[อ็องรี มาร์โซ บริจาคของสะสมให้กลุ่มนอร์แมน!]

[คริสติน นอร์แมน: “ห้องจัดแสดงของตระกูลมาร์โซคือที่รวมอดีตและอนาคตของศิลปะไว้ในหนึ่งเดียว”]

[นักประเมินผลงานศิลปะที่ได้เห็นของสะสมของอ็องรี มาร์โซกล่าวว่า “อยู่ในระดับที่บุคคลธรรมดาไม่ควรมีสิทธิครอบครอง”]

[เผยพลังของนักสะสม อ็องรี มาร์โซ ครั้งแรก!]

เมื่อวานนี้ อ็องรี มาร์โซ ศิลปินชื่อดังของฝรั่งเศส ได้ตกลงให้ยืมของสะสมของเขาไปใช้ในภาพยนตร์เรื่อง <ปราสาทปริศนา> ที่เขาได้ลงทุนไว้

ไม่นานมานี้ โปรดักชันนอร์แมนประสบปัญหาในการจัดหาผลงานศิลปะที่จะใช้ในภาพยนตร์ <ปราสาทปริศนา>

สาเหตุมาจากความเป็นเพอร์เฟกชันนิสต์ของผู้กำกับคริสติน นอร์แมน ที่ต้องการจัดตกแต่งแกลเลอรีของอาร์แซน ลูแปงในเรื่องให้สมจริงด้วยของจริง

ด้วยเหตุนี้ อ็องรี มาร์โซจึงเปิดเผยห้องจัดแสดงส่วนตัวของตนอย่างเต็มใจ

กลุ่มนอร์แมนรายงานว่าอ็องรี มาร์โซได้ให้ยืมผลงาน 7 ชิ้น รวมถึง <พระแม่มารีและพระบุตรและนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์> ของราฟาเอล และ <คนเลี้ยงแกะกับฝูงแกะของเธอ> ของมีแล

ขณะเดียวกัน รายชื่อผลงานที่เปิดเผยได้สร้างความตกตะลึงไปทั่ววงการศิลปะ

เควิน แม็กเคอลีย์ ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์แวนโก๊ะและสมาชิกสมาคมนักวิจารณ์ศิลปะแห่งยุโรปกล่าวว่า “นี่คือผลงานที่ต้องได้รับการดูแลในระดับรัฐ”

ส่วนฮันอีซึล นักวิจารณ์วัฒนธรรมชื่อดังกล่าวว่า “มรดกทางวัฒนธรรมของโลกที่เคยสูญหาย กลับถูกค้นพบในคฤหาสน์ของมาร์โซ”

นักประเมินผลงานศิลปะกล่าวว่าผลงานที่อ็องรี มาร์โซตกลงให้นอร์แมนโปรดักชันยืมนั้นประเมินค่าไม่ได้ แต่หากนำขึ้นประมูลจะมีมูลค่าต่ำสุดไม่ต่ำกว่าชิ้นละ 100 ล้านยูโร

ของสะสมของอ็องรี มาร์โซจะถูกจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์มาร์โซ ซึ่งมีกำหนดสร้างเสร็จในปี 2031

เมื่อของสะสมส่วนตัวของอ็องรี มาร์โซถูกเปิดเผย โลกศิลปะก็ถึงกับพลิกคว่ำ

ไม่เพียงแค่ผลงานระดับมาสเตอร์พีซที่หายสาบสูญไปนานเท่านั้น แม้แต่ผลงานที่เคยมีเพียงในเอกสารก็ถูกเปิดเผย ทำให้สถานะของอ็องรี มาร์โซในฐานะนักสะสมยิ่งใหญ่ยิ่งขึ้น

นักสะสมที่เคยถูกเชื่อว่ามีห้องจัดแสดงที่มีมูลค่ามากที่สุด คือมหาเศรษฐีชาวรัสเซีย อีวาน โมโรซอฟ

สตีเวน โคเวล นักลงทุนจากเฮดจ์ฟันด์ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบุคคลทรงอิทธิพลที่สุดในตลาดศิลปะแห่งศตวรรษที่ 21 ด้วยทรัพย์สินรวมกว่า 40,000 ล้านดอลลาร์

อ็องรี บราวน์ ชาวยิว-อเมริกัน หนึ่งใน 100 มหาเศรษฐีของโลก

เริ่มมีการคาดเดาว่า อ็องรี มาร์โซอาจมีผลงานศิลปะล้ำค่ามากกว่าทั้งสามคนข้างต้นเสียอีก

ความสงสัยของผู้หลงใหลในศิลปะไม่พ้นการจับตาของสื่อมวลชน

นักข่าวจึงเฝ้ารอโอกาสตอนที่อ็องรี มาร์โซออกจากบ้าน เพื่อโถมเข้าใส่ด้วยคำถาม

“คุณมาร์โซ! มีแผนจะเปิดเผยของสะสมทั้งหมดหรือไม่ครับ!”

