“ว้าว โต๊ะใหญ่ขนาดนี้ อาหารเยอะจนอลังการเลยนะ!”

“แค่ได้กลิ่น ฉันก็คุมไม่อยู่ น้ำลายไหลแล้วอะ。”

“หอมมาก!”

“ฉันจะซัดข้าวสวยสามชามติด!”

ขณะทุกคนต้อนรับอาจารย์หวงให้นั่งประจำที่ ต่างพากันทำท่าตื่นเต้น ใจจริงแทบอยากจะขุดโคตรเหง้าบรรพบุรุษของอาจารย์หวงออกมาสรรเสริญเยินยอให้ครบทุกคน

“เอ่อ ทุกคน ผมขอประกาศไว้ก่อนนะ!” ลวี่หมิงที่เริ่มกรึ่มๆ เห็นความดีความชอบกำลังจะถูกอาจารย์หวงซึ่งไม่ได้ลงมือทำจริงๆ ฉกไป เลยเตรียมสารภาพถึงส่วนร่วมของตัวเองต่อโต๊ะอาหารเลอเลิศชุดนี้

แต่ทุกคนเหมือนทำข้อตกลงกันไว้ ทั้งที่เห็นท่าทีของลวี่หมิงชัดเจน กลับแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินกันถ้วนหน้า หลี่ชางเฟิงยิ่งเร่งเสียงขึ้นไปอีกว่า

“ดึกดื่นยังอุตส่าห์ทำกับข้าวตั้งโต๊ะใหญ่ขนาดนี้ อาจารย์หวงลำบากมากเลยครับ!”

“ใช่ครับ แม่ผมเองยังไม่เคยทำกับข้าวให้ผมกินหรูหราเท่านี้เลย อาจารย์หวงนี่ดีกับผมยิ่งกว่าแม่ผมอีกนะครับ!” ดาราหนุ่มดาวรุ่งรายหนึ่งรีบประเคนคำอวยสีรุ้ง สีหน้าทำเหมือนเรื่องสมควรโดยไม่เขินอายสักนิด

อาจารย์หวงโดนชมจนหน้าบานเป็นกระดังงาลนไฟ

ลวี่หมิงพูดเสียงเย็นว่า “งั้นนายก็ลูกอกตัญญูจริงๆ น่ะสิ!”

ดาราหนุ่มดาวรุ่ง: “???”

นี่มันเกี่ยวอะไรกับนายที่กระแสตกสมัยนี้วะ!

“ผมไปอกตัญญูตอนไหน?” เด็กฝึกถลึงตาใส่

ลวี่หมิง: “แม่ของนายทำกับข้าวให้ตามปกติ ก็เพื่อให้นายอิ่มหนำสบายท้อง แต่กับข้าวทั้งโต๊ะที่อาจารย์หวงทำให้นี่ คืนนี้มีสิทธิ์ส่งนายไปเฝ้ายมบาลเลยก็ได้!”

“แทนที่นายจะคิดก่อนว่าพรุ่งนี้จะได้เห็นแสงอาทิตย์ไหม ดันฉวยโอกาสเอาแม่ตัวเองมาเปรียบลดค่าความดีความชอบที่เธอทำให้ตลอดชีวิต แบบนี้ไม่เรียกว่าอกตัญญูแล้วจะเรียกว่าอะไร?”

หนุ่มหน้าใสสไตล์ครีมบอยโดนสวนจนเงียบกริบ

แล้วก็รีบหันไปขอความช่วยเหลือจากอาจารย์หวงที่นั่งสงบอยู่

“มองเขาทำไมกันล่ะ? เคยได้ยินไหมว่าเสือยังไม่กินลูกตัวเอง แล้วเคยได้ยินไหมว่าโคกระบือไม่กินหญ้า? ก็ได้แต่ภาวนาให้อาจารย์หวงอารมณ์ดีวันนี้ จะได้ไม่ฉวยโอกาสตุ๋นถั่วฝักยาวครึ่งดิบครึ่งสุกหม้อใหญ่เลี้ยงทุกคนน่ะสิ!”

