ผมวางจานแตงโมที่กินหมดแล้วไว้ที่อ่างล้างจานแล้วกลับมา

วันนี้ผมวางกระดาษไว้บนโต๊ะเพื่อวาดรูป เลยติดตั้งกล้องไว้ด้านบนเพื่อให้เห็นภาพชัดเจน

ดูเหมือนจะมีเรื่องแบบนี้บ่อย เลยคิดว่าพรุ่งนี้ต้องขอให้บังแทโฮซื้อกล้องให้เพิ่มอีกตัว

“เห็นถึงตรงไหนบ้าง?”

ชาชีฮยอนนั่งอยู่ข้าง ๆ แล้วตรวจสอบหน้าจอ เขาพยักหน้าอย่างพอใจหลังจากเห็นว่าเขากับกระดาษไม่ติดกล้อง

พอเปิดไลฟ์ คนก็เริ่มเข้ามาทีละน้อย

– ฮุนฮา!

– ฮุนฮา

– นานแค่ไหนแล้วเนี่ย รีบไลฟ์บ่อย ๆ หน่อยเถอะ ㅠㅠ

– ถ้าไลฟ์ตอนบ่ายสอง คนจะดูไม่ค่อยได้หรอก

– หน้าไปไหน!

– ฉันเห็นชัดนะ? ☆ปล้น★เงินเดือน☆

– เที่ยวอเมริกาสนุกไหม?

– ไม่ใช่ช่องกินเหรอ? ไม่เห็นมีอาหารเลย เห็นแต่พู่กันกับกระดาษวาดภาพ

“สวัสดีครับ”

คนดูน้อยกว่าคราวก่อน ดูเหมือนถ้าจะให้คนดูเยอะ ต้องไลฟ์เป็นประจำ

ไม่ได้นึกถึงว่าช่วงเวลานี้มันเช้าเกินไป คนที่ทำงานหรือเรียนจะดูยาก

“จะลองคิดดูครับ เวลาไหนถึงจะดี?”

ผมถามเวลาที่สะดวกที่สุดในการดูไลฟ์

– หนึ่งทุ่ม? ตอนกินข้าวเย็นน่าจะดีที่สุด

– ขอไลฟ์ 24 ชั่วโมงเลย

– นึกว่าเลิกไลฟ์ไปแล้ว ซะอีก ไลฟ์เพราะเงินหมดเหรอ? ไลฟ์เพื่อหาเงินล่ะสิ

– สี่ทุ่ม ดูไปง่วงไปดีที่สุด

– เช้า! เช้า!

“หนึ่งทุ่มก็น่าจะโอเคนะครับ”

คนที่เสนอเวลาอื่นเริ่มโพสต์อีโมรูปไฟรัว ๆ

เวลาไม่พอใจก็ทำแบบนั้นทุกที

ดูเหมือนจะใช้วิธีนั้นแสดงความรู้สึกโมโหหรือโกรธ

“จะไลฟ์ 24 ชั่วโมงได้ยังไงครับ อย่างนั้นคุณอึนกยอลก็ต้องทำงาน 24 ชั่วโมงเหมือนกันเลยนะ”

ขณะที่ผมอธิบายว่าตกลงกับคุณปู่ไว้ว่าจะนอนก่อนสี่ทุ่ม บังแทโฮก็ลบข้อความที่ถามว่าเงินหมดเหรอออก

“คุณถามว่าไลฟ์เพื่อหาเงินหรือเปล่า งานก็ทำเพื่อหาเงินอยู่แล้วครับ”

ผมตอบแบบไม่ใส่ใจนัก แล้วห้องแชทก็เริ่มวุ่นวายขึ้นมา

– จริงเลย 555

– แน่นอน ทำก็เพื่อหาเงิน

– พูดกับเด็กยังไม่เว้นเลยนะ

– พูดอะไรนะ? เป็นภาษาฝรั่งเศส!

– เงินนี่ต้องยอมรับแหละ

– มีแต่พวกตกงานที่นั่งอยู่บ้านถึงจะพูดแบบนั้น ตามที่ฮุนว่า งานก็ต้องมีรายได้ ไม่งั้นมันก็เป็นอาสาสมัคร ไม่ใช่งานแล้วมั้ย?

– จริงเลย ถ้าไม่ได้เงินจะไลฟ์ทำไม 555

– ฮุนไม่ใช่ไม่มีเงินหรอก แค่เงินจากขาย <ทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็ง> ก็เกิน 10,000 ล้านวอนแล้วมั้ง

– ออกจากห้องแชทไปแล้ว 555

“ก็มีเงินเยอะจริง ๆ ครับ”

พอพูดตรง ๆ คนในแชทก็เริ่มพิมพ์ ‘ㅠ’ ซ้ำ ๆ

“อยากสร้างแกลเลอรีแบบมาร์โซ อยากช่วยเหลือคนที่ลำบากแบบเขาด้วย อยากใช้ชีวิตวาดรูปกับคนที่เข้ากันได้ เพราะงั้นเลยจะหาเงินให้มากขึ้นครับ”

– [แพคยูจิน ได้บริจาค 1,000 วอน]: ขอโทษนะ พี่สาวจนเลยให้ได้แค่นี้ ㅠ

“แต่ทำไมถึงให้เงินล่ะครับ ลุงแทโฮ จะคืนเงินยังไงดี?”

พอถามบังแทโฮที่ดูไลฟ์อยู่ คนในแชทก็พิมพ์ 55 กันเต็มไปหมด ชาชีฮยอนที่นั่งข้าง 5 ก็หัวเราะเหมือนกัน

“หัวเราะอะไร?”

“ไม่ใช่พูดแบบนั้นเพราะคิดจริง ๆ หรอกใช่ไหมล่ะ”

“กะ ก็เขาบอกว่าไม่มีเงินไง การพูดว่าตัวเองจน มันไม่ใช่เรื่องที่พูดกันง่าย ๆ ต้องใช้ความกล้าเยอะเลยนะ”

ชาชีฮยอนพูดแบบนี้ได้เพราะเขายังไม่รู้ว่าความจนมันทำให้คนรู้สึกน่าสังเวชได้ขนาดไหน

ผมหันไปดูแชท

– 55555555

– ไม่ใช่นะ ㅠ ฉันไม่ใช่ขอทาน ㅠ

– ทำให้คนดูกลายเป็นคนไม่มีเงินสักพันวอนในพริบตาเลย 5555

– ดูท่าจะหาเงินจากไลฟ์ไม่ได้แล้วล่ะ

– หรือไม่ก็พูดเป็นภาษาอังกฤษสิ

– เมื่อกี้กำลังจะเรียกว่าขอทานอยู่เลย 55

– อยากกินข้าวหน้าหมูผัดเผ็ดจัง

– ถ้าจะหาเงินต้องขอให้มากกว่านี้สิ!

– มีใครอยู่ข้าง ๆ ไหม?

“นึกว่าจริงซะอีก ขอบคุณครับ แต่ไม่ต้องบริจาคก็ได้ครับ ลงในยูทูปก็ได้เงินแล้วเหมือนกัน”

“แต่ต้องมีคนดูเยอะ ๆ ใช่ไหม?”

“ฝากดูเยอะ ๆ เลยครับ”

อ็องรี มาร์โซ ชอบบอกให้ไลฟ์เป็นภาษาฝรั่งเศสหรือไม่ก็อังกฤษอยู่เรื่อย

“คนดูส่วนใหญ่เป็นคนเกาหลี ทำไมถึงอยากให้พูดฝรั่งเศสล่ะครับ คนที่ดูไลฟ์ผมมีแค่มาร์โซคนเดียวเหรอ?”

– พูดอะไรนะ?

– ไม่ใช่ภาษาฝรั่งเศสเหรอ?

– อ็องรีมาอีกแล้วแหง 555

– อ็องรีบอกให้ไลฟ์เป็นภาษาฝรั่งเศส ฮุนเลยหัวเสีย 555555

– งั้นก็ไปเรียนภาษาเกาหลีสิ 555

– แต่ถ้าพูดภาษาอังกฤษน่าจะได้คนดูเยอะขึ้นนะ ใส่ซับในยูทูบด้วยล่ะ

“พูดภาษาอังกฤษจะดีกว่าเหรอครับ?”

