"ขอร้องล่ะ ขอฉันสูบหน่อยเถอะ!" เต้าโหย่วหมิงน้ำมูกไหลย้อย กอดต้นขาของเฉียงผงขาวอยู่ในโถงทางเดิน เงยหน้าขึ้นพูดอย่างน่าสงสาร
"ให้แกเหรอ? ของของฉันก็ใกล้จะหมดแล้ว! ตอนนี้ฮ่องกงกวาดล้างยาเสพติด! อย่าว่าแต่ที่นี่ของฉันเลย ผงขาวของแก๊งอื่นๆ ก็โดนยึดไปหมดแล้ว!" เฉียงผงขาวเตะเต้าโหย่วหมิงกระเด็นไป
"จะบอกให้รู้ไว้! ตอนนี้แม้แต่หาวเป๋ก็ยังพังไม่เป็นท่า! รู้จักตู้หย่งเซี่ยวไหม? ก็ไอ้เวรที่มาจากเชกคิปเมยของพวกแกนั่นแหละ มันได้เป็นผู้กำกับการใหญ่ ก็ไม่ปล่อยให้พวกเรามีทางรอดเลย! เฉินจื้อเชา ผู้ตรวจการใหญ่สามธงบอกแล้วว่า แค้นนี้มีที่มา หนี้มีเจ้าของ ที่พวกขี้ยาอย่างแกไม่มีอะไรสูบก็ต้องโทษมันคนเดียว!"
"ไม่ไหวแล้ว ฉันทนไม่ไหวแล้ว! ทั้งตัวฉันเหมือนมีมดกัด มดไต่! ฉันเกาจนตัวแตกน้ำหนองไหลไปหมดแล้ว! ขอร้องล่ะ สงสารฉันเถอะ!" เต้าโหย่วหมิงคุกเข่าหมอบลงกับพื้น กอดต้นขาของเฉียงผงขาวไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
"อยากสูบขนาดนั้นเลย? ได้สิ งั้นแกก็วิ่งออกไปขี้ที่ถนนใหญ่ข้างหน้าให้ฉันดูหน่อยสิ!"
"ขี้เหรอ? ได้สิ ได้สิ! ฉันเคยเรียนหมาร้อง ขี้ก็ไม่กลัวหรอก!"
คนที่อาการอยากยากำเริบไม่มีศักดิ์ศรีหลงเหลืออยู่เลย
สำหรับเต้าโหย่วหมิงแล้ว ความอัปยศพวกนี้เป็นแค่เรื่องจิ๊บจ๊อย
เห็นเพียงเขาน้ำมูกไหล วิ่งออกไปที่ถนนใหญ่ แล้วถอดกางเกงออกทันที
"พวกแกดูให้ดีนะ ฉันจะขี้ออกมาเดี๋ยวนี้แหละ!"
คนเดินถนนส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ ยิ่งมีผู้หญิงด่าทอเสียงดัง
เต้าโหย่วหมิงไม่สนใจแม้แต่น้อย เพียงแต่พูดกับเฉียงผงขาวว่า "แกรอเดี๋ยวนะ ใกล้แล้ว!"
เฉียงผงขาวถึงกับเบิกตาโพลงด้วยความอึ้ง
ลูกน้องที่ตามเขามาพูดขึ้นว่า "นี่มันยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?"
"คนที่อาการอยากยากำเริบจะเป็นคนได้ยังไง เป็นผีกันหมดนั่นแหละ!"
เฉียงผงขาวถ่มน้ำลายลงพื้น หันหลังเดินหนีไปทันที
ลูกน้องเดินตามไป
เต้าโหย่วหมิงกำลังเบ่งขี้อย่างเอาเป็นเอาตาย แต่หลายวันมานี้เขาไม่ได้กินอะไรเลย อาการอยากยากำเริบก็อยากแต่จะสูบของพรรค์นั้น จะมีอะไรให้ขี้ออกมาได้ล่ะ?
