ในค่ำคืนนี้ ณ สถานที่ถ่ายทำรายการ 《หน้ากากนักร้อง》 เสียงตะโกนเชียร์ดังกระหึ่มจนหลายคนแทบจะเสียงแหบแห้ง แต่ถึงแม้จะโห่ร้องดังแค่ไหนหรือเสียงปรบมือจะกึกก้องเพียงใด ก็ไม่สามารถถ่ายทอดความรู้สึกของผู้ชมในขณะนี้ได้อย่างแท้จริง!

ความตกตะลึง!

ความสยดสยอง!

ความหวาดผวา!

ไม่อาจเชื่อได้!

พร้อมกันนั้นยังมีความรู้สึกอีกอย่างที่ปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง นั่นคือความคลั่งไคล้อย่างล้นหลาม ทำไมฉินโจวถึงได้มีอัจฉริยะขนาดนี้? ทำไมบนโลกถึงมีคนที่เก่งกาจเหนือมนุษย์ขนาดนี้? ที่แท้คุณแกล้งหลอกวงการบันเทิงมานานแล้วใช่ไหม? แต่พอความจริงถูกเปิดเผย กลับไม่มีใครรู้สึกว่าตัวเองถูกหลอกลวงแม้แต่นิดเดียว!

หรืออาจจะพูดได้ว่า

ในความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความตะลึงนี้!

ไม่มีใครคิดจะสนใจรายละเอียดอะไรอีกแล้ว!

แม้แต่พิธีกรหวงลี่ผู้คร่ำหวอดในวงการ ก็ยังไม่สามารถควบคุมเสียงสั่นเครือของตัวเองได้ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตการทำงานของเขาที่เกิดความรู้สึกเช่นนี้

“คุณสามารถปกปิดความจริงนี้จากทั้งโลกได้สำเร็จ ทำไมถึงเลือกที่จะเปิดเผยความจริงในวันนี้?”

“เพราะถึงเวลาแล้ว”

หลินจือไป๋ตอบอย่างสงบ หลังจากเผยความลับนี้ออกไป เขารู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก แม้ว่าตัวเขาเองยังคงมีความลับที่ใหญ่กว่านี้ซ่อนอยู่ เช่น ตัวตนที่แท้จริงของ “ปู๋เย่โหว” และความลับที่ว่าเขาเองก็คือจวินหลิน ซึ่งความลับเหล่านี้ยังไม่สามารถเปิดเผยได้ในตอนนี้ เขาต้องคำนึงถึงการยอมรับของสังคม และแน่นอนว่าเขายังต้องเก็บไพ่เด็ดบางใบไว้กับตัวเสมอ

“ผมเข้าใจแล้ว”

หวงลี่กล่าวติดตลกว่า

“หรือว่าคุณกลัวว่าถ้าเรื่องนี้ปล่อยไว้นานกว่านี้ แฟนคลับของฉู่ฉือกับไป๋ตี้อาจจะเปิดศึกกันจนวุ่นวายแน่ๆ ใช่ไหม?”

เสียงหัวเราะดังสนั่น!

ก็จริงนี่นา!

แฟนคลับของไป๋ตี้และฉู่ฉือขัดแย้งกันมาหลายปี แม้ว่าจะยังไม่เกิดการปะทะกันอย่างรุนแรง แต่ทุกคนในวงการต่างรู้ดีว่าทั้งสองฝ่ายไม่ลงรอยกันเพราะความแข่งขันของไอดอลของตัวเอง แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่า

ไอดอลของแฟนคลับทั้งสองฝ่ายคือคนเดียวกัน?!

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!

เมื่อทุกคนนึกย้อนไปถึงการที่หลินจือไป๋ใช้ตัวตนในนาม "ราชันย์ร้อยหน้า" หลอกล่อผู้ชมครั้งแล้วครั้งเล่า และขุดหลุมดักศิลปินคนอื่นได้อย่างแยบยล ทุกคนก็เริ่มตระหนักว่าทายาทแห่งกลุ่มบริษัทเฉินฮวาผู้นี้เหมือนเกิดมาเพื่อเล่นตลกกับผู้คนทั้งวงการบันเทิง เขามักจะควบคุมทุกอย่างไว้ในกำมือเสมอ!

