เป็นคำที่พูดถึงผลงานของโกลด มอแน

เหล่าศิลปินที่ต้องการหลีกหนีจาก ‘ภาพวาดที่สมบูรณ์แบบ’ ซึ่งเริ่มต้นมาจากราชบัณฑิตยสถานแห่งฝรั่งเศส ได้ก่อตั้งกลุ่มที่ชื่อว่า ‘สมาคมความร่วมมือของผู้ไม่มีชื่อเสียง’

พวกเขาเลือกที่จะไม่เข้าร่วมงานแสดงศิลปะซาลง ซึ่งเป็นศูนย์กลางของอำนาจในยุคนั้น แต่จัดนิทรรศการที่ชื่อว่า ‘อองเดปองดอง’ แทน ซึ่งไม่มีการจัดอันดับหรือการตัดสินใดๆ

เนื่องจากไม่มีงบในการดำเนินงาน หากต้องการนำผลงานไปจัดแสดงก็ต้องจ่ายเงิน และฉันก็ได้จัดแสดงผลงานสองชิ้นด้วยความช่วยเหลือจากเทโอ

ในการจัดแสดงอองเดปองดองครั้งแรกนั้น ผลงานของโกลด มอแน กลายเป็นประเด็นที่ถูกพูดถึง

นักวิจารณ์ศิลปะชื่อหลุยส์ เลอรัว กล่าวถึงผลงานของมอแนว่า “ช่างน่าประทับใจจริงๆ ที่จัดแสดงภาพที่ยังวาดไม่เสร็จ”

เพราะเหตุนี้ นิทรรศการอองเดปองดองจึงถูกเรียกว่างานแสดงของพวกอิมเพรสชันนิสต์

และจนถึงปัจจุบัน มันถูกมองว่าเป็นจุดเริ่มต้นของศิลปะยุคใหม่และร่วมสมัย

หากหลุยส์ เลอรัวยังมีชีวิตอยู่ คงรู้สึกอับอายกับตัวเองในตอนนั้นไม่รู้จบ

ตามที่นักประวัติศาสตร์ศิลปะกล่าวไว้ โกลด มอแนก็ไม่ต่างอะไรกับต้นกำเนิดของศิลปะยุคใหม่

“ผมไม่สนใจหรอกครับ”

“จริงเหรอ?”

“ครับ นั่นเป็นเรื่องของคนอื่น ไม่ว่าพวกเขาจะเรียกผมว่าอะไร มันก็ไม่ทำให้ภาพวาดของผมเปลี่ยนไปหรอกครับ”

ไม่ว่าพวกเขาจะเรียกผมว่า ช็อกโกแลตทิสต์ หรือ นักขนมหวาน ผมก็ยังคงเป็น ‘โกฮุน’ คนเดิมอยู่ดี

ถึงแม้จะไม่มีใครยอมรับผม

แต่สุดท้ายแล้วผมก็ได้เห็นว่าผมได้กลายเป็น ‘แวนโก๊ะ’ ที่เป็นทั้งสัญลักษณ์และแนวทางในตัวของมันเอง

เพราะงั้น ผมก็แค่เดินในเส้นทางของตัวเองต่อไป

“แล้วก็…”

“หืม?”

“ผมว่ามันยังดีกว่าการถูกเมินนะ ต่อให้เขาจะด่าว่าอะไร หรือเรียกชื่อแปลกๆ อย่างน้อยเขาก็ยังมาดูรูปของผมใช่ไหมล่ะครับ”

“หืมมม”

คิมจีอูพยักหน้าอย่างแปลกใจ

“โอเค งั้นขออีกเรื่องนะ ฉันว่า ‘ทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็ง’ มันไม่ธรรมดาเลย”

“ไม่ธรรมดาเหรอครับ?”