“ก็มีคนพูดอังกฤษเยอะไง อาจจะดีกว่าก็ได้”

ตอนที่ผู้ชมพิมพ์อักษร ‘ㅇ’ กับ ‘ㄴ’ สลับกัน ชาชีฮยอนก็ตอบมา

แน่นอนว่าคนใช้ภาษาอังกฤษมากกว่าภาษาเกาหลี แต่คนที่ดูไลฟ์ผมส่วนใหญ่เป็นคนเกาหลี

“ทุกคนพูดภาษาอังกฤษได้หมดเลยเหรอ?”

พอลองถามเพื่อความแน่ใจ ก็มีคำตอบในเชิงลบอย่าง “อันนั้นไม่ไหว” หรือ “เรียนวาดรูปก็ยังไม่พอ ตอนนี้ต้องมาเรียนภาษาอังกฤษอีกเหรอ” ขึ้นมา

วิดีโอที่จะอัปโหลดลงในยูทูป คงต้องใส่คำบรรยายภาษาอังกฤษ หรือไม่ก็ถ่ายใหม่ต่างหากทีหลัง

“มีหลายคนที่ไม่รู้ภาษาครับ ถ้าอยากดูไลฟ์ ก็ไปดูวิดีโอย้อนหลัง หรือไม่ก็เรียนภาษาเกาหลีครับ”

– ทำไมเย็นชากับมาร์โซขนาดนั้น 555

– พูดว่าอะไรนะ?

– บอกว่าถ้าอยากดูไลฟ์ให้เรียนภาษาเกาหลี 555

– อยากกินข้าวหน้าหมูผัดเผ็ด

– ตามติ่งคนต่างชาติคือเหนื่อยที่สุดแล้ว

อ็องรี มาร์โซโทรมา แต่ดูแล้วบทสนทนาคงจะวกวนอีก เลยส่งข้อความบอกว่าจะโทรกลับหลังจบไลฟ์

“วันนี้จะวาดสีน้ำครับ เมื่อกี้มีคนถามว่ามีใครอยู่ข้าง ๆ คือเพื่อนที่โรงเรียนครับ”

“เป็นเพื่อนครับ”

ชาชีฮยอนก็ตอบตาม พอในแชทมีคนบอกว่าเสียงน่ารัก เขาก็หัวเราะ

“ผมเองก็เขาเองก็ยังไม่ค่อยรู้เท่าไหร่ วันนี้ไม่ใช่คลาสสอนนะครับ อย่างแรกคือบีบสีไว้แบบนี้ครับ แล้วจะลองทำอะไรที่ต่างออกไปหน่อย”

เอาพู่กันแบนจุ่มน้ำแล้วทาให้ทั่วกระดาษสีน้ำ

“สีน้ำเนี่ย มันสวยตรงที่ไล่สีอย่างเป็นธรรมชาตินี่แหละครับ ถ้าทาน้ำก่อนแล้วค่อยลงสี มันจะไหลออกมาอย่างสวยงามแบบนี้ครับ”

ตักสีเหลืองมาผสมกับน้ำแล้วแตะลงไปเบา ๆ จุดสีเหลืองเล็ก ๆ ค่อย ๆ กระจายออกอย่างอ่อนโยน

ดูในแชทแล้วมีคนถามเยอะว่ากำลังวาดอะไรอยู่

“ความรักครับ”

ชาชีฮยอนมองอย่างแปลกใจ

“อะไรนะ?”

“วาดความรักไง”

“ความรักวาดยังไงอะ?”

“ก็จะลองดูไง”

ทั้งใบหน้าของชาชีฮยอนและแชทเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม บางครั้งก็มีคนพิมพ์ถามว่า วาดหัวใจเหรอ หรือว่าวาดคนรักเหรอ

ขณะที่ผมจิ้มจุดสีเหลืองเพิ่มอีกเล็กน้อย ก็ถามขึ้นว่า

“ทุกคนรู้ไหมว่า ตั้งแต่เดือนสิงหาคม พิพิธภัณฑ์ศิลปะ WH แพอุม จะจัดแสดงผลงานของ เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ?”

