พื้นที่ของโกดังร้างแห่งนี้ถูกออกแบบมาได้ค่อนข้างดี มีทางเข้าออกหลายทาง เช่น ประตูหน้า ประตูข้าง และท่อระบายอากาศบนหลังคา

เห็นได้ชัดว่าประตูหน้าไม่ใช่ทางเลือกที่ดี นักเล่นเกมฝั่งมนุษย์จึงเริ่มมองหาวิธีอื่นที่จะเข้าไปในโกดัง

ผู้เลานส่วนใหญ่เลือกที่จะเดินตาม "อาจารย์ติง" ไปที่ประตูข้าง ส่วนกลุ่มเล็กพยายามปีนบันไดหรือกระโดดขึ้นหลังคาเพื่อเข้าไปทางท่อระบายอากาศและช่องแสงบนหลังคา

แม้ว่าจะเรียกว่าประตูข้าง แต่พื้นที่นี้กลับกว้างกว่าประตูหน้า

เนื่องจากเดิมทีประตูข้างดูเหมือนจะถูกพลังมหาศาลบางอย่างฉีกออกจนกลายเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่

ตรงประตูหน้ายังมีซากรถยนต์ให้ใช้เป็นที่กำบังบ้าง แต่ประตูข้างนั้นกลับโล่งเตียน มีเพียงหลุมขนาดใหญ่กระจายอยู่ทั่ว ตั้งแต่ลานกว้างด้านนอกประตูข้างไปจนถึงในโกดัง

ถึงแม้ว่าอาจารย์ติงจะเดาไม่ได้ว่าหลุมเหล่านี้เกิดขึ้นได้อย่างไร แต่เขาก็มีไอเดียหนึ่งผุดขึ้นมา

“พี่น้องทุกคน ใจเย็นๆ ฟังผมพูดก่อน!

“ทุกคนเห็นหลุมพวกนี้ไหม? อย่ารวมตัวกันหนาแน่นเกินไป แบ่งกันเป็นกลุ่มเล็กๆ แล้วค่อยๆ รุกคืบผ่านหลุมพวกนี้ไป! หลุมพวกนี้ลึกมาก ใช้เป็นร่องเพลาะหรือที่กำบังได้ดีเลยทีเดียว!”

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนหันไปมองหลุมที่มีทั้งขนาดเล็กและใหญ่บนพื้น

นี่มันเป็นไอเดียที่ดีมาก!

เมื่อหมอบหรือนอนในหลุม จะสามารถซ่อนตัวได้ดี

ถ้าตรงประตูข้างนี้มีปีศาจถือมินิกันไฟนรกเหมือนที่ประตูหน้า ผู้เล่นก็สามารถหมอบในหลุมแล้วโจมตีกลับได้ เหมือนอยู่ในสนามเพลาะ

เมื่อเทียบกับประตูหน้า วิธีนี้ดูมีโอกาสรอดมากกว่า

หรือว่านี่จะเป็นวิธีเล่นที่ถูกต้องของด่านนี้? ไม่เสียทีที่เป็นอดีตผู้เล่นมืออาชีพ ความคิดของอาจารย์ติงช่างยอดเยี่ยม!

นักเล่นเกมฝั่งมนุษย์รีบทำตามคำแนะนำของอาจารย์ติง ลงไปในหลุมเหล่านั้น หมอบหรือนอนเพื่อรุกคืบไปข้างหน้า

พวกเขาออกจากหลุมหนึ่ง แล้ววิ่งและกลิ้งเข้าไปในอีกหลุมหนึ่งอย่างรวดเร็ว ค่อยๆ รุกคืบเข้าไปในโกดังอย่างมั่นคง

เมื่อเทียบกับการเดินบนพื้นราบเข้าไป ความปลอดภัยเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

อาจารย์ติงก็อดไม่ได้ที่จะภูมิใจเล็กน้อย: นี่แหละฉัน!

