บรรยากาศในที่เกิดเหตุเงียบกริบ มีเพียงเสียงหัวเราะคิกคักของเย่อิงเท่านั้น ขณะที่ผู้กำกับหวงถิงมองไปที่หลินจือไป๋ด้วยสีหน้าตกตะลึง

เราคิดค่ารถห้าเหรียญดอกท้อ นายเก็บแค่สี่เหรียญงั้นเหรอ?

นี่มันประกาศท้าทายทีมงานกันชัด ๆ!

ในแผนการของหวงถิง เดิมทีฉากนี้จะใช้เพื่อแสดงให้เห็นถึงบุคลิกที่แตกต่างกันของเหล่าผู้เข้าแข่งขัน

ต้องมีสักคนที่ขี้เหนียวไม่ยอมเสียเหรียญดอกท้อและเลือกเดินไปเองอีกห้ากิโลเมตร ซึ่งนั่นก็เป็นซีนรายการที่ทีมงานต้องการ

แต่ใครจะคิดว่า อยู่ ๆ หลินจือไป๋จะโผล่มาเสนอตัวขับรถพาทุกคนไป แถมคิดแค่สี่เหรียญดอกท้อเท่านั้น!

แต่ก็ว่าไป…

นี่ก็เป็นซีนรายการอีกรูปแบบหนึ่งเหมือนกัน!

หวงถิงไม่ได้ขัดขวางอะไร เขากอดอกแล้วกล่าวว่า

"ถ้าทุกคนเชื่อใจหลินจือไป๋ ก็ลองดูก็ได้แต่จำไว้ว่าถ้ามีรอยขูดขีดล่ะก็ต้องจ่ายค่าซ่อม!"

เขาไม่เชื่อเลยว่าหลินจือไป๋จะทำได้จริง!

เหล่าดาราพวกนี้ ตอนออกไปไหนมาไหนก็มีคนขับรถให้ทั้งนั้น

บางคนถึงขั้นมีคนขับรถส่วนตัวมากกว่าหนึ่งคนเสียอีก ดังนั้นแทบไม่เคยจับพวงมาลัยด้วยตัวเองเลย

ต่อให้มีบางคนที่ชอบขับรถเล่นจริง แต่ตรงหน้าเป็น "สิ่งกีดขวาง" ที่ทีมงานตั้งใจวางเอาไว้ ไม่ใช่ว่าทุกคนจะขับผ่านไปได้!

"อย่าคุยโวไปหน่อยเลย!"

ฉีเทียนเหวินเองก็ไม่เชื่อ เขามองหลินจือไป๋พลางถามว่า

"นายขับผ่านไปได้จริง ๆ ?"

"ลองดูก็ได้นะ"

หลินจือไป๋รู้ดีว่าฉีเทียนเหวินเป็นหนึ่งในสี่ราชาแห่งวงการบันเทิง

แต่สำหรับเขาแล้ว ในรายการนี้ไม่มีคำว่าราชาหรือราชินีอะไรทั้งนั้น คนพวกนี้ล้วนเป็น "ลูกค้ารายใหญ่" ที่รอให้เขาหลอกเอาเหรียญดอกท้อ!

"ลองดู?"

ฉีเทียนเหวินขมวดคิ้วแล้วถามต่อ

"แล้วถ้ามีรอยขูดขึ้นมา ใครรับผิดชอบ?"

"แน่นอนว่าฉันรับผิดชอบเอง" หลินจือไป๋ยิ้ม "แต่ถ้าขับผ่านไปได้โดยไม่มีปัญหา พวกนายต้องจ่ายให้ฉันครบสี่เหรียญดอกท้อ"

เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะเสริมว่า

"แต่ละคันมีสองคน เท่ากับว่าทุกคนจ่ายแค่คนละสองเหรียญดอกท้อ ก็ไปถึงจุดหมายได้แล้ว ราคาสมเหตุสมผล ยุติธรรมสำหรับทุกคน!"

"ยุติธรรมสำหรับทุกคน!"

เย่อิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พูดตามราวกับเครื่องเล่นเสียง

แต่เมื่อเห็นว่ายังมีคนลังเล หลินจือไป๋จึงตัดสินใจทำให้ทุกคนมั่นใจ เขาหันไปบอกเย่อิงว่า

"เย่อิงขึ้นรถ"

"ได้เลย อิงอิงมาแล้ว!"