“ยังคงร่วมงานกับผู้กำกับนอร์แมนอยู่หรือไม่ครับ? ภาพยนตร์เรื่องปราสาทปริศนาคืบหน้าอย่างไรครับ?”

“มีการคาดเดาว่าคุณมาร์โซครอบครองผลงานศิลปะมากพอ ๆ กับอีวาน โมโรซอฟ จริงหรือไม่ครับ? คุณมีผลงานกี่ชิ้นกันแน่?”

“หนังสือพิมพ์เดอะการ์เดียนของอังกฤษยกให้คุณมาร์โซ, วิลลี รูเพิร์ต ประธานบริษัทซอเธอบีส์ และอีริก ดาวเวอร์ ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์วิตนีย์ เป็นผู้เข้าชิงตำแหน่งบุคคลทรงอิทธิพลที่สุดในตลาดศิลปะตอนนี้ รู้สึกอย่างไรบ้างครับ!”

ในบรรดาคำถามมากมาย มีคำหนึ่งที่ทำให้อ็องรี มาร์โซรู้สึกขุ่นเคือง

เขาขมวดคิ้วลงก่อนจะเลื่อนกระจกหน้าต่างรถที่แง้มอยู่จนปิดสนิท

“ผู้เข้าชิง?”

ผู้สื่อข่าวพยักหน้า

อ็องรี มาร์โซหัวเราะแห้ง ๆ อย่างดูถูกแล้วประชดประชันเสียงดัง

“น่าขันจนน้ำลายจะไหลอยู่แล้ว”

ไม่ว่าจะเป็นวิลลี รูเพิร์ต ประธานบริษัทประมูลศิลปะที่ใหญ่ที่สุดในโลก ซอเธอบีส์ หรืออีริก ดาวเวอร์ ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์วิตนีย์ ซึ่งจัดงานเบียนนาเล่ที่ใหญ่ที่สุดในโลก ก็ยังไม่อาจทำให้เขาพึงพอใจได้

“ฟังให้ดี”

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

“นอกจากฉัน ที่เหลือล้วนเป็นแค่ตัวประกอบ”

นักข่าวที่ตกตะลึงถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วครู่

“ที่คุณพูดนั้นหมายความว่า…….”

“ถ้าฉันตั้งใจ ฉันก็สร้างบริษัทประมูลที่ซอเธอบีส์ไม่กล้าฝันถึงได้”

อ็องรี มาร์โซกวาดตามองนักข่าวรอบตัว

“ถ้าพิพิธภัณฑ์อ็องรี มาร์โซสร้างเสร็จ นักท่องเที่ยวที่มาเยือนปารีสจะไปลูฟร์งั้นหรือ? ไปออร์แซ? ไม่หรอก พวกเขาจะมาหาฉันก่อน”

น้ำเสียงของเขามั่นใจอย่างแน่วแน่ ไม่สั่นไหวเลยแม้แต่น้อย

“การที่ฉันสร้างสรรค์ผลงานประติมากรรมและจิตรกรรม มันจึงมีความหมาย เข้าใจมั้ย?”

ไม่มีใครตอบกลับ

แม้จะอยากโต้แย้งกับความโอหังของศิลปินคนนี้ แต่ก็ไม่มีใครนึกถ้อยคำที่เหมาะจะตอบกลับได้

ทั้งพลังทรัพย์ที่ไม่อาจคาดเดา จำนวนของสะสมมหาศาล และชื่อเสียงในฐานะศิลปิน

ถ้าเขาไม่ใช่ที่สุดแล้วจะมีใครเหมาะกว่าล่ะ?

