ขณะนี้ดวงอาทิตย์เพิ่งลับขอบฟ้าไป เด็กหนุ่มสาวกลุ่มหนึ่งเดินเข้าไปในสวนของบ้านข้าง ๆ บ้านของหลินจือไป๋ หญิงสาวที่เดินนำกลุ่มกำลังจะเปิดประตู แต่แล้วจู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงดังมาจากข้างหลัง

“อ้าว?”

ทุกคนในกลุ่มหันกลับไปตามเสียงเรียก

หญิงสาวที่นำกลุ่มอยู่หันมาเห็นหลินจือไป๋ เธอมีสีหน้าตกตะลึงเล็กน้อยก่อนจะเรียกชื่อเขาออกมาด้วยน้ำเสียงที่ยังไม่มั่นใจนัก

“หลินจือไป๋?”

เสียงยังไม่ทันจะจบดี

เด็กหนุ่มผมสั้นที่อยู่ข้างหลังเธอก็พุ่งตัวมาทางหลินจือไป๋ด้วยความตื่นเต้นพร้อมกับตะโกนเสียงดัง

“ไป๋เกอ!”

หลินจือไป๋มองเด็กหนุ่มที่พุ่งมาหาตนจนถึงตรงหน้า เขาดูแปลกใจเล็กน้อย แต่แล้วก็ยิ้มออกมาและตบไหล่เขาเบา ๆ

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ผอมลงไปเยอะเลยนี่”

ตอนแรกเขามัวแต่สนใจผู้หญิงคนนั้น จนไม่ทันสังเกตว่าผู้ชายคนนี้ก็อยู่ในกลุ่มด้วย

เด็กหนุ่มคนนี้ชื่อเฟิงซั่ว

เขาเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยมัธยมต้นของหลินจือไป๋

เฟิงซั่วเป็นคนที่มีหน้าผากกว้าง ดูเด่นสะดุดตา อีกทั้งรูปร่างยังดูหนาแน่นและแข็งแรง

ตอนนี้เฟิงซั่วดูจะตื่นเต้นมาก

เขาพูดไม่หยุดเหมือนปืนกล

“ไป๋เกอ นายเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ ตอนนี้กลายเป็นหนุ่มหล่อไปแล้ว! ถ้าเสี่ยวหน่วนไม่บอก ฉันคงไม่กล้าทักนายด้วยซ้ำ เสี่ยวหน่วนบอกว่านายบาดเจ็บ ฉันพยายามติดต่อหลายครั้งแต่นายไม่ตอบเลย นี่มันเกินไปแล้วนะ! เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงไม่ยอมรับโทรศัพท์จากพวกเรา!”

“เป็นความผิดของฉันเอง...”

หลินจือไป๋ตบไหล่เฟิงซั่วอีกครั้ง

เขากำลังจะพูดอะไรต่อ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามีคนเอามือมาปิดตาของเขาจากด้านหลัง

ปลายจมูกได้กลิ่นหอมบางเบา และเสียงหวานนุ่มที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหู

“เดาสิว่าฉันเป็นใคร!”

“เธอลองเดาว่าฉันจะเดามั้ยล่ะ?”

มุมปากของหลินจือไป๋ยกขึ้นเล็กน้อย

เสียงนั้นก็เต็มไปด้วยความขี้เล่นเช่นกัน

“แล้วเธอคิดว่าฉันคิดว่าเธอจะให้ฉันเดามั้ยล่ะ?”

หลินจือไป๋จับข้อมือของเธอแล้วแกะมือที่ปิดตาออก จากนั้นก็หันไปมองเธอ และเขาก็หยุดนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ

หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือคนที่เมื่อครู่กำลังจะเปิดประตู

หลินจือไป๋ในตอนนี้แทบจะไม่สามารถเชื่อมโยงภาพของเธอในปัจจุบันเข้ากับเด็กผู้หญิงอ้วนกลมที่อยู่ในความทรงจำของเขาได้เลย แม้ว่าเขาจะรู้อยู่แล้วว่าเธอคือใคร

เขาหัวเราะเสียงดังพร้อมกับเรียกชื่อเธอออกมา

“อิ๋นตงหน่วน”

อิ๋นตงหน่วนที่เดิมทีมีรอยยิ้มอ่อนหวานและดูสง่างามเหมือนคุณหนูผู้ดี เปลี่ยนสีหน้าเป็นไม่พอใจทันทีเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของหลินจือไป๋

เธอมองเขาด้วยดวงตากลมโต

“นายห้ามคิดถึงภาพสมัยฉันตอนมัธยมต้นนะ!”

หลินจือไป๋แกล้งยิ้มเจ้าเล่ห์ “เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันคิดอะไรอยู่?”

อิ๋นตงหน่วนเชิดหน้าขึ้น “ฉันไม่เพียงรู้ว่านายคิดอะไรอยู่ แต่ฉันรู้ว่านายต้องแอบคิดว่าฉันไปดูดไขมันหรือทำศัลยกรรมมาแน่ ๆ!”

“ปรักปรำกันนี่นา”

หลินจือไป๋หันไปหันเฟิงซั่วแล้วทำหน้าตายอมจำนน

เฟิงซั่วหัวเราะลั่น “ตอนที่ฉันเจอเสี่ยวหน่วนครั้งแรก ฉันก็...”

พูดได้แค่นั้น

เฟิงซั่วก็ตัดสินใจหยุดพูด

อิ๋นตงหน่วนเหลือบมองเฟิงซั่ว ก่อนจะหันไปทางหลินจือไป๋ เธอจัดทรงผมเล็กน้อย พลางทำมุมหน้าให้ดูสวยสมบูรณ์แบบที่สุด

“เคยได้ยินมั้ย? ผู้หญิงโตขึ้นจะสวยกว่าเดิม”

“ก็ได้”

หลินจือไป๋ยิ้มบาง ๆ “ตอนที่ฝึกทหารฉันเคยได้ยินเพื่อนพูดถึงตำนานของเธอ เขาบอกว่าที่โรงเรียนมีเทพธิดาชื่ออิ๋นตงหน่วน ดูเหมือนว่าคุณหนูอวบที่เคยบอกว่าจะลดน้ำหนักจะทำสำเร็จแล้วนะ”

“โอ้”

อิ๋นตงหน่วนมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจ “แสดงว่านายรู้ว่าฉันอยู่ที่โรงเรียนฉินอี้ด้วยเหรอ?”

หลินจือไป๋จับน้ำเสียงไม่พอใจในคำพูดของเธอได้ เขาถอนหายใจในใจ สายตาเหลือบมองเธอกับเฟิงซั่ว

“สามปีก่อน ฉันได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะ เรื่องนี้พวกเธอน่าจะได้ยินกันมาบ้าง ฉันต้องพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลสักระยะ และไม่อยากติดต่อกับใคร ตอนแรกคิดว่าพอขึ้นมัธยมปลายจะเล่าเรื่องนี้ให้พวกเธอฟัง แต่ดันไม่รู้ว่าพวกเธอย้ายโรงเรียนไปแล้ว...”

หลินจือไป๋อธิบาย

จริง ๆ แล้วเขาสามารถโทรหาได้ แต่ช่วงเวลานั้นเขาปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอก ทำให้ไม่ได้ติดต่อกับเพื่อนสนิททั้งสอง

“ช่วยไม่ได้”

เฟิงซั่วหัวเราะแห้ง ๆ “ฉันเคยบอกไป๋เกอแล้วว่าธุรกิจที่บ้านมีปัญหา เรียนโรงเรียนเอกชนต่อไม่ไหว เลยต้องย้ายไปโรงเรียนมัธยมธรรมดา หลังจากนั้นก็รู้สึกอายเลยไม่ได้ติดต่ออีก ส่วนเสี่ยวหน่วน ฉันเจอเธอครั้งแรกตอนฝึกทหารในมหาวิทยาลัย...”

เฟิงซั่วพูดไม่จบ

แต่หลินจือไป๋ก็เข้าใจความหมาย

ไม่พ้นเรื่องเฟิงซั่วเคยเป็นลูกคนรวย แต่พอครอบครัวตกอับก็เกิดความรู้สึกด้อยค่า กลัวว่าเพื่อนจะดูถูก ซึ่งเรื่องแบบนี้เด็ก ๆ มักจะอ่อนไหวกันอยู่แล้ว

“เรื่องของฉัน เธอก็รู้นี่”

อิ๋นตงหน่วนเบะปาก “ไม่อยากอยู่ใกล้พี่ชายตัวแสบพวกนั้น เลยไปเรียนที่ฉู่โจว ส่งข้อความหานายตั้งหลายครั้ง นายก็ไม่ตอบเลยสักครั้ง”

“มันผ่านไปแล้ว”

เฟิงซั่วหัวเราะ “แต่ความสัมพันธ์ของพวกเราสามคนก็ยังเหมือนเดิม!”

เหมือนเดิม...?

อิ๋นตงหน่วนมองหลินจือไป๋ สายตาของเธอมีแววบางอย่างซ่อนอยู่

ตอนนั้น “หลินจือไป๋” ถ้าพูดให้ดูดีคือเป็นคนร่าเริง เปิดเผย และกระตือรือร้น แต่ถ้าพูดให้แรงก็ต้องบอกว่าซนและไม่อยู่นิ่ง ครูในตอนนั้นทั้งรักทั้งเหนื่อยใจกับเขา

รักเพราะหลินจือไป๋ฉลาด

เขาได้ที่หนึ่งทุกวิชา

แต่เหนื่อยใจก็เพราะเขาชอบสร้างเรื่อง

ตอนอยู่มัธยมต้น เขายังกล้าพา “เฟิงซั่ว” โดดเรียนไปด้วยกัน

เวลาประชุมผู้ปกครอง คนที่ถูกชมมากที่สุดคือหลินจือไป๋

แต่คนที่เขียนใบสำนึกผิดบ่อยที่สุดก็เป็นเขาเช่นกัน

แต่อย่างหนึ่งที่ปฏิเสธไม่ได้ก็คือ

ตอนมัธยมต้น หลินจือไป๋ต้องเป็น "เด็กหนุ่มที่เจิดจ้าที่สุด" ในหัวใจของเหล่าเด็กสาวในยุคนั้น

“ตอนมัธยมต้นพวกเธออ้วนทั้งคู่”

หลินจือไป๋แซวข้อเสียของพวกเขา ตอนนั้นไม่เพียงแค่ “อิ๋นตงหน่วน” ที่เป็นเด็กสาวเจ้าเนื้อ แต่ “เฟิงซั่ว” ก็อ้วนกว่าเพื่อนวัยเดียวกัน

เพื่อน ๆ ไม่ค่อยเล่นกับพวกเขา อาจจะมีการแบ่งแยกเล็กน้อย ซึ่งเด็ก ๆ ก็เป็นแบบนี้ แต่หลินจือไป๋กลับชอบพาพวกเขาทั้งสองไปเล่นซนอยู่เรื่อย ๆ และเคยพยายามกระตุ้นให้พวกเขาลดน้ำหนัก แต่ก็ไม่สำเร็จ

ไม่นึกเลยว่าผ่านไปสามปี เพื่อนสนิททั้งสองคนจะผอมลง

แต่อิ๋นตงหน่วนแพ้คำว่า "อ้วน" ได้ยินปุ๊บก็ไม่พอใจ รีบขยี้หัวหลินจือไป๋เต็มแรง

ส่วนเฟิงซั่วที่ค่อนข้างขี้เกรงใจก็ไม่กล้าลงมือ แต่ดูเหมือนจะอยากลองทำเหมือนกัน

“เฮ้!”

หลินจือไป๋ห้ามอิ๋นตงหน่วนไม่ให้เล่นซน “ตอนนี้พวกเราโตกันแล้วนะ ชายหญิงต้องรู้จักเว้นระยะกันหน่อย”

“เมื่อก่อนนายไม่เคยเห็นฉันเป็นผู้หญิงเลย”

อิ๋นตงหน่วนหยุดมือ แต่ก็พึมพำออกมาเบา ๆ ใบหน้ากลับแดงขึ้นเล็กน้อยแล้วหันหน้าไปอีกทาง พวกเขาโตขึ้นกันจริง ๆ

“พวกนายทักทาย ‘พี่ไป๋’ สิ!”

เฟิงซั่วหันไปพูดกับกลุ่มคนที่ยืนดูอยู่ข้างหลัง

“พี่ไป๋!”

พวกเขารีบพูดออกมาพร้อมกัน พวกเขาติดตามเฟิงซั่วมาเพราะอยากรู้จักอิ๋นตงหน่วน คุณหนูจากตระกูลผู้มั่งคั่ง

และ “พี่ไป๋” คนนี้ก็ดูเป็นคุณชายบ้านรวยอย่างไม่ต้องสงสัย

ไม่ต้องยืนยันอะไรให้ยุ่งยาก แค่ท่าทางก็บอกได้ว่าเขาแตกต่างจากคนทั่วไปอย่างชัดเจน แล้วทำไมคนรวยพวกนี้หน้าตาถึงดูดีขนาดนี้กันนะ?

หลินจือไป๋ยิ้มพลางพยักหน้าให้พวกเขา จากนั้นถามขึ้นว่า

“พวกนายกำลังจะทำอะไร?”

“เฟิงซั่วจะถ่ายวิดีโอสั้น อยากยืมวิลล่าฉัน ฉันก็เลยตกลงไป แต่พอนายล่ะ ทำไมถึงอยู่ที่นี่?”

“ที่นี่บ้านฉัน”

หลินจือไป๋พยักหน้าไปทางบ้านของตัวเอง

เฟิงซั่วตกใจ “พวกนายกำลังถ่ายละครหรือไง เรื่องบังเอิญขนาดนี้ เพื่อนสนิทสมัยมัธยมต้นเจอกันอีกครั้งแล้วกลายเป็นเพื่อนบ้าน?”

“ก็แบบนั้นแหละ”

หลินจือไป๋ถอนหายใจ “วิลล่าที่ดีที่สุดใกล้โรงเรียนฉินอี้ก็มีแค่ที่นี่”

อิ๋นตงหน่วนเสริมว่า “เพราะฉะนั้น ที่นี่คือทางเลือกเดียวของพวกเราคนรวย แค่ดูเหมือนบังเอิญ แต่จริง ๆ แล้วมันเลี่ยงไม่ได้” คำว่า “คนรวย” เธอพูดเล่น

“คนรวยน่ารำคาญจริง ๆ!”

เฟิงซั่วแสร้งทำหน้าอิจฉา “พวกนายสองคนไปให้ไกล ๆ เลย ฉันเกลียดคนรวย!”

พูดจบทั้งสามคนก็หัวเราะออกมา

หลินจือไป๋ถามเฟิงซั่วด้วยความสงสัย “นายไปถ่ายวิดีโอสั้นทำไม?”