“อื้ม ฉันไปดูมาทุกวันเลย คือมันสุดยอดจริงๆ อ็องรี มาร์โซก็มาทุกวันติดกันสี่วันเลยนะ”

ผมพยักหน้าเพราะไม่มีอะไรจะพูด

ถึงจะเป็นคนที่น่ารำคาญและน่าหงุดหงิด แต่ดูเหมือนว่าเขาจะพยายามปกป้องผมจากทานากะ ฮิโรบูมิ ก็เลยไม่รู้ว่าควรจะปฏิบัติกับเขายังไงดี

“ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวนะ ทุกคนดูเหมือนอยากซื้อกันทั้งนั้น ผู้กำกับหนังอย่างคริสติน นอร์แมนก็แวะมา แล้วแม้แต่ประธานยูจังฮยอกก็ยังมาเลยนะ”

“คริสติน นอร์แมนคือใครเหรอครับ? แล้วเป็นผู้กำกับภาพยนตร์แบบไหน? แล้วประธานยูจังฮยอกคือใครอีก?”

ผมเหนื่อยกับการต้องถามซ้ำซาก เลยถามรวดเดียวหมด

คิมจีอูเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ แล้วก็ยื่นหน้าเข้ามา

“ไม่รู้จักประธานยูจังฮยอกแห่งกลุ่ม WH เหรอ? พิพิธภัณฑ์ศิลปะแพอุมก็เป็นของ WH นะ!”

“เขาทำธุรกิจพิพิธภัณฑ์เหรอครับ?”

“นายยังเด็กจริงๆ นั่นแหละ เอาเป็นว่า เขาเป็นหนึ่งในคนที่รวยที่สุดในโลกก็แล้วกัน”

อย่างน้อยผมก็เข้าใจได้ว่าเขารวยมหาศาล

“ผู้กำกับคริสติน นอร์แมนก็เป็นคนที่ยอดเยี่ยมมากเลยนะ นายไม่เคยดูหนังอย่าง ซีรีย์อัศวินดำ, การอพยพดันเคิร์ก หรือ Fall to Win เหรอ? อ้อ ลืมไป นายอาจจะยังไม่ถึงวัยดูได้”

“ผมไม่รู้ว่าภาพยนตร์คืออะไรด้วยซ้ำ”

“ห๊า~”

ดวงตากลมๆ ของเธอสั่นระริก

“ไม่เอาน่า แบบนั้นก็เกินไปหน่อย นายไม่เคยดูหนังเลยเหรอ? แม้แต่การ์ตูน?”

“การ์ตูน?”

“ก็นะ ที่มีตัวละครแล้วมันขยับได้อะไรแบบนั้นน่ะ”

“อย่างฟองน้ำสปอนจ์อะไรพวกนั้นเหรอครับ?”

“ใช่! นั่นแหละ! การ์ตูนคือภาพวาดที่ขยับได้ ส่วนหนังคือคนจริงๆ แสดง แค่คิดแบบนั้นก็พอ ถึงแม้มันจะไม่เป๊ะก็ตาม”

งั้นก็คงเป็นเหมือนละครที่ถ่ายออกมาเป็นวิดีโอล่ะมั้ง

“โอ้โห ลองขอให้คุณปู่เปิดหนังให้ดูเถอะ มันคงช่วยได้เยอะเลยล่ะ ทั้งวรรณกรรม ดนตรี ศิลปะ ไม่มีอะไรที่ไม่อยู่ในหนังหรอก ถือว่าเป็นศิลปะผสมผสานแบบครบวงการเลย”

ศิลปะผสมผสานงั้นเหรอ

ฟังดูน่าตื่นเต้นจริงๆ

“ผมจะลองดูครับ”

หลังจากออกรายการเสร็จ คงต้องขอให้คุณปู่เปิดหนังให้ดูสักเรื่อง

“เอาล่ะ งั้นกลับมาเรื่องเดิม ทุกคนคาดว่าการประมูลรอบนี้จะดุเดือดมาก อาจจะสูงกว่าราคาซื้อตรงซะอีกนะ”

นั่นหมายความว่าพวกเขารักภาพของผมขนาดนั้น ผมก็ดีใจสิ

แม้จะรู้สึกงงๆ ทุกครั้งที่ภาพถูกขายออกไปก็ตาม

“…….”

แต่ถ้าอยากมีแกลเลอรี่และสตูดิโอเป็นของตัวเองเหมือนอ็องรี มาร์โซล่ะก็ ผมคงต้องใช้เงินเยอะมาก

“ว่าไง?”

“ดีครับ”

ถ้ามีคนอยากซื้อ ก็ไม่จำเป็นต้องห้ามไว้หรอก

“ดีอยู่แล้วแหละ ใครจะไม่ดีล่ะ เงินขนาดที่คนทั่วไปหาแทบทั้งชีวิตก็ยังไม่ได้เลย ลองอธิบายเพิ่มอีกหน่อยสิ”

“อ๊ะ ถึงเวลาแล้ว ผมต้องไปแล้วครับ”

“หา? เดี๋ยวก่อน! ถ้าได้ไปเข้าร่วมวิตนีย์ เบียนนาเล่เมื่อไหร่ บอกฉันด้วยนะ ได้มั้ย? รู้เบอร์ฉันใช่มั้ย?”

“จะบอกแน่นอนครับ”

...

อ็องรี มาร์โซก็ยังมาหาภาพนั้นอีกในวันนี้

องค์ประกอบ ภาพรวม การใช้สี ฝีแปรง สัมผัส และมิติ ล้วนประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบเพื่อส่งผ่านคุณค่าเพียงหนึ่งเดียว

‘ละเอียดถี่ถ้วนจริง ๆ’

แม้จะมีการละเว้นรายละเอียดและไม่ได้วาดอย่างประณีตทุกจุด แต่ก็เหมือนกับว่าทุ่งข้าวในโอแวร์ซูว์รวซปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างแท้จริง

ภาพนี้กำลังบอกเราว่าภาพที่สมจริงยิ่งกว่าภาพถ่าย ไม่จำเป็นต้องเกิดจากการวาดอย่างละเอียด

เพราะเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าโกฮุนใช้วิธีใดในการถ่ายทอด ‘ทุ่งที่กลายเป็นน้ำแข็ง’

อ็องรี มาร์โซจึงไม่อาจละสายตาไปจากภาพนั้นได้เลย

‘เป็นไปได้ยังไงกัน’

ยิ่งพิจารณาลึกลงไป ความหมายของภาพก็ยิ่งปรากฏชัดเจนขึ้น

แต่ถึงกระนั้น ภาพนี้ก็ไม่ได้ยากต่อการเข้าใจเลย

กลับกัน อารมณ์และความรู้สึกที่ส่งผ่านมานั้นรุนแรงอย่างมาก จนเสียงของโกฮุนสัมผัสเข้ามาถึงในหัวใจ

มันแตกต่างโดยสิ้นเชิงจากภาพวาดไร้แก่นสารที่เต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงและโอ้อวด ซึ่งแม้แต่จุดมุ่งหมายและเป้าหมายก็ยังสูญหายไปแล้ว

“น่าเสียดายจัง”

มิเชล พลาตินีที่อยู่ด้วยกันพึมพำเบาๆ

เธอคิดว่าภาพนี้ควรถูกเผยแพร่ในพื้นที่ที่กว้างกว่าและหลากหลายกว่านี้

ห้องจัดแสดงที่ภัณฑารักษ์บังแทโฮจัดไว้ก็ยอดเยี่ยมไร้ที่ติ ทว่าเรื่องของการเข้าถึงยังคงเป็นจุดด้อยอยู่ดี

ยิ่งไปกว่านั้น พิพิธภัณฑ์ศิลปะในเกาหลียังไม่ค่อยมีการจัดแสดงในต่างประเทศอย่างแพร่หลาย

การที่ผลงานทั้งหมดในนิทรรศการนี้ถูกผูกขาดแบบ “เฉพาะช่วงเวลา” จึงไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนักสำหรับโกฮุน

“ถ้าได้จัดแสดงที่วิตนีย์ เบียนนาเล่ล่ะก็ คงได้รับการประเมินที่ดีกว่านี้เยอะเลย”

อ็องรี มาร์โซพยักหน้าเล็กน้อยกับคำพูดของมิเชล

เขาเองก็มีแผนจะจัดแสดงผลงานในวิตนีย์ เบียนนาเล่เช่นกัน

เขาตั้งใจจะส่งผลงานใหม่หนึ่งชิ้น และอีกหนึ่งชิ้นที่เคยเปิดเผยแล้วและรู้สึกผูกพันเป็นพิเศษ

ในทางกลับกัน…

ภาพของโกฮุนกลับต้องอยู่ที่นี่

อ็องรี มาร์โซไม่อาจยอมรับได้ที่พิพิธภัณฑ์เพียงแห่งเดียวจะถือครองงานศิลป์ระดับนี้

ยิ่งถ้าพิพิธภัณฑ์นั้นตั้งอยู่ในพื้นที่ที่ตลาดศิลปะแคบและเข้าถึงได้ยาก ก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

“คิดจะทำยังไงล่ะ?”

อ็องรีหันไปเมื่อมิเชลถามขึ้น

“ฉันต้องกลับแล้วล่ะ งานก่อสร้างต้องรีบเคลียร์ให้เสร็จ”

“ไปก่อนเลย”

จากท่าทีของอ็องรี มิเชลก็รู้ทันทีว่าเขาตั้งใจจะซื้อภาพนั้น

เธอรู้ดีว่าเขาเป็นคนที่ต้องได้ในสิ่งที่เขาปรารถนา ไม่เช่นนั้นจะไม่มีวันพอใจ

เธอจึงถอนหายใจเบาๆ ในใจ

‘แต่ถึงอย่างนั้น…’

มิเชล พลาตินีเงยหน้าขึ้นมอง

จะมีใครปฏิเสธความงามอันศักดิ์สิทธิ์นี้ลงได้อย่างไร

“ถ้าการประมูลจบแล้ว แวะไปนิวยอร์กก่อนนะ รายละเอียดฉันบอกคุณอาร์แซงไว้หมดแล้ว แล้วก็…เห็นว่าอีกวันสองวันของจะถูกส่งไปถึง”

อ็องรีพยักหน้า

ทั้งสองเอียงแก้มชนกันเบาๆ เป็นการร่ำลา

หลังจากส่งมิเชลกลับไปแล้ว อ็องรี มาร์โซก็จมลึกลงในภาพนั้นอีกครั้ง

ภาพที่สมจริงยิ่งกว่าความเป็นจริง

เขาเริ่มรู้สึกว่าศิลปินอัจฉริยะผู้เคยหลงทางเพื่อค้นหาตัวเอง อาจพบคำตอบผ่านภาพของโกฮุนก็เป็นได้

วิธีการดึงเอาแก่นแท้ออกมาจากสิ่งของ

ตั้งแต่ยุคอิมเพรสชันนิสต์ ไปจนถึงเอ็กซ์เพรสชันนิสต์ มีศิลปินมากมายพยายามไขว่คว้าคำตอบเดียวกันนี้

และตอนนี้ ความหมายของคำตอบนั้นก็เริ่มชัดเจนขึ้นเล็กน้อย

อ็องรีที่ยืนครุ่นคิดอยู่ด้านหน้าภาพนิ่งนาน ขบกัดริมฝีปากล่างเบาๆ

‘...ใช่แล้ว’

ในที่สุด อ็องรีก็ยอมรับได้

ตั้งแต่หิมะที่เขาวาดลงในภาพนั้น ซึ่งแม้แต่เขาเองก็ยังไม่เคยทำได้สำเร็จ

โกฮุนไม่ธรรมดาเลย

เขาไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าในวงการศิลปะที่เต็มไปด้วยคนงี่เง่าแบบนั้น ในที่สุดก็ปรากฏจิตรกรที่เก่งกาจเหนือกว่าเขาขึ้นมาแล้ว

เลโอนาร์โด ดา วินชี

ปีแยร์-โอกุสต์ เรอนัวร์

กุสทัฟ คลิมท์

ปาโบล ปิกัสโซ

แม้จะนำไปเปรียบเทียบกับเหล่าอัจฉริยะที่เป็นตำนานเหล่านี้ ก็ไม่รู้สึกว่าโกฮุนด้อยไปแม้แต่น้อย

อ็องรีกำหมัดแน่น ขณะจ้องมองภาพของอัจฉริยะนอกกรอบคนหนึ่งที่ปรากฏในยุคสมัยเดียวกับเขา

‘ฉันจะก้าวข้ามเขาให้ได้’

แม้จะยอมรับในตอนนี้

แต่เขาก็รักทั้งตัวเองและผลงานของตนมากเกินกว่าจะยอมอยู่ข้างหลัง

เขาเชื่อมั่นในตัวเองที่เคยมุ่งมั่นสร้างภาพที่สมบูรณ์แบบ และภาคภูมิใจในความพยายามนั้น

เมื่อได้เผชิญหน้ากับผลงานชิ้นเอกที่สะเทือนหัวใจ เขาไม่ได้หวั่นไหวแม้แต่น้อย แต่กลับยิ่งเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่น

อย่างไรก็ตาม ยิ่งคิดแบบนั้น เขาก็ยิ่งไม่พอใจกับการที่ภาพนั้นต้องอยู่ที่นี่

เพราะผลงานแต่ละชิ้นย่อมมีที่ที่เหมาะสมสำหรับมัน

และที่นี่…ไม่ใช่สถานที่ของ ภาพนี้

...

“ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือครับ”

บังแทโฮก้มหัวให้หลังจากได้พบกับศิลปินคิมฮยองอู เพื่อขอขยายเวลาจัดแสดง “ความสุขอันแสนหวาน” ของโกฮุน

“ไม่เป็นไรหรอก ก็พูดตามตรงนะ ถ้าไม่รู้สึกเจ็บใจเลยก็คงโกหกล่ะมั้ง”

“ฮะฮะ…”

“แต่ถึงอย่างนั้น แทนที่จะขัดขวางศิลปินรุ่นน้องที่เก่งขนาดนี้หลังจากไม่ได้เห็นมานาน ก็ไม่ควรทำแบบนั้นใช่มั้ยล่ะ แถมอาจารย์โกซูยอลเองก็ทักไว้ก่อนแล้วว่ามีความเป็นไปได้แบบนี้ แล้วก็ขอโทษไว้ด้วย”

“อ๋อ…”

“เพราะงั้นคุณบังเองก็อย่าเครียดมาก แค่ทำตามที่สัญญาไว้ก็พอแล้ว”

“แน่นอนครับ ไม่มีปัญหาเลย”

“ดีแล้ว งั้นก็ไปได้เลย”

หลังจากแยกกับศิลปินคิมฮยองอูแล้ว ภัณฑารักษ์บังแทโฮก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

โชคดีที่สามารถเดินหน้าจัดนิทรรศการของโกฮุนต่อได้โดยไม่มีปัญหาใหญ่

‘เคลียร์ไปเรื่องหนึ่งแล้ว’

เรื่องที่เหลือก็คือการประมูล

ตอนนี้เข้าสู่วันที่ 6 ของนิทรรศการ ผลงานที่ตั้งราคาแน่นอนไว้ก็มีผู้แสดงความจำนงขอซื้อเป็นจำนวนมากแล้ว

ราคาภาพของโกฮุนกระจายตั้งแต่ขั้นต่ำ 50 ล้านวอน ไปจนถึงสูงสุด 300 ล้านวอน และเกือบทั้งหมดมีผู้จองไว้แล้ว

เมื่อจบนิทรรศการก็จะมีการชำระเงินและส่งมอบทันที เหลือแค่ ภาพนั้น ที่อยู่ในห้องจัดแสดงที่ 4 และภาพชุดดอกทานตะวันอีกสามภาพเท่านั้น

‘ขออย่าให้มีปัญหาอะไรเลย’

แม้จะไม่สงสัยในระบบรักษาความปลอดภัยของพิพิธภัณฑ์ศิลปะ WH แพอุม แต่เพราะเป็นภาพที่มีคนอยากได้มาก จึงกังวลเรื่องความเสียหายหรือการโจรกรรม