พอเห็นเฉียงผงขาวหันหลังเดินหนีไป เต้าโหย่วหมิงก็ดึงเป้ากางเกงขึ้น พลางตะโกนว่า "อย่าเพิ่งไปสิ!"
เท้าสะดุดกางเกงตัวเองล้มลง!
หน้าคะมำคลุกฝุ่น
"อย่าเพิ่งไป ขอร้องล่ะ อย่าเพิ่งไป! ขอฉันสูบสักคำเถอะ!"
เต้าโหย่วหมิงหมอบอยู่บนพื้นร้องตะโกนอย่างปวดร้าวแทบขาดใจ
ผู้คนบนถนนพากันปิดปาก หัวเราะเยาะเขา
ยิ่งมีคนชี้ไม้ชี้มือมาที่เขา
"อย่าไปโทษเขาเลย!"
จู่ๆ ก็มีคนพูดกับเขาจากเหนือหัว
"จะโทษก็ต้องโทษตู้หย่งเซี่ยวคนบ้านเดียวกับแกนั่นแหละ เป็นมันที่สั่งกวาดล้างยาเสพติดครั้งใหญ่ทั่วฮ่องกง! อย่าว่าแต่เฉียงผงขาวเลย ต่อให้ไปหาหาวเป๋ ก็ไม่มีให้สูบหรอก!"
เต้าโหย่วหมิงเลิกตะโกน
เขานึกถึงปีนั้น ตู้หย่งเซี่ยวยังเป็นแค่อันธพาลกระจอกในเชกคิปเมย แล้วก็เสอจ๋ายหมิงนั่นก็เป็นแค่อันธพาลกระจอกเหมือนกัน
แต่ตอนนี้ ตู้หย่งเซี่ยวกลายเป็นผู้ตรวจการใหญ่ที่ยิ่งใหญ่เกรียงไกรแห่งเกาะฮ่องกง แม้แต่ไอ้สวะเสอจ๋ายหมิงก็ยังได้ดิบได้ดีตามไปด้วย มีเพียงเขาเต้าโหย่วหมิง ที่ยังคงเป็นโคลนตม ยังเป็นขี้หมาเหม็นๆ! ไม่สิ ตอนนี้แม้แต่ขี้หมาก็ยังสู้ไม่ได้!
เรื่องพวกนี้ เต้าโหย่วหมิงทนได้หมด!
ตู้หย่งเซี่ยว แกจะเป็นผู้กำกับการใหญ่ของแกก็แล้วไปเถอะ แต่ทำไมต้องกวาดล้างยาเสพติดด้วย? ทำเอาตัวเขาไม่มีให้สูบแม้แต่คำเดียว!
"ตู้หย่งเซี่ยว ฉันจะเอาชีวิตแก!"
เต้าโหย่วหมิงตาถลนด้วยความโกรธแค้น นิ้วทั้งสิบจิกเกร็งลงบนพื้น จิกจนเลือดออก!
……
"พี่สาม ไม่ใช่ว่าผมไม่ให้ของพี่นะ แต่ช่วงนี้พวกตำรวจกวาดล้างหนักเกินไป ทางผมไม่มีแหล่งของเลยจริงๆ!"
ณ ร้านชาชานติงในหว่านจ๋าย
บอสใหญ่แก๊งเหอเหลียนเซิ่งเจ้าของฉายา "ปลาเก๋าตงซิง" เอ่ยกับ "ตรีศูล" ซึ่งเป็นลูกค้ารายย่อย
"ตรีศูล" เมื่อก่อนเป็นชาวประมง ต่อมาเข้าร่วมแก๊งและเริ่มทำธุรกิจผงขาว หลังจากได้กำไรก้อนโตไปหลายครั้งก็ยึดสิ่งนี้เป็นอาชีพหลัก
ตรีศูลหยิบพายไข่ชิ้นหนึ่งยัดเข้าปาก เคี้ยวส่งๆ ไปสองสามคำแล้วกลืนลงท้องพร้อมกับชานม "ผมไม่โทษคุณหรอกที่คุณไม่มีของ! แต่ลูกค้าผมตั้งเยอะแยะร้องห่มร้องไห้จะเอาผงขาว คุณจะให้ผมทำยังไง?"