เฟิงซั่วทำหน้าเศร้า “พ่อฉันติดหนี้จนหมดตัว ตอนนี้บ้านเราก็ลำบากไปหมด ตอนนั้นที่เจอเสี่ยวหน่วนตอนซ้อมทหาร ฉันก็หน้าหนาพูดทักเธอ โชคดีที่เสี่ยวหน่วนยังเห็นใจฉัน ไม่ใช่แค่ให้ยืมเงิน แต่ยังยกวิลล่าให้ใช้ถ่ายวิดีโอด้วย”

“สุดยอดเลยนะหน่วน”

หลินจือไป๋ยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นก็อย่าเสียเวลา ไปดูข้างในกันเถอะ”

“เดี๋ยวฉันไปเปิดประตู”

อิ๋นตงหน่วนเดินไปเปิดประตูพาทุกคนเข้าไป

วิลล่าหลังนี้ไม่ต่างจากของหลินจือไป๋เลย การตกแต่งก็หรูหราไม่แพ้กัน เฟิงซั่วและกลุ่มวัยรุ่นที่ตามมาด้วยต่างพากันอุทานชื่นชม พวกเขาไม่เคยเห็นบ้านที่สวยงามขนาดนี้มาก่อนในชีวิต

“ตามสบายเลยนะ”

อิ๋นตงหน่วนกล่าว “ที่นี่ไม่มีอะไรให้ต้อนรับนักหรอก ตั้งแต่ตกแต่งเสร็จก็ยังไม่เคยย้ายเข้ามาอยู่เลย”

“เดี๋ยวไปกินข้าวที่บ้านฉันดีกว่า”

หลินจือไป๋พูดขึ้น จากนั้นก็โทรหาป้าหลิว เพราะอยู่บ้านข้าง ๆ เดินไปมาก็สะดวก

“ขอเกาะข้าวกินด้วยแล้วกัน”

อิ๋นตงหน่วนหัวเราะคิกคัก

พวกวัยรุ่นที่มากับเฟิงซั่วรู้สถานการณ์ดี พวกเขาพากันปฏิเสธอย่างสุภาพ เฟิงซั่วเองลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบตกลง

ทั้งสามคนที่ไม่ได้เจอกันนานก็มีเรื่องมากมายอยากพูดคุย

การถ่ายวิดีโอสั้นใช้เวลาไม่นานนัก

หลินจือไป๋แอบดูเล็กน้อย วิดีโอเป็นแบบมีเรื่องราวนิดหน่อย แต่เนื้อหาไม่ค่อยมีอะไรโดดเด่น

“ฉันเรียนสาขาผู้กำกับ”

เฟิงซั่วอธิบายเมื่อเห็นหลินจือไป๋ทำท่าสงสัย “ถ่ายวิดีโอสั้นหาเงินเพิ่ม สถานที่ของเสี่ยวหน่วนตรงกับเรื่องที่คิดไว้พอดี ดีกว่าที่ที่ฉันเช่าเองเยอะ สถานที่ดี ๆ มันแพงเกินไป”

หลังจากถ่ายวิดีโอเสร็จ กลุ่มวัยรุ่นก็กลับไปก่อน

หลินจือไป๋พาเพื่อนสนิทสองคนกลับไปที่บ้านของเขา

ทั้งสามคนนั่งลงข้างกันที่โซฟา อิ๋นตงหน่วนมองหลินจือไป๋อย่างลังเลก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ตอนนี้ร่างกายนาย…”

“ดีขึ้นแล้ว”

หลินจือไป๋ตอบ

เฟิงซั่วถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ฉันไม่กล้าถามตอนแรก กลัวไปสะกิดเรื่องเศร้าของนาย หน่วนบอกว่าตอนนั้นนายบาดเจ็บหนักมาก”

“เป็นห่วงฉันขนาดนี้เชียว”

หลินจือไป๋ยิ้มพร้อมกับส่งสัญญาณให้ทั้งสองหยิบผลไม้มากิน

อิ๋นตงหน่วนปอกกล้วยแล้วพูดขึ้น “เรื่องของนายมีคนพูดกันในแวดวง บอกว่าพวกพี่ชายของนายเล่นแรงเกินไป ยิ่งกว่าพี่ชายของฉันอีก”

“พวกครอบครัวใหญ่แบบนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างญาติเปราะบางจริง ๆ วงการนี้ก็ช่างขี้เม้าท์เหลือเกิน”

เฟิงซั่วแหย่ด้วยความไม่เกรงใจ ตอนนี้เขาเริ่มผ่อนคลายขึ้น ไม่เกร็งเหมือนก่อนหน้านี้ “อีกอย่าง ตอนมัธยมต้น ฉันมีคำถามที่อยากถามพวกนายมานานแล้ว นายสองคนเป็นแฟนกันใช่ไหม ครอบครัวไม่ว่าเหรอ?”

