ตั้งแต่ช่วงเวลาที่โกฮุนชักมีดออกมา จนถึงตอนที่เขาฉีกภาพเหมือนตนเองที่เลียนแบบแวนโก๊ะ และเผยให้เห็นดอกทานตะวันข้างหลัง อ็องรี มาร์โซก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

เขาทำได้เพียงยืนตะลึง มองดูภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า

เสียงกระดาษวาดภาพที่ถูกฉีก ดังกรีดแหลมเหมือนเสียงไวโอลิน

ใบมีดที่ลากผ่านเส้นสายเหมือนเฉือนสติของเขาออกไป

ดอกทานตะวันที่เผยออกมาจากข้างหลังกระดาษนั้น เปล่งประกายราวกับกลืนกินดวงอาทิตย์

เหมือนกับในวันที่เขาเคยเห็นมันครั้งแรก

<หน้ากาก>

อ็องรี มาร์โซเบนสายตามองไปยังชื่อผลงาน

โกฮุนกำลังบอกอย่างชัดเจน

บอกว่าอย่ามองเขาเป็นแค่วินเซนต์ แวนโก๊ะ วัยเยาว์อีกต่อไป

เขากำลังตะโกนบอกว่า "ทานตะวันของฉันงดงามเพียงนี้"

เสียงที่ชัดเจนนั้นสัมผัสถึงใจกลางอกของอ็องรี มาร์โซได้อย่างแน่นอน

‘สุดยอดเลย’

ขณะเดียวกัน สำหรับชาชีฮยอน เด็กดีผู้เป็นแบบอย่างมาโดยตลอด การกระทำที่นอกกรอบของเพื่อนอย่างโกฮุน เป็นเรื่องที่ช็อกมาก

สำหรับเด็กหนุ่มอย่างเขา หน้าปกของ <หน้ากาก> คือภาพวาดที่สมบูรณ์แบบ

แต่การที่มันถูกมีดกรีดและฉีกออก กลับทำให้เขาไม่อาจเข้าใจได้ทั้งหมด แต่ในอกกลับเกิดความรู้สึกตื่นเต้นบางอย่างขึ้นมา

‘สวยจัง’

ดอกทานตะวันสีทองนั้น ส่องประกายด้วยสีที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

หัวใจของเขาเต้นแรง

ความรู้สึกที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน พรั่งพรูขึ้นจนแทบควบคุมไม่อยู่

และในตอนที่เพื่อนของเขายืนอยู่ท่ามกลางเสียงปรบมือกึกก้อง พร้อมรอยยิ้มที่ไม่มีอะไรจะเทียบได้

“ลุงครับ! ฮุนเจ๋งใช่ไหมล่ะ! ใช่มั้ยครับ!”

“นั่นสิครับ”

ชาชีฮยอนที่ยกย่องเพื่อนต่อหน้าจองจินโฮ เลขาของพ่อด้วยความดีใจจนไม่รู้จะระบายออกมาอย่างไรดี

เช่นเดียวกับทุกคนในที่นั้น ที่ได้เห็นเหตุการณ์อันน่าตกตะลึงในวันนี้

└ ฉีกกระจุย

└ 555555 บ้าไปแล้ว 5555 ดูแต่ละคนตกใจกันใหญ่

└ เพอร์ฟอร์แมนซ์จัดเต็ม ใครจะไปคิด

└ ตอนนี้เข้าใจความคิดโกฮุนชัดเลย ไม่เอาแล้วทั้งหลานโกซูยอล โกจูเนียร์ หรือโก๊ะน้อย เขาบอกให้มองเขาเป็น "จิตรกรโกฮุน"

└ สงสัยเครียดมานานนะ

└ แต่เราว่ามันไม่ใช่แค่ความปฏิเสธนะ เหมือนแสดงความตั้งใจที่จะก้าวข้ามมากกว่า

└ สำหรับศิลปินแล้ว “อัตลักษณ์” สำคัญมาก ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่าง ก็หนีจากป้ายชื่อพวกนั้นไม่พ้นหรอก

└ ฉีกหน้ากากทิ้งของโกฮุน กับยอมรับและพยายามผสานมันเข้ากันของอ็องรี มาร์โซ ก็ดูเป็นคอนทราสต์ที่น่าสนใจนะ

└ จริงนะ แปลกใจเหมือนกันว่าทำไมทั้งคู่เลือกหัวข้อเดียวกัน พวกเขาคุยกันไว้ก่อนรึเปล่านะ?

