หลินจือไป๋ได้ยินระบบบอกว่าเพลง “Ievan Polkka” ดูเหมือนจะร้องเป็นภาษาฟินแลนด์

บนดาวบลูสตาร์ถูกแบ่งออกเป็นแปดทวีป มีภาษาอังกฤษ ภาษาญี่ปุ่น ภาษาเกาหลี และภาษาถิ่นอื่น ๆ แต่ไม่มีภาษาฟินแลนด์อย่างแน่นอน!

แต่หลินจือไป๋คิดว่าบนโลกนี้จะมีภาษาฟินแลนด์หรือไม่นั้นไม่สำคัญ เพราะตอนที่เพลงนี้โด่งดังในแผ่นดินใหญ่ของเราในสมัยก่อน ทุกคนฟังไม่ออกเลยว่ามันร้องว่าอะไร แต่แค่รู้สึกว่าเมโลดี้และจังหวะมันใช่มาก มันช่างติดหูและล้างสมองสุด ๆ เพลงที่ยอดเยี่ยมก็คือแบบนี้ บางครั้งความชอบหรือไม่ชอบก็ไม่เกี่ยวกับว่าคุณจะฟังออกหรือไม่

เพลงเทพ!

คำสองคำนี้คือความคิดเห็นที่ตรงไปตรงมาที่สุดจากชาวเน็ต เพลงแบบนี้ที่ฟังไม่รู้เรื่องแต่ติดหู ล้างสมอง และทำให้คนฟังหลุดเข้าไปในห้วงอารมณ์ได้ นี่แหละคือเพลงเทพ! หลินจือไป๋ก็ไม่ได้หวังว่าชาวดาวบลูสตาร์จะฟังออกหรอก เอาแค่ล้างสมองพวกเขาได้ก็ดีแล้ว

เอาล่ะ...

อย่าว่าแต่ชาวดาวบลูสตาร์เลย หลินจือไป๋เองก็ฟังไม่ออก แต่เขาชอบเพลงนี้จริง ๆ ส่วนเพลงนี้จะถูกเลือกหรือไม่นั้น หลินจือไป๋ก็ไม่แน่ใจ คู่แข่งเป็นถึงพ่อเพลง ถ้าเพลงนี้ไม่สามารถโค่นพ่อเพลงที่อยู่เบื้องหลังหลินหลิวได้ ถังฉือก็คงต้องลุกขึ้นมาสู้ตรง ๆ แล้ว เล่นไม้ตายเพลงสไตล์จีนออกมา อาจจะได้ผลก็ได้! ในฐานะคนที่มีระบบช่วย เขาจะยอมให้หลินหลิวนั่งหัวเราะบนหัวเขาได้ยังไง?

อีกด้านหนึ่ง

บริษัทยักษ์ใหญ่ด้านบันเทิงเฉินฮวา

แผนกไอดอลเสมือนจริง

หลังจากการอภิปรายอย่างดุเดือด หัวหน้าแผนกไอดอลเสมือนจริงก็ตบโต๊ะสั่งการอย่างเด็ดขาด:

“เอาล่ะ ตกลงตามนี้! เราจะใช้เพลงนี้ รีบแจ้งผลไปยังแผนกสามและแผนกสิบทันที!”

แผนกดนตรีสิบ

หลินซีเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องทำงาน

เพลงของหลินจือไป๋ได้ถูกส่งไปแล้ว ก่อนจะฟังเพลงแกว่งต้นหอม หลินซีไม่ได้คาดหวังอะไรมาก แต่พอฟังแล้วกลับรู้สึกว่า...

อาจจะสำเร็จก็ได้!

เพราะเพลงนี้มันแปลกมาก แปลกจนหลินซีที่เป็นถึงหัวหน้าแผนกดนตรีผู้มีประสบการณ์ยังไม่รู้จะวิจารณ์อย่างไร

ทันใดนั้น...

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

หลินซีรับสาย

“ขอบคุณหัวหน้าหลินซี ขอบคุณอาจารย์ไป๋ตี้สำหรับเพลงนี้ เราตัดสินใจแล้วว่าจะรีบผลิตและปล่อยเพลงนี้ในเดือนพฤศจิกายนนี้!”

