“ขอโทษที่ให้รอนานครับ”

ทันใดนั้น จอห์น คาร์เตอร์ก็เริ่มพิธีเปิดงานขึ้น

เหล่านักข่าวถือกล้องขนาดใหญ่ราวกับปืนใหญ่มาบันทึกภาพบรรยากาศรอบตัว

คิมจีอูกับอีกคนหนึ่งชื่ออีอินโฮก็มาด้วย

“เรามีแขกรับเชิญสุดพิเศษที่ร่วมสร้างสีสันให้กับวิตนีย์เบียนนาเล่อย่างยอดเยี่ยม ทั้งสองท่านไม่ต้องการคำอธิบายใด ๆ มากมาย ศิลปินอ็องรี มาร์โซและโกฮุน!”

แฟน ๆ โบกมืออย่างตื่นเต้นดีใจ

มีบางคนตะโกนเรียกชื่อผมด้วย แต่เพราะอยู่ในพิพิธภัณฑ์ศิลปะ ดูเหมือนว่าคนจะเลี่ยงการส่งเสียงดังเกินไป

“คุณอ็องรี มาร์โซ ช่วยพูดอะไรกับแฟน ๆ หน่อยครับ”

อ็องรี มาร์โซเปิดปากพูดด้วยสีหน้าหงุดหงิดอย่างชัดเจน

“ถือว่าโชคดีแล้วกัน”

มิเชลส่ายหน้าเอามือกุมขมับ และจอห์น คาร์เตอร์ถึงกับทำหน้าเหวอ

นั่นคือคำพูดที่ควรพูดกับแฟนเหรอ?

“เยี่ยม!”

แต่ผิดคาด คนที่อยู่ฝั่งมาร์โซกลับพอใจอย่างเห็นได้ชัด

“ไม่มีเวลาหรอก คิดไว้เลยว่าจะให้วาดอะไร ถ้าไม่พูดภายในหนึ่งวินาที ฉันจะข้ามไป”

เขาคว้าปากกาที่บัตเลอร์ยื่นให้ แล้วพูดขู่แฟน ๆ อย่างไม่ไว้หน้า

“กรี๊ดดด!”

“จริงเหรอ? จริงเหรอเนี่ย?”

ทั้งที่กับผม เขาว่าคำขอแบบนี้เป็นไปไม่ได้แท้ ๆ แต่ตัวเขากลับทำยิ่งกว่านั้นอีก

ถึงผมจะวาดภาพล่วงหน้าไว้แล้วบ้างเพื่อไม่ให้เร่งรีบ แถมยังใช้วิธีให้คนคิดล่วงหน้าว่าอยากได้ภาพอะไร แต่การวาดให้แฟนถึง 100 คนตามคำขอแต่ละคนมันก็แทบเป็นไปไม่ได้อยู่ดี

นักข่าวถ่ายภาพกันอย่างสนุกสนาน

มิเชล พลาตินีดูเหมือนจะชินกับนิสัยเอาแน่เอานอนไม่ได้ของอ็องรี มาร์โซแล้ว เธอจึงนั่งห่างออกไปที่โซฟาและเล่นมือถืออยู่เงียบ ๆ

จอห์น คาร์เตอร์ที่รับหน้าที่พิธีกรถึงกับพูดไม่ออก ก่อนจะส่ายหัว

“คุณอ็องรี มาร์โซเตรียมของขวัญสุดพิเศษมาให้ทุกคนเลยนะครับ เอาล่ะ มาถึงคุณโกฮุนกันบ้าง ฝากคำทักทายกับแฟน ๆ หน่อยครับ”

ผมมองจอห์น คาร์เตอร์ก่อนจะหันไปหาแฟน ๆ เห็นได้ชัดเลยว่าหลายคนอิจฉา

“ผมไม่ได้มีฝีมือขั้นเทพเหมือนมาร์โซ เลยอาจจะรับคำขอไม่ได้ แต่ผมเตรียมภาพวาดไว้ล่วงหน้ากับช็อกโกแลต แจกให้ทุกคนพร้อมกัน แบบนี้โอเคไหมครับ?”

“เยี่ยมเลย!”