นักข่าวคนหนึ่งจึงเปลี่ยนคำถาม

“ข-ขอทราบว่า ตอนนี้คุณกำลังจะไปที่ไหนครับ?”

“ไปซื้อพิซซ่า”

อ็องรี มาร์โซพูดพลางเลื่อนกระจกหน้าต่างขึ้น

นักข่าวพยายามจะถามต่อแต่รถเริ่มเคลื่อนตัวออกไปแล้ว

เพราะไม่อาจเสี่ยงสร้างรอยขีดข่วนให้กับรถหรูราคาแพงของเขาได้ นักข่าวจึงทำได้แค่ยืนมองรถของอ็องรี มาร์โซที่ค่อย ๆ ห่างออกไปอย่างหมดหนทาง

...

หลังจากบทสัมภาษณ์ของอ็องรี มาร์โซได้รับการเผยแพร่ออกไป ก็มีผู้คนบางส่วนเริ่มออกมาตำหนิเขา

พวกเขาวิพากษ์วิจารณ์ความโอหังของอ็องรี มาร์โซที่เหมือนกับว่าโลกนี้เป็นของเขาคนเดียว

นอกจากจะมองว่าการที่บุคคลธรรมดาอย่างเขาครอบครองผลงานระดับสมบัติของชาติหรือแม้กระทั่งสมบัติวัฒนธรรมของโลกนั้นเป็นปัญหาแล้ว ยังมีคนถึงขั้นเรียกร้องให้อ็องรี มาร์โซคืนผลงานให้กับประเทศ

แม้ทางมูลนิธิมาร์โซจะประกาศอย่างชัดเจนแล้วว่าผลงานเหล่านั้นจะถูกจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ที่กำลังก่อสร้างในอนาคต คนที่ไม่ชอบหน้าเขาเป็นทุนเดิมอยู่แล้วก็ยังพากันกรูเข้ามารุมโจมตีอย่างรวดเร็ว

└ แหวะ น่าคลื่นไส้จริง ๆ ความคิดที่ว่าทุกสิ่งมีไว้เพื่อรับใช้ตัวเองเนี่ย ไม่ขยะแขยงกันบ้างเหรอ?

└ อย่าด่าพี่ชายฉัน เขาไม่ได้บ้าอย่างที่พวกนายคิดหรอก

└ อย่างน้อยก็น่ารังเกียจน้อยกว่าพวกที่เอาแต่ด่าในอินเทอร์เน็ตแบบนายละกัน

└ มันสมเหตุสมผลเหรอ? ควรคืนผลงานสิ ถึงยังไงก็เอามาจากการปล้นอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?

└ อะไรนะ?

└ ใครจะรู้ล่ะว่าสิ่งที่ฝรั่งเศสเคยปล้นไว้ตกไปอยู่กับตระกูลมาร์โซ?

└ 55555 ไม่มีหลักฐานแน่นอนเลยนี่

└ แต่มันก็น่าสงสัยจริงนั่นแหละ เพราะมันมีของที่ไม่เคยขึ้นประมูลเยอะมากเลยนะ ใครจะไม่อยากรู้ว่าเขาได้มายังไงบ้างล่ะ?

└ อันนี้ก็อยากรู้นะ แล้วก็ทึ่งเหมือนกันว่าคนเราจะสะสมผลงานแบบนั้นได้ยังไง

└ [ลิงก์] [ในคำถามเรื่องเหตุผลที่สร้างพิพิธภัณฑ์ อ็องรี มาร์โซตอบว่า “ศิลปะมีอยู่เพื่อฉัน”]

└ เป็นเพราะเขาคิดแบบนี้เองล่ะมั้ง บทความบอกว่าเขาถือว่าผลงานทั้งหมดเป็นส่วนหนึ่งของตัวเขา

└ บ้าไปแล้วมั้ง 555555 บ้าไปแล้วจริง ๆ

└ แต่คิดอีกแง่ มันก็ไม่ใช่เรื่องผิดนะ เขาแค่เอาผลงานที่มีอิทธิพลต่อตัวเองมาจัดแสดงร่วมกับผลงานของเขาในพิพิธภัณฑ์ที่ใช้ชื่อตัวเอง

└ เขามองพิพิธภัณฑ์เป็นเหมือนงานศิลปะอีกชิ้นนึงน่ะสิ

└ นั่นน่ะแหละ แล้วทำไมคนอื่นต้องเดือดร้อน? พูดตามตรง อ็องรีพูดอะไรผิดตรงไหน? ใคร ๆ ก็ใช้ชีวิตโดยยึดตัวเองเป็นศูนย์กลางทั้งนั้นแหละ

└ แล้วการดูถูกศิลปินคนอื่นหมดเลยเนี่ยมันปกติเหรอ?

