ท่ามกลางความเวียนศีรษะอย่างรุนแรง หยางเหวินตงรู้สึกเหมือนมีสองคนกำลังกระซิบอยู่ข้างหู
“อีอี เธอไปนอนก่อนเถอะ ตอนนี้ตีสองแล้วนะ”
“ไม่เป็นไร ฉันไม่ง่วง ตอนนี้พี่ตงตัวร้อนมาก ฉันต้องคอยเช็ดตัวเขาด้วยผ้าเปียก”
“แต่ถ้าเธอดูแลเขาแบบนี้ ร่างกายเธอจะทรุดเอานะ แถมโรคนี้ยังติดต่ออีกด้วยไม่ใช่เหรอ?”
“แม่คะ หนูไม่เป็นอะไรหรอก หนูยังสาวอยู่ แม่ต่างหากที่ควรถอยห่างหน่อย”
“ติดเชื้อ? ตัวเองก็ป่วยอีกแล้วเหรอ? ถึงว่าล่ะ ทำไมเวียนหัวขนาดนี้…”
ท่ามกลางความเลือนราง หยางเหวินตงก็เผลอหลับไปอีกครั้ง ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองเริ่มควบคุมร่างกายได้ทีละนิด
และในช่วงเวลานั้นเอง ความทรงจำจำนวนมากก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองของเขา
เขาข้ามกาลเวลามาแล้ว!
โผล่มายัง “ฮ่องกงอันยิ่งใหญ่” ในเดือนมกราคม ค.ศ.1958
ร่างที่เขาสิงอยู่ตอนนี้ก็ชื่อ “หยางเหวินตง” เหมือนกับตัวเขาเอง เป็นชายหนุ่มที่อาศัยอยู่ในสลัมเพิงพักของฮ่องกง เกิดปี ค.ศ.1941 ปีนี้อายุแบบจีนก็นับได้ 18 ปี
ขณะนี้ บนหน้าผากเขามีผ้าขนหนูอุ่น ๆ วางแปะไว้ เขานอนอยู่บนเตียงไม้กระดานแข็ง ๆ ข้าง ๆ ยังมีเด็กสาวคนหนึ่งนอนฟุบอยู่ข้างเตียง
จากความทรงจำที่ไหลเข้ามา เขารู้ว่าเธอชื่อ “ซูอีอี”
จู่ ๆ ก็มีเสียงไม้ลั่น “ก๊อบแก๊บ…” เตียงไม้เก่าช่างเปราะบางนัก หยางเหวินตงเพียงแค่พลิกตัวนิดเดียวเพราะปวดหลัง ไม้กระดานก็ส่งเสียงดัง
“พี่ตง! พี่ตื่นแล้วเหรอ?”
ซูอีอีที่เพิ่งนอนฟุบอยู่ข้างเตียง พอได้ยินเสียง ก็เหมือนกระต่ายตัวน้อยที่ตกใจผงะ เงยหน้าขึ้นมาทันที แล้วพบว่าหยางเหวินตงลืมตาอยู่
“อืม ตื่นแล้ว” เขายิ้มบาง ๆ แต่ยังรู้สึกหมดเรี่ยวหมดแรง
จากความทรงจำเดิม เขารู้ว่าร่างนี้เพิ่งเป็นไข้หวัดใหญ่
ซูอีอีรีบลุกขึ้น พลิกผ้าขนหนูบนหน้าผากของเขา แล้วเอามือแตะคอวัดความร้อน “พี่ตง เมื่อคืนนี้ตัวพี่ร้อนน่ากลัวมาก ฉันเป็นห่วงแทบตายเลย ตอนนี้ไข้ลดลงแล้ว ค่อยโล่งใจหน่อย”
“ฉันคงไม่เป็นอะไรมากแล้วล่ะ” เขาเอ่ยปลอบพร้อมรอยยิ้มน้อย ๆ
“ดีเลย เดี๋ยวฉันไปเรียกแม่ แม่ทำอะไรกินไว้ให้พี่ด้วย” ซูอีอีว่าแล้วก็รีบเดินออกไป
ไม่นาน หญิงวัยกลางคนที่ดูมีแววเหนื่อยล้าก็เดินเข้ามา
“ตงจ๋า ไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม?”
