(อ่านฟรีจนจบ) บ้าไปแล้ว! นายมันไม่ใช่จิตแพทย์เลยสักนิด! · khram
ตอนที่ 45
บทที่ 45 ยินดีต้อนรับสู่ตอนพิเศษ
“คุณรู้ได้ยังไง”
พอพูดจบ ลู่ลู่ผู้ไม่ทิ้งช่วงเวลาดีๆ รู้สึกว่าเธอถามคำถามไร้สาระ
เธอดูการถ่ายทอดสดของเฉินหยูมาหลายตอนแล้ว
เฉินหยูพูดอย่างลึกลับทุกครั้ง
อยากพูดก็พูดแล้ว
ไม่อยากพูด ถึงจะไล่ถามก็ยังคงพูดลึกลับ
“ผู้ป่วยท่านนี้ คุณจะบอกเองหรือให้ผมบอก”
“ฉันจะพูดเอง”
ลู่ลู่ผู้ไม่ทิ้งช่วงเวลาดีๆ ยอมรับชะตากรรมแล้ว
เฉินหยูบอกว่าเธอมีโรค งั้นก็คงมีโรคจริงๆ
ถ้าให้เขาพูดเอง
เขาอาจพูดเรื่องบ้าๆ ที่เธอทำตอนเด็กๆ ออกมาก็ได้
แค่คิดก็รู้สึกอับอายจนอยากตาย
“หมอเฉินพูดถูก เพื่อนผู้ชายหลายคนของฉันไม่รู้ทำไมถึงเริ่มถอยห่างจากฉัน”
“ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนร่วมโรงเรียนในเมืองจิน หรือเพื่อนร่วมคณะในมหาวิทยาลัยแพทย์นิติเวช ฉันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกั้นกลางระหว่างเรา”
“แต่ฉันไม่ได้ทำอะไรให้พวกเขาโกรธเลยนะ”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้
ลู่ลู่ผู้ไม่ทิ้งช่วงเวลาดีๆ ที่เคยสดใสก็เริ่มหงุดหงิด
ตั้งแต่มัธยมต้น
ลู่ลู่ผู้ไม่ทิ้งช่วงเวลาดีๆ ก็เป็นที่รู้จักในเรื่องความยุติธรรม
เห็นนักเลงจากนอกโรงเรียนรังแกเพื่อนนักเรียน
ลู่ลู่ผู้ไม่ทิ้งช่วงเวลาดีๆ จะต้องออกมาช่วยเหลือแน่นอน
นอกจากจะเป็นคนยุติธรรม
เธอยังชอบช่วยเหลือเพื่อนๆ และเข้าร่วมกิจกรรมการกุศลต่างๆ
เพราะเหตุนี้
ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนชายหรือหญิง ก็ชอบคบเธอเป็นเพื่อน
มัธยมต้นเป็นแบบนี้ มัธยมปลายก็ยังเป็นแบบนี้
แม้แต่เข้ามหาวิทยาลัย ก็ยังได้รับความนิยมจากเพื่อนๆ ทั้งชายและหญิง
แต่แปลกที่
ตั้งแต่ปีนี้เป็นต้นมา ลู่ลู่ผู้ไม่ทิ้งช่วงเวลาดีๆ รู้สึกว่ามีการเปลี่ยนแปลง
เพื่อนผู้หญิงยังคงสนิทสนมเหมือนเดิม
แต่เพื่อนผู้ชายกลับเริ่มถอยห่างจากเธอ
บางคนที่รู้จักกันมาหลายปีลบเธอออกจากรายชื่อเพื่อน
บล็อกบัญชีโซเชียลของเธอ
“แม้แต่แฟนของฉันก็เลิกกับฉันทันที และลาออกจากมหาวิทยาลัยอย่างรวดเร็ว”
พูดถึงตรงนี้ ลู่ลู่ผู้ไม่ทิ้งช่วงเวลาดีๆ ก็รู้สึกหงุดหงิด
“ผู้ชายพวกนี้บ้าหรือไง มีเพื่อนดีๆ แบบนี้กลับไม่เอา”
“ฉันยอมกินมังสวิรัติห้าปี เพื่อแลกกับเพื่อนแบบนี้”
“สิบปี”
“สองเท่า ยี่สิบปี”
“พี่สาว คุณไม่ถามเหตุผลพวกเขาหน่อยเหรอ”
เห็นข้อความนี้ ลู่ลู่ผู้ไม่ทิ้งช่วงเวลาดีๆ ก็ยิ่งหงุดหงิด
“ถามแล้ว พวกเขาบอกว่าไม่เหมาะสมที่จะเป็นเพื่อนกับฉัน จะขัดขวางอนาคตของฉัน”
ลู่ลู่ผู้ไม่ทิ้งช่วงเวลาดีๆ ตอบ
“นี่มันคำตอบบ้าอะไรกัน”
“พี่สาวยังเรียนอยู่ ไม่ได้จบเลยพูดว่าจะขัดขวางอนาคต นี่มันข้อแก้ตัวชัดๆ”
“เห็นด้วยเต็มที่”
“พี่สาวน่าจะไปทำให้คนในกลุ่มเพื่อนโกรธ แล้วพวกนั้นก็ยุยงให้คนอื่นเลิกคบเธอ”
“แน่นอนว่าเป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์”
“ผู้หญิงเจ้าเล่ห์บางคนแย่มาก คอยกลั่นแกล้งผู้หญิงที่มีเพื่อนเยอะ”
“พวกเธอไม่ชอบให้ผู้หญิงคนอื่นดีกว่าตัวเอง คิดว่าผู้ชายทุกคนต้องรายล้อมตัวเอง ถ้าเห็นผู้หญิงที่ดีกว่า จะทำทุกอย่างเพื่อแย่งซีน”
เห็นข้อความที่แฟนคลับส่งมา ลู่ลู่ผู้ไม่ทิ้งช่วงเวลาดีๆ ก็เริ่มลังเล
“จะเป็นแบบนั้นจริงเหรอ”
ลู่ลู่ผู้ไม่ทิ้งช่วงเวลาดีๆ ถามอย่างไม่แน่ใจ
“พี่สาว คุณคงไม่เคยอ่านนิยายรัก ผู้หญิงเจ้าเล่ห์สมัยนี้เลวกว่าเดิม”
“ใช่ๆ พวกเธอทำตัวเหมือนไร้พิษสง แต่จริงๆ แล้วแย่สุดๆ”
“พี่สาวใสซื่อ ถ้าเป็นน้ำค้างของดาวที่โศกเศร้า เธอคงจับพิรุธพวกนี้ได้ทันที”
“คนที่มีทั้งสมองคลั่งรักและเป็นพวกโรคจิต คงทำให้ผู้หญิงเจ้าเล่ห์กลัวได้”
“ผู้หญิงเจ้าเล่ห์แย่งผู้ชาย ฉันก็ฆ่าตัวตาย ผู้หญิงเจ้าเล่ห์ทำตัวร้าย ฉันก็ฆ่าตัวตาย แย่งไม่ได้แต่ทำให้กลัวได้”
“ยุคสมัยนี้มีแต่คนเก่ง แฟนคลับนั่งเรียงรายในห้องถ่ายทอดสด”
ลู่ลู่ผู้ไม่ทิ้งช่วงเวลาดีๆ รู้สึกว่าแฟนคลับอาจจะพูดเกินไปเกี่ยวกับน้ำค้างของดาวที่โศกเศร้า
รีบพูดให้เธอดูดีขึ้น
“ทุกคนอย่าพูดอย่างนั้น น้ำค้างของดาวที่โศกเศร้าแค่ต้องการความรักที่สมบูรณ์แบบเท่านั้น”
ลู่ลู่ผู้ไม่ทิ้งช่วงเวลาดีๆ รู้ว่าน้ำค้างของดาวที่โศกเศร้ายังไม่หายจากโรค
กลัวว่าเธอจะเห็นข้อความเหล่านี้แล้วจะเสียใจ
“หมอเฉินก็พูดแล้วว่าผู้ชายคนนั้นชอบน้ำค้างของดาวที่โศกเศร้า”
“เมื่อพวกเขาหายจากโรค ความรักของพวกเขาก็จะสมบูรณ์แบบ”
“น้ำค้างของดาวที่โศกเศร้าก็จะกลายเป็นคนปกติ”
“ในอนาคต พวกเขาจะมีชีวิตแต่งงานที่มีความสุข”
“หมอเฉิน ฉันพูดถูกไหม”
ลู่ลู่ผู้ไม่ทิ้งช่วงเวลาดีๆ พูดพร้อมกับมองไปที่เฉินหยูเพื่อขอความช่วยเหลือ
หวังว่าเฉินหยูจะช่วยพูดอะไรบางอย่างเพื่อทำให้แฟนคลับหยุดล้อเลียนน้ำค้างของดาวที่โศกเศร้า
“ไม่ถูก”
ลู่ลู่ผู้ไม่ทิ้งช่วงเวลาดีๆ คิดว่าเธอฟังผิด
มองเฉินหยูด้วยความไม่เชื่อ
เฉินหยูพูดอย่างสงบ “นอกจากประโยคแรกที่คุณพูดถูก ที่เหลือคุณพูดผิดทั้งหมด”
“ความรักของพวกเขาไม่ได้สมหวังเหรอ”