คนที่รับชมการถ่ายทอดสด ต่างก็ตีความการกระทำของเด็กหนุ่มในหลากหลายรูปแบบ แต่สิ่งหนึ่งที่ทุกคนเห็นตรงกันคือ "เจตนา"

แม้แต่คนที่ไม่ได้สนใจศิลปะ แค่ตามมาดูว่า “อัจฉริยะเด็ก” จะทำอะไรในงานนี้ ก็ยังเข้าใจได้ทันทีว่าโกฮุนต้องการจะสื่ออะไร

ไมเคิล ผิง หนึ่งในภัณฑารักษ์ของงานวิตนีย์เบียนนาเล่ถึงกับอึ้ง

‘ไม่อยากเชื่อว่าเขาเตรียมอะไรแบบนี้ไว้’

เมื่อสักครู่เขายังคิดว่าโกซูยอลกับบังแทโฮคงเสียสติไปแล้ว

ที่จัดงานเปิดตัวนี้ขึ้นมาก็เพราะผลงานที่โกซูยอลกับโกฮุนเคยทำให้เห็นมาเท่านั้น

แม้ในใจจะรู้สึกว่า “มันไม่ใช่” แต่ก็ยังมีความหวังอยู่ลึก ๆ

‘ทำได้ยังไงกันนะ’

หากคิดให้ดี การกระทำนี้อาจไม่ได้พิเศษขนาดนั้น

ศิลปินบางคนก็เคยทำร้ายผืนผ้าใบ หรือแม้แต่นำผลงานที่ประมูลไปบดทำลาย

แต่ <หน้ากาก> นั้นแตกต่างจากพวกนั้น

เพราะมันเริ่มจากการแสดงให้เห็นถึงภาพของอคติ แล้วฉีกมันออกกลางเวทีเพื่อสร้างแรงกระแทก

เพื่อทำลายภาพลักษณ์ที่ถูกกำหนดให้

และแสดงออกอย่างมั่นใจว่า “ฉันคือใครในศิลปะ”

ยิ่งไปกว่านั้น หน้าปกที่ถูกฉีกออก ยังกลายเป็นผลงานศิลปะชิ้นหนึ่งด้วย

‘เขาคิดแบบนี้ได้ยังไงกันนะ’

ไมเคิล ผิง ก็รู้ตัวทันทีว่าคำถามของตนช่างไร้สาระ

เพราะหากเขาเพียงแค่ต้องการ “แตกต่างจากคนอื่น” คงไม่มีทางทำได้แบบนี้

หลังจากฉีกภาพเหมือนตัวเองออก โกฮุนก็นำเสนอผลงานชุดที่สื่อถึง <ดอกทานตะวัน> ผลงานแรกของเขา

เขาไม่ได้อยากให้คนสนใจหน้าตาภายนอก

เขาแค่อยากให้คนมองที่ผลงานของเขาจริง ๆ

และการกระทำนั้นเอง อาจเป็นแรงผลักดันให้เขาสร้างสรรค์ผลงานที่ “โกฮุนที่สุด” ได้

ไมเคิล ผิง ส่ายหัวพลางถอนหายใจเบา ๆ

“เป็นผลงานที่น่าทึ่งมากจริง ๆ ครับ งั้นขอรับคำถามจากนักข่าวที่มองผมแบบไม่วางตาก่อนเลย”

คิมจีอูซึ่งถูกไมเคิล ผิง ชี้ให้ถามคำถาม ก็ยิ้มกว้างราวกับดอกทานตะวันในผลงาน <หน้ากาก>

“ดิฉันคิมจีอูจากเยฮวาประเทศเกาหลีใต้ค่ะ”

เธอพูดด้วยความภาคภูมิใจอย่างไม่ปิดบัง

“เคยประทับใจมากกับนิทรรศการเดบิวต์ของศิลปินโกฮุน แต่วันนี้รู้สึกเหมือนกับว่าคุณบอกเราว่าศิลปินโกฮุนจะทำงานศิลปะแบบไหนในอนาคตเลยค่ะ เป้าหมายของคุณคืออะไร?”