“ดีขึ้นเยอะเลยครับ ป้ากัว” หยางเหวินตงยิ้มบาง ๆ พลางตอบ
ป้ากัวถือชามอยู่ในมือ “นี่ ไข่ที่เธอชอบกินนะ”
“ขอบคุณครับ” เขารู้สึกซาบซึ้งใจจริง ๆ จนเผลอผูกพันไปกับความรู้สึกเดิมของเจ้าของร่าง
ป้ากัวไม่ใช่ญาติสายตรงของเขา แต่กลับเป็นคนที่คอยเลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เล็ก พ่อแม่ของหยางเหวินตงสนิทกับบ้านตระกูลซูมาก่อน พอเกิดสงครามก็ไปร่วมกองทัพต่อต้านญี่ปุ่น แล้วก็หายสาบสูญ ได้ยินว่าตายในสนามรบ
หลังจากนั้นป้ากัวเลยพาลูกทั้งสองหนีภัยมายังฮ่องกง แต่ผู้หญิงคนเดียวจะเลี้ยงเด็กสองคนก็ไม่ใช่เรื่องง่าย สภาพความเป็นอยู่จึงอด ๆ อยาก ๆ เรื่อยมา จนพักหลังมานี้ หยางเหวินตงเริ่มช่วยเหลือตัวเองได้ ชีวิตถึงค่อยดีขึ้นหน่อย
“จะเกรงใจอะไรเล่า เจ้าหนูนี่” ป้ากัวยิ้มเล็กน้อย “ฉันยังซื้อมาครึ่งตัวด้วยนะ อีอี ตอนเย็นก็เอาไก่นี่ไปทำกับข้าวให้ตงด้วยล่ะ”
“ได้ค่ะ แม่” ซูอีอีรีบรับคำ
“ฉันจะไปทำงานแล้วนะ อีอี ดูแลพี่ตงดี ๆ ด้วยล่ะ”
“ค่ะ” เธอตอบ
พอทานไข่เสร็จ หยางเหวินตงก็รู้สึกอิ่มท้องขึ้นมาทันที เพราะในความทรงจำ ร่างนี้แทบไม่เคยกินอาหารที่เป็นเนื้อสัตว์มานานแล้ว เขาจึงรู้สึกเร่งร้อนขึ้นมา ต้องรีบหาเงินให้ได้เร็ว ๆ สถานะทางบ้านยากจนเกินไป
ย่านที่พวกเขาอยู่นั้นคือสลัมเพิงพักในฮ่องกง เป็นที่อยู่ชั่วคราวของผู้ลี้ภัยไร้บ้านที่นำเศษไม้ กระดานต่าง ๆ มาต่อเป็นเพิงกันเอง ทั้งพายุฝน ยุงไฟ ไฟไหม้ ขาดแคลนน้ำสะอาด โรคระบาด ความรุนแรง และความยากจน ล้วนเป็นภัยคุกคามที่คนที่นี่ต้องเผชิญทุกเมื่อ
“พี่ตง เดี๋ยวฉันขอตัวทำงานก่อนนะ พี่ก็พักผ่อนเถอะ” จู่ ๆ เสียงของซูอีอีก็ดังขึ้น
“อืม โอเค” เขารับคำ
ผ่านประตูแคบ ๆ ที่คนเดินได้ทีละคน เขาเห็นซูอีอีกำลังปักผ้าอยู่ งานนี้เป็นงานที่หญิงสาวในสลัมทำกันมาก เพราะสามารถนั่งทำที่บ้านไปด้วย ไม่ต้องเข้าโรงงาน แต่ก็ส่งผลเสียต่อสายตาอย่างมาก ทำให้หลายคนอายุสามสิบสี่สิบก็ตาเสียหรือถึงขั้นตาบอด
“ต้องรีบหาเงินออกไปจากที่นี่ให้ได้เร็ว ๆ” เขาคิด พลางครุ่นคิดทางรอดต่าง ๆ ในหัว
“หรือจะเขียนนิยาย?” เขาคิดถึงพล็อตยอดนิยมของนิยายข้ามภพอย่างที่เคยอ่านในชาติที่แล้ว ซึ่งถ้าทำได้ก็ไม่ต้องใช้ต้นทุนอะไรมาก แต่สุดท้ายก็ต้องปัดตก เพราะแม้แต่ปากกาและกระดาษเขายังไม่มี แถมต่อให้ใช้ตัวอักษรจีนตัวเต็มได้ แต่ถ้าต้องเขียนเองจริง ๆ ก็คงใช้เวลาอยู่มาก
ที่สำคัญ เขาเองก็ไม่ได้มีทักษะการเขียนอะไรขนาดนั้น ถึงจะพอจำพล็อตนิยายของกิมย้งอยู่บ้าง แต่คิดว่าถ้าต้องนั่งเขียนเองจริง ๆ คงเละไม่น่าอ่าน ถึงแม้ชาติที่แล้วจะมีนิยายออนไลน์เยอะ แต่คนส่วนใหญ่ก็ใช่ว่าจะเขียนได้ง่าย ๆ
ครั้นจะใช้วิธีอื่น ๆ ที่เคยเห็นในนิยายออนไลน์ พวกสร้างตัวตนจากศูนย์ ก็ไม่รู้จะทำยังไงในสถานการณ์ยุค 1958 แบบนี้
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ เขารู้สึกว่าร่างกายดีขึ้น จึงลุกขึ้นเดินออกจาก “ห้อง” เล็ก ๆ มา
พอซูอีอีได้ยินเสียงก็รีบทัก “พี่ตง ลุกมาทำไมล่ะ?”