แฟน ๆ ที่ใจดีต่างเข้าใจและดีใจกับข้อเสนอของผม

“ฮึ”

เสียงเยาะเย้ยที่คุ้นเคยดังขึ้น ทำให้ผมหันไปมอง

อ็องรี มาร์โซยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

ในระหว่างนั้น จอห์น คาร์เตอร์ก็แจ้งกฎข้อห้าม เช่น ห้ามแตะตัวศิลปินโดยไม่ได้รับอนุญาต ฯลฯ ให้ผู้เข้าร่วมงานฟัง

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยนำผู้เข้าร่วมคนแรกเดินเข้ามา

“สวัสดีครับ”

“ยินดีที่ได้เจอค่ะ หน้ากากคุณเท่มากเลย”

“ขอบคุณครับ”

อยากมองตาและคุยกันจริง ๆ นะ แต่ไม่มีเวลามากพอ ผมหยิบสีพาสเทลน้ำมันสีเลมอนเยลโล่กับโกลเด้นเยลโล่ออกมา แล้วเริ่มวาดตามที่ซ้อมไว้

“ชื่อคุณว่าอะไรครับ?”

“โจชัว มิลเลอร์ครับ Joshua Miller”

เขาก็สะกดชื่อให้ทีละตัว

ผมวาดใบไม้ด้วยเลมอนเยลโล่ แล้วลงสีตรงกลางด้วยโกลเด้นเยลโล่

จากนั้นใช้มือเกลี่ยสีให้เกิดเงา แล้วเขียนว่า “แด่โจชัว มิลเลอร์” ด้านล่าง

“น…นี่ศิลปินวาดเองจริง ๆ เหรอครับ?”

“ครับ วาดเองแน่นอน ภาพนี้ผมเตรียมไว้ตั้งแต่เช้า รับรองด้วยลายเซ็นนี่เลย”

“อ๊าาาา!”

โจชัว มิลเลอร์กอดภาพดอกทานตะวันไว้แน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื้นตัน ทำให้ผมรู้สึกดีใจที่ได้เตรียมงานล่วงหน้า

“ขอบคุณที่มานะครับ”

“ขอบคุณครับ ขอบคุณมาก! ถ้ามีจัดแสดงในอเมริกาเมื่อไหร่ ผมจะไปแน่นอน!”

ผมยิ้มส่งเขา แล้วหันไปมองข้าง ๆ เห็นอ็องรี มาร์โซกำลังขีดปากกาอย่างบ้าคลั่ง

จากภาพเหมือนตัวเองที่ผมเคยเห็นในปารีส หรือผลงานชุด <เงา> ที่จัดแสดงรอบนี้ ก็ต้องยอมรับว่าฝีมือเขาสุดยอดจริง ๆ

แถมมือยังเร็วมาก

เขาก็เพิ่งเสร็จงานกับแฟนคนหนึ่งเหมือนกัน

“สวัสดีครับ”

“อะไร”

ตอนที่ผมต้อนรับแฟนคนที่สอง มาร์โซก็เริ่มกับคนถัดไป

“ผม เอ่อ เอ่อ”

“รีบพูดมา!”

“ผม…ขอภาพวาดหน้าตัวเองครับ!”

“ให้ตายสิ อย่าขยับนะ”

“ครับ!”

“ห้ามพูดอะไรอีกด้วย”

ในขณะที่ฝั่งโน้นกำลังวุ่น ผมก็สบตากับแฟนคนที่สองแล้วหัวเราะออกมา

“คุณชื่ออะไรครับ?”

“แอนโธนี ไวท์ครับ”

“ชื่อเท่จังเลย”

ผมวาดด้วยวิธีเดิมที่ซ้อมมา แล้วลองถามต่อ

“ได้เดินดูรอบงานเยอะไหมครับ?”

“ครับ ผมดูมาตั้งแต่เมื่อวาน ประทับใจมากเลยครับ”

“ผมยังไม่ได้เดินดูเลยนะ คุณว่าเริ่มจากตรงไหนดี?”

“ชั้น 3 ครับ ตรงเทอร์เรซ”

“ตรงที่แขวนภาพของผมเลยนี่นา”

“ใช่เลยครับ”

ผมวาดทานตะวันเสร็จ พอเงยหน้าขึ้น แอนโธนี ไวท์ก็ยิ้มกว้างให้

ผมอดขำไม่ได้ ทั้งขำทั้งซาบซึ้ง เหมือนเขาบอกว่า ‘ภาพของคุณเจ๋งที่สุดเลย’

“ขอบคุณที่มาครับ”

“ผมจะเก็บไว้ให้ดีที่สุดเลย สัญญา”

เราเกี่ยวก้อยกัน แล้วจู่ ๆ อ็องรี มาร์โซก็ตะโกนขึ้นมา

“ฉันจะรู้จักหมาของเธอได้ไงกัน!”