เย่อิงหัวเราะคิกคัก "ฉันอนุญาตให้นายเรียกฉันว่าอิงอิงก็ได้นะ"

พูดจบเธอก็ขึ้นไปนั่งที่เบาะข้างคนขับทันที ขณะที่หลินจือไป๋ขับรถผ่านกลุ่มผู้เข้าแข่งขันไปจนถึงถนนแคบด้านหน้า

"นายแน่ใจนะว่าจะทำได้?"

แม้ว่าเย่อิงจะรู้ว่าหลินจือไป๋มีทักษะขับรถที่ยอดเยี่ยม แต่เส้นทางข้างหน้ามันแคบมาก เธอเองก็ยังไม่แน่ใจเท่าไหร่

"ไม่น่ามีปัญหา"

หลินจือไป๋พูดพลางลดความเร็วลง ขับเข้าไปในทางแคบอย่างระมัดระวัง

เหล่าผู้เข้าแข่งขันที่เหลือพากันเดินเข้ามาดูด้วยความตื่นเต้น

"หัวรถเข้าไปแล้ว!"

"ยังไม่โดนขูด!"

"โห นี่มันแคบมากจริง ๆ !"

"ทั้งสองข้างเหลือพื้นที่แค่เซนติเมตรเดียว!"

"ยังไม่โดนเลย!"

"มีหวังนะ ๆ !"

"ผ่านไปแล้ว!"

"โอ้โห แม่เจ้า เขาทำได้จริง ๆ !"

"หลินจือไป๋ขับรถเก่งมาก!"

ทุกคนรู้จักชื่อของเขาเพราะดูรายชื่อก่อนเข้าแข่งขัน แต่เมื่อเห็นเขาทำได้จริง ทุกคนต่างตกตะลึง โดยเฉพาะโจวหานจิ้นและคนอื่น ๆ ที่อ้าปากค้างด้วยความเหลือเชื่อ แม้แต่พวกที่สนิทกับเขาก็ไม่คิดว่าเขาจะทำได้จริง!

"สุดยอด!"

เย่อิงตื่นเต้นจนใบหน้าแดงก่ำ ดูเหมือนเธอเป็นคนขับรถผ่านไปเองซะอย่างนั้น!

"ถึงเวลาหาเงินแล้ว"

หลินจือไป๋พึมพำกับตัวเอง

"ฉันจัดการเอง!" เย่อิงกระโดดลงจากรถอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะตะโกนเสียงดัง "ปล้น! เอาเงินมา! ส่งเงินมาซะดี ๆ !"

"ช่วยขับรถฉันไปด้วย!"

โจวหานจิ้นเป็นคนแรกที่ให้ความร่วมมือ เขายื่นเหรียญดอกท้อสี่เหรียญโดยไม่ลังเล

เมื่อเห็นเช่นนั้น คนอื่น ๆ ก็รีบควักเงินออกมาเหมือนกัน

ทีมงานคิดค่ารถห้าเหรียญ แต่หลินจือไป๋เก็บแค่สี่ แม้ว่าจะแพงอยู่ แต่ก็คุ้มที่จะประหยัดเหรียญ!

"เราจะจ่ายไหม?"

เย่จวินจีหันไปมองหรงอีหลาง

หรงอีหลางทำหน้าบึ้งเหมือนกลืนแมลงวันเข้าไป แต่สุดท้ายก็เงียบไม่คัดค้านอะไร

เย่จวินจีเข้าใจทันที เขาหยิบเหรียญดอกท้อสองเหรียญออกมา จากนั้นก็ยื่นมือไปทางหรงอีหลาง

หรงอีหลางถอนหายใจ เอาเหรียญดอกท้อสองเหรียญออกมาจ่ายอย่างไม่เต็มใจ

และแบบนี้เอง

ทุกคนยอมจ่ายเงินหมด!

แต่ทุกสายตาที่มองไปที่หลินจือไป๋ ต่างเต็มไปด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังมอง "พ่อค้าหน้าเลือด"

ผลกำไรวันนี้:

ผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด 12 คน

รถทั้งหมด 6 คัน

คนละ 4 เหรียญดอกท้อ

รวมเป็น 24 เหรียญ!

หลังจากนั้นหลินจือไป๋ก็ขับรถทั้งหมดผ่านเส้นทางไปได้อย่างไร้ที่ติ

ฝั่งทีมงาน

ผู้กำกับหวงถิงถึงกับอึ้งไปเลย

สถานการณ์ทั้งหมดนี้ เกินความคาดหมายของเขาโดยสิ้นเชิง หลินจือไป๋ทำได้จริง ๆ !