ปลาเก๋าตงซิงแบมือ "ผมจะมีวิธีอะไรล่ะ? มีเงินผมจะไม่เอาหรือไง?"
ตรีศูลปัดเศษพายไข่บนมือ "ผมได้ยินมาว่าในโกดังคุณยังมีของกักตุนไว้อยู่นะ"
ปลาเก๋าตงซิงตื่นตระหนกขึ้นมาทันที "ใครบอก?"
"คุณไม่ต้องสนใจว่าใครบอก ผมแค่ถามคุณว่ามีหรือไม่มี?"
"แค่กๆ!" ปลาเก๋าตงซิงยกชานมขึ้นดื่มอึกหนึ่ง "ของล็อตนั้นแตะต้องไม่ได้ บอสใหญ่ของเราต้องการ! คุณก็รู้ว่าทางเขาก็มีคนซื้อเยอะ..."
"บอสใหญ่ของพวกคุณ? เขาก็แค่อยากขายราคาแพงๆ ไม่ใช่หรือไง! บอกผมมา จะบวกเพิ่มกี่ส่วน?"
"ไม่ใช่ปัญหาว่ากี่ส่วน แต่มัน..."
ไม่รอให้ปลาเก๋าตงซิงพูดจบ ตรีศูลก็ชักปืนออกมาจ่อที่หน้าผากเขาโดยตรงแล้วจ้องเขม็ง "ผมถามอะไร คุณก็ตอบ ไม่ต้องพูดมาก!"
ปลาเก๋าตงซิงชะงักไปครู่หนึ่ง เขาก็เป็นคนจริงคนหนึ่งเหมือนกัน จึงแบมือออก "คุณทำอะไรเนี่ย? เราสองคนอย่างไรก็คบหากันมาหลายปี มาเล่นไม้นี้กับผมเหรอ?"
แกร๊ก!
กระสุนขึ้นลำ
ตรีศูลมีแววตาดุร้าย "ไม่มีทางเลือก เป็นคุณที่บีบผม! ไม่มีของ แล้วผมจะทำธุรกิจอะไร? เงิน ผมก็รับพวกเขามาแล้ว ถ้าส่งของไม่ได้ ก็มีแต่ตายสถานเดียว!"
"ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง?" ปลาเก๋าตงซิงกะพริบตา "อีกอย่าง ถึงคุณจะเอาปืนจ่อคน ก็ไม่ควรมาจ่อผม! มีปัญญาไปจ่อพยัคฆ์กวาดถนนตู้หย่งเซี่ยวสิ! กวาดล้างยาเสพติดทั่วฮ่องกง เป็นปฏิบัติการที่เขาเริ่มขึ้น! ได้ยินมาว่าแม้แต่เฉินจื้อเชาแห่งสามธงก็ยังต้องฟังเขา!"
"ตู้หย่งเซี่ยว?" ตรีศูลหรี่ตาลง
"ใช่สิ ถ้าคุณเหี้ยมพอจริงๆ ก็ไปจัดการเขาสิ! ถึงตอนนั้นคุณอยากได้ของฝั่งนี้เท่าไหร่ก็เอาไปเลย! ผมจะถือว่าคุณเป็นวีรบุรุษ คิดเงินคุณแค่สามส่วน!"
"ตกลงตามนี้!"
"ดี!"
ปัง!
ตรีศูลยิงปืนออกไปหนึ่งนัด กระสุนเฉียดหูปลาเก๋าตงซิงฝังเข้าไปในกำแพง
"ไอ้เหี้ยเอ๊ย!"
ปลาเก๋าตงซิงตกใจสุดขีด หูอื้ออึง นึกว่าหูขาดไปแล้ว พอจับดูก็พบว่ายังอยู่!
ปลาเก๋าตงซิงยังคงหวาดผวา แต่ก็เห็นตรีศูลหายหัวไปตั้งนานแล้ว เขาทนไม่ไหวต้องกระโดดขึ้นมาด่าทออย่างเกรี้ยวกราด "ไอ้ชิบหาย อย่าให้กูเห็นมึงนะ! กล้าเอาปืนมายิงกูเหรอ? แน่จริงก็ไปยิงตู้หย่งเซี่ยวสิวะ! ไอ้ชิบหาย ได้ยินไหม? ไอ้เหี้ยเอ๊ย!"
...
ขุนนางใหม่เข้ารับตำแหน่งย่อมจุดไฟสามกอง
แต่ตู้หย่งเซี่ยวกลับมีไฟแค่สองกอง กองหนึ่งคือปราบปรามยาเสพติด อีกกองคือปราบปรามการทุจริต
การปราบปรามการทุจริตเป็นภาระที่หนักอึ้งและหนทางยาวไกล สำนักงานปราบปรามการทุจริตยังไม่ได้ก่อตั้งอย่างเป็นทางการ บุคลากรก็ยังไม่ได้เปิดรับสมัคร
เช่นนั้นในตอนนี้สำหรับผู้กำกับการใหญ่ที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่งใหม่อย่างเขา วิธีเดียวที่จะสร้างผลงานได้ก็คือ... ปราบปรามยาเสพติด!
เฉินจื้อเชาเป็นคนจริง เขารู้ว่าตอนนี้ตู้หย่งเซี่ยวมีอำนาจมาก การงัดข้อกับตู้หย่งเซี่ยวมีแต่ตายสถานเดียว ดังนั้นเขาจึงหาทางรอดจากความตาย ภายนอกตอบรับเสียงเรียกร้องการกวาดล้างยาเสพติดทั่วฮ่องกงของตู้หย่งเซี่ยว แต่เบื้องหลังกลับให้คนผลักความผิดทั้งหมดของการกวาดล้างยาเสพติดไปที่ตู้หย่งเซี่ยว
บอกแก๊งนักเลงเหล่านั้นว่า ไม่ใช่ฉันเฉินจื้อเชาที่ไม่เหลือทางรอดให้พวกนาย ไม่ใช่ฉันเฉินจื้อเชาที่ขวางทางรวยของพวกนาย แต่เป็นผู้กำกับการใหญ่ตู้หย่งเซี่ยวที่ต้องการจะกวาดล้างพวกนาย ต้องการจะจัดการพวกนายให้สิ้นซาก
แล้วก็บอกกับพวกขี้ยาเหล่านั้นว่า เป็นผู้กำกับการใหญ่ตู้หย่งเซี่ยวที่ต้องการให้พวกแกไปตาย! ไม่ยอมให้พวกแกมีของเสพ ปล่อยให้พวกแกตกนรกไปพร้อมกับความเจ็บปวดทรมานเจียนตาย!
ชั่วขณะนั้น ฮ่องกงทั้งเกาะเต็มไปด้วยคลื่นใต้น้ำที่เชี่ยวกราก
แก๊งนักเลงกว่าร้อยแก๊งต่างหวาดผวา บรรดาคนที่ทำธุรกิจผงขาวต่างก็ปิดกิจการกันหมด
แก๊งใหญ่เหล่านั้นยังมีธุรกิจอื่นให้ค้ำจุน แต่แก๊งเล็กๆ เหล่านั้นกลับอยู่ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว
พวกขี้ยาเหล่านั้นร้องโหยหวนกันระงม หาของเสพไม่ได้ ถึงขั้นเริ่มทำร้ายตัวเอง
เมื่อเวลาผ่านไป ความเกลียดชังที่คนเหล่านี้มีต่อตู้หย่งเซี่ยวก็มาถึงจุดวิกฤต ตอนนี้ขอเพียงแค่มีโอกาส ขอเพียงแค่มีชนวนเหตุเดียว มันก็พร้อมจะระเบิดออกมา