หลินซีอึ้งไปชั่วครู่

จากนั้นก็ยิ้มกว้างด้วยความยินดี!

เพลงนี้สำเร็จแล้ว!

น้องชายของเธอเอาชนะพ่อเพลงเว่ยเชียนเซียงได้ในการแข่งขันครั้งนี้!

แผนกดนตรีสาม

หลินหลิวก็กำลังรอฟังผลเช่นกัน เพลงของเว่ยเชียนเซียงถูกเธอส่งไปที่แผนกไอดอลเสมือนจริงด้วยตัวเอง แต่เมื่อเทียบกับหลินซี หลินหลิวดูสงบมาก กำลังดื่มแชมเปญอย่างสบายใจ

รองหัวหน้าแผนกถามว่า:

“คุณไม่กังวลเหรอครับ?”

หลินหลิวยิ้มเยาะ:

“กังวลอะไร? ไป๋ตี้เอาชนะพ่อเพลงเว่ยเชียนเซียง? ถ้าเขาทำได้ ฉันจะดื่มน้ำล้างเท้าของเขาเลย!”

รองหัวหน้าหัวเราะออกมา

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของรองหัวหน้าดังขึ้น

รองหัวหน้ารับสาย แต่แล้วมือก็สั่นจนโทรศัพท์ร่วงลงกับพื้น

เพล้ง!

หน้าจอโทรศัพท์แตกละเอียด

หลินหลิวชะงัก:

“นี่คุณ…”

รองหัวหน้าไม่สนใจโทรศัพท์ที่พังไปแล้ว น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย:

“พวกเขาใช้เพลงของไป๋ตี้ครับ”

หลินหลิวแข็งค้างไปทันที

ราวกับว่าเธอเพิ่งกลืนน้ำล้างเท้าลงไปจริง ๆ ใบหน้าซีดเผือดอย่างถึงที่สุด:

“คุณแน่ใจนะว่าไม่ได้ฟังผิด!?”

“แน่ใจครับ”

รองหัวหน้าก้มลงไปจะหยิบโทรศัพท์

หลินหลิวเตะโทรศัพท์ที่แตกกระเด็นออกไป:

“รีบโทรหาเว่ยเชียนเซียง บอกเขาเดี๋ยวนี้เลย!”

“แต่ผม…”

รองหัวหน้ามองโทรศัพท์ที่แตกเป็นสองท่อนอยู่มุมห้อง

แล้วจะโทรยังไงล่ะเนี่ย!?

...

ไม่ต้องให้หลินหลิวกังวลใจเลย

เพราะสุดท้ายแล้ว เพลงของ “ท่านพ่อเพลง” ถูกปฏิเสธโดยตรง หัวหน้าแผนกไอดอลเสมือนจริงจึงเป็นคนโทรหาเว่ยเชียนเซียงด้วยตัวเอง

“ขออภัยด้วยครับ อาจารย์เว่ยเชียนเซียง เพลงของท่านยอดเยี่ยมมาก แต่หากพูดถึงสไตล์ของผลงาน เพลงของไป๋ตี้เหมาะสมกับโปรเจกต์นี้มากกว่า”

“……”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า:

“ฉันรู้จักไป๋ตี้ เพลงนั้น ส่งมาให้ฉันฟังหน่อยสิ”

“เอ่อ…”

หัวหน้าแผนกไอดอลเสมือนจริงลังเลไปชั่วครู่ แต่สุดท้ายก็ยอมรับ:

“ได้ครับ”

อีกฝ่ายเป็นถึงพ่อเพลงของบริษัทตำนาน จึงไม่ต้องกังวลเรื่องการรั่วไหลของไฟล์เพลง เขาส่งเพลงแกว่งต้นหอม ไปให้เว่ยเชียนเซียงทันที

ไม่นานนัก เพลงนั้นก็ถูกเปิดเล่นภายในห้องทำงานของเว่ยเชียนเซียง

ไม่กี่นาทีต่อมา…

เว่ยเชียนเซียงกล่าวขึ้น:

“นี่แหละคือความเป็น “อนิเมะ” ที่แท้จริงหรือเปล่า?”