"โคตรเทพ!"

ฉีเทียนเหวินยกนิ้วโป้งให้ ก่อนจะขับรถออกไป

หลินจือไป๋เองก็เตรียมจะออกเดินทาง แต่เย่อิงกลับพูดขึ้นมา

"รอก่อนสิ! ยังมีรถอีกคันนึงนะ"

ระหว่างที่พูด

อีกคันก็มาถึงแล้ว

เป็นรถของหลานเย่และฉีเจียนเจีย

"นายรอในรถนะ เดี๋ยวฉันไปจัดการเอง หาเงินให้!" เย่อิงพูดอย่างมั่นใจ ก่อนจะกระโดดลงจากรถไปคุยกับหลานเย่

แต่ดูเหมือนว่าการเจรจาจะไม่ค่อยราบรื่นนัก?

หลินจือไป๋เห็นว่าหลังจากคุยกันเสร็จ หลานเย่กลับเลือกที่จะขับฝ่าเส้นทางไปเอง!

แล้วก็…

จบข่าว!

รถผ่านไปได้ก็จริง แต่ตรงประตูหลังมีรอยขูดขีดอย่างชัดเจน!

"บ้าจริง!"

หลินจือไป๋ปวดใจสุด ๆ

เย่อิงทำอะไรเนี่ย! ทำไมไม่ปิดดีลให้เรียบร้อย! ตอนนี้ทุกคนขาดทุนกันหมดแล้ว!

เขาเสียไป 4 เหรียญ!

แต่ที่แย่กว่านั้นคือหลานเย่และฉีเจียนเจียต้องเสียถึง 20 เหรียญ!

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ !"

แต่เย่อิงกลับหัวเราะอย่างมีความสุขราวกับกำลังจะบินขึ้นฟ้า เธอรีบขึ้นรถมาก่อนจะเล่าเรื่องให้หลินจือไป๋ฟัง

"หลานเย่ไม่เชื่อฉัน เขายืนยันว่าตัวเองขับผ่านไปได้ สุดท้ายเป็นไงล่ะ? ฮ่า ๆ ๆ ไม่ฟังเสียงอิงอิง ก็ต้องเจ็บตัวแบบนี้แหละ!"

แม้จะทำท่าถอนหายใจ แต่แววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความสะใจ!

หลินจือไป๋ไม่ได้พูดอะไร เขาขับรถออกไปทันที ไม่อยากจะมองอะไรแบบนี้อีก

เย่อิงหันมามองหลินจือไป๋แล้วยิ้มกว้าง แม้ว่าเธอจะเสียเหรียญไปบ้าง แต่นั่นก็ไม่ได้สำคัญเพราะคนอื่นก็โดนหลอกเหมือนกัน!

สมดุลทางจิตใจคืนกลับมาแล้ว!

ฝั่งหลานเย่และฉีเจียนเจีย

ตอนนี้หลานเย่โคตรหงุดหงิด!

"โคตรเซ็ง! อีกนิดเดียวเอง!"

เขาพูดอย่างหัวเสีย "ฉันขอรับผิดชอบเอง! ฉีเจียนเจียไม่ต้องจ่ายเหรียญดอกท้อ!"

"ไม่เป็นไร ตามกฎก็ต้องจ่าย" ฉีเจียนเจียตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เธอขึ้นชื่อว่าเป็นคนเงียบขรึมมาตลอดในวงการบันเทิง

"ฉันทำให้เธอต้องซวยไปด้วย…"

หลานเย่ยิ้มอย่างขมขื่น เขาต้องยอมรับว่า ทักษะขับรถของหลินจือไป๋อยู่คนละระดับกับเขาโดยสิ้นเชิง

แต่ที่แย่กว่านั้น

เขาดันทำให้ฉีเจียนเจียเสียหน้าในสายตาของเย่อิงไปแล้ว!

...

ในที่สุด!

ผู้เข้าแข่งขันทั้ง 16 คน เดินทางมาถึงตีนเขาลี่ซาน

หลินจือไป๋กวาดตามองไปรอบ ๆ เงียบ ๆ บริเวณนี้มีแม่น้ำสายหนึ่งไหลผ่าน สองฝั่งแม่น้ำมีบ้านเดี่ยวสี่หลัง แต่ละหลังดูสวยงาม โทนสีภายนอกโดดเด่นมากได้แก่ สีแดง สีเหลือง สีฟ้า และสีขาว ตั้งอยู่ในทิศ ตะวันออก ตะวันตก ใต้ และเหนือ ตามลำดับ

นอกจากนี้

ใกล้กับบ้านสีฟ้ายังมีอาคารชั้นเดียวที่มีพื้นที่กว้างขวางที่สุด

"ขอต้อนรับทุกท่านสู่หมู่บ้านอันงดงามของลี่ซาน!"

พิธีกรหวงถิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกท่านคือลูกบ้านของหมู่บ้านนี้! ส่วนบ้านหลังใหญ่ตรงนี้ จะเป็นสถานที่รวมตัวของทุกคน เราจะเข้าไปชมภายในกันก่อน จากนั้นจะแบ่งกลุ่มกัน บ้านแต่ละหลังจะเป็นที่พักของแต่ละกลุ่ม"

ทุกคนเดินเข้าไปด้านในแล้วนั่งล้อมรอบโต๊ะใหญ่ กลุ่มที่สนิทกันต่างพูดคุยกระซิบกระซาบ

เย่อิงตั้งใจเลือกที่นั่งข้างหลินจือไป๋ ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วพูดว่า

"เฮ้! พ่อค้าหน้าเลือด สนใจมาเป็นเพื่อนร่วมทีมกันไหม?"

"ไม่สนใจ"

หลินจือไป๋รู้สึกว่าเย่อิงดูไม่ค่อยฉลาดเท่าไหร่

เย่อิงทำหน้ามุ่ย ทำไมมีคนกล้าปฏิเสธเธอ? นอกจากฉีเจียนเจียแล้ว ยังมีอีกคนที่ไม่สนใจเธอ?

ดีมาก!

ผู้ชายคนนี้... นายดึงดูดความสนใจของฉันแล้ว!

ทันใดนั้น หนึ่งในสี่ราชาของวงการบันเทิง กู้สิงเอ่ยขึ้น

"แบ่งกลุ่มยังไง?"

ทุกคนเงียบลงทันที นี่เป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด

หลายคนอยากอยู่ทีมเดียวกับเพื่อนที่คุ้นเคย

หวงถิงหัวเราะ "ทุกคนได้รับกระดาษโน้ตใช่ไหม? ให้เขียนสีของบ้านที่ชอบลงไป ถ้าเป็นเพื่อนที่เข้ากันได้ดี ก็น่าจะเลือกสีเดียวกันเอง"

กลุ่มที่สนิทกันแอบใช้ "ภาษาปาก" เพื่อสื่อสารกัน

พิธีกรแกล้งทำเป็นไม่เห็น จริง ๆ แล้วเขาก็ไม่อยากให้ทีมออกมาดูแปลกเกินไปเช่น ถ้าฉีเจียนเจียกับเย่อิงอยู่ทีมเดียวกัน รายการคงวุ่นวายสุด ๆ !

หลินจือไป๋ไม่ได้พูดกับใคร เขาเขียนคำว่า "สีฟ้า" ลงไปทันที

เหตุผลคือบ้านสีฟ้าอยู่ใกล้จุดรวมตัวที่สุด

แบบนี้เวลาต้องเดินมาประชุม เขาจะประหยัดระยะทางได้มาก

แต่เขาคิดว่าคงไม่มีใครสังเกตเห็นจุดนี้

หลังจากทุกคนเขียนเสร็จ ผลลัพธ์ออกมาเป็น

6 คนเลือกสีขาว

4 คนเลือกสีฟ้า

3 คนเลือกสีแดง

3 คนเลือกสีเหลือง

ผู้ที่เลือกสีฟ้าเหมือนเขาคือ

ฉู่ฉู่

เย่อิง

หานเยว่ซวง

พิธีกรกล่าวว่า "กลุ่มสีขาวมีคนมากเกินไป ต้องมี 2 คนเปลี่ยนไปกลุ่มสีแดงและสีเหลือง"

"ฉันไปสีแดง"

"ฉันไปสีเหลือง"

หลังจากการปรับเปลี่ยนเสร็จสิ้น

กลุ่มสีแดง:

ฉีเจียนเจีย

โจวหานจิ้น

หลี่เซียว

เย่เจิ้น

กลุ่มสีเหลือง:

เย่จวินจี๋

หรงอีหลาง

หนิงหลิง

หลานเย่

กลุ่มสีฟ้า:

หลินจือไป๋

หานเยว่ซวง

เย่อิง

ฉู่ฉู่

กลุ่มสีขาว:

จางซีหยาง

ฉีเทียนเหวิน

ฉินเลี่ยน

กู้สิง

หลินจือไป๋กระตุกมุมปาก สุดท้ายก็ต้องอยู่ทีมเดียวกับเย่อิงอยู่ดี!