“นี่ค่ะ!”

แฟนคนหนึ่งยื่นมือถือโชว์รูปหมาให้ดู มาร์โซที่ตอนแรกทำหน้าไม่พอใจจ้องดูสักพัก แล้วก็พูดขึ้นมา

“…น่ารักดีนี่”

“ใช่ไหมคะ! มันสองขวบแล้ว!”

“เงียบไป อย่าพูดกับฉันอีก”

ดูเหมือนทุกอย่างกำลังดำเนินไปได้ดีอยู่แฮะ

...

เมื่อเวลาผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมงจากการแจกลายเซ็น โกฮุนเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้าและหยุดมือเพื่อพักเล็กน้อย

แม้จะเป็นการเคลื่อนไหวซ้ำๆ ที่ดูง่ายๆ แต่การทำซ้ำอย่างรวดเร็วแบบนั้นก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

โกฮุนหมุนคอและสะบัดข้อมือเพื่อบรรเทาความเมื่อยล้าของร่างกาย

ตรงกันข้าม อ็องรี มาร์โซ กำลังรู้สึกเหมือนกำลังตายลงช้าๆ

แม้จะใช้สัญชาตญาณเฉียบแหลมในการสังเกตสิ่งต่างๆ และวาดครอคีมากกว่า 50 ชิ้นด้วยฝีมือที่ใกล้เคียงกับเวทมนตร์ แต่เขาก็รู้สึกถึงขีดจำกัดมานานแล้ว

แม้จะมีวันที่เขาใช้เวลาทั้งวันกับการวาดรูปอยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่เขาใช้เวลาไปกับการวางแผน ไม่ใช่การขยับปากกาตลอดเวลาแบบเครื่องจักรอย่างในวันนี้

หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเต็ม สติของอ็องรีเริ่มพร่าเลือน แต่เขายังคงฝืนใจรับแฟนคนต่อไป

“ว่าไง”

“ฉันเองค่ะ ช่วยวาดหน้าฉันให้หน่อยได้ไหมคะ?”

อ็องรี มาร์โซกัดฟันกรอด

ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ คนที่มาต่างก็อยากให้เขาวาดหน้าตัวเองกันทั้งนั้น

ถึงแม้เขาจะรักแฟนๆ อย่างสุดซึ้ง จนไม่เกี่ยงแม้แต่จะวาดเพียงแค่เส้นสเก็ตช์ธรรมดาๆ ก็ไม่ใช่ปัญหา

สำหรับเขาผู้ขาดความรักและการดูแลเอาใจใส่ ไม่มีอะไรหวานชื่นเท่าการได้เจอแฟนๆ แล้ว

แค่เหนื่อยมากก็เท่านั้น

“สามเหลี่ยม”

“คะ?”

“อยากได้สามเหลี่ยมใช่ไหม?”

“...สามเหลี่ยมเหรอคะ?”

“จะให้วาดสี่เหลี่ยมให้ดีมั้ย?”

“เอ่อ ฉัน...”

เมื่ออ็องรี มาร์โซเริ่มหงุดหงิดเพราะถึงขีดจำกัด แฟนคนนั้นก็เริ่มน้ำตาคลอ พูดไม่ออก

ริมฝีปากเริ่มยื่นออกมา ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตา เธอจำใจพยักหน้าอย่างจนใจ

เมื่อเห็นแบบนั้น หัวใจของอ็องรีก็อ่อนลง แม้เขาจะตอบสนองด้วยความหงุดหงิดก็ตาม

“อย่าร้องไห้นะ!”

อ็องรี มาร์โซเริ่มขยับมือ วาดใบหน้าให้

“ขอบคุณมากค่ะ!”

“แน่นอนอยู่แล้ว รู้มั้ยว่าสเก็ตช์ของฉันมันราคาเท่าไหร่?”

“ไม่รู้ค่ะ”

“ถ้ากล้าขายเมื่อไหร่ล่ะก็ ฉันจะตามล่าจนถึงที่สุดแล้วฟ้องให้หมด! พวกเธอก็เหมือนกันนั่นแหละ!”

“ค่า/ครับ!”