เด็กฝึก: “……”

อาจารย์หวงถลึงตาใส่ลวี่หมิงอย่างดุ “ไม่พูดก็ไม่มีใครหาว่าเป็นใบ้หรอก!”

คนอื่นๆ มองลวี่หมิงอย่างหมั่นไส้ แต่ก็ยังกวาดตาดูบนโต๊ะ พอแน่ใจว่าไม่มีเมนูไหนเกี่ยวกับถั่วฝักยาว ก็พากันโล่งอกเห็นๆ

เด็กฝึกที่เพิ่งโดนลวี่หมิงสาดยาวจนเสียหน้า เลยหยิบตะเกียบขึ้นมา รีบคีบ “หมูสามรส” ใส่ปากตัวเองเป็นคำแรก

พอเนื้อหมูแตะลิ้น เขาก็สะท้านวาบ แทบตกใจจนเกือบฉี่ราดตรงนั้น!

เด็กฝึกทำท่าจะพ่นของพิษในปากออกโดยสัญชาตญาณ แต่พอเห็นทุกคนกำลังจ้องเขาอยู่ โดยเฉพาะอาจารย์หวงที่ถูกลวี่หมิงสะกิดคิ้วไว้ก่อน ก็กำลังมองมาอย่างไม่เป็นมิตร ภาพผลลัพธ์ของการคายของที่อาจารย์หวงอุตส่าห์ “ลำบาก” ทำให้ ผุดขึ้นมาในหัวโดยอัตโนมัติ

สุดท้ายเหตุผลชนะสัญชาตญาณ!

ท่ามกลางกล้องหลายตัวที่จ่อหน้า หนุ่มคนนั้นก็กัดฟันทน กลืนของในปากลงไปทั้งที่หน้าเบี้ยวคด

แล้วทั้งคนก็เหมือนหมดเรี่ยวแรง สายตาซับซ้อนมองลวี่หมิงแวบหนึ่ง ก่อนทรุดนั่งเอนบนม้านั่ง สองตาเหม่อลอย

อยู่ๆ เขาก็ตาแดง น้ำตาใสสองสายไหลลงจากหางตาอย่างไม่รู้ตัว…

อาจารย์หวงเห็นสภาพนี้ หน้าก็ชะงักแข็งทันที

หลี่ชางเฟิง: ???

อู๋เชียน: ???

นี่มันปฏิกิริยาอะไรของมันวะ!

ก็พอเข้าใจว่าเพิ่งกินไปหนึ่งคำ ไม่รู้ยังนึกว่าเอ็งซัดยาฆ่าแมลงไปหนึ่งอึก!

อาจารย์เหอทำหน้างง ถ้าพูดถึงคนที่รู้ฝีมือทำอาหารของอาจารย์หวงดีที่สุดในวงการบันเทิงจีน คงไม่มีใครพูดได้มากกว่าเขา เขาคิดเผื่อไว้อยู่แล้วว่าไอ้เพื่อนแก่วันนี้อาจเล่นตัวประหลาด แต่ก็ไม่คาดเลยว่าหนุ่มคนนั้นแค่ชิมของที่ไอ้เพื่อนแก่ทำไปคำเดียว จะร้องไห้ออกมาตรงหน้าแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?

หมูสามรส ก็อาหารบ้านๆ นะ!

ถึงจะกะสัดส่วนไม่อยู่ ก็ไม่น่าจะถึงขั้นย่ำแย่ขนาดนี้เลยนะ?

ทุกคนเริ่มรู้แล้วว่ามีแววเรื่องจะบานปลาย!

ลวี่หมิงโผล่หน้ามาใกล้หนุ่มหน้าขาวซีดไร้เลือดฝาด ค่อยๆ เช็ดน้ำตาที่หางแก้มให้ แล้วก็อัธยาศัยดียิ่ง คีบชิ้นหมูสันนอกให้อีกชิ้นว่า “กินเถอะ! นี่คือความเอ็นดูแบบไม่หวังสิ่งตอบแทนของอาจารย์หวงที่มีต่อนาย!”