เขาสงสัยอย่างหนักว่าเธอแอบดูโน้ตของเขาแน่นอน!

และที่ทำให้เขาปวดหัวไปกว่านั้น...

ทีมสีฟ้ามีแค่เขาคนเดียวที่เป็นผู้ชาย อีกสามคนเป็นผู้หญิงหมด!

ตามสไตล์รายการแบบนี้จะต้องมีการแข่งขันแน่นอน

แล้วถ้าเขาต้องแบก "สามสาว" โดยเฉพาะ "ตัวป่วน" อย่างเย่อิง…

นี่มันเหมือนต้องแบกภาระเลยไม่ใช่เหรอ!?

"บังเอิญจังเลยนะ!"

เย่อิงขยิบตาให้หลินจือไป๋ "ฉันคำนวณแล้ว นายโชคดีสุด ๆ ได้อยู่ท่ามกลางสาว ๆ ทั้งสามคน!"

หลินจือไป๋: "....."

ฉู่ฉู่หัวเราะเบา ๆ "คุณหลินจือไป๋ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ!"

หานเยว่ซวงยิ้มเช่นกัน "ท่าน ‘ไป๋ตี้’ จากนี้พวกเราต้องอยู่ร่วมชายคาเดียวกันแล้ว ฝากตัวด้วยค่ะ!"

สำหรับหานเยว่ซวง

การได้อยู่ทีมเดียวกับ "ไป๋ตี้" นับว่าเป็นโชคดีสุด ๆ !

หลินจือไป๋มองดูสมาชิกแต่ละทีมแล้วถอนหายใจ

"โอเค..."

หลินจือไป๋หันไปมองสมาชิกทีมของตัวเอง

เย่อิง ฉู่ฉู่ และหานเยว่ซวง

แน่นอนว่ามีแต่ผู้หญิง!

ผู้กำกับหวงถิงกล่าวขึ้นมา "ในเมื่อทุกคนไม่มีปัญหาอะไรกับการแบ่งกลุ่ม งั้นภารกิจถัดไปคือการไปซื้ออาหารสำหรับมื้อเย็น"

"มีซูเปอร์มาร์เก็ตด้วยเหรอ!?"

"อยู่ข้าง ๆ นี่เอง"

ทีมงานพาทุกคนไปยังซูเปอร์มาร์เก็ต แม้ว่าจะไม่ใหญ่มาก แต่ของในร้านก็ครบครัน

"ทุกอย่างต้องเสียเงิน!"

จางซีหยางหยิบโยเกิร์ตขึ้นมาดู พบว่ามีฉลากติดอยู่

"1 เหรียญดอกท้อ"

"ฉันก็ว่าแล้ว"

"ของทุกอย่างต้องเสียเงินหมดเลย!"

จากนั้นทุกคนก็เริ่มบ่นกันระงม

"ลูกบาสเก็ตบอลลูกนี้ 10 เหรียญดอกท้อ? โหดไปแล้ว!"

"เนื้อวัวชั้นดีนี่ 11 เหรียญ!?"

"ผักราคาถูกนะ"

"แต่จะให้กินแต่ผักก็ไม่ไหวนะ!"

"เดี๋ยวนะ... หรือว่านี่หมายความว่าเราต้องทำอาหารกันเอง!?"

"ฉันทำอาหารไม่เป็น!"

"งั้นนายคงต้องกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไปตลอดแล้วล่ะ"

ทุกคนลังเลกับการใช้จ่ายเงินเพราะพวกเขามีเหรียญดอกท้อจำกัดและต้องคิดเผื่อมื้ออื่น ๆ ด้วย

แต่ทันใดนั้น

ทุกคนก็ตกตะลึงตาค้าง!

หลินจือไป๋กำลังเดินอย่างสบาย ๆ อยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ต เข็นรถเข็นไปทั่ว หยิบของใส่ตะกร้าราวกับไม่ต้องกังวลเรื่องเงิน!

ผลไม้

เครื่องดื่ม

ขนมขบเคี้ยว

ครบทุกหมวดหมู่!

"30 เหรียญดอกท้อ!"