ลู่ลู่ผู้ไม่ทิ้งช่วงเวลาดีๆ ถามด้วยความตกใจ
“ไม่”
“แล้วก็ไม่ได้แต่งงานกันเหรอ”
“นั่นขึ้นอยู่กับว่าคุณถามใคร”
เฉินหยูหัวเราะเบาๆ “คุณถามว่าพวกเขาสองคนแต่งงานกันหรือว่าถามว่าคนใดคนหนึ่งแต่งงานแล้ว”
ลู่ลู่ผู้ไม่ทิ้งช่วงเวลาดีๆ รู้สึกว่าเธอได้เปิดกล่องแพนดอร่าแล้ว
ลู่ลู่ผู้ไม่ทิ้งช่วงเวลาดีๆ สอบเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยแพทย์นิติเวชด้วยคะแนนอันดับหนึ่งของทั้งจังหวัด
ไอคิวของเธอสูงถึง 200 ทำให้เธอเข้าใจความหมายของเฉินหยูได้ทันที
การแต่งงานเกิดขึ้นจริง แต่เจ้าบ่าว (เจ้าสาว) ไม่ใช่เขา (เธอ)
ความพยายามของน้ำค้างของดาวที่โศกเศร้าสุดท้ายก็สูญเปล่า
“หมอเฉิน เล่าต่อเถอะ พวกเราชอบฟัง”
“พี่สาวๆ ก็ชอบฟัง”
“นักศึกษาชอบฟังมากกว่า”
“พนักงานบริษัทต้องการเติมพลัง”
“มีใครจากชั้น ป.3/2 โรงเรียนเฟินจิ้นไหม”
“เด็กน้อยฟังแล้วจะเศร้า รีบไปทำการบ้านซะ”
“น้องข้างบน ตอนนี้เหมือนจะเป็นเวลาเรียน ชั้น ป.3/2 ใช่ไหม ฮิฮิ”
แฟนคลับรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก
ยินดีต้อนรับสู่ตอนพิเศษ
“หมอเฉิน เล่าให้ฟังหน่อยสิ สิบห้องจัดงานเลี้ยงจะเป็นของขวัญให้”
รอฝนใต้ต้นซากุระโผล่มาจากไหนไม่รู้
มาพร้อมกับชุดของขวัญห้องจัดงานเลี้ยงอย่างหรูหรา
“งั้นเล่าก็เล่าล่ะนะ”
เฉินหยูปรับท่านั่งใหม่
พอเลิกถ่ายทอดสด
ไม่ว่ายังไงก็ต้องซื้อเก้าอี้ที่ออกแบบตามหลักสรีรศาสตร์ราคาแพงๆ ซักตัว
เพื่อรักษาภาพลักษณ์ของปรมาจารย์
นั่งตัวตรงมานานแล้ว เหนื่อยจริงๆ
“ในการถ่ายทอดสดครั้งนี้ ผู้ชายคนนั้นก็ดูอยู่ด้วย รู้สึกประทับใจในความรักที่น้ำค้างของดาวที่โศกเศร้ามีให้เขา”
“ทั้งสองคนต่างกินยาและหายป่วยอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็จับมือกันสำเร็จ”
“แต่สำหรับบางคน สิ่งที่ไม่สามารถได้มาคือความรัก”
“เมื่อได้มาแล้วจึงพบว่า ที่แท้เป็นอย่างนี้เอง”
“น่าเสียดายที่น้ำค้างของดาวที่โศกเศร้าเป็นคนแบบนี้”
“เธอหลงใหลในเรื่องราวความรักแบบคลาสสิก โดยไม่รู้ว่ามันเป็นเพียงเรื่องราว”
“สาวงามรวยตกหลุมรักนักศึกษายากจน เด็กหนุ่มผู้ตกต่ำพบกับสาวผู้สูงศักดิ์”
“เรื่องแบบนี้ส่วนใหญ่เขียนโดยนักเขียนที่ยากจน ปลอบใจตัวเอง”
“สาวงามรวยในอดีตเพียงแค่ไม่ออกจากบ้านบ่อยๆ แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอไม่มีสมอง”
“ใช้มุมมองความรักที่สร้างขึ้นจากนิยายเพื่อใช้ในชีวิตจริง คุณคิดว่าจะยั่งยืนไหม”