└ ถ้าเขาคิดว่าคนอื่นด้อยกว่าจริง เขาก็คงเอาแต่จัดแสดงผลงานของตัวเองแล้วล่ะ

└ จริง อ็องรีไม่ใช่คนแบบนั้น เขารู้จักให้เกียรติผู้อื่น

└ เขาแสดงออกแบบนั้นไง แนวประมาณว่า "ว้าว ยอดเยี่ยม สมควรแล้วที่ได้เป็นนักแสดงนำในชีวิตฉัน" มันเลยทำให้บางคนรู้สึกไม่โอเค

└ ก็คงใช่ล่ะ คนที่ชอบอ็องรีก็มีเยอะนะ แต่ในหมู่ศิลปินน่ะ คนจะรู้สึกชัดเจนว่าชอบหรือไม่ชอบเลย เพราะถ้าคนไหนมั่นใจในตัวเองมาก ๆ ก็คงคิดว่า "ไอ้นี่เรียกฉันว่าตัวประกอบ?" อะไรแบบนั้น

└ น่ารักอยู่คนเดียวเปล่า? ความคิดแบบว่าทุกสิ่งหมุนรอบตัวเองมันดูเหมือนเด็กอนุบาลเลยอ่ะ 55555

└ ก็น่ารักดีอะ 5555

└ เอาจริงนะ ถ้าอยู่ในระดับเขาแล้ว จะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ ฉันละอิจฉาเลยที่เขาใช้ชีวิตโดยไม่ต้องแคร์สายตาคนอื่น

└ ทั้งรวย ทั้งหล่อ ทั้งสูง แต่งตัวดี มีคนชอบเยอะ แถมยังมีพรสวรรค์อีก พระเจ้าคงสร้างแล้วลืมใส่นิสัยดีไป

└ ก็เลยไม่ได้ใส่จิตใจดีไปด้วยไง

“น่ารักเหรอ?”

อ็องรี มาร์โซทำหน้าบึ้งขณะกำลังค้นหาข่าวของตัวเอง

โกฮุนกำลังเปิดกล่องพิซซ่าที่อ็องรี มาร์โซหอบมาเอง แล้วก็มองเขาด้วยความสงสัย

เขารู้สึกแปลกใจที่ชายคนนี้ไม่ใส่ใจเลยกับคำด่าทอทั้งหลาย แต่กลับหัวเสียเมื่อมีคนบอกว่าเขาน่ารัก

“เชรี กาโดอยู่ไหนเหรอครับ?”

“ลาพักร้อน”

“แล้วอาหารเย็นล่ะครับ?”

“ก็ซื้อพิซซ่ามาให้นายไง!”

อ็องรี มาร์โซชี้ไปยังพิซซ่าที่เขาอุตส่าห์หอบหิ้วมาเอง เพราะโกฮุนมาหาแบบไม่บอกล่วงหน้าในช่วงที่พนักงานส่วนใหญ่ลาหยุด

ชีสมอซซาเรลล่าที่ผลิตจากเทือกเขาแอเพนไนน์

แป้งโดว์ที่ผสมเพียงแค่แป้ง น้ำ ยีสต์ และเกลือ แล้วนวดด้วยมือล้วน ๆ

น้ำมะเขือเทศและใบโหระพาอบในเตาถ่านตามกรรมวิธีเป๊ะ ๆ จนกลายเป็นพิซซ่าที่สมบูรณ์แบบ

โกฮุนจ้องมองมาร์เกริต้าพิซซ่าอยู่พักหนึ่งก่อนเงยหน้าขึ้น

“……ขอบคุณครับ จะทานให้อร่อยนะครับ”

เด็กชายที่ชินกับพิซซ่าหน้าจัดเต็มและซอสแน่น ๆ รู้สึกผิดหวังกับมาร์เกริตต้าเล็กน้อย

ยิ่งไปกว่านั้น เขามาด้วยความหวังว่าจะได้ลิ้มลองฝีมืออันยอดเยี่ยมของเชรี กาโด ยิ่งทำให้ผิดหวังเข้าไปใหญ่

“ทำหน้าอะไรของนาย”

“เปล่าครับ”

“เปล่าบ้าอะไรเล่า”

โกฮุนเปลี่ยนเรื่อง

“แปลกดีนะครับ งั้นวันนี้อยู่กับคุณอาร์แซงแค่สองคนเหรอครับ?”

