกี่ยวกับซอเธอบีส์ อังกฤษกับเดเมียน คาร์เตอร์

ถ้าอ็องรี มาร์โซจะต้องการอะไร ก็คงเป็นข้อมูลเกี่ยวกับสมาชิกไดมอน

เจย์ โจปลิงคิดว่าถ้าเป็นเงื่อนไขในการปลดอายัดบัญชีอังกฤษ ยอมขายสมาชิกไดมอนก็นับว่าเป็นทางเลือกที่พอไหว

“ดูๆ ไปก็พอคุยกันรู้เรื่องนี่”

-งั้นเหรอ?

“ว่ามา เงื่อนไขคืออะไร”

-ฮาฮาฮา!

อ็องรี มาร์โซหลุดหัวเราะออกมาอย่างที่ไม่ค่อยมีให้เห็น

ทั้งที่ตัวเองจนแต้มแล้วยังกล้าพูดเรื่องเงื่อนไข น่าขันสิ้นดี

หัวเราะอยู่นาน อ็องรี มาร์โซจึงเอ่ยขึ้น

-ยอดเยี่ยม เป็นคอเมดี้ที่สนุกมาก

“ว่าไงนะ?”

-ดูท่าแล้วนายไม่รู้เลยว่าจะทำอะไรต่อดี เวลามองมนุษย์โง่ๆ แล้วมันอึดอัดน่ะสิ

อ็องรี มาร์โซหัวเราะในลำคอ

-กะจะรอให้เงียบๆ ลงก่อนแล้วค่อยหนีใช่ไหมล่ะ?

เจย์ โจปลิงสะดุ้งที่ถูกจับไต๋ความคิด

-โง่มาก เป็นทางเลือกที่โง่มาก ระหว่างใช้ชีวิตหลบหนี นายจะรอดจากพวกอาชญากรที่โดนหลอกผ่านนายได้ไหมล่ะ? อ้อ อินเตอร์โพลก็คงช่วยด้วยแน่นอน

เจย์ โจปลิงกลืนน้ำลายเอื๊อก

ตามที่อ็องรี มาร์โซพูด การต้องรับมือกับองค์กรอาชญากรรมที่ฟอกเงินผ่านเขาก็เป็นเรื่องเร่งด่วนไม่แพ้กัน

การย้ายที่อยู่หนีก็มีขีดจำกัด

-จะบอกให้ก็ได้

อ็องรี มาร์โซพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ

-สิ่งที่ดีที่สุดที่นายพอทำได้ คือกลับไปสหราชอาณาจักรอย่างว่าง่าย เข้ารับการพิจารณาคดี แล้วเข้าคุก รอความตายโดยไม่ต้องทรมาน ใช้ชีวิตที่เหลือกินเบคด์บีนส์กับบรอกโคลีไป พลางนั่งเสียใจว่า “ทำไมฉันถึงทำแบบนั้นกันนะ” นั่นแหละดีที่สุดแล้ว

น้ำเสียงของเขาคมกริบขึ้น

-ไม่มีตัวเลือกอื่น

น้ำเสียงเหมือนประกาศโทษประหารทำให้เจย์ โจปลิงเดือดพล่าน

“หุบปาก! ฉันจะฉีกคอแกแน่ เจย์ โจปลิงอย่างฉัน ใครแตะต้องไม่มีใครรอด!”

-ฮาฮาฮา!

อ็องรี มาร์โซหัวเราะดังลั่นอีกครั้ง

น่าขอบใจจริงๆ

ถ้ายอมรับผิดดีๆ ก็คงได้รอวันตายในคุกอย่างสงบ แต่น่าซาบซึ้งที่ยังดิ้นพล่านให้ดู

จะไม่สนุกได้อย่างไร

-ก็ขอให้โชคดีก็แล้วกันนะ

พอสายตัด เจย์ โจปลิงก็เดือดจนคุมอารมณ์ไม่อยู่

ความคิดที่ว่าถูกไอ้หนุ่มเวรเด็กกว่าตั้งยี่สิบปีมาหยามเอา ทำให้เขาโมโหจนแทบขาดสติ

‘คงคิดว่าตัวเองชนะสินะ ให้ตายสิ คิดว่าฉัน เจย์ โจปลิง เป็นตัวตลกเรอะ ถ้าฉันเอาจริงล่ะก็’

เจย์ โจปลิงกำมือแน่นแล้วคลายออก คิดว่าต้องรอจนกว่าจะถึงจังหวะเหมาะ

“ค่ะ? อ๋อ คือว่า…….”

กำลังครุ่นคิดว่าจะล้างแค้นอ็องรี มาร์โซยังไงดี เสียงเลขาที่ติดขัดก็ทำให้เขาหงุดหงิดขึ้นมา

“อะไรของเธอ!”

พอตะคอกเรียก เลขาก็ก้าวเข้ามา

“เมื่อกี้ผู้จัดการโรงแรมเพิ่งแวะมาค่ะ”

เจย์ โจปลิงหรี่ตา

“แล้วไง”

“เขาขอให้เราย้ายออกจากห้องภายในพรุ่งนี้ค่ะ……”

“อะไรนะ? ทำไม?”

“บอกว่าจะต้องซ่อมแซมภายในค่ะ”

“พูดจาเหลวไหลอะไร คนอยู่ทั้งคนจะมาซ่อมอะไรตอนนี้”

“ฉันก็สงสัยเลยถามเหตุผลไปเหมือนกันค่ะ แต่เขายืนกรานมากก็เลย…….”

เจย์ โจปลิงโดนเรื่องซวยถาโถมจนไม่มีแรงจะใส่ใจกับเรื่องจุกจิก

“ไปหาที่อื่นให้ได้”

“ค่ะ”

เลขาของเจย์ โจปลิงโทรเช็กโรงแรมทุกแห่งในรอตเตอร์ดัม แล้วได้รับคำตอบเหมือนกันหมดว่าห้องเต็ม

แม้จะว่ามีนักท่องเที่ยวหลั่งไหลเพราะงานมาสเตอร์พีซของบอยมันส์ ฟาน เบอนิงเกนก็เถอะ แต่นั่นมันตั้งแต่สองวันก่อนแล้ว

เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

ตอนนั้นเองเธอถึงตระหนักว่าต้นสังกัดของเธอถูกตัดขาดจากทุกทางอย่างสมบูรณ์

‘ฉันยังจำเป็นต้องอยู่กับคนพรรค์นั้นอีกเหรอ?’

ความสงสัยที่ผุดขึ้นครั้งแรก

‘อยู่ไปเดี๋ยวจะซวยไปด้วยเปล่าๆ ไหม?’

ก็กลายเป็นความรู้สึกถึงภัยคุกคาม

‘เดือนนี้ยังไม่ได้รับเงินเดือนด้วยซ้ำ’

ในมือของเธอในตอนนั้นมีกระเป๋าสตางค์ของเจย์ โจปลิงอยู่