อารมณ์น้อยใจของหนุ่มคนนั้นกำลังจะสงบอยู่แล้ว แต่พอเห็นเนื้อหมูเพิ่มมาในชามอีกชิ้น น้ำตากลับยิ่งไหลไม่หยุด!

ไอ้ลูกหมา ใครแม่งขอให้นายช่วยคีบให้วะ!

ก่อนหน้านี้ได้ยินลวี่หมิงบอกว่าเขาจะ “ขึ้นทางสะดวก” คืนนี้ เขายังไม่เชื่อ แต่พอคีบกับข้าวเข้าปากไปคำเดียว รู้สึกเหมือนในชั่วขณะหนึ่งเมื่อกี้ เห็นทวดกำลังกวักมือเรียก…

อาจารย์หวงทำหน้าขรึม “ไม่ถูกปากเหรอ?”

“ไม่ๆ ถูกปากครับ ถูกปากมากๆ!” เด็กฝึกที่ได้สติ สะดุ้งเฮือก รีบหลังตรง พูดรัวทันที “หมูสามรสจานนี้อร่อยสุดๆ รสชาติเหมือนที่แม่ผมทำไม่มีผิดเลย ไม่สิ อร่อยกว่าแม่ผมทำสิบเท่า ผมแค่ไม่ได้กลับไปหาพ่อแม่มานาน พอกินแล้วเจอรสชาติคุ้นเคย ก็เลยนึกถึงแม่ขึ้นมากะทันหัน!”

สีหน้าอาจารย์หวงค่อยผ่อนคลายลง แถมระหว่างคิ้วยังฉายแววภูมิใจเล็กๆ

คนอื่นๆ พอเห็นท่า ก็เข้าใจทันทีว่าตัวเองคิดมากไป เมื่อเทียบกับการบอกว่าอาหารไม่อร่อยจนร้องไห้ พวกเขารับได้มากกว่าว่าหนุ่มหน้าขาวคนนั้นกินแล้วเกิดความรู้สึกร่วมทางอารมณ์

พอเห็นอาจารย์หวงหัวเราะอย่างสบายใจ ดาราหนุ่มดาวรุ่งอีกหลายคนก็มองเด็กฝึกที่ “อ้างแม่ผลักดันตัวเอง” ด้วยสายตาอิจฉา

ก็ฝีมือการ “แสดง” แบบนี้ คุมอารมณ์เข้าออกได้ลื่นไหล สมควรแล้วที่ได้อาจารย์หวงโปรดปราน!

อาจารย์เหอถอนหายใจยาว เอ่ยอย่างซาบซึ้ง “ท่าทางแบบนี้ ดูแล้วฝีมือทำอาหารของอาจารย์หวงยิ่งก้าวหน้าไปอีก คืนนี้พวกเราปากท้องเป็นสุขแน่ รีบลงมือกันเถอะ!”

ทุกคนหิวกันจนไส้กิ่ว พอได้ยินอาจารย์เหอเร่ง ก็พร้อมใจกันหยิบตะเกียบเตรียมกินให้อิ่มหนำ

หลี่ชางเฟิงนี่หิวจริง เขาคีบหมูสามรสที่ตัวเองเป็นคนสั่งกลับด้านเข้าปากไปทันที ถึงขั้นแทบไม่เคี้ยว แค่ขบเบาๆ ก็ “กลื๊น” กลืนลงท้องไปทั้งชิ้น

ถัดมาเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาของหลี่ชางเฟิงก็ถลนโตเป็นไข่ห่าน เขาเงยหน้ามองอาจารย์หวงอย่างลืมตัว แล้วเหลือบไปดูอาจารย์เหอที่กำลังก้มหน้าตักข้าวเข้าปาก คิดว่าหรือเป็นต่อมรับรสของตัวเองเพี้ยนไป

หลี่ชางเฟิงไม่อยากเชื่อ จึงคีบหมูอีกชิ้นเข้าปากอีกรอบ

รสเค็มจัดจนขมกระแทกลิ้นไม่หยุด ยังมีกลิ่นซีอิ๊วเข้มข้นปะปน สองรสประหลาดนี้ยิ่งไปกันใหญ่ จนทำให้กระเพาะที่เดิมก็ไม่ค่อยแข็งแรงของเขาร้อนผ่าวแทบไหม้คาที่!