คิดว่าคงมีหลายคนรู้เพราะเป็นคนที่สนใจศิลปะ แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่แบบนั้น

มีคนรู้ครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งหนึ่งไม่รู้

“อย่าลืมลองไปดูนะครับ เขาเป็นศิลปินที่สร้างงานได้ยอดเยี่ยมมากเลย”

“อ้อ คนที่แขวน ‘นาฬิกา’ ไว้ที่วิตนีย์เบียนนาเล่ใช่มั้ย?”

“ใช่ครับ”

ขณะตอบ ผมก็ตรวจดูว่าชาชีฮยอนวาดยังไง เขาทำตามผม โดยแตะสีลงบนกระดาษเปียกเป็นจุด ๆ

– เป็นผลงานแบบไหนเหรอ?

– คนชื่อเฟอร์ดินานโดนั่น ช่วงนี้เป็นที่พูดถึงเยอะในอเมริกาเลย

– นายจะลงประกวดทำไม

– ทำไมล่ะ?

– ได้ข่าวว่ามีบางพิพิธภัณฑ์ไม่รับผลงานเขาหลังจากออกมาเปิดตัว บอกว่าถูกเลือกปฏิบัติ พูดกันเรื่องสิทธิเสรีภาพทางการแสดงออกกันใหญ่

– ถ้านายลงประกวด แล้วคนอื่นจะได้รางวัลยังไง!

– เฮ้ย เดี๋ยวนี้ยังมีเรื่องแบบนั้นอยู่อีกเหรอ?

– แต่ว่าพิพิธภัณฑ์จะไม่จัดแสดงก็เป็นสิทธิ์ของเขาเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?

แม้แต่คนที่ดูไลฟ์ของผมเองก็ยังมีความคิดเห็นหลากหลาย แล้วอเมริกาจะเป็นยังไง ก็พอจะเดาได้

ถึงอย่างนั้น ทุกคนก็พูดกันอย่างสุภาพดี น่าดูชม

“ก็ไม่เห็นมีอะไรรับประกันว่าผมจะได้รางวัลเลยนี่ครับ ศิลปินเก่ง ๆ มีตั้งมากมาย”

อ็องรี มาร์โซมักจะประเมินผมสูงเกินไปเสมอ

ทั้งคุณปู่ จางมีแร หรืออ็องรี มาร์โซเองก็มีฝีมือการวาดที่ยอดเยี่ยม แล้วจะเอาอะไรมาเชื่อได้ว่าผมจะได้รางวัล

มีผู้ชมบางคนไม่เข้าใจ ผมจึงอธิบายสถานการณ์ แล้วทุกคนก็พากันห้ามผม

– อ็องรีพูดถูกแล้ว 555

– ถ้าไม่ใช่ฮุนจะเป็นใครล่ะที่จะได้รางวัล!

– หมายความว่าไง?

– อ็องรี มาร์โซเปิดโอกาสให้ฮุนได้ร่วมจัดแสดงในนิทรรศการพิเศษที่งานซาลง แต่ฮุนเลือกที่จะเข้าร่วมการประกวดแทน เพราะอยากได้รางวัลแล้วค่อยแสดงในนิทรรศการ

– มีทางง่ายอยู่แท้ ๆ ทำไมต้องเลือกทางอ้อม?

ทุกคนเข้าใจผิดกันหมด

“ผมไม่อยากพึ่งพามาร์โซอีกแล้วครับ ที่ผ่านมางานที่ผมเปิดตัว ส่วนใหญ่ก็เป็นมาร์โซที่ซื้อไป ไม่อยากให้แม้แต่งานแสดงก็ต้องเป็นแบบนั้นอีก แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าผมจะได้รางวัล”