หัวหน้าแผนกตอบกลับอย่างจริงจัง:

“จริง ๆ แล้วโลกอนิเมะไม่มีคำจำกัดความที่ตายตัว แต่สำหรับสไตล์เพลงนี้ ใช่เลยครับ”

เว่ยเชียนเซียงหัวเราะออกมา:

“เพลงนี้มันเจ๋งจริง ๆ นะเนี่ย… ฮ่าๆๆ! ยังกับโดนสะกดจิต”

หัวหน้าแผนกนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะตาม เขาเคยได้ยินมาว่าเว่ยเชียนเซียงเป็นคนอารมณ์ร้อน และเขาเองก็กลัวว่าการปฏิเสธครั้งนี้อาจทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจ แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่อย่างนั้น

ก่อนจะวางสาย เว่ยเชียนเซียงพูดทิ้งท้ายไว้ว่า:

“ไป๋ตี้สินะ… เจ้านี่มันกล้าปล่อยของมากกว่าฉันอีก”

กลุ่มแชตภายในบริษัทเฉินฮวา

ทุกคนกำลังพูดถึงข่าวลือกันอย่างสนุกสนาน

“ได้ยินมาว่าแผนกไอดอลเสมือนจริงตัดสินใจแล้วนะ”

“เพลงของใครถูกเลือกเหรอ?”

“จะเป็นใครไปได้อีกล่ะ!”

“ต้องเป็นเพลงของอาจารย์เว่ยเชียนเซียงแน่นอน”

“ถึงผมจะชื่นชมความกล้าของไป๋ตี้นะ แต่ความกล้าไม่ได้แปลว่าคุณจะชนะได้ง่าย ๆ อีกฝ่ายคือท่านพ่อเพลง แถมไป๋ตี้ยังไม่เคยแสดงให้เห็นว่าเขาเชี่ยวชาญแนวเพลงอนิเมะแบบนี้ ถ้าเขามีสักไม้เด็ดก็อาจจะพอชนได้บ้าง”

“ไป๋ตี้ถือว่าเก่งมากแล้วล่ะ”

“ไป๋ตี้ยังเด็ก ยังมีเวลาอีกมาก บางทีในอนาคตเขาอาจจะยืนอยู่ระดับเดียวกับพ่อเพลงก็ได้นะ ตอนนี้ผลงานเขาก็ถือว่าน่าทึ่งแล้ว”

“เฮ้ยยย!”

“ฉันเพิ่งได้รับข่าวมา! มีคนจากแผนกไอดอลเสมือนจริงบอกว่า เพลงของไป๋ตี้ถูกเลือก! ไม่ใช่ของเว่ยเชียนเซียง!”

“ห๊ะ!?”

“เป็นไปไม่ได้!”

“ไป๋ตี้ชนะเว่ยเชียนเซียงเหรอ!?”

ทุกคนที่เห็นข้อความนี้ต่างตกตะลึง ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลย!

...

ที่บ้านของหลินจือไป๋

หลินจือไป๋ได้รับข่าวสารแล้ว

เสียงของพี่สาวเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น:

“วันนี้นายเล่นเอาบริษัททั้งบริษัทต้องตะลึงเลยนะ! ไม่มีใครคาดคิดเลยว่านายจะชนะเว่ยเชียนเซียงได้! นั่นมันพ่อเพลงเชียวนะ! ปรมาจารย์แห่งวงการซิมโฟนีฉินโจวเลย! ฮ่าๆๆๆ! นายไม่ได้เห็นสีหน้าของหลินหลิวใช่ไหม? ฉันตั้งใจไปเดินเล่นแผนกเธอมาล่ะ หน้าเธอนี่เขียวเป็นใบไม้เลย!”