“อ้วก… เพ่ยๆๆ!”

หลี่ชางเฟิงคายหมูสันนอกในปากทิ้งลงพื้นโดยสัญชาตญาณ แล้วทันใดนั้น สายตาก็ถลนจ้องไปที่หนุ่มติดแม่ผู้กำลังกวาดตาแอบมองเขาอย่างหวาดๆ

คิดถึงแม่?

มึงสิวะ! กูยังสงสัยอยู่เลยว่าไอ้น้องไร้ฝีมือการแสดงอย่างแก ทำไมร้องไห้ปุ๊บปั๊บได้ทันที ราวกับสตาร์ทจากเฟรมที่ศูนย์ ลีลา “อินจริง” จนมองไม่เห็นร่องรอยแสดงแม้แต่นิดเดียว ที่แท้ไม่ใช่การแสดง แต่มึงโดนของพิษนี่กระตุ้นจนร้องจริงๆ ต่างหาก!

ไอ้สัตว์ นี่มึงพากูลงหลุมด้วยแล้ว!

ในตาของหลี่ชางเฟิงถึงกับขึ้นเส้นเลือดฝอย เขาวิ่งไปข้างๆ สำรอกแห้งเป็นพักๆ

“อ้วก!!!”

“นี่รสชาติบ้าอะไรกันเนี่ย?”

“เหมือนกลืนเกลือไปหลายกิโล แถมยังกลิ่นซีอิ๊วอีก เค็มชะมัด! จานนี้ใช้น้ำกรดกำมะถันทำรึไง? ไม่ไหวแล้ว ฉันอาจต้องไปล้างท้อง!”

ทุกคนสะดุ้งเฮือกกับปฏิกิริยาของหลี่ชางเฟิง

อาจารย์เหอที่เพิ่งคีบหมูสันนอกจากจานถึงกับมือสั่น รีบวางกลับที่เดิม คนอื่นๆ ก็ทำพร้อมๆ กัน รวมถึงอู๋เชียนกับแขกรับเชิญอีกหลายคน!

คอมเมนต์บนไลฟ์เดือดทันที!

【???】

【ของจริงหรือเปล่าเนี่ย!】

【มีคนวางยาในอาหาร! อาจารย์หวงวางยาในอาหาร!】

【ยังมีเมนูทมิฬด้วยเหรอ? อาจารย์หวงไม่ทำให้เราผิดหวังจริงๆ!】

【หมูสามรสไม่มีน้ำตาลกับน้ำส้มสายชู ดันใส่เกลือกับซีอิ๊วแทน แบบนี้คนคิดได้เหรอวะ?】

【ยมบาลมีชีวิต!】

【จานหนึ่งใส่เกลือไปตั้งหลายกิโล จะให้ผมบรรยายยังไงดีวะ คำก็รู้จักทุกคำ แต่พอรวมเป็นประโยคแล้วสมองพี่นี่ถึงกับควันขึ้น…】

【เมื่อกี้น้องคนนั้นให้เกียรติอาจารย์หวงสุดๆ เลยนะ ยอมร้องไห้บอกคิดถึงแม่ ยังไม่ปูดเรื่องอาจารย์หวงก่อเรื่องเลย!】

【ไม่เอาหน่า เพื่อน รายการเอฟเฟกต์แรงขนาดนี้เลยเหรอ?】

【ข่าวใหม่วงการบันเทิงจีน: #เหตุการณ์หมูสามรส#】

【ตอนนี้ต้องดังแน่นอน!】

【บ้านเห็ดไม่เชื่อหยดน้ำตา ที่แท้พี่คิดถึงแม่ไม่ได้คิดถึงแม่ แต่คือเขากลัวว่าถ้าฝืนกินต่ออีกสองสามคำ พรุ่งนี้จะไม่มีชีวิตอยู่ไปเจอแม่แล้ว… ใครเจอเรื่องนี้ก็คุมหน้าไม่อยู่หรอก】

【เด็กฝึกครีม: โปรดส่งเสียงแทนฉันด้วย!】

【……】

กองทัพผึ้งที่อยู่หลังจอต่างร้อนรนจนวิ่งวุ่น:

“เฟิงเฟิงเป็นนักร้อง เสียงสำคัญกับนักร้องแค่ไหนรู้กันอยู่ นั่นมันคือชีวิตของนักร้อง! ไอ้อาจารย์หวงเวรตะไลนี่ต้องคิดจะวางยาฆ่าเฟิงเฟิงของพวกเราแน่ ถ้าเสียงเขาเป็นอะไรไป พวกเราผึ้งจะให้ทั้งทีมรายการชดใช้ด้วยชีวิต!”

หลี่ชางเฟิงหน้าแดงก่ำ โน้มตัวเข้ามา เสียงแหบพร่า: “น้ำ… น้ำ!”

ลวี่หมิงหยิบเหล้าขาวต่อหน้ากล้องซดไปอึกหนึ่ง ตอนนี้เมาได้ที่ ไม่แคร์แล้วว่ายังไลฟ์อยู่ไหม เห็นหลี่เอื้อมมือมาขอ ก็ส่งต่อให้ทันที หลี่ชางเฟิงที่กระเพาะกำลังปั่นป่วนแทบไม่ทันดูว่าเขายื่นอะไรมา เงยหน้ากรอกเหล้าขาวเข้าไปอึกใหญ่ แล้วก็พ่นพรวด!

“แค่ก แค่ก แค่ก!”

“ช่ะ… ช่วยด้วย!”

ทุกคนแตกตื่นวุ่นวาย เห็นหลี่ชางเฟิงโดนความเผ็ดแสบของเหล้าขาวเล่นงานจนกระโดดโลดเต้น แม้แต่ทีมงานรายการก็รีบวิ่งเข้ามาช่วย

อู๋เชียนชี้หน้าลวี่หมิง ตวาดลั่น: “มึงเพี้ยนรึไง!”

“เฟิงเกอต้องการน้ำ ทำไมยื่นเหล้าให้เขาวะ?!”

นอกจาก ‘พี่คิดถึงแม่’ ที่โดนพิษเล่นงานไปแล้ว ดาราหนุ่มดาวรุ่งคนอื่นๆ ก็รุมต่อว่า:

“มึงอยากฆ่าเฟิงเกอของกูหรือไง?”

“ดื่มเหล้าระหว่างถ่ายทำ มึงมีจริยธรรมบ้างไหม?!”

“ถ้าเฟิงเกอของกูเป็นอะไรขึ้นมา มึงตายแน่!”

ลวี่หมิงทำหน้าซื่อ: “พวกคุณมาโวยวายใส่ผมทำไม เขายื่นมือมาขอเองนะ ให้เขา ผมยังผิดอีกเหรอ?”

“เขาขอก็ต้องให้?”

“ถ้าไม่งั้นล่ะ? จะให้ผมเอาใจความรู้สึกพวกคุณจริงๆ ก็ไม่เอา ไอ้การอัดรายการกับพวกคุณนี่มันยากฉิบหาย ผมต้องทำยังไงพวกคุณถึงจะพอใจฮะ?”

“เอางี้ไหม พวกคุณฆ่าผมไปเลย!”

หลี่ชางเฟิงที่คอแทบไหม้เพราะสำลักเหล้าขาว รีบซดน้ำแร่ภูเขาที่ PD ยื่นให้ไปหลายอึก พอเริ่มดีขึ้น ก็ไม่สนแล้วว่ายังอัดรายการอยู่หรือเปล่า หลุดสบถทันที:

“ไอ้หมิง! แค่ก แค่ก แค่ก… ไอ้สัสมึง คิดจะวางยาฆ่าพ่อมึงเหรอ มึงอย่าหวังจะตายดี!”

ลวี่หมิง: “……”

……

ข่าวดีคือ หมูสามรสแค่ใส่เครื่องปรุงพลาดไปหน่อย แต่ทั้งวัตถุดิบกับเครื่องปรุงก็ยังเป็นของปลอดภัย กินแล้วไม่เป็นอะไร หลี่ชางเฟิงเลยไม่ถึงขั้นต้องไปโรงพยาบาลล้างท้อง ภายใต้การปลอบของสองอาจารย์ ไม่นานเขาก็กลับไปนั่งที่เดิม

แต่พอเห็นจานหมูสามรสนั่น ทุกคนกลับรู้สึกคอแห้งผากอย่างไร้สาเหตุ

อาจารย์หวงถลึงตาใส่ลวี่หมิงอย่างดุเดือด รอบนี้เขาถูกลูกหลงเต็มๆ แต่ทุกคนต่างก็ชื่นชมเขาว่าลำบากทำอาหารจนเหนื่อย เขาเลยพูดตรงๆ ไม่ได้ว่าอาหารไม่ใช่เขาทำ จำต้องกล้ำกลืนรับเคราะห์เงียบๆ

อาจารย์เหอใช้ตะเกียบคีบหมูสามชั้นตุ๋นผักกาดดองจากจาน พลิกใส่ลงไปในแผ่นแป้งแล้วกัดหนึ่งคำ วินาทีต่อมา ขาทั้งสองข้างดีดผึง ทั้งตัวคนดีดลุกยืนขึ้นตรงนั้นทันที!

ทุกคนสะดุ้งโหยงกับท่าทางของอาจารย์เหอ

พอนึกถึงสารพัดคำชมที่อาจารย์เหอเคยยกให้งานชิ้นเอกของอาจารย์หวง ภาพคำว่า ‘สุดยอด’ ‘เทพมาก’ ‘ยอดเยี่ยม!’ ก็ลอยขึ้นมาในหัวของพวกเขาทันที

ผู้ชมหน้าจอต่างทำหน้าทำนองว่าเดาไว้แล้ว เตรียมรอดูว่าอาจารย์เหอจะระเบิดฝีมือการแสดงยังไงต่อ

อาจารย์เหอที่ดึงดูดสายตานับไม่ถ้วน ตอนนี้กำลังฝืนความไม่สบายตัวอย่างหนัก ร้อนใจอยากกลืนของในปากลงไปให้ได้ แต่แค่การเคลื่อนไหวง่ายๆ นี้ กลับดูราวกับหญิงท้องกำลังคลอดยาก

อาจารย์เหอรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมด ในที่สุดก็กลืนแผ่นแป้งลงไปได้อย่างทุลักทุเล

เห็นทุกคนมองมาด้วยสีหน้าประหลาดๆ คู่หูเก่าอย่างอาจารย์หวงก็แลมาด้วยแววตาจับผิด ชั่วพริบตาสั้นๆ นั้น อาจารย์เหอแทบจะนึกถึงเหตุการณ์ที่ทำให้ตนมีความสุขที่สุดทั้งชีวิตเรียงกันมาเป็นขบวน แล้วก็จู่ๆ เบิกตากว้าง ลูกตาวาววับ ราวกับได้กินของอร่อยล้ำบนโลกมนุษย์ ยิ้มแฉ่งพูดว่า:

“ใครว่าอาจารย์หวงทำกับข้าวไม่อร่อย?”

“โอ้โห! หมูสามชั้นตุ๋นผักกาดดองจานนี้สุดยอดมาก!”

“พูดจริงๆ นะ ผมไม่เคยกินหมูสามชั้นตุ๋นผักกาดดองที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน ทุกคนลองชิมกันสิ อร่อยจน… อ้วก!”

“อร่อย… อ้วก… ระเบิด… อ้วก!”

“ผมไม่หลอกพวกคุณหรอก จริงๆ มันดีมาก… อ้วก! ไม่เชื่อพวกคุณลองชิมดู… อ้วก!”

