“ทำไมต้องหาบ้านด้วยล่ะ?”

อ็องรี มาร์โซที่กำลังดูรายการอัลฟองส์ เมนดี้ อยู่ พอได้ยินว่าโกฮุนกำลังหาบ้านก็โพล่งถามขึ้นทันที

“ก็ต้องหาสิ”

มิเชล พลาตินีหาวแล้วตอบกลับไป

“ทำไม”

“ทำไมอะไรล่ะ อยู่กันแค่แป๊บเดียวก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ไม่ใช่ ก็ดีกว่าต้องอยู่ที่โรงแรมไปตลอดสิ”

“ก็อยู่ที่นี่ซะสิ”

มิเชล พลาตินีแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

อ็องรี มาร์โซจะให้คนนอกเข้าบ้านเนี่ยนะ ฟังดูแทบไม่น่าเชื่อ

เธอยกตัวขึ้นนั่งแล้วจ้องมองอ็องรีที่นอนอยู่ข้างๆ อย่างพิจารณา

“นี่หรือว่า…”

อ็องรี มาร์โซที่กำลังดู TV พร้อมเล่นสมาร์ตโฟนหันหน้ามามอง

“ไม่ใช่”

พอสบตากัน มิเชลก็ส่ายหัว พยายามสลัดความสงสัยทิ้ง

“ฮุนจะมาอยู่ที่นี่ทำไม อยู่กับเซอร์โกซูยอลอย่างกลมเกลียวยังจะดีกว่ามาปะฉะดะกับนายตั้งเยอะ”

“ห้องมีเยอะ”

พอได้ยินว่าให้โกซูยอลย้ายมาอยู่ด้วยกัน เธอก็ถึงกับอ้าปากค้าง

“ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่นายสนิทกับฮุนขนาดนั้น? เขาจะยอมอยู่บ้านเดียวกับนายเหรอ?”

อ็องรี มาร์โซพยักหน้าอย่างเป็นเรื่องธรรมดา

“แล้วมั่นใจอะไรนัก?”

“ก็เพราะความสัมพันธ์เราเป็นแบบนั้นไง”

“…อย่าพูดกำกวมสิ เดี๋ยวฉันคิดเลยเถิดไปใหญ่ ความสัมพันธ์บ้าอะไรกันของนาย!”

“ความสัมพันธ์ที่ไม่เข้าใจผิดกัน”

อ็องรี มาร์โซชี้ไปที่ TV อย่างภาคภูมิใจ

-คงไม่ใช่ว่ามาร์โซจะมองการกระทำนั้นว่าเชยหรอกครับ

โกฮุนที่ออกรายการอัลฟองส์ เมนดี้ กำลังจับใจความตั้งใจของอ็องรี มาร์โซได้อย่างตรงเผง

* * *

ไอ้คนบ้า นี่มันเพ้ออะไรของมัน

“ถ้ายังไม่เจอที่ถูกใจก็เข้ามาอยู่ก่อนสิ”

ถึงจะเป็นคนชอบพูดเพี้ยนๆ บ่อย แต่วันนี้เล่นหนักไปหน่อย

ผมแค่มาคืนถ้วยรางวัล แต่กลับโดนชวนให้มาอยู่ที่นี่เฉยเลย

“ผมจะมาอยู่ที่นี่ทำไมกันครับ”

“เพราะอุปกรณ์อยู่ที่นี่ไง”

อ็องรี มาร์โซตอบด้วยดวงตาซื่อๆ แบบที่ไม่ใช่สไตล์เขาเลย

ความมั่นอกมั่นใจนั้นทำให้การอยู่ในคฤหาสน์นี้ดูเป็นเรื่องธรรมดาไปถนัดตา

“มีธุระค่อยแวะมาก็ได้ ทำไมต้องมาอยู่เลยล่ะครับ”

“จะเสียเวลาไปทำไม”

ถึงคฤหาสน์มาร์โซจะค่อนข้างอยู่ไกลจากใจกลางปารีส แต่ยังไงก็ยังดีกว่าต้องมาอยู่ด้วยกัน

“แล้วก็อีกอย่าง”

“อีกอย่าง?”