โกฮุนรับไมโครโฟนแล้วหันไปมองอ็องรี มาร์โซ ก่อนจะหันกลับมามองคิมจีอูอีกครั้งและตอบ

“ผมยังมีอะไรให้เรียนรู้อีกเยอะเลยครับ”

เสียงของเขานิ่งและมั่นคง

“ผมยังไม่ได้ดูรอบ ๆ มากนัก แต่งานวิตนีย์เบียนนาเล่เต็มไปด้วยผลงานที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ ครับ มันไม่ได้แค่สนุกเวลาชม แต่ยังทำให้ผมคิดว่า ‘พวกเขาคิดแบบนี้ได้ยังไง’ หรือ ‘พวกเขาต้องพยายามแค่ไหนถึงมีทักษะแบบนี้’ โดยเฉพาะผลงาน <เงา> ของอ็องรี มาร์โซ มันน่าประทับใจจริง ๆ ครับ ไม่มีคำอื่นใดนอกจากคำว่า ‘น่าอัศจรรย์’ ที่จะอธิบายได้เลยครับ”

ความเคลื่อนไหวเล็กน้อยในหมู่ผู้ชม

มิเชล พลาตินีแทบกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่ เพราะอ็องรีที่เคยมองโกฮุนอย่างดุดันกลับหันหน้าหนี

“แม้ว่าคุณจะพูดว่าผมแสดงให้เห็นว่าอยากทำงานศิลปะแบบไหน แต่จริง ๆ แล้ว ผมก็ยังไม่รู้เหมือนกันครับว่าผมจะวาดภาพแบบไหน ผมได้รับแรงบันดาลใจจากหลายคนมากเลยครับ”

คำพูดของโกฮุนทำให้นักข่าวเริ่มให้ความสนใจ

พวกเขาเตรียมจดชื่อของศิลปินที่โกฮุนจะกล่าวถึงว่าเขาได้รับอิทธิพลจากใคร

“คุณปู่ของผม ศิลปินจางมีแร ศิลปินอ็องรี มาร์โซ และแม้แต่คนที่วาดภาพด้วยแพนเค้ก ก็ล้วนเป็นศิลปินที่อยู่ร่วมกับเราที่นี่ในเวลานี้ครับ”

“แพนเค้ก?”

เมื่อมีใครบางคนพูดทวนขึ้นมาอย่างงุนงง โกฮุนก็ไม่ได้ใส่ใจ และสูดลมหายใจลึกหนึ่งครั้ง

“ผมคิดว่าทุกผลงานที่จัดแสดงในวิตนีย์เบียนนาเล่ก็คงเหมือนกันครับ ถ้าจะให้ตอบว่าผมอยากทำศิลปะแบบไหน”

เขากวาดตามองผู้ชมทีละคน ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ผมอยากวาดภาพที่สามารถพูดคุยกับผู้คนที่มีชีวิตอยู่ในยุคนี้ครับ”

เขาเลือกใช้คำว่า ‘ร่วมสมัย’ แทนที่จะใช้คำว่า ‘สมัยใหม่’

เป็นคำที่ครอบคลุมวงการศิลปะร่วมสมัย ที่ไม่มีรูปแบบ กฎเกณฑ์ หรือแนวคิดหลักอีกต่อไป

ศิลปินทุกคนต่างก็คิดว่าตัวเองเป็นศิลปินร่วมสมัย

แต่โกฮุนก็เพียงแค่บอกว่าอยาก “สนทนา” ผ่านภาพวาดเท่านั้น

คิมจีอูซึ่งเคยรู้สึกเสียใจกับวงการศิลปะปัจจุบัน ที่เต็มไปด้วยความคาดหวังให้ศิลปินสร้างงานแปลกใหม่ แหวกแนว เพื่อจะได้ “ได้รับความสนใจ” แต่กลับขาดการสื่อสาร และการตีความที่เข้าใจได้แม้แต่ในหมู่นักวิจารณ์

เมื่อได้ยินคำพูดของโกฮุน เธอและศิลปินหลายคนก็ลุกขึ้นปรบมืออีกครั้งด้วยความซาบซึ้ง

โกฮุนก้มหัวขอบคุณทุกคน

ไม่มีสิ่งใดจะมีค่ามากไปกว่าการที่ความล้มเหลวและความลังเลที่เขาเผชิญในระหว่างการสร้างสรรค์ <หน้ากาก> นั้น ไม่ได้สูญเปล่าเลย

...