ไม่นานนัก อาจารย์ติงก็พากองหน้าของทีมเข้าไปในโกดัง เขารีบม้วนตัวเข้าไปในหลุมใกล้ๆ ทันที และหมอบลงด้วยความระมัดระวัง พลางหมุนเมาส์เพื่อมองหาเหล่าปีศาจที่ประตูข้างของโกดัง

และแน่นอนว่ามีปีศาจอยู่ที่นี่ด้วย!

เมื่อเปรียบเทียบกับปีศาจที่ถือมินิกันไฟนรกก่อนหน้านี้ ปีศาจตัวนี้ดูตัวใหญ่โตและน่าเกรงขามกว่า แต่อุ้ยอ้ายกว่าเช่นกัน ถึงอย่างนั้น อาวุธของมันอยู่ที่ไหนกัน?

เดี๋ยวนะ... อย่าบอกนะว่าเจ้าสิ่งใหญ่โตข้างๆ นั่นคืออาวุธของมัน?!

ตอนแรกอาจารย์ติงมองไปที่กรงเล็บหน้าของปีศาจ เห็นว่ามันว่างเปล่าไม่มีอะไรถืออยู่ แต่ทันใดนั้น เขาเห็นปีศาจยกกรงเล็บทั้งสองขึ้นเพื่อหยิบกระสุนปืนขนาดใหญ่แล้วบรรจุลงในสิ่งใหญ่โตข้างตัว

แล้วเจ้านี่มันคืออะไรล่ะ?

เหมือนจะเป็นปืนใหญ่แบบสองลำกล้อง!

มันมีฐานขนาดใหญ่และถูกตกแต่งด้วยลวดลายดำแดงแบบนรก ลำกล้องด้านหน้ามีเกราะหนาและหนามแหลมที่ดูดุดันเหมือนเขี้ยวของปีศาจ

ต่อมา ลำกล้องหนึ่งก็ส่งเสียงดังสนั่น พร้อมกับแสงไฟสว่างจ้า กระสุนปืนลูกหนึ่งพุ่งตรงมายังตำแหน่งของอาจารย์ติง!

“ตู้ม!!”

ในเสี้ยววินาทีที่เสียชีวิต มุมมองของอาจารย์ติงเปลี่ยนจากบุคคลที่หนึ่งเป็นบุคคลที่สาม ทำให้เขามองเห็นภาพเหตุการณ์ที่ตัวเองตายได้อย่างชัดเจน

เมื่อกระสุนระเบิด เศษกระสุนปลิวกระจายไปทั่ว พวกผู้เล่นที่อยู่ในรัศมีการสังหารแทบจะตายทันที

แม้แต่ผู้เล่นที่ซ่อนตัวในหลุมอื่นๆ ก็คิดว่ารอดแล้ว แต่ในวินาทีถัดมา พวกเขาก็ถูกส่งกลับจุดเกิดใหม่เช่นกัน

ปรากฏว่าพวกเขาถูกแรงระเบิดทำให้ตาย

หลังจากควันจางลง จุดที่กระสุนตกก็กลายเป็นหลุมขนาดใหม่อีกหลุมหนึ่ง

ตอนนี้อาจารย์ติงเริ่มเข้าใจแล้วว่าช่องโหว่ใหญ่ตรงประตูข้างและหลุมทั่วพื้นนั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร

และการที่เขานำผู้เล่นไป "ซ่อนในหลุมเพื่อใช้เป็นที่กำบัง" ก่อนหน้านี้ยิ่งดูเหมือนเป็นเรื่องตลก

ที่แท้แล้ว เขากำลังวางแผนต่อสู้กับอากาศ!

ถ้าปืนกลไฟนรกทำให้อาจารย์ติงถึงจุดพีคของความหงุดหงิด ตอนนี้ปืนใหญ่แห่งการทำลายล้างกลับทำให้เขาหมดคำจะพูด

เขาไม่รู้จะพูดอะไรอีกแล้ว!