เนื่องจากประธานยูจังฮยอกแห่งกลุ่ม WH ผู้มีมูลค่าบริษัทรวมถึง 1,700 ล้านล้านวอน ยังแวะมาชมนิทรรศการด้วย จึงยิ่งเป็นจุดสนใจมากขึ้น

มีบทความเกี่ยวกับโกฮุนและนิทรรศการนี้เผยแพร่นับร้อยบทความต่อวัน และจำนวนนักท่องเที่ยวที่มาเยี่ยมชมก็ทะลุหลักหมื่นต่อวันตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว

“ฮ่าๆ…”

บังแทโฮยอมรับว่าคิดสั้นไปที่เคยคิดจะขอยืมภาพที่เหลือมาจัดแสดงต่อหลังนิทรรศการนี้

มีแววว่าจะไม่เหลือภาพไหนเลยให้ต่อยอด

‘เด็กคนนี้ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ’

ทุกอย่างเป็นไปในทางที่เหนือความคาดหมาย

เด็กที่แม้แต่ระดับประถมยังเรียนไม่จบ ไม่ต้องพูดถึงมหาวิทยาลัยศิลปะ กลับโผล่ขึ้นมาเหมือนดาวหางและสั่นสะเทือนทั้งวงการศิลปะในเกาหลี ยุโรป และอเมริกาเหนือ

ถึงแม้แวดวงศิลปะจะเล็กและมีคนขยับตัวไม่มาก แต่ก็รู้สึกว่าเค้กก้อนเล็กนี้กำลังขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ

‘อยากช่วยให้เติบโตอย่างดี’

บังแทโฮอยากช่วยให้โกฮุนมีเวลามุ่งมั่นในงานศิลปะมากกว่านี้

ในเกาหลีไม่มีระบบที่ช่วยให้ศิลปินผู้มีพรสวรรค์สามารถทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ศิลปินต้องจัดการเองทั้งการจัดแสดงนิทรรศการ งานกิจกรรมต่าง ๆ และตารางงาน จึงไม่ใช่โครงสร้างที่เอื้อต่อการสร้างผลงานอย่างต่อเนื่อง

ตอนนี้โกฮุนยังมีโกซูยอลอยู่ข้าง ๆ แต่ก็เป็นความจริงที่เขาไม่ได้มีกิจกรรมออกสื่อมากนักเมื่อเทียบกับความมีชื่อเสียง

‘ควรจะเตรียมตัวไปวิตนีย์ เบียนนาเล่บ้างก็ดี’

แม้นิทรรศการครั้งนี้จะสำคัญ แต่ถ้าต้องการประสบความสำเร็จในฐานะศิลปิน ก็จำเป็นต้องออกสู่เวทีระดับโลก

โดยเฉพาะชื่อเสียงในยุโรปและอเมริกาเหนือมีความสำคัญมาก ซึ่งโกฮุนก็ถือเป็นตัวอย่างที่มีศักยภาพพิสูจน์ได้แล้ว

ไม่ใช่แค่วิตนีย์ เบียนนาเล่เท่านั้น แต่งานใหญ่ ๆ ที่จัดขึ้นในปีนี้ก็คงต่างพากันแย่งตัวเขาไปจัดแสดง

แต่ตอนนี้ดูเหมือนโกฮุนจะยังไม่มีแผนการอะไรต่อหลังจากนิทรรศการพิเศษครั้งนี้

‘คงลำบากล่ะสิ’

แม้ว่าโกซูยอลจะเป็นทั้งศิลปิน อาจารย์ และนักวิชาการที่ได้รับความเคารพจากศิลปินทุกคน

แต่ในฐานะผู้จัดการแล้ว เขาก็ไม่ได้เก่งนัก

“ฮึม…”

ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้หมายความว่ามีบริษัทมืออาชีพในประเทศที่สามารถไว้วางใจและมอบหมายให้จัดการได้อยู่ดี

บังแทโฮคิดว่าโกซูยอลก็น่าจะกำลังคิดหนักเรื่องนี้เช่นกัน

‘คงต้องลองพูดกับเขาดูสักที’

บังแทโฮขับรถออกไปด้วยความตั้งใจนั้น