“เดือนละครั้งเท่านั้น อีกเดี๋ยวอาร์แซงก็เลิกงาน นายก็กินเสร็จแล้วกลับไปได้แล้ว”

“อ๋อ อย่างนั้นเอง”

อ็องรี มาร์โซรู้สึกอึดอัดใจที่เห็นโกฮุนที่ปกติจะกินเหมือนคนหิวโหย กลับกลายเป็นคนกินอย่างกระมิดกระเมี้ยนในวันนี้

“……แล้วมาทำไม?”

“ก็แค่อยากมาเฉย ๆ น่ะครับ”

“แค่ไหนกัน มาดูห้องจัดแสดงเหรอ?”

“งั้นก็ว่าอย่างนั้นก็ได้ครับ”

โกฮุนพยายามกลั้นความผิดหวังไว้ขณะกินมาร์เกริตต้าพิซซ่า

แม้ว่าชีสจะหอม ขนมปังจะรสชาติดี และซอสมะเขือเทศจะเข้ากันได้อย่างลงตัว แต่มันก็ไม่ใช่รสชาติที่เขาชอบ

ถ้ารู้ว่าเชรี กาโดไม่อยู่ เขาคงไม่ปฏิเสธคำเชิญของปีแอร์ มาร์โล ช่างทำกรอบรูปไปแบบนั้น

“อิ่มแล้วครับ”

“กินเพิ่มอีกสิ”

“อิ่มแล้วครับ”

เพราะความตั้งใจของอ็องรี มาร์โซที่ลงทุนไปถึงมงมาร์ตร์เพื่อซื้อพิซซ่ามาให้ เขาจึงไม่สามารถพูดได้ว่ามันไม่อร่อย

ตอนนี้เขาแค่คิดว่าจะถามยังไงดีว่า ยังมีอาหารที่เชรี กาโดทำไว้เหลืออยู่ไหม

เมื่อโกฮุนมองเขาอยู่นิ่ง ๆ อ็องรี มาร์โซก็หมดความอดทนในที่สุด

“อะไรของนาย!”

“ไม่มีอะไรครับ”

“มีอะไรถึงมองแบบนั้นใช่มั้ย! ถ้าอยากดูก็ไม่ต้องมาเกรงใจ ไปดูเลย!”

“เมื่อวานผมดูหมดแล้วครับ”

“แต่เมื่อกี้ก็บอกว่ามาดูห้องจัดแสดงนี่!”

“อ๋อ จริงด้วยครับ งั้นก็ถือว่าอย่างนั้นแล้วกัน”

อ็องรี มาร์โซเกาศีรษะอย่างหงุดหงิด เขาจำเป็นต้องไล่โกฮุนกลับเพราะมีนัดสำคัญในวันนี้ แต่ก็สื่อสารกับอีกฝ่ายไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไร

โกฮุนที่เฝ้ามองเขาอยู่เงียบ ๆ ก็เผยความในใจออกมาเบา ๆ

“……คุณเชรี กาโดอยู่กับคุณมาตั้งแต่เด็กเลยเหรอครับ?”

“ก็แค่พี่เลี้ยง จะเกี่ยวอะไรล่ะ! ฉันถามว่าแกมาทำไม!”

อ็องรีมีแต่ความคิดที่จะรีบทำตามที่โกฮุนต้องการแล้วไล่ออกไปให้เร็วที่สุด

“คุณมาร์โซไม่กินข้าวเหรอครับ?”

“เดี๋ยวกินทีหลัง!”

“ทำไมล่ะครับ? ถึงอยู่คนเดียวก็ต้องกินให้เป็นเวลาไว้นะครับ”

“บ่น บ่น บ่น! ฉันดูแลตัวเองได้!”

“แต่อารมณ์เสียแบบนั้นไม่ดีต่อสุขภาพนะครับ ลองกินบลูเบอร์รีดูไหมครับ? ดีต่อสุขภาพนะ”

“อ๊าาาาาาาาาาาาากกกกกก!”