ในสนามรบที่ผู้เล่นส่วนใหญ่มีแค่ปืนไรเฟิลอัตโนมัติและสไนเปอร์ไรเฟิลธรรมดา แต่กลับมีปืนใหญ่ที่มีพลังทำลายล้างมหาศาลและสามารถทำลายพื้นที่ได้ นี่มันสมเหตุสมผลหรือ?

ขณะที่อาจารย์ติงยังคงยืนงงอยู่กับที่ สถานการณ์ใหม่ก็เกิดขึ้นอีกครั้ง

มีระเบิดมือหลายลูกถูกโยนลงมาจากมุมหนึ่งของหลังคา และตกลงมาอย่างแม่นยำใกล้กับฝ่าเท้าของเหล่าผู้เล่นมนุษย์

อาจารย์ติงถึงกับตกใจ รีบคิดในใจว่า แย่แล้ว! เพิ่งจะเกิดใหม่แท้ๆ กำลังจะตายอีกแล้ว!

แต่เมื่อระเบิดมือเหล่านั้นระเบิด ผู้เล่นรอบข้างกลับไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ อย่างที่คาดไว้ กลับกลายเป็นว่าเรื่องที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นได้เกิดขึ้นแทน

ระเบิดมือเหล่านั้นปล่อยควันสีเหลืองหนาแน่นออกมาปกคลุมผู้เล่นมนุษย์ในบริเวณนั้น

ทันใดนั้น ผู้เล่นทุกคนเริ่มไออย่างรุนแรง!

อาจารย์ติงเห็นแถบพลังชีวิตของตัวเองเริ่มลดลงเรื่อยๆ เขารีบวิ่งออกจากพื้นที่ที่ถูกควันคลุม แต่สถานการณ์ก็ไม่ได้ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย

เขาถูกพิษโรคร้ายเล่นงาน!

พิษนี้ไม่ได้แค่ทำให้พลังชีวิตลดลงอย่างต่อเนื่องเท่านั้น แต่ยังทำให้การเคลื่อนไหวของเขาช้าลงอีกด้วย และเมื่อลองยกปืนขึ้นเล็งเป้า เป้าหมายก็สั่นไหวจนควบคุมไม่ได้

เห็นได้ชัดว่ามีปีศาจอีกตัวหนึ่งซ่อนตัวอยู่บนหลังคา

ไม่นานนัก อาจารย์ติงก็ต้องจบชีวิตด้วยความอัดอั้นและไม่ยินยอม ถูกพิษส่งเขากลับไปยังจุดเกิดใหม่อีกครั้ง

【ความหงุดหงิดจากติงเฉียง +15!】

【ความหงุดหงิดจากติงเฉียง +8!】

ในมุมมองของ “กู้ฝาน” ความหงุดหงิดจากติงเฉียงยังคงเด้งขึ้นมาไม่หยุด

นอกจากนั้น ความหงุดหงิดที่แสดงเป็นตัวเลขจากผู้เล่นคนอื่นก็กำลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

ถึงกระนั้น ท่ามกลางข้อความแจ้งเตือนมากมาย ก็มีสิ่งที่แตกต่างออกไปปรากฏขึ้นด้วย

【ความหงุดหงิดจากถูเล่ย -72!】

【ความหงุดหงิดจากจางอี้เลี่ยง -22!】

【ความหงุดหงิดจากฝู๋ปั๋อเฉิง -45!】

ชัดเจนว่าพวกนี้คือผู้เล่นที่รับบทเป็นปีศาจทั้งสามตัว

นอกจากพวกเขาแล้ว ยังมีสถานการณ์คล้ายๆ กันจากคนอื่นๆ ที่น่าจะเป็นผู้เล่นที่รับบทปีศาจในแมตช์อื่น

เห็นได้ชัดว่าผู้ที่รับบทเป็นปีศาจจะไม่มีทางเกิดความหงุดหงิด พวกเขาได้สัมผัสแต่ "ความสนุกที่ได้รังแกคนอื่น"

กู้ฝานสังเกตเห็นว่าทุกครั้งที่ผู้เล่นรู้สึกสนุก ปีศาจจะไม่ได้รับอารมณ์เชิงบวกใดๆ แต่กลับเสียแต้มความหงุดหงิดไปแทน