อาจารย์เหอฝืนอาการคลื่นไส้อย่างยากลำบาก หลายครั้งอยากช่วยกู้หน้ากลับให้อาจารย์หวง แต่พอพูดไปถึงท้ายสุดก็ฝืนไม่ไหว ทั้งน้ำตาคลอทั้งหัวเราะ ทั้งวิ่งไปกอดถังขยะที่ไม่ไกล อ้วกไม่หยุด

อาจารย์หวง: ???

เพื่อนเหอ นายเล่นตลกกับฉันอยู่ใช่ไหม?!

ชาวเน็ต: แนวทางนี้ไม่เคยเห็นในตอนก่อนๆ เลยนะ?

ลวี่หมิงยืนดูอยู่ข้างๆ ตาค้าง: “อะไรเรียกว่าดารารุ่นใหญ่ตัวจริง? แบบนี้แหละถึงจะเรียกรุ่นใหญ่ของจริง! คนอื่นหาเงินด้วยเวลา แต่อาจารย์เหอนี่หาเงินด้วยชีวิตเลยนะ! ความเป็นมืออาชีพรอบด้าน ผมขอยกให้อาจารย์เหอเป็นที่หนึ่งของวงการบันเทิงจีน!”

“สรุปสั้นๆ!”

“ยิ่งใหญ่! ไม่ต้องพูดมาก”

คำพูดสั้นๆ ของลวี่หมิง จุดไฟความคึกของชาวเผือกได้ทันที

【ฮาฮาฮาฮาฮาเอิ๊ก!】

【ขำตายฉันแล้ว!】

【ลวี่หมิง นายอยากจะขำให้ฉันตายหรือไง?】

【หาเงินด้วยชีวิตนี่แหละ ฉันกลั้นไม่ไหวจริงๆ】

【อาจารย์เหอนี่รักอาจารย์หวงแค่ไหนกัน น้ำดีจะไหลออกมาแล้ว】

【อาจารย์หวงมีเพื่อนพ้องแบบนี้ ชีวิตนี้คุ้มแล้ว!】

【โธ่เว้ย แค่ตอนเดียวดันมีซีนขึ้นหิ้งตั้งหลายช็อต เอฟเฟกต์รายการระเบิดมาก พ่อแม่งหัวเราะหน้าจอจนเสียงเหมือนห่าน แม่ฉันมองฉันเหมือนมองคนบกพร่อง…】

【เลียหมิงนี่แหละตัวตอกย้ำเลย เมาแล้วเหมือนกลายเป็นคนละคน】

【คอนเซปต์คือบุคลิกสองด้าน ก่อนเมาคือพรางตัว หลังเมาคือตัวตนล้วนๆ!】

【รายการที่ได้สปอนเซอร์เหล้าขาวมีถมไป แต่คนที่ยกดื่มจริงกลางรายการอย่างลวี่หมิงนี่ทั้งวงการมีคนแรก ก็เอาแค่ข้อนี้ ผู้ใหญ่บ้านต้องโอนเงินแล้ว!】

【……】

คอมเมนต์บนจอไหลรัวๆ ชาวเน็ตเกือบขำจนเป็นลมหน้าคอม

คนในที่เกิดเหตุ นอกจากอาจารย์หวงที่หน้าซีดเป็นขี้ผึ้ง คนอื่นๆ ก็พยายามกลั้นหัวเราะอย่างทุกข์ทรมาน

ท่ามกลางสายตาแปลกๆ รอบด้าน อาจารย์เหอน้ำตาคลอหันไปมองคู่หูเก่า: “อาจารย์หวง คุณทำของนี่ออกมาได้ยังไงกัน?”

อาจารย์หวงก็งงงัน

เพื่อนเก่าคนนี้ยังผ่านมาได้แม้กระทั่ง #เหตุการณ์ถั่วพิษ# การทดสอบความเชื่อฟังมากี่สิบปีก็ผ่านฉลุย ทำไมพอเจอสถานการณ์เล็กน้อยแค่นี้ถึงคุมตัวเองไม่อยู่ล่ะ?