“เฮ้อ…”

หลินจือไป๋ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

หลินหลิวสินะ… ต่อให้อยู่ภายใต้ชื่อ “ไป๋ตี้” ฉันก็ยังสามารถล้มเธอได้อยู่ดี

ถ้าครั้งนี้ไป๋ตี้ไม่สามารถโค่นเว่ยเชียนเซียงได้ งั้นอีกฝ่ายก็คงต้องเจอทีมสุดโหดอย่างพ่อเพลงบวกกับหลินอีอี ซึ่งความหวังที่จะชนะคงริบหรี่เต็มทน

ท่านพ่อเพลงออกโรงไม่บ่อยนัก

เพราะอันดับในชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาให้ความสนใจอีกต่อไปแล้ว ส่วนใหญ่ก็แค่แต่งเพลงตามอารมณ์ หรือแต่งเพลงใหญ่ ๆ ในงานระดับประเทศอย่าง “เทศกาลตรุษจีน”

ดังนั้นหลังจากครั้งนี้ หลินจือไป๋คงไม่ต้องกังวลว่าฉู่ฉือจะต้องเผชิญหน้ากับเว่ยเชียนเซียงอีกนาน

แล้วถ้าเจอกันอีกครั้งล่ะ?

ตอนนั้นฉู่ฉือจะมาพร้อมกับฐานแฟนคลับมหาศาล และเพลงระดับไม้ตาย รับรองว่าไม่ว่าใครจะมา ก็สู้ได้แน่นอน!

แน่นอน

เรื่องราวภายในบริษัทตำนานนั้น โลกภายนอกไม่มีทางล่วงรู้ได้ การที่ไป๋ตี้เอาชนะเว่ยเชียนเซียงได้ในครั้งนี้ อาจกลายเป็นข่าวลือเล็ก ๆ ที่แพร่สะพัดไปในวงการบันเทิง แต่หลินจือไป๋กลับไม่ได้รู้สึกยิ่งใหญ่อะไรนัก

ปากเขาอาจจะพูดโอ้อวดว่า “ฉันนี่แหละ ไป๋ตี้!” แต่ในใจเขารู้ดีว่า ตัวเองเป็นคน “โกงเกม” อยู่ คนเราต้องรู้จักประมาณตน

“ท่านพ่อเพลง” ต่างหากที่เป็นของจริง

ยิ่งไปกว่านั้น เว่ยเชียนเซียงเองก็ไม่ใช่คนที่เชี่ยวชาญสไตล์เพลง “อนิเมะ” โดยตรง การที่เขาลงมือแต่งเพลงครั้งนี้ อาจเป็นเพียงแค่การ “เล่นสนุก” เท่านั้น

พูดได้ว่า เว่ยเชียนเซียงอาจจะยังเข้าใจโลกของ “อนิเมะ” ได้ไม่ลึกซึ้งพอ

แม้แต่นักแข่งมืออาชีพ ก็ยังมีวันที่แพ้ให้กับผู้เล่นทั่วไปเลยไม่ใช่เหรอ?

และในสนามแข่งจริง เหล่าสตรีมเมอร์ที่ดูเหมือนจะ “โหดจัด” เวลาสตรีมเกม ในที่สุดก็ต้องถูกโปรเพลเยอร์ “กดหัวจมดิน” อยู่ดี

แต่เรื่องของหลินอีอี กลับให้ไอเดียกับหลินจือไป๋บางอย่าง

“ไอดอลเสมือนจริงงั้นเหรอ…”

หรือบางที เขาควรสร้างไอดอลเสมือนจริงขึ้นมาซะเอง?

เดี๋ยวก่อน…

ไอดอลเสมือนจริงมันไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ นะ มันไม่ใช่แค่เพลงดีอย่างเดียว มันต้องมีทั้ง แอนิเมชัน เกม และสินค้าอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องตามมา

หลินจือไป๋อาจจะทำได้ แต่เขาคิดว่ามัน “ยุ่งยากเกินไป” ตอนนี้ชีวิตเขาก็ยุ่งมากพอแล้ว

“เปลี่ยนแนวคิดดีกว่า… ฉู่ฉือ สามารถใช้ “อวตารเสมือนจริง” ได้!”

แบบนี้สิ ถึงจะง่ายกว่าเยอะ!

เหมือนกับ “เจียหราน” ในโลกก่อน…

อืม? เจียหรานคือใครนะ?

ช่างเถอะ ไม่สำคัญหรอก เอาเป็นว่าแนวคิดหลักก็คือ ถ้าเขาไม่สะดวกให้ฉู่ฉือออกหน้าจริง ๆ ก็สามารถสร้างอวตารเสมือนขึ้นมาแทน

ด้านเทคนิคไม่มีปัญหา

เขาสามารถใช้ “อวตารฉู่ฉือ” ในการสร้างมูลค่าทางการค้าได้

เช่น การไลฟ์สตรีม!