[พิพิธภัณฑ์ศิลปะวิตนีย์ ถูกปกคลุมด้วยความตกตะลึง]

[พิธีเปิดสุดช็อก]

[หน้ากากที่สมบูรณ์แบบเมื่อถูกฉีกขาด]

[ยอดผู้ชมไลฟ์สดทะลุ 7 แสนในขณะเดียวกัน]

[เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ: “ผลงานที่น่าทึ่งมาก มีความสมบูรณ์แบบที่ไม่ใช่แค่การแสดง”]

[อ็องรี มาร์โซเมินคำพูดของโกฮุน: “อย่าถ่ายนะ!”]

[อัจฉริยะเด็กผู้สั่นคลอนโลกศิลปะร่วมสมัย]

เมื่อวันที่ 23 เมษายน ณ ชั้น 3 ของพิพิธภัณฑ์วิตนีย์ในนิวยอร์ก ในระหว่างงานวิตนีย์เบียนนาเล่ โกฮุนได้เปิดเผยผลงานใหม่ของเขา

ภาพวาดอันแปลกตาชิ้นนี้ชื่อว่า <หน้ากาก> ถูกจัดแสดงในรูปแบบของกระดาษวาดที่ซ้อนอยู่บนผ้าใบ

ในขณะที่เด็กชายวัย 9 ขวบเปิดผืนผ้าออก ผู้ร่วมงานต่างต้องตกตะลึง

เพราะสิ่งที่ปรากฏคือภาพเหมือนตนเองที่เหมือนกับผลงานของวินเซนต์ แวนโก๊ะ อย่างไม่มีผิดเพี้ยน

เทคนิคการใช้ปาดสีแบบอิมพาสโตที่ทั้งละเอียดและทรงพลัง การใช้สีตรงข้ามอย่างกลมกลืน ภาพที่ชัดเจนเหล่านั้นแสดงออกถึงความเคารพอย่างสุดซึ้งที่โกฮุนมีต่อแวนโก๊ะ

หากเขาเป็นนักบูรณะผลงานศิลปะ เขาคงได้รับคำเชิญจากนักสะสมและพิพิธภัณฑ์มากมายให้บูรณะผลงานของแวนโก๊ะ

แต่ในฐานะ “ศิลปิน” นี่ไม่ใช่ภาพวาดที่เหมาะจะจัดแสดงในวิตนีย์เบียนนาเล่

แม้ว่าทักษะในการลอกเลียนแนวทางของศิลปินผู้ยิ่งใหญ่จะยอดเยี่ยม แต่ก็ขาดเอกลักษณ์โดยสิ้นเชิง

ผู้ชมที่รอด้วยความหวังจึงอดผิดหวังไม่ได้ และในตอนนั้นเอง ศิลปินน้อยโกฮุนก็หยิบมีดขึ้นมา

เขากรีดภาพเหมือนตนเองนั้น แล้วใช้สองมือฉีกกระดาษออก เผยตัวตนที่แท้จริงของเขาออกมา

ภาพดอกทานตะวันชิ้นที่สอง ที่วาดด้วยการละลายพาสเทลน้ำมันและลงสีด้วยพู่กัน เปล่งประกายยิ่งกว่าภาพแรกเสียอีก

แม้จะมีรูปทรงเป็นดอกทานตะวัน แต่โทนสีเหลืองสว่างเจิดจ้าในภาพ กลับชวนให้นึกถึงดวงอาทิตย์

ยิ่งไปกว่านั้น พื้นที่ด้านหลัง “หน้าปก” ที่ถูกฉีก ยังถูกวาดให้ดูคล้ายกับกลีบดอกไม้ที่ปลิวไสว เสริมความน่าทึ่งให้กับผลงาน

เมื่อถูกถามถึงเป้าหมายในฐานะศิลปิน โกฮุนตอบว่า “อยากพูดคุยกับผู้คนในยุคนี้ผ่านงานศิลปะ”