“นายก็ไม่มีเงินด้วยนี่”

“ผมทำไมจะไม่มีเงินล่ะ”

“คราวก่อนค่ากาแฟยังบอกไม่มีเงินเลยไม่ใช่เหรอ บอกว่าเสียดายค่าโทรทางไกลนั่นก็เสียดาย”

“นั่นผมไม่อยากเปลืองกับเรื่องไม่จำเป็นต่างหาก! อย่ามาเหมารวมให้เพี้ยนสิ ตอนนี้ใครกันแน่ที่เพี้ยน?”

คุยกับคนคนนี้ทีไร บางทีก็เริ่มสงสัยว่าคนที่เพี้ยนเป็นผมหรือเปล่า

“แล้วเงินผมก็มีพอครับ”

“งั้นเหรอ?”

“เหรอสิ!”

“มีเท่าไหร่ล่ะ”

“รู้ไปจะทำไมครับ”

“ก็บอกว่ามีไง ถ้ามีฉันก็จะไม่บังคับ”

ถึงคนคนนี้จะพูดยังไง ผมก็ไม่คิดจะฟังหรอก ยิ่งกว่านั้นก็ไม่มีความจำเป็นต้องบอกทรัพย์สินของตัวเองด้วย

แต่ถ้าไม่โน้มน้าวตอนนี้ ลางสังหรณ์บอกเลยว่าอนาคตต้องมากวนใจแน่

“…ประมาณสัก 37,000 ล้าน?”

“ยูโร?”

“จะเอาไหนไปมีตั้ง 37,000 ล้านยูโร! แล้วคุณมีหรือไง?”

เขายักไหล่กวนประสาทใส่

“สรุปแล้วมีเท่าไหร่กันแน่”

“วอน”

“พูดให้มันรู้เรื่องหน่อย”

“เงินวอนเกาหลีประมาณ 37,000 ล้านวอนน่ะครับ”

อ็องรี มาร์โซทำท่าเบื่อหน่าย หยิบสมาร์ตโฟนออกมาคำนวณอัตราแลกเปลี่ยน

แล้วก็หลุดยิ้มมุมปาก

“เข้ามาอยู่สิ”

ท่าทีเหมือนทำบุญให้เข้ามาอยู่ด้วยนี่มันน่าโมโหจริงๆ

“อย่ามาตลก!”

ผมตบโต๊ะแล้วลุกพรวด

รู้หรอกว่าคนคนนี้รวย แต่เห็นชัดๆ ว่ารวยจนไม่มีสำนึกเรื่องเงิน

“เงินเท่านั้น เอาไปเปิดแกลเลอรีในใจกลางปารีสก็คงไม่เหลือหรอกนะ?”

พอผมหันกลับไป มาร์โซก็เอียงคอยั่วประสาท

น่าแค้น แต่ก็ไม่ใช่คำโกหก

ปารีสมีหลายเขตที่จำกัดการพัฒนา อ้างเหตุผลเรื่องการอนุรักษ์วัฒนธรรมและป้องกันการทำลายทัศนียภาพ

พื้นที่ที่พัฒนาได้ ราคาที่ดินสูงลิ่ว จนผมต้องชั่งใจว่าจะย้ายเข้าไปอยู่บ้านเก่าหน่อยๆ แทน

หรือไม่ก็ไปอยู่ห่างจากย่านใจกลางออกไปหน่อยก็ยังได้

แต่ปัญหาคือ แกลเลอรีควรตั้งอยู่ในย่านใจกลางจะได้เปรียบ

ตามที่ปิแอร์ มาร์โลบอก ราคาแจ้งประเมินของที่ดินตรงแกลเลอรีมาร์โซอยู่ที่ 150,000 ยูโรต่อตารางเมตร

คิดเป็นเงินวอนเกาหลีเกิน 200 ล้านวอนต่อหนึ่งตารางเมตร

มี 30,000 ล้านวอน ก็ซื้อได้แค่ 300 ตารางเมตร (ประมาณ 75 ตร.ว.)

“จะฟุ่มเฟือยไม่ได้ใช่ไหมล่ะ”

“ไม่ต้องมายุ่งครับ!”

* * *

“ดูท่าไอ้หนุ่มนั่นจะชอบแกมากโขนะ”

พอกลับมาบ้านแล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นตอนเช้าให้คุณปู่กับบังแทโฮฟัง ทั้งคู่ก็หัวเราะกลั้วๆ แล้วก็ผ่านไป

“มันไม่เข้าท่าเลยครับ ผมอยู่ด้วยกันไม่ได้หรอก”

“ใช่สิ ต้องอยู่กับปู่นี่แหละ”

ถึงคุณปู่จะคอยคุมของว่าง ย้ำเรื่องแปรงฟันกับทาโลชั่นอยู่บ่อยๆ จนผมแอบขัดใจนิดหน่อย แต่ต่อให้ต้องยอมรับความไม่สะดวกเล็กๆ น้อยๆ เวลาที่ได้อยู่กับปู่ก็มีค่ามาก

ในทางกลับกัน ต่อให้ได้ผลประโยชน์ด้านเงินมากแค่ไหน ผมก็อยู่ร่วมกับอ็องรี มาร์โซไม่ได้ จึงไม่คิดจะเสียเวลาชั่งใจด้วยซ้ำ

“เรื่องโรงเรียนเป็นยังไงบ้างครับ”

บังแทโฮยกเรื่องโรงเรียนที่เขากำลังสนใจขึ้นมาถาม

ผมเองก็อยากรู้พอดี ดีเลย

ได้ยินว่าระดับการศึกษาที่เข้มข้นของประถมศึกษาในเกาหลีใต้นั้นทำให้หนักใจ คุณปู่เลยบอกว่าจะลองหาโรงเรียนที่เน้นด้านศิลปะ

ได้ยินว่าการศึกษาภาครัฐของฝรั่งเศสทำได้ดี แต่โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นเอกชนที่ดีๆ ก็มีเยอะเหมือนกัน

“ควรเข้าเรียนหลักสูตร CM1 แต่ถ้าจะเข้ามัธยมศึกษาตอนต้นเลยก็คงได้ โรงเรียนนี้น่าจะใช้ได้นะ”

“ปิแอร์ มาร์โลแนะนำเหรอครับ?”

คุณปู่พยักหน้าแล้วหยิบแค็ตตาล็อกมาให้ดู

ถ้าเป็นคำแนะนำของปิแอร์ มาร์โลก็น่าพิจารณาสักครั้งอยู่หรอก แต่พอเห็นว่าเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นสังกัดของโรงเรียนมัธยมอ็องรีที่ 4 (Lycée Henri-IV)

ชื่อชวนลางไม่ดีชะมัด

“เขาบอกว่าเรียนวิชาพื้นฐานแค่สามวิชา ที่เหลือเลือกเรียนวิชาเอกได้ ครูสอนศิลปะก็เชิญศิลปินที่ทำงานจริงมาสอนด้วย”

ประถมศึกษาในเกาหลีใต้อาจจะโถมเกินไปบ้าง แต่สำหรับผม สิ่งที่ต้องการไม่ใช่แค่ครูสอนศิลปะ แต่เป็นคนที่จะช่วยขยายองค์ความรู้ทางมนุษยศาสตร์

“ผมบอกไปก่อนหน้านี้แล้วว่าไม่คิดจะไปเรียนพิเศษเพิ่มหรอกครับ ก็มีคุณปู่กับน้า มีแร อยู่ทั้งคน จะไปหาเพิ่มทำไมล่ะครับ”

พิพิธภัณฑ์และหอจัดแสดงมากมายที่เกลื่อนกลาดนั่นแหละคือครูของผม

“ฮืม”

“ผมอยากเรียนรู้อะไรให้กว้างขึ้น หลากหลายขึ้น”

“งั้นก็ต้องเข้ามหาวิทยาลัยสิ วิชาศึกษาทั่วไปก็เลือกได้ตามที่อยากเรียน”

แปลว่ายังเร็วเกินไปสินะ

ถ้าต้องทำเอง ก็ควรเลือกทางที่เสียเวลาน้อยที่สุด

“ได้ยินว่าหนึ่งสัปดาห์เรียนสี่วัน จันทร์ อังคาร พฤหัส ศุกร์”

“ครับ?”

“เรียนวันละห้าคาบ เลิกบ่ายสองครึ่ง”

เวลาเลิกเรียนคล้ายกับประถมศึกษาในเกาหลีใต้ แต่ไปโรงเรียนน้อยกว่าวันหนึ่งในสัปดาห์ ก็สบายขึ้นเยอะ

“เป็นระบบสามภาคเรียนใช่ไหมครับ?”