แฟนๆ ตอบรับเสียงดังฟังชัดกับคำขู่ของอ็องรี

‘ดูจะมีความสุขดีนะ’

ในขณะที่อ็องรี มาร์โซกำลังทรุดโทรมภายใต้เสียงเชียร์อย่างล้นหลามของแฟนๆ โกฮุนก็รับแฟนคลับคนต่อไปอย่างสงบ

เวลาที่กำหนดไว้กำลังจะหมดลง

เมื่อถึงเวลาที่ต้องจบกิจกรรมที่วางไว้ อ็องรี มาร์โซมองแฟนที่ยังรออยู่อีก 38 คนข้างหน้า พลางเม้มปากแน่น

เขาหันไปมองโกฮุนที่ตอนนี้เหลือเพียงคนสุดท้าย กำลังทักทายแฟนอย่างสบายใจ

‘บ้าชะมัด’

แม้เขาจะพยายามเร่งให้เร็วที่สุดแล้วก็ตาม แต่เขาก็ไม่สามารถวาดส่งๆ ได้อยู่ดี

แม้จะเป็นเพียงครอคีที่ใช้เวลาแค่ 1-2 นาที เขาก็ไม่สามารถยอมให้ผลงานของตัวเองออกมาห่วยได้

แต่ตอนนี้มือที่จับปากกาอยู่ก็ชาไปหมดแล้ว

เมื่อเทียบกับตอนแรก ความเร็วในการวาดตอนนี้ช้าลงอย่างเห็นได้ชัด

‘หรือจะบอกว่าเดี๋ยวค่อยวาดให้ทีหลังดี’

เขาเริ่มรู้สึกอยากประนีประนอม พยายามหาเหตุผลให้ตัวเองว่า มันช่วยไม่ได้จริงๆ

แต่แล้วสายตาเขาก็ไปสะดุดกับบรรดาแฟนๆ ที่ยืนรอด้วยความกระวนกระวาย

“เอ่อ… คุณมาร์โซครับ เวลา…”

จอห์น คาร์เตอร์หยิบไมค์ขึ้นมาพูด

“เงียบไปเลย ไม่เห็นพวกนั้นหรือไง?”

อ็องรี มาร์โซชี้ไปที่แฟนๆ ด้วยปากกาสี ก่อนจะรีบก้มหน้าวาดต่อ

บรรดาแฟนที่กลัวว่าจะไม่ได้รูปจากเขา ต่างก็ส่งเสียงเชียร์

“อ็องรี! อ็องรี!”

“หนวกหู! อย่าทำให้ฉันไม่มีสมาธิ!”

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของอ็องรี แฟนๆ ก็หัวเราะและเงียบลง

“ขอบคุณมากครับ หวังว่าจะสนุกกับงานนะครับ”

ในขณะเดียวกัน โกฮุนได้แจกภาพดอกทานตะวันและช็อกโกแลตให้กับทุกคน และลุกจากที่นั่ง

เขาทักทายแฟนๆ ที่อยู่จนจบงาน แล้วเดินไปยังโต๊ะข้างๆ

อ็องรี มาร์โซพูดอย่างหงุดหงิด

“ไปไกลๆ เลย”

“คุณยังไหวอยู่นะครับเนี่ย”

โกฮุนเอ่ยด้วยความชื่นชมจริงๆ

เพราะวาดภาพติดต่อกันโดยไม่พักตลอด 90 นาที ร่างกายและจิตใจของเขาน่าจะเหนื่อยล้าจนถึงขีดสุด แต่ลายเส้นยังคงชัดเจนอยู่

ไม่น่าเชื่อว่าเขาวาดทั้งหมดโดยไม่มีแม้แต่เส้นร่างหรือการแก้ไข

“ยังไหว?”

“อ่ะ…”

คำพูดของโกฮุนทำให้อ็องรี มาร์โซที่ถึงขีดจำกัดแล้ว โมโหขึ้นมาทันที

มือของเขาสั่นและเส้นก็เบี้ยวไป

เพราะใช้ปากกา เขาไม่สามารถแก้ไขได้เลย

อ็องรี มาร์โซที่ฝืนตัวเองมาตลอด ตอนนี้ถึงกับชะงักไป

‘เฮ้อ…’

โกฮุนตบบ่าเขาเบาๆ

แม้ว่าจะเริ่มต้นจากความรู้สึกแข่งขันกัน แต่การได้เห็นอีกฝ่ายพยายามอย่างสุดกำลังเพื่อตอบแทนแฟนๆ ทำให้โกฮุนรู้สึกไม่เกลียดเขาเลย