“อะไรของนายเนี่ย”

อิ๋นตงหน่วนรู้สึกใจเต้นแปลก ๆ “หมายความว่าไง?”

“โอ๊ะ นี่เขินเหรอ?”

หลินจือไป๋มองอิ๋นตงหน่วนอย่างแปลกใจ

เฟิงซั่วก็ล้อเลียนว่า “หรือเสี่ยวหน่วนของเราจะชอบพี่ไป๋จริง ๆ?”

“พูดจริงนะ?”

อิ๋นตงหน่วนกลับทำหน้าจริงจัง เธอมองหลินจือไป๋พร้อมพูดว่า

“ตอนมัธยมต้นก็พอจะมีความรู้สึกอยู่บ้าง แต่ตอนนั้นยังเด็ก ตอนนี้มาคิดดูน่าจะเป็นความรู้สึกขอบคุณมากกว่า ขอบคุณที่นายยอมพาฉันไปเล่นด้วย ตอนนั้นฉันไม่มั่นใจในตัวเองเลย... หลินจือไป๋ นายเป็นคนที่เจ้าเล่ห์ ใช้สมองมากกว่าพวกเราเสียอีก แต่ลึก ๆ แล้ว นายก็เป็นคนที่จิตใจดีนะ”

“ขอบคุณสำหรับการ์ดคนดี” หลินจือไป๋ยิ้ม

“พี่ไป๋ตอนมัธยมต้นเหมือนตัวเอกในมังงะสาวน้อยจริง ๆ... แต่ฉันสงสัยเรื่องหนึ่ง พวกนายสองคน คนหนึ่งเป็นองค์หญิงแห่งน่าเซิน อีกคนเป็นทายาทของ ‘เฉินฮวา’ ถ้าคบกันจริง ๆ ครอบครัวจะยอมเหรอ?” เฟิงซั่ววกกลับมาที่คำถามเดิม

“ดูละครให้น้อยลงหน่อยเถอะ”

หลินจือไป๋ตอบเรียบ ๆ “คุณปู่ของฉันกับคุณปู่ของเธอก็เจอกันบ่อยอยู่ ส่วนเรื่องเด็ก ๆ จะเป็นยังไง ผู้ใหญ่ไม่ยุ่งหรอก แต่ในเชิงธุรกิจแน่นอนว่าเป็นคู่แข่งกัน ความสัมพันธ์จะแย่ลงเมื่อไรก็เป็นไปได้”

“เราสองคนไม่น่าจะเป็นคู่แข่งกันหรอก”

อิ๋นตงหน่วนส่ายหน้า “อนาคตพี่ไป๋ของเราจะได้สืบทอดธุรกิจของเฉินฮวารึเปล่ายังไม่แน่เลย” เธอรู้สถานการณ์ของบ้านหลินจือไป๋ดี

“แล้วเธอล่ะ?” หลินจือไป๋หันไปถามอิ๋นตงหน่วน

“ฉันเริ่มรับงานบางส่วนแล้ว” อิ๋นตงหน่วนตอบ

“สุดยอดเลย เด็กเก่ง”

หลินจือไป๋ชม

อิ๋นตงหน่วนหัวเราะเบา ๆ “ถ้านายมาประจบฉันดี ๆ เผื่อฉันจะช่วยนายแย่งมรดกก็ได้นะ น่าเซินกับเฉินฮวาก็เคยมีการร่วมมือกันอยู่ไม่ใช่เหรอ?”

“ฉันมันก็แค่นักศึกษาธรรมดา ๆ”

หลินจือไป๋พูดเรียบ ๆ