ในระหว่างการไลฟ์สตรีม เขาสามารถเปลี่ยนเสียง ใช้อวตารเสมือนจริง แทนที่จะใช้ใบหน้าจริง ๆ แบบนี้มันก็สามารถทำได้แล้วไม่ใช่เหรอ?

แต่… โลกใบนี้ดูเหมือนว่า “การสตรีมสด” ยังไม่เป็นที่นิยมเท่าไหร่

โลกก่อน การสตรีมสดเพิ่งมาบูมในยุคของแพลตฟอร์มอย่าง “Douyu” หรือ “Twitch”

หรือบางที… เขาควรเปิดส่วนสตรีมมิ่งบนแพลตฟอร์ม “คุนเผิงวิดีโอ” ด้วยตัวเอง?

จากนั้นใช้มาดของ “ฉู่ฉือ” ในการเปิดตัว ไลฟ์สตรีมร้องเพลง พูดคุย และเมาท์มอยเรื่องซุบซิบในวงการคุนเผิง

ดูเหมือนจะเป็นไอเดียที่เวิร์ค!

สามบริษัทยักษ์ใหญ่ครองวงการบันเทิงอย่างงั้นเหรอ?

งั้นเขาจะทำให้ “ไลฟ์สตรีม” กลายเป็นกระแสหลัก เปิดโอกาสให้คนธรรมดาก็สามารถเป็นอินฟลูเอนเซอร์ได้ และทะลวงผ่านกำแพงการผูกขาดของสามยักษ์ใหญ่ให้ได้!

“ถ้าพวกแกกั้นทางฉัน งั้นฉันจะสร้างทางใหม่เอง!”

...

หลังจากที่ “เฉินฮวาเอ็นเตอร์เทนเมนต์” ยืนยันว่าจะใช้เพลง 《แกว่งต้นหอม》 ของไป๋ตี้สำหรับหลินอีอี ข่าวนี้ก็ถูกปล่อยออกมาในคืนนั้นทันที

“เพลงใหม่ของหลินอีอี ที่แต่งโดยอาจารย์ไป๋ตี้ จะปล่อยในเดือนพฤศจิกายนนี้!”

ทันทีที่ข่าวนี้ถูกประกาศออกไป

เกิดกระแสฮือฮาอย่างล้นหลาม!

แฟนคลับของหลินอีอีต่างตื่นเต้นจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้:

“ในที่สุดก็มาแล้ว!”

“เพลงใหม่ประจำปีของหลินอีอี!”

“ฉันเป็นทาสของอีอีอย่างแท้จริง!”

“วันนี้อีอีกินอะไรน้า~”

“อีอีที่รักของฉัน!”

“กอดหมอนข้างลายอีอี ฟินสุด ๆ ไปเลย~”

“เพลงนี้แต่งโดยไป๋ตี้เหรอ?”

“ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่ามีข่าวลือว่าเว่ยเชียนเซียงจะเป็นคนแต่งเหรอ?”

“ทำไมถึงกลายเป็นไป๋ตี้ไปได้ล่ะ?”

“ไป๋ตี้ก็ดีอยู่นะ ฉันชอบเขาเหมือนกัน!”

“แต่เว่ยเชียนเซียงเป็นถึง ‘ท่านพ่อเพลง’ เลยนะ ยังไงก็คงเหนือกว่าไป๋ตี้แน่ ๆ… หรือว่า ‘เฉินฮวา’ กำลังกลั่นแกล้งอีอีของพวกเรา?”

“แฟนคลับอีอีของเราไม่ยอมอะไรง่าย ๆ หรอกนะ!”

“ไม่ว่าจะไป๋ตี้หรือเว่ยเชียนเซียง พวกเขารู้จัก ‘โลกอนิเมะ’ ดีแค่ไหนกัน?”

ก่อนหน้านี้ผลงานของ ไป๋ตี้ ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับสไตล์ “อนิเมะ” เลยสักนิด แฟนคลับของหลินอีอีต่างก็รู้สึกกังวลในใจว่า—

“คน ๆ นี้ จะสามารถแต่งเพลงที่เหมาะกับหลินอีอีได้จริงเหรอ?”