“ดังนั้น”

หวงลี่ถามต่อว่า

“ในพิธีถอดหน้ากาก เพลงทั้งหมดที่ร้องเป็นผลงานแต่งของคุณเอง รวมถึงการเปิดเผยตัวตนฉู่ฉือก็เป็นแผนที่คุณเตรียมไว้นานแล้วใช่ไหม? เพราะเราสังเกตเห็นว่าครอบครัวของคุณก็มาร่วมงานในวันนี้ด้วย…”

“ถือว่าใช่ก็แล้วกัน”

หลินจือไป๋โบกมือทักทายไปทางผู้ชมด้านล่างเวที พร้อมรอยยิ้มสดใส

“คุณพ่อ คุณแม่ พี่ชาย พี่สาว และคุณปู่ของผม วันนี้ทุกคนก็มากันครบเลยครับ”

ด้านล่างเวที

คุณพ่อ คุณแม่ และพี่น้องของเขาน้ำตาคลอ พวกเขาโบกมือให้กับหลินจือไป๋อย่างแรง แม้คนอื่นอาจไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงต้องปิดบังตัวตนฉู่ฉือ แต่ครอบครัวของเขากลับรู้เหตุผลนั้นได้ไม่ยาก

“พูดถึงเรื่องนี้”

หวงลี่ยิ้มและถามต่อว่า

“วันนี้เป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นท่านประธานหลินมาชมการแสดงสดของ 《หน้ากากนักร้อง》 คุณมีอะไรอยากจะพูดกับท่านบ้างไหม?”

หลินเจามู่ จ้องมองไปที่หลานชายของตน

หลินจือไป๋ตอบอย่างจริงจังว่า

“จริงๆ แล้วผมไม่รู้มาก่อนว่าคุณปู่จะมาด้วยในวันนี้ ผมแค่อยากบอกกับคุณปู่ว่า คุณปู่คือแรงบันดาลใจที่ทำให้ผมพยายามอย่างหนักมาตลอด”

นี่ไม่ใช่คำพูดลวงโลกแต่อย่างใด

หลินจือไป๋ไม่เคยปิดบังว่าเขาเป็นคนที่มีความทะเยอทะยาน ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม เขาต้องการบรรลุความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่กว่าคุณปู่ของเขา

หลินเจามู่ฟังแล้วรู้สึกพอใจอย่างเห็นได้ชัด

แม้ว่าเขาจะมีลูกหลานมากมายและได้ยินคำพูดในลักษณะนี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่ทำให้เขารู้สึกปลื้มใจได้เท่ากับคำพูดของหลินจือไป๋

“ผมหวังว่า”

หลินจือไป๋ จ้องมองคุณปู่อย่างจริงจัง

“ในอีกสองปีข้างหน้า หรือไม่ก็หลายปีหลังจากนี้ ผู้คนจะพูดกันว่า ผมเป็นคุณปู่ของคุณ”

เอ๊ะ?

เหมือนจะมีอะไรผิดแปลกไป?

หลินจือไป๋รีบแก้ตัวทันที

“ไม่ๆ! ผมหมายถึง… ผมหวังว่าสักวัน ผู้คนจะพูดกันว่าหลินเจามู่คือคุณปู่ของหลินจือไป๋ต่างหาก!”

ปุ๊!

เสียงหัวเราะระเบิดก้องทั่วทั้งฮอลล์!

นี่แหละตัวจริง!

คงมีแค่หลินจือไป๋เท่านั้นที่กล้าเล่นมุกแบบนี้กับคุณปู่สุดเคร่งขรึมอย่างหลินเจามู่ได้

"นี่มันสมควรหรือไม่?!"

หลินเจามู่พยายามทำหน้าเคร่งขรึมแต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหว เผลอหัวเราะออกมาอย่างเต็มที่ แม้ว่าเขาจะสงสัยว่าหลินจือไป๋เจตนาพูดแบบนี้จริงๆ หรือเปล่า แต่ก็คงมีแค่เจ้าหลานคนนี้เท่านั้นที่กล้าแหย่เขาได้แบบนี้ หากเป็นคนอื่น แม้จะเผลอพูดพลาดแค่ไหนก็คงไม่จบง่ายๆ แน่!