แม้แต่คนทำแพนเค้กก็เป็นแรงบันดาลใจให้เขาได้ ดูเหมือนว่า “ยุคสมัย” เองคือสิ่งที่เขาอยากจะสื่อสารด้วย

นักประวัติศาสตร์ศิลป์ แคโรไลน์ สตริก กล่าวว่า โกฮุนได้วิจารณ์แนวโน้มของวงการศิลปะบางกลุ่มที่หมกมุ่นกับการสร้างงานแปลกแหวกแนวเพื่อความโดดเด่นโดยเฉียบคม

เธออธิบายว่า “หน้ากากที่เขาถอดออก ไม่ใช่การลบล้างสิ่งที่สังคมมอบให้เขา แต่เป็นการเลือกจะอยู่ร่วมกับมันในแบบของตนเอง”

“ซึ่งต่างจากอ็องรี มาร์โซ ที่เลือกยอมรับความขัดแย้งระหว่างสังคมกับตนเอง ผ่านเงาในงานของเขา และยกระดับสิ่งนั้นเป็นเอกลักษณ์ของตน”

ศิลปินทั้งสองต่างก็เสนอคำตอบที่ต่างกัน แต่ต่างก็แสดงถึงความสามารถในการเปิดใจยอมรับผู้อื่น ซึ่งแคโรไลน์ สตริกระบุว่า นี่แหละคือแก่นแท้ของ “ศิลปะร่วมสมัย”

ขณะเดียวกัน นักวิจารณ์ศิลป์ ปิแอร์ กูร์ตียง ได้อ้างคำพูดของนักปรัชญากิลส์ เดอลูซว่า

“ศิลปินทุกคนคือผู้สรุปประวัติศาสตร์ศิลปะด้วยวิธีของตนเอง”

และกล่าวชื่นชมว่าอ็องรี มาร์โซกับโกฮุนคือศิลปินที่เชื่อมโยงประวัติศาสตร์ของจิตรกรรมที่เคยถูกตัดขาดให้กลับมาอีกครั้ง และเป็นตัวแทนของยุคสมัยได้อย่างแท้จริง

– อันญา สเตรเซมันน์ (เดอะไทมส์)

จางมีแรนั่งจิบกาแฟพลางอ่านบทความจากนิตยสารไทมส์

กระบวนการที่โกฮุนใช้เพื่อแสดงตัวตนของเขา ทำให้เธอรู้สึกชื่นชมและภูมิใจอย่างยิ่ง

เมื่อปีที่แล้ว เธอยังเฝ้ากังวลว่าเด็กคนนั้นจะสามารถผ่านพ้นช่วงเวลาอันยากลำบากเหล่านั้นไปได้ไหม เขาจะทนไหวหรือเปล่า แต่ตอนนี้เขากลับได้รับการกล่าวถึงเคียงข้างศิลปินอย่างอ็องรี มาร์โซ

‘ดีแล้วล่ะ’

สำหรับจางมีแร เธอให้ค่ากับโกฮุนมากกว่าที่สายตานักวิจารณ์จะมองเห็น

ถึงแม้ว่าเขาจะเคยขายผลงานชิ้นหนึ่งไปในราคาสูงถึง 14 ล้านดอลลาร์ ซึ่งน่าจะทำให้ใครหลายคนหลงตัวเองได้ง่าย ๆ แต่โกฮุนไม่เคยลืมความสัมพันธ์กับสาธารณชนและศิลปินร่วมสมัยคนอื่นเลย

‘ถึงเวลาที่จะก้าวข้ามได้แล้ว’

เธอคิดว่าถึงเวลาแล้วที่วงการศิลปะควรหลุดพ้นจากบาดแผลแห่งการทำร้ายตัวเองและความสิ้นหวัง

ย้อนกลับไปช่วงต้นศตวรรษที่ 20

ศิลปินในยุคนั้นได้เผชิญกับความโหดร้ายของสงครามโลกทั้งสองครั้ง และได้ตระหนักถึงความไร้พลังของศิลปะที่พวกเขารัก

ดนตรี ศิลปะ และวรรณกรรม ที่ควรจะเป็นสิ่งปลอบโยนและส่องแสงในยามมืดมน กลับถูกใช้เป็นเพียงเครื่องมือโฆษณาชวนเชื่อของสงคราม