บังแทโฮถาม

“อืม ได้ยินว่าเริ่มปีการศึกษาใหม่วันที่ 1 กันยายน งั้นก็น่าจะเข้าเรียนช่วงนั้นของปีหน้าได้”

ผมพยักหน้า เพราะยังไงก็โอเคทั้งนั้น

“เห็นว่าปิดเทอมเยอะด้วยไม่ใช่?”

คุณปู่หยิบตารางปีทั้งปีมาให้ดู

ถ้าเข้าเรียนเดือนกันยายน เดือนตุลาคมก็มีปิดเทอมวันสมโภชมหาสามเณรและนักบุญทั้งมวล (Toussaint: 2 สัปดาห์), เดือนธันวาคมปิดเทอมคริสต์มาส (2 สัปดาห์)

กุมภาพันธ์ปิดเทอมฤดูหนาว (3 สัปดาห์), เมษายนปิดเทอมอีสเตอร์ (2 สัปดาห์), แล้วก็ปิดเทอมฤดูร้อน (2 เดือน)

……นี่มันสวรรค์รึเปล่า

“ฮึฮึฮึ ไอ้เจ้าหนู เห็นทีจะถูกใจเพราะปิดเทอมเยอะสินะ”

คุณปู่หัวเราะ

“ยาวจริงๆ นะครับ เกินสี่เดือนอีกต่างหาก”

“ใช่สิ ปิดเทอมก็เที่ยวกับปู่ไปด้วย วาดรูปไปด้วย ก็เข้าท่านี่นา”

ผมพยักหน้า

ถ้าเป็นตารางแบบนี้ กิจกรรมการทำงานก็ไม่ถูกรบกวนมาก และยังสะดวกต่อการไปชมพิพิธภัณฑ์ศิลปะหลายแห่งด้วย

จริงๆ ผมไม่เคยรู้สึกหนักใจกับประถมศึกษาในเกาหลีใต้หรอก แต่การต้องคอยกังวลเรื่องวันเข้าเรียนตลอดนี่แหละที่น่าจุกจิกกว่า

ติริรูริริ-

เป็นเพลงเปิดของเว็บดราม่า <ตราประทับเลือด>

บังแทโฮรับโทรศัพท์

“ครับ ……อะไรนะ? แล้วก็ อือ”

สีหน้าของบังแทโฮที่รับโทรศัพท์อย่างยินดีเมื่อครู่พลันหม่นลงทันที

เห็นเขาหลับตาลงช้าๆ ด้วยความโศกเศร้าก็พอจะเดาได้ว่าเป็นข่าวร้าย

“ครับ เข้าใจแล้วครับ ……คงต้องไปดู อืม”

พอวางสาย บังแทโฮก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

“มีเรื่องอะไรรึเปล่า”

คุณปู่ถามด้วยความเป็นห่วง

บังแทโฮสลับมองผมกับคุณปู่ ก่อนจะถอนหายใจอีกครั้ง

“ได้รับข่าวว่าแม่ผมล้มป่วยครับ คงต้องรีบไป”

“จะรออะไรอยู่ล่ะ รีบไปสิครับ”

ดูท่าว่าจะรู้สึกผิดที่ไม่ได้มาร่วมงานซาลงของ SNBA ด้วยกัน แต่เรื่องแบบนี้ไม่ต้องคิดมากเลย

“ใช่แล้ว ฉันอยู่นี่ทั้งคน จะกังวลอะไร รีบไปหาตั๋วเครื่องก่อนไป”

“รีบๆ เลยนะครับ”

“ขอโทษนะ แล้วก็ขอบใจมาก”

บังแทโฮหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาหาตั๋วเครื่องบิน

จริงๆ งานซาลงของ SNBA ผมเองก็ไม่ได้มีอะไรต้องทำมากนัก ต่อให้บังแทโฮไม่อยู่ก็ไม่เป็นปัญหา

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีคุณปู่ด้วย

บื๊อวว- บื๊อวว-

โทรศัพท์สั่น พอดูหน้าจอก็เห็นว่าเป็นจางมีแร

ทั้งที่กำลังยุ่งกับการเตรียมงานแสดง แต่สัปดาห์ก่อนเธอยังโทรมาแสดงความยินดี แถมยังทักทายถามสารทุกข์สุกดิบเป็นพักๆ แบบนี้ด้วย

“ครับ น้า”

-สวัสดี! สบายดีไหม?

“สบายดีครับ แล้วน้าล่ะครับ?”