บนจอขนาดใหญ่

ใบหน้าของหลินเจามู่ปรากฏขึ้นในฉากซูมใกล้พร้อมรอยยิ้มกว้าง ทำเอาผู้ชมทั้งฮอลล์หัวเราะกันเสียงดังยิ่งขึ้น บุคลิกของหลินเจามู่โดยปกติแล้วมักจะให้ความรู้สึกเคร่งขรึมและอยู่สูงเกินเอื้อม แต่ในช่วงเวลานี้เขากลับดูไม่ต่างจากคนธรรมดาเพียงแค่บทบาท “คุณปู่ของหลินจือไป๋”

ว่าแต่…

ถึงแม้จะเป็นบุคคลที่มีสถานะสูงส่งยิ่งกว่าหลินเจามู่ ถ้ามีหลานชายที่ทั้งเก่งและฉลาดอย่างหลินจือไป๋ก็คงอดเอ็นดูและภูมิใจสุดๆ ไม่ได้หรอกจริงไหม?

นี่คือความจริง

หลินเจามู่รู้ดีอยู่เต็มอกว่า ในหมู่เพื่อนเก่าและคนรู้จักของเขา มีหลายคนที่อิจฉาเขามากแค่ไหนที่มีหลานชายที่เพียบพร้อมและมีความสามารถโดดเด่นขนาดนี้มาเป็นทายาทสืบทอด

หลินจือไป๋รู้สึกเขินเล็กน้อย

จริงๆ แล้ว ตอนที่พูดประโยคนั้น เขาก็รู้สึกแปลกๆ ตั้งแต่ต้นแล้ว แต่ดันเผลอพูดออกไป แถมยังมีเจตนาแหย่คุณปู่เล็กน้อยด้วย โชคดีที่ดูเหมือนคุณปู่จะไม่โกรธอะไร กลับหัวเราะตามไปด้วยเสียอีก

“คุณนี่มันสุดยอดจริงๆ!”

หวงลี่ชูนิ้วโป้งให้ด้วยความชื่นชม จากนั้นก็ถามต่อด้วยรอยยิ้ม

“ในเมื่อคุณเปิดเผยตัวตนฉู่ฉือแล้ว คุณมีแผนอะไรต่อไปในเรื่องธุรกิจไหมครับ?”

“อืม…”

หลินจือไป๋ตอบอย่างไม่ลังเล

“ผมคิดว่าจะไปพัฒนาธุรกิจที่ฉีโจวสักระยะหนึ่ง บริษัทเฉินฮวาและคุนเผิงได้ร่วมทุนกันก่อตั้งบริษัทที่นั่น ผมจะไปเป็นตัวแทนของบริษัทนั้น”

ฉีโจว!?

ผู้ชมถึงกับอึ้ง!

หลินจือไป๋ จะขยายธุรกิจไปถึงฉีโจวเลยเหรอ!?

หวงลี่พยักหน้าอย่างเข้าใจโดยไม่ซักถามต่อ เพราะรายการสดกำลังจะเกินเวลาแล้ว เขาจึงกล่าวสรุปด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอารมณ์

“นี่เป็นรายการที่บ้าคลั่งที่สุดเท่าที่ผมเคยจัดมาเลยครับ แต่ทุกงานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา เราก็มาถึงช่วงเวลาต้องกล่าวคำอำลากันแล้ว ขอบคุณทุกคนที่ติดตามมาตลอดการออกอากาศ 《หน้ากากนักร้อง》 ซีซั่นแรก ขอเสียงปรบมือดังๆ เพื่อแสดงความยินดีกับไป๋ตี้และฉู่ฉือที่คว้าแชมป์ร่วมกันครับ!”

แปะ! แปะ! แปะ!

เสียงปรบมือดังกึกก้อง!

เสียงกรี๊ดกระหึ่ม!

ทุกคนต่างเข้าใจมุกของหวงลี่เป็นอย่างดี เพราะเมื่อแข่งขันกันไปสุดท้ายแชมป์ก็กลายเป็น “ไป๋ตี้” และ “ฉู่ฉือ” ซึ่งจริงๆ แล้วคือคนเดียวกันนั่นเอง!

ช่วงนับถอยหลัง!

สิ้นสุดการถ่ายทอดสด!

ทันทีที่สัญญาณจากรายการ 《หน้ากากนักร้อง》 ซีซั่นสุดท้ายถูกตัดออก หลินจือไป๋ก็เดินกลับไปยังหลังเวทีและไม่นานนัก ทุกคนที่ควรมาก็มากันครบ!

“เราควรเรียกคุณว่าอะไรดี?”