“นอนนานไปฉันปวดหลังน่ะ”
ในสลัมเพิงพัก เตียงส่วนใหญ่เป็นกระดานไม้ทั้งแข็งทั้งไม่เรียบ ส่วนผ้าห่มมีค่าเกินไป ไม่มีไว้ใช้หรอก หน้าหนาวของฮ่องกงส่วนใหญ่ก็ยังพอถูไถ หาเสื้อผ้ามาคลุมตัวกันหนาวเอาเอง
“อ้อ” เธอพยักหน้า “เมื่อกี้หลี่หมิงมาหาพี่นะ แต่ฉันเห็นพี่หลับอยู่ เลยให้เขารอก่อน เดี๋ยวฉันไปตามมาให้”
“อ้าว! งั้นก็ดีสิ” เขาแปลกใจ “นึกว่าเขาไปทำงานที่ท่าเรือไม่ใช่เหรอ?”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” ซูอีอีวางงานในมือแล้วเดินออกไปทางทิศตะวันออก สักพักก็พาผู้ชายคนหนึ่งเข้ามา
“พี่ตง ดีขึ้นแล้วเหรอ?” คนที่มาใหม่ทัก
“เกือบหายแล้วล่ะ” หยางเหวินตงตอบยิ้ม ๆ “นายกลับมาทำไมล่ะ?”
“ทางท่าเรืออยู่ ๆ ก็บอกว่าไม่ต้องการคนแล้ว ฉันเลยโดนไล่กลับมาอีก เฮ้อ ไม่มีงานทำแล้วสิ…” จ้าวลี่หมิงถอนหายใจ
“ค่อยว่ากันนะ เดี๋ยวไว้ไปหางานด้วยกัน” หยางเหวินตงตบไหล่ปลอบ เขาเองก็ยังไม่เจอหนทางหาเงินดี ๆ ต่อให้เป็นงานใช้แรงอะไรก็ต้องลองดูไปก่อน สมัยนี้คนเยอะ แต่งานมีจำกัด พวกเขาที่เป็นวัยรุ่นแข็งแรงก็ยังได้งานเป็นครั้งคราว เดือนหนึ่งสิบวันก็มักจะได้งานแค่สามสี่วันเท่านั้น
“ฉันเข้าไปทำกับข้าวก่อนนะ หลี่หมิง เย็นนี้มากินข้าวที่บ้านเราก็ได้นะ” ซูอีอีที่อยู่ข้าง ๆ บอก
“ไม่เอา ๆ ฉันกินข้าวเที่ยงมาแล้ว เย็นนี้ฉันไม่กินหรอก จะได้ไม่เปลืองเสบียง” จ้าวลี่หมิงส่ายหัว
“แค่กินหมั่นโถวก็ยังดีนะ ตอนเย็นฉันจะทำไก่ตุ๋นซีอิ๊วให้พี่ตง นายก็มาลองชิมน้ำซุปหน่อยก็ได้” ซูอีอีหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหันหลังเข้าไปในบ้าน
“พี่ตง วันนี้ฉันขอติดสอยห้อยตามมากินดี ๆ หน่อยละกัน” จ้าวลี่หมิงว่า
“ไม่ต้องเกรงใจกัน” หยางเหวินตงยิ้ม ในสลัมที่พวกเขาอยู่ การจะได้กินเนื้อสักครั้งเป็นเรื่องยากมาก
ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงกรีดร้องดังออกมาจากในบ้าน
“กรี๊ด!”
“เกิดอะไรขึ้น?” ทั้งสองรีบวิ่งเข้าไปทันที ก็เห็นอีอีกำลังถือเนื้อไก่อยู่เหมือนจะร้องไห้ “เนื้อไก่โดนหนูกัดไปแล้ว…”
“หนูเหรอ?” หยางเหวินตงฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาในใจ
