เมื่อปู่เก้าประกาศอวยพรและยอมรับต่อสาธารณะ ตามมาด้วยปู่เจ็ดและปู่แปดก็ทยอยแชร์โพสต์เช่นกัน สามยักษ์ใหญ่แห่งวงการเพลงฉีโจวก็ยอมก้มหัวลงในที่สุด...

วงการเพลงฉีโจว!

ราชาองค์ใหม่ถือกำเนิด!

และในวันเดียวกันนั้นเอง ศิลปินที่อยากได้เพลงจากหลินจือไป๋ในฉีโจวก็มากขึ้นอย่างพรวดพราด!

บางคนที่ทุนหนาถึงขั้นเสนอค่าจ้างหลักสิบล้าน เพียงเพื่อขอให้หลินจือไป๋เขียนเพลงสักเพลง!

แต่หลินจือไป๋กลับหัวเราะพร้อมบอกว่า ตัวเขาเองหมดแรงบันดาลใจแล้ว เพลง “ตะวันสีชาด” เพลงนี้ได้ขูดเอาแรงบันดาลใจเฮือกสุดท้ายของเขาไปจนหมด!

ส่วนเรื่องที่คนภายนอกจะเชื่อหรือไม่ หลินจือไป๋ไม่สนอยู่แล้ว เพราะอย่างน้อยเขาก็ประสบความสำเร็จตามเป้าหมาย คว้าชัยครองสิบอันดับแรกบนชาร์ตเพลงประจำซีซันของวงการเพลงฉีโจวจนได้!

และก็เพราะผลงานที่พลุ่งพล่านเกินไปของเขา

ตอนนี้ยอดผู้ติดตามหลินจือไป๋ใน “เวยซู” ของฉีโจว ทะลุร้อยล้านไปแล้ว!

ทั้งฉีโจวมีคนที่มียอดผู้ติดตามทะลุร้อยล้านอยู่เพียงไม่กี่คน และล้วนเป็นซูเปอร์สตาร์ชั้นนำทั้งนั้น

หลินจือไป๋เป็นคนเดียวที่ยังอยู่ระดับหนึ่งแต่กลับทำสถิติทะลุหลักร้อยล้านได้ เห็นชัดว่าเรื่องนี้มันสื่ออะไรได้มากมาย

ด้วยเหตุนี้เอง

ปลายเดือนพฤศจิกายน

ทางการฉีโจวก็เริ่มเคลื่อนไหว!

พอมีการอัปเดต “ตารางจัดอันดับบุคคลมีชื่อเสียงในฉีโจว” ทุกคนก็เห็นว่าชื่อของหลินจือไป๋ไปปรากฏอยู่ในระดับซูเปอร์สตาร์เรียบร้อย!

โครม!

ทั่วฉีโจวสะเทือน!

“หลินจือไป๋ได้เป็นซูเปอร์สตาร์แล้ว!”

“นึกว่าต้องรอจนจบฤดูกาลก่อน ถึงจะได้การยอมรับสูงสุดจากทางการ!”

“หมายความว่าตอนนี้ท่านเศรษฐี กลายเป็นศิลปินระดับทวีปอย่างเป็นทางการแล้วสินะ?”

“ใช่! คืนนี้แหละจะมีอัปเดตตารางศิลปินระดับทวีป มารอดูกันว่าเขาจะอยู่ลำดับที่เท่าไหร่”

“คงอยู่ท้ายตารางล่ะมั้ง ก็เขาเพิ่งยึดครองสองทวีปได้เอง สู้พวกตัวพ่อตัวแม่ที่มีดาวแปะกันพรึ่บไม่ได้อยู่แล้ว”

“อืม พูดก็ถูก แต่ท่านเศรษฐีเล่นเอาฉีโจวอยู่หมัดเกินไปจริง ๆ เขาอาจสร้างสถิติคนที่ขึ้นสู่ระดับท็อปได้เร็วที่สุดในต่างถิ่นก็ได้!”

“ใช่ ไม่ใช่แค่ก้าวสู่ระดับท็อปหรอก แต่เขายังสร้างตำนานที่ไม่มีใครทำลายได้ในวงการเพลงฉีโจวด้วย!”

“นี่แหละคือพระเจ้า!”

“ในวงการเพลงเขาไปถึงขั้นเทพจริง ๆ แถมเป็นเทพองค์เดียวที่ไร้เทียมทาน ถึงจะเดินหน้าเป็นซูเปอร์สตาร์ระดับทวีป ฉันก็เชื่อว่าเขาไปได้เร็วอยู่ดี”

ที่ชาวฉีโจวตกใจขนาดนี้ ก็เพราะหลินจือไป๋ใช้เวลาอยู่ฉีโจวสั้นเกินไป!

ถ้านับตั้งแต่วันที่เหยียบเข้ามาในฉีโจวครั้งแรกก็เพิ่งผ่านมาแค่สี่เดือน!

ในเวลาแค่นี้ เขาสามารถไต่จากศิลปินระดับสาม ขึ้นมาสู่ซูเปอร์สตาร์ของฉีโจวได้สำเร็จแบบแทบไม่น่าเชื่อ!

แต่หลินจือไป๋ก็ทำได้

แน่นอนว่ามีปัจจัยด้านโชคช่วย

เช่น พอเขามาฉีโจว ก็ได้เข้าร่วมรายการ “เดินทางสู่ลี่ซาน” ที่มีทั้งศิลปินเทียบบารมีกษัตริย์และราชินีเพลงมารวมตัวกัน แถมยังได้เรตติ้งสุดโหด

อีกอย่าง เขาได้ไปออกงานสังสรรค์ของแวดวงวรรณกรรมฉีโจว แถมยังได้อานิสงส์จากการที่เพลงของเขาได้เข้าฉีโจวล่วงหน้าโดยมีฉีเจียนเจียช่วยอีกแรง บวกกับปาฏิหาริย์บนชาร์ตเพลงใหม่ที่เขาสร้างไว้ และยังมีสองราชินีตัวแม่ร่วมหนุน

แต่ถ้าไม่ได้พลังความสามารถแบบผิดมนุษย์

ต่อให้โชคหล่นทับหัวแบบเดียวกันนี้ มันก็ไม่มีทางพาใครทะยานขึ้นมาถึงระดับนี้ได้อยู่ดี!

ต้องเข้าใจว่า ในบลูสตาร์นั้น พอศิลปินตัวท็อปในทวีปตัวเองอยากก้าวหน้า เลยออกจากบ้านเกิดไปทำตลาดทวีปอื่น ก็จะมีแต่สองทาง

บางคนล้มเหลว

บางคนประสบความสำเร็จ

ถ้าล้มเหลวก็ต้องกลับทวีปบ้านเกิดมาทำตัวเป็นเจ้าถิ่นเหมือนเดิม

ถ้าสำเร็จก็จะกลายเป็น “ศิลปินระดับทวีป” ได้อย่างเป็นทางการ และชีวิตจะเปลี่ยนหน้าใหม่ทันที!

โดยส่วนใหญ่จะล้มเหลว มีน้อยรายที่สำเร็จ แต่ถึงแม้จะเป็นรายสำเร็จเหล่านั้น พอเทียบกับสถิติที่หลินจือไป๋เพิ่งทำ ก็นับว่าหลินจือไป๋สร้างผลงานสุดเหลือเชื่อ

“ความเร็วในการเลื่อนขั้น” ที่น่าทึ่งที่สุด!

เพราะปกติเวลาศิลปินชั้นนำที่ออกจากบ้านเกิดไปทวีปอื่น ถึงจะบอกว่าต้องเริ่มใหม่ก็ไม่เชิง แต่เขาก็สูงสุดได้แค่ระดับสามในช่วงเริ่มต้น

จากระดับสามขึ้นไปถึงซูเปอร์สตาร์ชั้นนำได้

ต่อให้ได้ทุนหนาทุ่มดันสุดแรง ก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยปีกว่าอยู่ดี

ลองดูตัวอย่างเส้นทางในฉีโจวของโจวหานจิ้น จางซีหยาง ฯลฯ ที่เป็นนักร้องเบอร์ใหญ่จากฉินโจว ก็รู้เลยว่าเรื่องนี้มันยากขนาดไหน

หลังจากนั้น

ข่าวหลินจือไป๋ได้เป็นศิลปินระดับทวีปอย่างสมบูรณ์แบบ ก็แพร่สะพัดไปถึงฉินโจว บ้านเกิดเขา

เรียกว่าทั่ววงการบันเทิงฉินโจวระเบิดเสียงฮือฮา!

หลายคนมีความรู้สึกเหมือนยังงง ๆ

“หลินจือไป๋ไปฉีโจว ชิงตำแหน่งศิลปินระดับทวีปอยู่ไม่นานเองนะ”

“นี่เขาทำได้แล้วเหรอ!?”

“นี่มันแค่สี่เดือนเองปะ ตั้งแต่สี่เดือนก่อนหลินจือไป๋ยังไม่มีชื่อเสียงอะไรเลยในฉีโจว...”

“ผ่านไปสี่เดือน ได้เป็นซูเปอร์สตาร์อันดับสูงสุดของฉีโจว มาเทียบเท่าตำแหน่งเขาในฉินโจวแล้วหรือเนี่ย?”

“เขาทำผมตกใจเลยนะ!”

“เดือนที่แล้วผมได้ยินเพื่อนบอกว่า หลินจือไป๋ที่ฉีโจว โด่งดังขึ้นมาชนกับสี่ราชาและสองราชินีท้องถิ่นได้เลยนะ!”

“เอ่อ นั่นมันข่าวเดือนที่แล้ว ตอนนี้น่าจะเหนือกว่านั้นอีกนะ!”

“เห็นว่าช่องถ่ายทอดสดของหลินจือไป๋ที่ฉีโจว โคตรจะฮิตชนิดไม่มีใครตามได้ทันแล้ว ตอนนี้อาจเป็นศิลปินที่ดังที่สุดในฉีโจวแล้วล่ะ ไม่มีใครเทียบได้จริง ๆ!”

“เชี่ย!”

“นี่มันคือความเร็วในการเลื่อนขั้นระดับปาฏิหาริย์เลยนะ!”

“เพราะหลินจือไป๋เก่งเกินไปไง ล่อให้คนฉีโจวหลงรักทุกฝีก้าวเลย!”

“เริ่มคิดว่า... หรือฉีโจวจะไม่ใช่จุดสุดท้ายของเขา?”

“ผมก็รู้สึกแบบนั้น อยู่ ๆ เหมือนเขาพิชิตฉีโจวง่ายเกินไปด้วยซ้ำ!”

จริงอยู่ ที่ว่าดูเหมือนง่ายน่ะมองจากมุมคนนอก

สำหรับหลินจือไป๋เอง...

เอ่อ จริง ๆ ก็ง่ายอยู่เหมือนกัน

ด้วยความช่วยเหลือจากระบบ ทำให้เขารู้สึกว่าฉีโจวเหมือนโหมดง่ายจริง ๆ

เมื่อเทียบกับการเป็นซูเปอร์สตาร์แถวหน้าของฉีโจว ตอนนี้หลินจือไป๋สนใจเรื่องอันดับศิลปินระดับทวีปของตัวเองมากกว่า

ในเมื่อแต่ละทวีปก็มี “ตารางศิลปิน” ของตัวเอง

เหนือกว่า “ตารางศิลปิน” ของแต่ละทวีป ก็ยังมี “ตารางศิลปินระดับทวีป” ที่ทางการบลูสตาร์เป็นคนจัดทำอีกที

คนที่ไม่ได้เป็น “ศิลปินระดับทวีป” จะไม่มีสิทธิ์ติดอันดับนั้น

แต่ตอนนี้หลินจือไป๋มีสิทธิ์แล้ว

อย่างไรก็ตาม ตารางนี้จะอัปเดตตอนค่ำ ดังนั้นทุกคนเลยต่างลุ้นกัน โดยเฉพาะแฟน ๆ ของหลินจือไป๋ที่ฮือฮามากว่า

ครั้งแรกที่ขึ้นสู่ตารางศิลปินระดับทวีป เขาจะได้อันดับเท่าไหร่กัน?

ในบลูสตาร์มีศิลปินระดับทวีปทั้งหมด 107 คน

โดยเกือบครึ่งมาจากจงโจว

เพราะจงโจวเป็นศูนย์กลางของบลูสตาร์!

พอหลินจือไป๋เข้ามาเป็นคนที่ 108

และเป็นศิลปินระดับทวีปคนที่ 6 ของฉินโจว!

แต่ต้องพูดอีกอย่างว่า

ไม่ได้แปลว่าการเป็น “ศิลปินระดับทวีป” จะต้องเหนือกว่า “ซูเปอร์สตาร์” เสมอไป ในบางทวีปก็มีข้อยกเว้นนะ

เช่นที่ฉินโจว

ใครจะเป็น “ศิลปินระดับทวีป” จากที่ไหนมาก็เถอะ แต่ถ้าวัดอิทธิพลในท้องถิ่นแล้ว บางทียังสู้หลินจือไป๋ไม่ได้ด้วยซ้ำ ยกตัวอย่าง “หรงอีหลาง” ก็โดนพิสูจน์ไปแล้ว

และตอนนี้

ศิลปินระดับทวีปคนอื่น ๆ ไปฉีโจว ก็คงสู้อิทธิพลหลินจือไป๋ไม่ได้เหมือนกัน

พูดง่าย ๆ ในฉินโจวกับฉีโจว หลินจือไป๋ยืนอยู่จุดสูงสุดแบบเบ็ดเสร็จไปเรียบร้อย

ถ้าไม่ทำตัวพังเอง ก็อยู่มุมสูงแบบนี้ไปได้ยาว ๆ!

อย่างไรก็ดี

หลินจือไป๋ที่ฉีโจวและฉินโจวคุมเบ็ดเสร็จแล้ว พอหลุดจากสองทวีปนี้ออกไป ทวีปอื่น ๆ ยังแทบไม่มีใครรู้จักเขาอยู่ดี!

เขาจึงต้องเดินหน้าต่อไป

พิชิตทวีปอื่นให้ได้มากกว่านี้

โดยเฉพาะหลังเห็นอันดับศิลปินระดับทวีปของตัวเองคืนนี้

ตารางศิลปินระดับทวีปอัปเดตตอนหนึ่งทุ่ม

พอหลินจือไป๋ปิดไลฟ์วันนี้ ก็ชะแว้บไปดู

ปรากฏว่าเขาอยู่ที่อันดับ 101!

เฮ้ย

ทั้งตารางมีคนอยู่แค่ 108 คน ทำไมตัวเขาถึงได้อยู่หลังอันดับ 100 ซะล่ะ?

เดี๋ยวนะ...

หรงอีหลางนั่นทำไมถึงอยู่อันดับ 108?

ที่แท้หมอนั่นคือ “ศิลปินระดับทวีป” ที่อ่อนที่สุดนี่เองสินะ

ไม่น่าล่ะ ถึงไปฉีโจวแล้วก็แทบไม่มีผลงานเป็นชิ้นเป็นอันเลย

หลินจือไป๋เบ้ปากพลางมองดูรายละเอียด ก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงรั้งอันดับค่อนข้างท้าย

เพราะเบื้องหลังชื่อศิลปินระดับทวีปแต่ละคน มี “ดาว” ไม่เท่ากัน บางคน 2 ดวง 3 ดวง 4 ดวง 5 ดวง 6 ดวง 7 ดวง 8 ดวงก็มี!

ยิ่งอยู่อันดับสูง ดาวยิ่งเยอะ!

ตัวเขามีแค่ 2 ดวง

ส่วนหรงอีหลางก็ 2 ดวงเหมือนกัน

พวกที่อยู่ขั้นล่างสุดของศิลปินระดับทวีปคือพวก 2 ดาวนี่แหละ

พอนับดู

มีทั้งหมด 16 คนที่ถือ 2 ดาว ที่เหลือก็ 3 ดาว 4 ดาวขึ้นไป

...

การอัปเดตครั้งนี้ของตารางศิลปินระดับทวีปที่มีสมาชิกเพิ่มมา 1 คน ดึงดูดความสนใจของศิลปินระดับทวีปหลายคน

ในกลุ่มแชทเล็ก ๆ ของเหล่าศิลปินระดับทวีปบางคน

มีคนส่งภาพสกรีนช็อตการจัดอันดับหลังอัปเดต

“ศิลปินระดับทวีปคนที่ 108 ปรากฏตัวแล้วนะ”

“เป็นคนของฉินโจว? ไม่ค่อยเห็นฉินโจวออกศิลปินระดับทวีปมาบ่อย มีแค่ไม่กี่คนเอง นี่เพิ่งมีงอกมาอีกคนหรือนี่”

“เดี๋ยว... ชื่อหลินจือไป๋เนี่ย ผมรู้สึกคุ้น ๆ แฮะ”

“มีสิทธิ์คุ้นอยู่แล้ว ก็ระดับทวีปนี่นา”

“ไม่ใช่สิ พอคิดดูดี ๆ ผมเพิ่งเห็นข่าวเกี่ยวกับเขาที่ไหนสักแห่ง เขาคือเจ้าของผลงานเขียนพู่กันในงานการกุศลของฉินโจวเมื่อก่อนนี่นา ได้ข่าวว่าเด็กมากใช่เปล่า?”

“หืม? เด็ก? อายุเท่าไหร่?”

“อายุ 20 ได้มั้ง!”

“เฮ้ย! ล้อเล่นหรือเปล่า!?”

“ประวัติศาสตร์ไม่เคยมีใครเป็นศิลปินระดับทวีปตอนอายุเท่านี้นะ เคสก่อนหน้านี้ที่อายุน้อยที่สุดคือ ‘จวินเย่า’ ของจงโจว ที่ก้าวขึ้นเป็นศิลปินระดับทวีปตอนอายุ 22 ปี ตอนนี้หมอนั่นอายุ 25 ปีแล้วแต่มี 5 ดาว ส่วนเจ้าเด็กคนนี้เพิ่งมี 2 ดาว...”

“ก็จริง เขามีสองดาว สู้จวินเย่าไม่ได้ แต่ถ้าให้เวลาเขาสัก 5 ปี ใครจะไปรู้ บางทีอาจจะได้ซัก 6 ดาว?”

บรรดาศิลปินระดับทวีปไม่ได้แปลกใจเรื่องมีเพิ่มมาอีก 1 คน

แต่ที่น่าตกใจคือ ผู้มาใหม่อายุน้อยเกินไป!

เด็กจนเหล่าศิลปินระดับทวีปแต่ละคน ต้องเอะใจขึ้นมาหน่อยว่าคนคนนี้ต่อไปอาจเป็นคู่แข่งสำคัญ

นอกจากนี้

พวกเขายังอยากรู้กันด้วยว่าทวีปต่อไปที่หลินจือไป๋จะไปตีตลาดคือที่ไหน

ปกติศิลปินระดับทวีปไม่ใช่คนที่จะยอมหยุดอยู่แค่ไหน การพิชิตทวีปหนึ่งได้แล้ว มักจะอยากลุยทวีปอื่นต่อ

แต่ตอนนี้หลินจือไป๋ไม่รีบ

เพราะเขายังมีเรื่องต้องทำในฉีโจวอีกหนึ่งอย่าง

นั่นคือการเป็น “ตัวแบกฉีโจว” ลงสู้ในสงครามวรรณกรรมระหว่างฉีโจวกับฉู่โจว ซึ่งตามสัญญาแล้ว หลินจือไป๋ต้องพาทีมฉีโจวคว้าชัยให้ได้

ตอนนี้ผู้นำแวดวงวรรณกรรมของฉีโจวอย่างหูเหว่ยก็ได้แจ้งรายละเอียดมาแล้ว

ศึกครั้งนี้กับฉู่โจว กำหนดจัดวันที่ 15 ธันวาคม

หมายความว่าหลินจือไป๋เหลือเวลาเตรียมตัวอีกสิบกว่าวัน

ถึงอย่างนั้น “ความสามารถ” ของเขาก็ไม่ต้องเตรียมอะไรมากอยู่ดี

แต่หูเหว่ยก็ยังส่งข้อมูลรายละเอียดมาให้

แบ่งการแข่งขันออกเป็น 7 แขนง:

กู่ฉิน

หมากล้อม

การเขียนพู่กัน

การวาดภาพ

ประลองบทกลอน

ประลองร้อยกรอง

ประลองกลอนคู่

ขั้นตอนทั้งหมดจะถ่ายทอดสดให้ชาวฉีโจวและฉู่โจวได้ดูพร้อมกัน

ไม่แปลกที่หูเหว่ยกับสืออวิ๋นจะยอมอุ้มให้หลินจือไป๋เข้ามาเป็นถึงลำดับสามในวงการวรรณกรรมฉีโจวแค่เพื่อให้ร่วมสู้

ดูสิ งานแข่งนี้เล่นใช้ทั้งพิณโบราณ เขียนพู่กัน วาดรูป แต่งกลอน แต่งร้อยกรอง กลอนคู่... แทบทุกอย่างคือสาขาที่หลินจือไป๋ถนัดจัด ๆ!

“ตามกฎแล้ว คน ๆ เดียวลงได้หลายแขนง แต่ว่าก็มีการกำหนดจำนวนผู้เข้าแข่งแต่ละแขนงด้วย ปกติเราจะส่งคนที่มั่นใจที่สุดในแต่ละด้านลงไป”

ในสายโทรศัพท์

หูเหว่ยว่า “แต่คราวนี้ คุณหลินมีสิทธิ์ลงก่อนใครอยู่แล้ว ถ้าให้คุณลงสู้สัก 5 แขนง เช่น การเขียนพู่กัน วาดรูป กลอนคู่ เขียนบทกลอน ร้อยกรอง จะดีไหม?”

ไอ้หยา

ฉีโจววรรณกรรมเอาเขาไปใช้งานคุ้มเหมือนลากลาไปไถนาเลยแฮะ

หลินจือไป๋เลยถาม “มี 7 แขนง ถ้าผมลงตั้ง 5 แขนง?”

หูเหว่ยหัวเราะ “คนเก่งก็ต้องทำงานเยอะหน่อยน่า อีกอย่างคุณไม่บอกเหรอว่าจะช่วยพวกเราให้ชนะ? ถ้าลงแข่งน้อยแขนง ต่อให้คุณชนะที่ลง มันก็ไม่ได้ช่วยกุมความได้เปรียบเท่าไหร่นะ”

“ก็จริง”

หลินจือไป๋ว่า “คุณหู ผมมีบริษัทของตัวเองอยู่ ลงทุนกับละครทีวีและรายการอยู่หลายรายการ ช่วงนี้ถึงผมจะกลายเป็นศิลปินระดับทวีป แต่การจะนำงานพวกนั้นเข้าออกฉีโจวมันยังติดขัด ไม่ใช่มีคนเดียวด้วย มันติดปัญหาพัวพันหลายฝักหลายฝ่าย ผมก็เลยอยาก...”

“คุณหลินอย่าดึงเชือกจนตึงเกินไปสิ”

หูเหว่ยขัดขึ้นมาเหมือนดักทางว่าหลินจือไป๋จะเรียกร้องอะไรสักอย่าง

หลินจือไป๋ว่า “การแข่งขันมี 7 แขนงไม่ใช่เหรอ ถ้าผมลงหมดทั้ง 7 และคว้าแชมป์มาได้ทั้งหมด คุณหูว่าข้อตกลงแบบนี้เป็นไง?”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”

หูเหว่ยหัวเราะลั่น “ผมรู้ว่าคุณหลินมากความสามารถ เป็นบุคคลอัจฉริยะชั้นแนวหน้า แต่จะให้ชนะรวดทั้ง 7 แขนงมันไม่เว่อร์เกินไปหน่อยหรือ ถ้าคุณทำได้จริง ๆ ผมถึงจะช่วยเรื่องที่คุณขอทั้งหมดก็ได้!”

พูดเหมือนเรื่องเป็นไปไม่ได้

นี่คุณคิดว่าตัวเองเป็นเทพหรือยังไง?

ชนะให้เรียบทุกแขนง ให้ฉู่โจวไม่ได้ซักถ้วยเนี่ย ฝันเถอะ!

หูเหว่ยให้ค่าหลินจือไป๋สูงมาก แต่ก็ไม่ได้มองถึงขั้นว่าจะชนะหมด 7 แขนง มันเป็นไปไม่ได้จริง ๆ

ต่อให้หลินจือไป๋เก่งและรอบด้าน ก็ใช่ว่าฉู่โจวจะมาส่งแต่เด็กหัดเล่น ทุกแขนงเขาก็ยกอาจารย์เบอร์ต้นมาลงสู้เหมือนกัน

หลินจือไป๋เอาแค่ 2-3 ถ้วยยังมีลุ้น แต่เหมาหมด 7 ถ้วย ชาติหน้าก็ไม่มีวัน

เพราะงั้นหูเหว่ยเลยตอบตกลงแบบไม่ต้องคิดมาก

แต่สิ่งที่หูเหว่ยไม่รู้ก็คือ สิ่งที่หลินจือไป๋คิดมันพิลึกกว่านั้นมาก

“งานแข่งครั้งนี้ ฉีโจวกับฉู่โจวจะได้ดูด้วยกัน และต้องดังทั่วทั้ง 2 ทวีป ถ้าทวีปต่อไปที่ผมอยากตีตลาดคือฉู่โจว พอถึงเวลาผมก็จัดโชว์ให้เต็มที่ กดฉู่โจวให้อยู่หมัดในทุกแขนงไปเลย เท่านี้ทั้งฉู่โจวก็ต้องจำผมได้แน่นอน แบบนี้ผมก็จะเร่งสปีดให้ตัวเองกลายเป็นซูเปอร์สตาร์ของฉู่โจวได้เร็วที่สุดด้วย จริงไหม?”