ผมไม่เคยได้รับรางวัลอะไรเลย

แม้ว่าตอนนี้จะมีชื่อเสียงเล็กน้อย แต่ในยุคนี้มีศิลปินที่เก่งมากมาย

ไม่ต้องพูดถึงแค่คุณปู่ จางมีแร หรืออ็องรี มาร์โซ แม้แต่นักศึกษาศิลปะในมหาวิทยาลัยเกาหลีหลายคนก็วาดภาพได้อย่างยอดเยี่ยม

ไม่มีใครสามารถรับประกันได้เลยว่าผมจะสามารถอยู่รอดได้ในสนามแข่งขันที่ยุติธรรมนี้

พอผมพูดแบบนี้ แชทก็มีคนพิมพ์คำว่า “หลอกลวง” ขึ้นมา

รู้สึกแอบน้อยใจเล็กน้อย

ผมเริ่มแตะสีลงเป็นจุด ๆ โดยไม่เติมน้ำลงไปในสีเดิม แต่เติมเฉพาะสีเพิ่มเข้าไป

จุดที่ถี่ขึ้นค่อย ๆ กระจายออกเป็นการไล่เฉดสีอย่างเป็นธรรมชาติ

ผมพยายามกำหนดรูปร่างโดยให้จุดเหล่านั้นเป็นวงกลม ทำให้ส่วนบนตรงกลางอ่อนที่สุด และค่อย ๆ เข้มขึ้นไปด้านนอก วาดให้เป็นทรงกลม

ชาชีฮยอนเอียงคอมอง

“นี่อะไรเนี่ย?”

“เดี๋ยวก่อนนะ”

ต้องรอให้สีกึ่งแห้งหน่อย ผมเลยเช็กแชทไปด้วย

– ????

– มันคืออะไรนะ

– ดูเหมือนลูกแก้วเลย

– [คุณจุงจุง บริจาค 10,000 วอน]: ร้องเพลงให้ฟังหน่อยครับ

– เดาไม่ออกเลย 555

– ไม่ใช่ลูกอมเลมอนเหรอ?

“ขอบคุณครับ คุณจุงจุง”

คนนี้เคยบ่นเรื่องสอบพังไปเมื่อคราวก่อน

“ผมรู้จักเพลงไม่เยอะนะครับ”

“แต่นายรู้จักเพลงครอบครัวฉลามนี่นา”

“อันนั้นไม่เอา!”

พอชาชีฮยอนพูดอะไรไม่เข้าเรื่อง แชทก็เริ่มเต็มไปด้วยคำขอให้ร้องเพลงครอบครัวฉลาม

ถึงจะบอกว่าไปหาในยูทูบก็ฟังได้ แต่ทุกคนก็บอกว่าอยากฟังผมร้องเอง

“……”

น่าอาย

– ดูเหมือนจะขาดเงินนะ

– เขินอยู่แหนะ 555555

– พวกนาย หยุดแกล้งกันได้แล้ว! 555

– [คุณจาง ฟร็องซัว มีแร บริจาค 100,000 วอน]: ร้องเพลง เพลง

– ตอนแรกคิดว่ารับบริจาคไม่ได้ แต่ที่จริงกลายเป็นอัจฉริยะด้านเรียกเงิน?

– เฮ้อ

– จางมีแร 555555555

– อ๊ะ ถ้าได้แสนวอนก็ต้องร้องแล้วสิ 55

– ถ้าฉันได้แสนวอนนะ จะร้องทั้งวันเลย

– เขินจัดเลย 555

– อย่าบอกนะว่าได้แสนวอนแล้วยังไม่ร้อง?

– ต้องเข้าใจนะ ยังเด็กอยู่เลย ยังไม่รู้คุณค่าของเงิน

– แบบนี้ต้องร้องแล้วล่ะ

“เดี๋ยวฉันเปิดเพลงให้นายเอง”

ไม่รู้ว่าอ่านบรรยากาศไม่ออกหรือว่ารวดเร็วเกินไป

ชาชีฮยอนหยิบสมาร์ตโฟนออกมา บอกว่าจะเปิดเพลงให้ แล้วประตูก็เปิดออก

“ฮุนจะร้องเพลงเหรอ?”

แม้แต่คุณปู่ก็เข้ามา กลายเป็นเรื่องวุ่นวายใหญ่โต