พูดอีกอย่างคือ ยิ่งผู้เล่นมีความสุขมากเท่าไหร่ ปีศาจก็ยิ่งขาดทุนมากเท่านั้น

ไม่แปลกใจเลยที่แผนการออกแบบของ "ลิลิธ" จะสุดโต่งขนาดนี้ เรียกได้ว่าใช้วิธีการทุกอย่างที่เป็นไปได้

แม้ในโหมดเล่นออนไลน์ เธอไม่สามารถเสริม AI ได้โดยตรง แต่เธอก็ยังใช้โหมดการเล่นที่ไม่สมดุลแบบสุดๆ เพื่อสร้างความหงุดหงิดให้ผู้เล่นมากขึ้น

กู้ฟานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อดูคำวิจารณ์และความคิดเห็นของผู้เล่นเกี่ยวกับเกมนี้

ในตอนนี้ "เส้นทางสู่นรก" ได้รับคะแนนวิจารณ์ในทุกแพลตฟอร์มเกมแล้ว ซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในระดับ “แย่” และ “ห่วยแตก”

แน่นอนว่ายังมีบางแพลตฟอร์มเกมขนาดเล็กที่ได้รับเงินโปรโมทและพยายามล็อกคะแนนรีวิวให้อยู่ในระดับ “ปานกลาง” แต่สิ่งนี้ก็ไม่ได้เปลี่ยนทิศทางของสถานการณ์โดยรวม

ในส่วนของพื้นที่แสดงความคิดเห็นของเกมและเว็บไซต์เกมต่างๆ ผู้เล่นที่โกรธแค้นเริ่มแสดงความคิดเห็นเชิงลบต่อเกมนี้

“เกมอะไรเนี่ย? นักออกแบบเกมนี้เมาหรือเปล่า? การปรับสมดุลนี่ทำมาด้วยเท้ารึไง!”

“ความสมดุลระหว่างมนุษย์กับปีศาจมันต่างกันเกินไป แบบนี้จะเล่นยังไง!”

“เล่นเกมมาเป็นสิบปี นี่ครั้งแรกที่ตายตั้งแต่ด่านแรก…”

“โหมดออนไลน์ก็แย่ไม่ต่างกัน ทำไมไม่ให้มนุษย์สู้กับมนุษย์ ปีศาจสู้กับปีศาจ? ตอนนี้มันกลายเป็นปีศาจไล่ฆ่ามนุษย์แบบด้านเดียวชัดๆ!”

“แปลว่าพวกเราเล่นเกมนี้เพื่อเป็นกระสอบทรายให้คนอื่นหรือไง…”

“ฉันว่าเกมนี้ก็โอเคนะ ถ้าเล่นเป็นปีศาจอะ สนุกดี”

“สนุกบ้านเถอะ! ตอนนี้จะเลือกเล่นเป็นปีศาจได้ที่ไหน? ห้องหนึ่งมีผู้เล่น 53 คน แต่ปีศาจแค่ 3 ตัว!”

“ทุกคนอยากเล่นเป็นปีศาจ แต่ไม่มีใครอยากเล่นเป็นมนุษย์ แบบนี้โหมดออนไลน์จะเปิดให้เล่นได้อีกไม่นานแน่”

“แนะนำให้นักออกแบบเกมนี้ไปหาหมอที่โรงพยาบาลจิตเวชด่วน!”

“ส่งไปโรงพยาบาลจิตเวช? พาส่งลงนรกไปเลย!”

“นักออกแบบเกมพวกนี้ควรกราบขอบคุณทีมงานฝ่ายศิลป์มากๆ ภาพในเกมมันโคตรสวยเลย แต่กลับทำลายทุกอย่างด้วยระบบเกมห่วยแตก!”

“ได้แต่บอกว่า พวกเขาทำลายอาชีพตัวเองด้วยฝีมือของตัวเอง ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ!”