โจวหานจิ้นทำหน้าบูดบึ้งด้วยความงุนงง

“อาจารย์ไป๋ตี้? หรือว่าคุณอาจารย์ฉู่ฉือ?”

หลินจือไป๋ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

“เรียกอะไรก็ได้ตามใจ หรือจะเรียกผมว่า ‘เสี่ยวหลิน’ ก็ได้”

โจวหานจิ้น: “……ผมขอเรียกคุณว่าอาจารย์ไป๋ตี้เหมือนเดิมดีกว่า”

เรียกคุณว่า ‘เสี่ยวหลิน’?

แล้วถ้าเจอหลินเจามู่ ผมต้องเรียกว่า ‘เฒ่าหลิน’ เหรอ!?

โอ้ย… ไม่เอาดีกว่า!

ผมยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกหลายปีนะ!

จางซีหยางหัวเราะพร้อมถามว่า

“คุณไปฝึกทักษะการร้องเพลงเก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?”

หลินจือไป๋ตอบติดตลก

“โส่วจัวสอนผมน่ะสิ”

หลินโส่วจัว ที่เดินเข้ามาพอดี ได้ยินคำตอบนั้นถึงกับหัวเราะแห้งๆ

“คุณอา อย่าประชดผมเลย ต่อไปผมว่าคุณน่าจะเป็นคนสอนผมร้องเพลงแทนแล้วแหละ”

ในอดีตหลินโส่วจัวเคยสอนหลินจือไป๋ร้องเพลงมาก่อน

แต่ตอนนี้… ทักษะของตัวเองเทียบกับคุณอาไม่ได้เลยจริงๆ!

“หลินโส่วจัวเหรอ!?”

หลี่เซียวเบิกตากว้าง

“แล้วหลินโส่วจัวยังสอนคุณเลียนเสียงพวกเราด้วยเหรอ?”

พูดถึงเรื่องนี้ หลัวเยี่ยนที่เพิ่งเดินเข้ามาแอบเสริมทันที

“คุณทำไมถึงเลียนเสียงคนอื่นได้เหมือนขนาดนั้นน่ะ!”

ฉินเลี่ยนก็พูดขึ้นอย่างทึ่ง

“เมื่อคืนฉันเพิ่งย้อนดูการแข่งขันตอนก่อนๆ ความสามารถในการเลียนเสียงของคุณนี่สุดยอดจริงๆ!”

“นี่แหละคือพรสวรรค์”

หลินจือไป๋ยิ้มตอบอย่างไม่ถ่อมตัว

ในขณะนั้นคุณพ่อ คุณแม่ พี่ชาย และพี่สาวของเขาก็ได้รับอนุญาตให้เข้ามาได้ พวกเขาตรงเข้ามาห้อมล้อมเขาไว้ด้วยรอยยิ้มและความภูมิใจอย่างเต็มเปี่ยม

พ่อ: “ไอ้หนุ่มน้อย! แกซ่อนความลับได้แนบเนียนจริงๆ นะ!”

แม่: “ถึงกับปิดบังคนในครอบครัวแน่นหนาเชียว!”

พี่ชาย: “ใช่เลย!”

พี่สาว: “หลอกพวกเราให้ปั่นป่วนกันหมด!”

โจวหานจิ้น และคนอื่นๆ เหมือนเจอทางออกทันที

“คุณลุง คุณป้า พวกคุณต้องช่วยเราด้วยนะ! พวกเราโดนเขาหลอกจนแย่ไปหมดแล้ว!”

นี่มันเริ่มเป็นการสอบสวนแล้วเหรอ?

หลินจือไป๋ กระพริบตาปริบๆ แล้วจู่ๆ ก็หันไปตะโกน

“คุณปู่!”

“แกล้งเรียกเหรอ?”

“คุณปู่จะช่วยอะไรแกได้?”

ทุกคนทำหน้าไม่เชื่อ แต่พอหันไปมองก็ถึงกับเงียบสนิทเหมือนลูกโป่งแตก เพราะว่า

หลินเจามู่ เดินเข้ามาจริงๆ!

เลขาจินเดินนำหน้าพร้อมกับเลขาคนอื่นๆ

ส่วนหลินเจามู่เดินตามมาด้วยท่าทางสง่างามเต็มไปด้วยอำนาจ

หลินจือไป๋รีบก้าวเข้าไปหาแล้วพูดอย่างยิ้มแย้ม

“คุณปู่ครับ ไปกินมื้อดึกด้วยกันเถอะ!”