อ็องรี มาร์โซแทบจะเป็นบ้าเพราะโกฮุนที่อยู่ ๆ ก็โผล่มาแล้วก็บ่นไม่หยุด

ทั้งเรื่องห้ามดื่มเหล้าเยอะ ห้ามกินสี ระวังแมลงบ้าง รู้ไหมว่าทำไมเพนกวินถึงไม่ใช่ปลา ฯลฯ ถามมาแบบแปลก ๆ

ยังไม่พอ ยังพูดไม่หยุดเรื่องการใช้ชีวิตให้มีระเบียบ กินอาหารดี ๆ จนเขาปวดหัวไปหมด

“แกก็เกลียดฉันไม่ใช่เหรอ! อยู่ ๆ มาทำไมมายุ่งนักน่ะ? ตั้งใจจะมารังแกกันใช่ไหม!”

“เดี๋ยวนี้ไม่เกลียดแล้วครับ”

อ็องรี มาร์โซชะงักไป

“ว่าไงนะ?”

“ผมบอกว่าไม่เกลียดแล้วครับ ถึงจะคิดว่าคุณแปลกก็เถอะ แต่พอคิดดูแล้ว คุณก็ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนนี่ครับ”

โกฮุนพูดพลางใช้ส้อมจิ้มพิซซ่ามาร์เกริตต้าไปมาอย่างเสียดาย

“คุณมาร์โซต่างหากล่ะ ที่ไม่ชอบผม ใครเขาจะวาดภาพได้ในวันเดียวแบบที่คุณคิดกันล่ะครับ ผมก็พยายามเหมือนกันนะ”

อ็องรี มาร์โซไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

โกฮุนกระโดดลงจากเก้าอี้

“ช่วยเรียกแท็กซี่ให้ผมหน่อยครับ ผมจะกลับแล้ว”

“เดี๋ยวสิ แกเมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ”

อ็องรี มาร์โซอึ้งจนพูดไม่ออก

เขาจำเป็นต้องรู้ให้ได้ว่าอะไรทำให้โกฮุนคิดว่าเขาเป็นคนที่ไม่ชอบอีกฝ่าย

“กลิ่นพิซซ่านี่มันอะไรเนี่ย? ฉันก็บอกแล้วว่าจะทำให้เอง”

ในจังหวะนั้นเอง มิเชล พลาตินีก็เดินเข้ามาในห้อง

เธออุ้มถุงกระดาษที่เต็มไปด้วยวัตถุดิบประกอบอาหารไว้ในอ้อมแขน และตกใจทันทีที่เห็นโกฮุน

อ็องรี มาร์โซเองก็สะดุ้ง

เพราะคำพูดของโกฮุนที่จู่ ๆ ก็พูดขึ้นมา ทำให้เขาลืมไปเสียสนิทว่าวันนี้คือวันที่เขาไล่ทุกคนออกจากบ้านเพื่อจะได้ใช้เวลาเดตกับมิเชล พลาตินีเพียงลำพัง เดือนละครั้ง

มิเชลจ้องอ็องรีเขม็งแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกดดันว่าเกิดอะไรขึ้น

อ็องรี มาร์โซที่กำลังตกใจพยายามหาทางกลบเกลื่อนสถานการณ์ จึงรีบพูดขึ้น

“อาร์แซงกลับไปแล้วน่ะครับ ท่านประธานมิเชล พลาตินี”

มิเชลขมวดคิ้วแน่น เหมือนจะพูดว่า นี่เหรอคือข้อแก้ตัวที่คุณคิดออก?

“อ๋อ เหรอคะ? คงเพราะฉันไม่ได้รับแจ้งแน่เลย ขอโทษที่เสียมารยาทค่ะ คุณอ็องรี มาร์โซ”

มิเชลยิ้มเก้อ ๆ แล้วหันไปทักโกฮุน

“สวัสดี ฮุน ช่วงนี้ยุ่งมากใช่ไหม? ทำงานถ่ายหนังสนุกไหม?”

โกฮุนมองสลับระหว่างมิเชล พลาตินีกับอ็องรี มาร์โซก่อนจะพูดขึ้นเบา ๆ

“อ๋า ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวนเลยจริง ๆ ครับ”