ศิลปินตกอยู่ในห้วงแห่งความสิ้นหวัง

เมื่อยุคอุตสาหกรรมเริ่มต้นขึ้น พวกเขาค่อย ๆ หลุดพ้นจากการอยู่ภายใต้อำนาจของชนชั้นสูง

พวกเขาเชื่อว่าหากสามารถแสดงผลงานต่อสาธารณะ พวกเขาก็จะสามารถสร้างศิลปะในแบบที่ตนเองต้องการได้

เอดัวร์ มาแน, โคลด มอแน, แอดการ์ เดอกา

, ฌอร์ฌ เซอรา, ปอล เซซาน, ปอล โกแก็ง, และวินเซนต์ แวนโก๊ะ ต่างก็พยายามหลุดพ้นจากกรอบศิลปะที่เข้มงวดและมีอำนาจควบคุมของราชวิทยาลัยศิลปะแห่งฝรั่งเศส

และเหล่าศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ที่ตามมาก็ได้ทุ่มเทชีวิตเพื่อสร้างยุคใหม่ของศิลปะ

แต่เมื่อเผชิญกับความรุนแรงของสงคราม สิ่งที่พวกเขาทำกลับไม่มีผลอะไรเลย

ประวัติศาสตร์ของจิตรกรรมที่เริ่มต้นมาตั้งแต่ยุคที่มนุษย์วาดภาพบนผนังถ้ำ กลับดูไร้ความหมายในสายตาของศิลปินในยุคนั้น

พวกเขาทำลายทุกกรอบความคิดเก่า

แต่ไม่ใช่เพื่อสร้างสิ่งใหม่ หากแต่เป็นเพียงการกระทำที่เกิดจากความสิ้นหวัง

การทรมานตัวเองเช่นนั้นเองที่กลายเป็นแโพสต์โมเดิร์นนิสม์

คือการปฏิเสธเหตุผล

ประวัติศาสตร์ถูกตัดขาดลง

เสียงกรีดร้องไร้ความหมายกลืนกินศตวรรษที่ 20 ไปอย่างช้า ๆ

เพราะรูปแบบถูกทำลาย สื่อกลางจึงหายไป

ศิลปินไม่ต้องการความเข้าใจอีกต่อไป และนั่นเองที่ทำให้ศิลปะห่างไกลจากผู้คน

โพสต์โมเดิร์นนิสม์ ที่แยกตัวออกจากประวัติศาสตร์และสังคมอย่างถึงที่สุด ยังคงส่งอิทธิพลต่อวงการศิลปะมาจนถึงปัจจุบัน

จางมีแรเป็นศิลปินที่เชื่อว่า ถึงเวลาแล้วที่เราควรจะหลุดพ้นจากบาดแผลทางประวัติศาสตร์นั้น

แม้ว่าโมเดิร์นนิสม์จะพยายามหลุดพ้นจากศิลปะของชนชั้นสูง แต่โพสต์โมเดิร์นนิสม์กลับกีดกันตัวเองออกจากสังคมและประชาชน

และเธอเชื่อว่าศิลปะจำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง

แม้ว่าในสายตาชาวโลก ศิลปะอาจดูไร้ค่าเมื่อเผชิญกับพลังที่แท้จริงอย่างสงครามหรือการเมือง

แต่เธอเชื่อว่าศิลปะยังคงสามารถปลอบโยน มอบความสุข และเชื่อมโยงความรู้สึกของผู้คนได้

เธอมุ่งมั่นจะกลับไปสู่แก่นแท้ของศิลปะ การสื่อสารและความเข้าใจระหว่างผู้คน

และโกฮุนคือเพื่อนร่วมทางที่น่าไว้วางใจของเธอ

“น่าจะไปกับเขาด้วยนะ…”

เธอพูดพลางพับโทรศัพท์ลงแล้วยืดเส้นยืดสาย

จากนั้นเธอก็วางแก้วกาแฟที่ยังคงมีไอน้ำลอยขึ้นจาง ๆ ลงบนโต๊ะ แล้วก้าวไปยืนหน้าผืนผ้าใบที่กำลังทำงานอยู่