อาจารย์เหอทำท่าเหมือนสะใภ้ตัวน้อยที่น้อยใจ:

“ผมรู้สึกว่าข้างบนเหมือนใส่น้ำตาลไปห้ากิโลเลย! อ้อ ไม่สิ พูดให้ตรงกว่านั้น อาจารย์หวงคงเคี่ยวและอัดน้ำตาลจำนวนมาก แล้วปั้นเป็นชิ้นหมูกับผักเค็ม พูดกันตามตรง ไอเดียนี้… ครีเอทีฟใช้ได้เลยนะ!”

“ฟังดูก็ดูหรูหรามีระดับใช่ไหมล่ะ?”

“……” อาจารย์หวงไม่พูดแล้ว

เขาหันมองลวี่หมิง กัดฟันแน่น ทำท่าอยากพูดแต่ก็กล้ำกลืนเอาไว้

ชั่วขณะนั้น เขาเสียใจสุดๆ ที่ก่อนหน้านี้มอบภาระทำครัวให้ลวี่หมิงรับไป

เชี่ยเอ๊ย ชื่อเสียงที่ฉันสั่งสมมาครึ่งค่อนชีวิต ดันถูกไอ้ดาราโนเนมตกกระป๋องคนนี้ทำพังหมดเพราะมื้อเดียว!

“ทุกคนไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นนะครับ เพราะลิ้นผมค่อนข้างแปลก เลยรับมือกับความคิดสร้างสรรค์ครั้งกล้าหาญของอาจารย์หวงไม่ไหว แต่สำหรับคนชอบของหวาน จานนี้ต้องเรียกว่าหาโคตรยากและอร่อยสุดๆ แน่นอน!”

เห็นว่าสถานการณ์กำลังแย่ลงอย่างกะทันหัน เพื่อรักษาหน้าฝีมือทำอาหารของคู่หูเก่า อาจารย์เหอรีบคีบชิ้นหมูจากชามมาชิ้นหนึ่ง ห่อแผ่นแป้งให้อย่างตั้งใจ แล้วยื่นไปตรงหน้าหลี่ชางเฟิง:

“เฟิงเฟิง นายชอบกินหมูสามรสไม่ใช่เหรอ จานนี้ตรงใจนายเลยนะ มันคือหมูสามรสที่หน้าตาเหมือนหมูสามชั้นตุ๋นผักกาดดอง!”

“ลองชิมดูสิ อร่อยจนระเบิดแน่นอน!”

หลี่ชางเฟิง: “……”

ฉันดูเหมือนคนโง่มากหรือไง?

มองดูชิ้นหมูที่ติดฟันของอาจารย์เหอ หลี่ชางเฟิงไม่กล้าจินตนาการเลยว่ากับข้าวมืดมนท้าทายสวรรค์จานนี้มันจะเลี่ยนขนาดไหน แม้การขัดใจรุ่นพี่อาจกระทบความสัมพันธ์กัน แต่พอมองแผ่นแป้งที่อยู่ตรงหน้า เขานึกภาพไม่ออกจริงๆ ว่าถ้ากัดลงไปหนึ่งคำจะเกิดอะไรขึ้น…

แค่คิด ฟันก็สั่นแล้ว!

“อาจารย์เหอ ผมอยู่ๆ ก็ไม่ค่อยอยากกินของหวานขึ้นมาซะงั้น!”

อาจารย์เหอทำหน้าละอายใจเล็กน้อย

เขาเลยยื่นแผ่นแป้งที่ห่อเสร็จให้กับอู๋เชียนแทน: “เสี่ยวอู๋ เชื่อฉันเถอะ ฝีมือทำอาหารของอาจารย์หวงน่ะเยี่ยมมาก จานนี้แค่ฟังดูเหมือนหวาน แต่ตอนกินจริงๆ อร่อยมากเลย!”

“อาจารย์เหอ ผมสั่งไส้ใหญ่เก้าชั้นไว้ ผมกินอันนี้ดีกว่า!” อู๋เชียนรีบคีบชิ้นไส้ใหญ่ที่ชุ่มซอสด้วยตะเกียบแล้วรีบยัดเข้าปากทันที