เพราะเข้าใจว่ามันเหนื่อยขนาดไหน เขาจึงให้กำลังใจจากใจจริง

“อีกนิดเดียวเท่านั้น ทุกคนกำลังเป็นกำลังใจให้นะครับ”

อ็องรี มาร์โซอยากจะคว้าคอเสื้อโกฮุนมาจิกถามให้รู้เรื่อง

ว่าใครกันแน่ที่เป็นต้นเหตุให้เขาต้องมาเจอกับสภาพแบบนี้

ถ้าเป็นแค่เจ้าหน้าที่จากพิพิธภัณฑ์วิตนีย์ เขาคงเลิกกลางคันไปแล้ว

แต่กับแฟนๆ เขาทำแบบนั้นไม่ได้

ทางเดียวที่จะทำได้ตอนนี้คือ หยุดวันนี้ไว้ก่อน แล้วนัดใหม่พรุ่งนี้เพื่อวาดให้จนครบ

ถึงจะเสียหน้าอยู่บ้าง แต่เขายอมได้ เพื่อรักษาสัญญากับแฟนๆ

ตอนนั้นเอง

โกฮุนพูดกับแฟนคลับของอ็องรี มาร์โซ

“การทำแบบนี้ตั้ง 90 นาทีมันไม่ง่ายเลย มือยังสั่นอยู่เลยครับ”

โกฮุนรู้ดีว่าเหตุผลที่อ็องรี มาร์โซสามารถแสดงพลังอันเหนือมนุษย์แบบนั้นได้คืออะไร

“เป็นเพราะพวกคุณนั่นแหละครับ ช่วยส่งกำลังใจให้เขาด้วยนะครับ ถ้าพวกคุณส่งกำลังใจให้ มาร์โซก็จะมีกำลังใจครับ”

แฟนคลับของอ็องรีที่ได้ยินแบบนั้นก็เริ่มร้องเรียกชื่อเขา

“สู้อีกนิดนะ!”

“เท่มากเลย!”

“อ็องรี! อ็องรี!”

อ็องรี มาร์โซที่เกือบจะพูดออกไปว่า ‘ไว้เจอกันพรุ่งนี้’ กลับกลืนคำพูดนั้นลงคอ เพราะไม่กล้าขอเลื่อนนัดหมายกับแฟน ๆ ที่ส่งเสียงเชียร์พร้อมกำหมัดชูสูงขนาดนั้น

‘ไอ้เด็กบ้านี่อีกแล้ว...’

เขากัดฟันแน่น ขณะจ้องไปที่โกฮุนที่ตอนนี้กำลังสนิทสนมกับแฟน ๆ แล้วกระตุ้นให้พวกเขาเชียร์อ็องรี มาร์โซ

“พอแล้วน่า! หุบปากไปเลย!”

“ผมมาดูอ็องรีจากแอลเอเลยนะครับ!”

“ฉันมาจากเกาหลีเลยนะ!”

ขณะที่กำลังวาดแว่นตา อ็องรี มาร์โซก็ลากเส้นผิด แล้วเปลี่ยนมันให้กลายเป็นหน้ากากงานเต้นรำแทน

“เอ่อ...งั้นหน้าฉันก็...”

แฟนคลับที่สั่งวาดภาพเหมือนรู้สึกตกใจเมื่อเห็นว่าหน้าตัวเองโดนหน้ากากบังไว้หมด

“ทำขึ้นมาใส่ซะ! คนต่อไป!”

...

[อ็องรี มาร์โซ – โกฮุน กับเซอร์ไพรส์อีเวนต์!]

[อ็องรี มาร์โซวาดภาพ 100 ภาพในเวลา 211 นาที! จะได้ลงกินเนสส์บุ๊คหรือไม่?]

[200 คนได้รับของขวัญเป็นภาพวาดจากศิลปินระดับโลก!]

[ของขวัญที่เตรียมไว้เพื่อแฟน ๆ]

[อ็องรี มาร์โซล้มลงหลังวาดภาพต่อเนื่อง 211 นาที ไม่สามารถให้สัมภาษณ์ได้]

วันนี้เวลา 14:00 น.

ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะวิตนีย์ ซึ่งเป็นสถานที่จัดงานวิตนีย์เบียนนาเล่ ศิลปินอ็องรี มาร์โซและโกฮุนได้จัดกิจกรรมแจกลายเซ็น

ทั้งสองคนที่เป็นศิลปินที่ได้รับความสนใจมากที่สุดในตอนนี้ ก็ไม่สามารถนิ่งเฉยได้แม้ในงานนี้

โกฮุนได้เตรียมช็อกโกแลตเซตหรูและภาพดอกทานตะวันสุดน่ารักมาเป็นของขวัญให้กับแฟนคลับ ซึ่งกระตุ้นอ็องรี มาร์โซให้รับวาดภาพให้แฟน ๆ ที่หน้างานเช่นกัน

ผู้โชคดี 100 คนที่ได้เข้าร่วมกิจกรรมแจกลายเซ็นซึ่งมีกำหนดเวลา 90 นาที ต่างได้รับภาพวาดเป็นของขวัญ

แม้แต่คนในวงการรวมถึงโกฮุนเองก็มองว่านี่คือสิ่งที่ “เป็นไปไม่ได้”

แต่อ็องรี มาร์โซได้แสดงเจตจำนงที่แน่วแน่ และแม้กิจกรรมจะจบไปแล้ว เขาก็ยังคงอยู่ต่อเพื่อวาดภาพให้กับแฟน ๆ ที่เหลือ

แฟน ๆ ต่างส่งเสียงเชียร์อ็องรี มาร์โซอย่างสุดเสียงที่ทุ่มเทถึงวินาทีสุดท้าย

โกฮุนที่ร่วมกิจกรรมแจกลายเซ็นในครั้งนี้ ก็ยังร่วมเชียร์อ็องรี มาร์โซไปพร้อม ๆ กับแฟน ๆ กลายเป็นภาพบรรยากาศที่อบอุ่นใจ

└ไม่ไหวแล้ว 55555 บ้าจริง ทำไมต้องถึงขนาดนั้นเนี่ย 555

└แบบว่า “ถ้าโกฮุนทำ ฉันก็จะทำ!” อะไรแบบนั้นรึเปล่า 555

└ต้องดูวิดีโออะ อธิบายไม่พอจริง ๆ 555

└รูปตอนอ็องรีล้มตัวลงนอนแล้วมีคราบพาสเทลของโกฮุนเปื้อนหลังคือไฮไลต์ 555

└เปื้อนเพราะตบหลังปลอบใจแน่ ๆ 555

└แบบนี้คือเป็นติ่งแล้วคุ้มอะ

└จริง อ็องรีนิสัยไม่ดีใส่คนอื่นแต่ดีกับแฟนคลับ

└ตอนที่โกฮุนเอานิ้วจิ้ม ๆ อ็องรีที่นอนอยู่คือฮาจริง 555

└อิจฉา อยากได้ภาพดอกทานตะวันของโกฮุนบ้าง

└คนที่ได้ ถ้าขายคงได้ราคาสุด ๆ อะ งานพวกเขาราคาหลายสิบล้านไม่ใช่เหรอ

└แต่จะมีใครขายมั้ยอะ

└บางคนก็อาจจะเลิกติ่งก็ได้นะ

└แต่ก็ไม่แพงขนาดนั้นอะ ภาพทานตะวันของโกฮุนมีแค่ 100 ใบก็จริง แต่ไม่ได้ลงหมายเลขแบบงานพิมพ์จำกัดจำนวน และเขาวาดเร็ว ๆ เลยใช้แค่สัญลักษณ์คร่าว ๆ ขายก็อาจจะไม่ได้ราคาขนาดนั้น

└แต่อ็องรีวาดทีละภาพเลยนะ

└บ้าชัด ๆ ภายใน 1-2 นาที วาดออกมาได้ขนาดนั้นได้ไง

└ถึงว่าทำไมถึงเรียกอัจฉริยะ

└ตอนหลัง ๆ เห็นได้ชัดว่าเริ่มเพลียละ 555

└ภาพของอ็องรีอาจจะมีราคาจริง เพราะเขาขู่ไว้เลย “ถ้าเอาไปขายจะตามล่า”

└แบบนั้นมันทำได้ตามกฎหมายเหรอ

└ถ้าทางกฎหมายทำไม่ได้ เขาก็มีวิธีเถื่อนที่จะทำให้คนหายไปสักคนแหละ

└เห็นด้วย 100%