เมื่อมาถึงแคชเชียร์ พนักงานแจ้งราคา

หลินจือไป๋จ่ายเงินอย่างไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว!

ทุกคนอ้าปากค้าง!

"30 เหรียญดอกท้อ!"

"ใช้เงินแบบนี้เลยเหรอ!?"

เย่อิงถึงกับพูดไม่ออก "หลินจือไป๋ นายไม่รู้จักคำว่า ‘ใช้ชีวิตอย่างประหยัด’ เลยหรือไง!?"

"เอ่อ..."

ผู้กำกับหวงถิงไอเบา ๆ แล้วอธิบายให้ทุกคนฟัง

"อย่าลืมนะครับว่าหลินจือไป๋วันนี้เพิ่งทำเงินจากทุกคนมา 24 เหรียญดอกท้อ และยังได้จากเย่อิงอีก 5 คะแนน สรุปรายได้วันนี้คือ 29 เหรียญดอกท้อ..."

"บ้าไปแล้ว! นี่มันอวดรวยชัด ๆ !"

"แสดงว่าหลินจือไป๋ใช้เงินที่เราจ่ายไปสินะ! ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงใช้เงินอย่างไม่เสียดาย!"

ทุกคนรู้สึกเจ็บใจสุด ๆ !

พูดง่าย ๆ คือของทั้งหมดที่หลินจือไป๋ซื้อ ไม่ได้มาจากเงินของเขาเองสักนิดเดียว! มันมาจากกระเป๋าของพวกเขาทั้งหมด!

เย่จวินจี๋มองไปที่หรงอีหลางแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเงียบ ๆ

"และที่สำคัญแม้จะใช้เงินเยอะขนาดนี้ หลินจือไป๋ยังคงมีเหรียญดอกท้อมากที่สุดในหมู่พวกเรา ยังเหลือเหรียญดอกท้ออีก 99 เหรียญ!"

ทุกคน: "..."

"ฉันเข้าใจแล้วว่าเกมนี้ต้องเล่นยังไง!"

พวกเขาตระหนักได้ว่าถ้าไม่หาทางทำเงิน พวกเขาจะใช้ชีวิตลำบากแน่ ๆ ! แม้แต่การซื้อของในซูเปอร์มาร์เก็ตก็ต้องคิดหนัก!

แต่แล้วเย่อิงก็ถามขึ้นมา

"เดี๋ยวนะ หลินจือไป๋... นายซื้อแต่ผลไม้ ขนม และเครื่องดื่ม? แล้วมื้อเย็นของพวกเราล่ะ!?"

"พวกเรา?"

หลินจือไป๋ทำหน้าตกใจ

"นี่คือของที่ฉันซื้อให้ตัวเองนะ ส่วนอาหารเย็น พวกเธอต้องออกเงินซื้อเองสิ"

"หา!?"

เย่อิงเบิกตากว้าง "นี่นายหมายความว่า นายไม่ช่วยออกเงินเลย!?"

"แน่นอน"

หลินจือไป๋ตอบกลับอย่างจริงจัง "แล้วพวกเธอทำอาหารกันเป็นไหม?"

"ไม่เป็น"

เย่อิงยอมรับ "แต่ฉันต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปได้นะ"

หลินจือไป๋หันไปมองฉู่ฉู่

"เธอล่ะ?"

ฉู่ฉู่ส่ายหน้า "แต่ฉันทอดไข่ได้นะ"

จากนั้นเขาหันไปหาหานเยว่ซวง

"แล้วเธอทำอะไรเป็นไหม?"

หานเยว่ซวงคิดสักพัก ก่อนจะตอบเรียบ ๆ

"ฉันทำได้แค่กิน"

"นั่นไงล่ะ"

หลินจือไป๋ยิ้ม "พวกเธอซื้อวัตถุดิบ ส่วนฉันจะเป็นคนทำอาหารให้ นี่เป็นข้อตกลงที่ยุติธรรมที่สุดแล้ว!"

"..."

เย่อิง ฉู่ฉู่ และหานเยว่ซวงถึงกับพูดไม่ออก!

พวกเธอไม่มีเหตุผลจะเถียงเลย!

ขณะที่สมาชิกทีมสีฟ้าถูกหลินจือไป๋ปั่นหัวไปหมดแล้ว...

ทีมอื่น ๆ ที่ได้ยินก็นั่งอึ้ง!

สุดท้ายทุกคนก็พูดออกมาพร้อมกัน

"พ่อค้าหน้าเลือด!"