-ไม่สบายเลย สภาพเหมือนขาดฮุน เลยเหงามากๆ

สภาพเหมือนขาดฮุน...มันคืออะไรกันนะ

“กำลังยุ่งกับงานนิทรรศการใช่ไหมครับ?”

-ก็ใช่น่ะสิ ไหนๆ ก็ต้องเตรียมพร้อมกันทั่วโลก เลยมีเรื่องให้ตรวจเช็กเยอะ แต่ฉันก็ไปดูเองทุกที่ไม่ได้ด้วยสิ

ได้ยินมาว่าจะจัดพร้อมกันในพิพิธภัณฑ์ศิลปะ 60 แห่งทั่วโลก

ขนาดใหญ่มาก

ก็แน่อยู่แล้ว เพราะเขาเป็นหนึ่งในจิตรกรที่ผู้คนในยุคนี้รักมากที่สุดเคียงคู่กับอ็องรี มาร์โซ

“ผมเอาใจช่วยนะครับ”

ในเมื่อเริ่มเตรียมการเร็วกว่าของเฟอร์ดินันโด กอนซาเลซ ก็หวังว่าจะออกมาดี

-ขอบใจนะ ว่าแต่ อาจารย์จะถึงเมื่อไหร่? เธอก็จะมาด้วยใช่ไหม?

“ครับ?”

-เวลาที่เครื่องบินลงน่ะ

ผมไม่เข้าใจว่าเธอหมายถึงอะไร

“เดี๋ยวผมให้คุณปู่คุยนะครับ”

-อืม

ผมยื่นสมาร์ตโฟนให้คุณปู่

“คุณปู่ครับ น้ามีแรโทรมาครับ”

“มีแร?”

“ครับ เธอถามว่าเครื่องบินจะถึงเมื่อไหร่ ผมไม่แน่ใจว่าเรื่องอะไร”

“เครื่องบิน?”

คุณปู่เอียงคอนิดหนึ่ง ก่อนจะเบิกตากว้างเป็นไฟฉาย

“มีแรเหรอ ใช่แล้ว อา…….”

คุณปู่ที่กำลังคุยโทรศัพท์หันมามองผมอย่างลังเล ซึ่งหาได้ไม่บ่อยนัก

“ใช่ๆ งั้นก็ต้องไปสิล่ะสิ ดันลืมไปได้ยังไง ไม่ๆ ไม่ใช่ ยังไงก็ตาม เจอกันมะรืนนี้นะ”

คุณปู่คืนสมาร์ตโฟนให้แล้วก็ยกมือแตะหน้าผาก ดูท่าน่าจะเผลอลืมอะไรบางอย่างที่นัดกับจางมีแรไว้

“มีนัดอะไรหรือเปล่าครับ?”

“ฮึม น้ามีแรจะจัดนิทรรศการ แล้วฉันรับปากว่าจะขึ้นกล่าวอวยพรเปิดงานให้ แต่ดันลืมเสียได้”

“สายไปแล้วเหรอครับ?”

“ถ้าออกพรุ่งนี้ก็น่าจะทันนะ”

ท่านพูดไม่จบประโยค

“ก็ไปสิครับ”

“แล้วซาลงล่ะ ทำยังไง”

“ผมไปคนเดียวได้ครับ”

“ไม่ได้สิ จะปล่อยเธอไว้คนเดียวได้ยังไง เฮ้อ เอาไงดี พรุ่งนี้บินไป กล่าวเปิดงาน แล้วขึ้นไฟลต์แรกกลับมา จะพอไหวไหม?”

ผมส่ายหน้า

ตารางแบบนั้นมันเป็นไปไม่ได้

“อาจารย์ครับ นี่ไฟลต์ที่เร็วที่สุดครับ ทำไงดีครับ?”

คุณปู่ดูตั๋วเครื่องบินที่บังแทโฮยื่นให้แล้วก็ทำท่าลังเล

ดูเหมือนท่านกังวลเพราะผม แต่จริงๆ อยู่คนเดียวสักวันสองวันก็ไม่มีปัญหาเลยสักนิด

ปัญหาเดียวคือคุณปู่ยังมองผมเป็นเด็กสิบขวบธรรมดาเท่านั้นเอง

“ฮุน”

คุณปู่จับมือผมแน่น

“ไปอยู่ที่บ้านของมาร์โซสักสองสามวันได้ไหม?”

“……ครับ?”