ที่นี่อยู่ไม่ได้แล้ว ต้องหาทางหนีด่วน!

หลินเจามู่มองหลานชายอย่างแปลกใจ

“แกไปเข้าร่วมคุนเผิงในฐานะฉู่ฉือ ซึ่งมันขัดกับกฎของเฉินฮวาแล้วตอนนี้ยังมีหน้ามาชวนฉันไปกินข้าวอีกเหรอ?”

หลินจือไป๋: “……”

หลินเจามู่ทำเสียงฮึใส่

“ทุกคนจะลงไม้ลงมือกับเขาก็ได้ ถ้าไม่จัดการกับเด็กคนนี้สักที จะกลายเป็นนิสัยเกเร เอ๊ะ? แกจะทำอะไรน่ะ?”

“ไม่ใช่ว่าคุณปู่จะตีเขาเหรอ?”

หลินตงถือไม้ปัดฝุ่นขนนกที่ไม่รู้ไปเอามาจากไหน แล้วยื่นให้กับหลินเจามู่

“ให้คุณพ่อเป็นคนลงมือเองน่าจะดีกว่า”

หลินเจามู่: “นี่แกเรียนจากลูกชายแกเหรอ?”

สิ่งดีๆ ไม่ยอมเรียน กลับเรียนแต่เรื่องแกล้งคน นี่คิดว่าตัวเองตลกมากใช่ไหม?

ทุกคนพยายามกลั้นหัวเราะ

แต่กลั้นแทบไม่ไหว!

ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าหลินเจามู่จะมีมุมที่ขี้เล่นแบบนี้เวลาอยู่กับหลานชาย

หลินจือไป๋เห็นท่าไม่ดีรีบหาทางหนีทันที

“ถ้าคุณปู่ไม่ไปกินด้วย งั้นผมไปกินเองก็ได้!”

พูดจบก็รีบวิ่งหนีไปแต่ที่มุมปากยังแอบยิ้มอยู่

เพราะเขารู้สึกได้ว่าคุณปู่ที่เคยดูเคร่งขรึมและเย็นชาในความทรงจำ

ตอนนี้ดูอบอุ่นและเป็นกันเองขึ้นมากเลย

ทุกคนไม่ตามไป

หลินจือไป๋รีบวิ่งไปจนถึงหน้าประตูแล้วจู่ๆ ก็เห็นเงาหนึ่งปรากฏขึ้น

“หลินจือไป๋”

“ซูฉาน?”

หลินจือไป๋ทักขึ้น

“ดูการแสดงจบหรือยัง?”

ซูฉานพยักหน้า

“ฉันก็นั่งดูอยู่ในฮอลล์ แถวหลังๆ น่ะ วันนี้การแสดงของนายสุดยอดจริงๆ ทั้งในหลายๆ ความหมายเลย”

หลินจือไป๋ยิ้มบางๆ

“ก็โอเคแหละ”

ซูฉานจ้องหน้าเขาอย่างสงสัยแล้วพูดขึ้นว่า

“ทำไมนะ ฉันรู้สึกว่านายยังมีความลับที่ใหญ่กว่านี้ซ่อนอยู่”

“เหรอ?”

หลินจือไป๋ตอบพลางหัวเราะ

“เธอนี่ก็ดีนะ แต่ติดอยู่นิดเดียว ชอบคิดมากเกินไป”

“ฉันแค่คิดวิเคราะห์ตามหลักเหตุผลต่างหาก”

ซูฉานตอบกลับ

“อย่างเพลง ‘ฟังคำแม่สอน’ มีท่อนที่ร้องว่า ‘ทุกคนดูการ์ตูนที่ฉันวาด…’ นายวาดการ์ตูนได้เหรอ?”

“นั่นเรียกว่าการแต่งเพลงเพื่อศิลปะ”

หลินจือไป๋ตอบทันควัน

“ฉันยังมีเพลงชื่อ ‘ฉันเป็นผู้หญิง’ เลย แล้วทำไมเธอไม่สงสัยว่าฉันเป็นผู้หญิงล่ะ?”

“ก็แค่รู้สึกว่ามันไม่ถูกต้องยังไงไม่รู้”

ซูฉานดูเหมือนจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เธอขยับเข้ามาใกล้แล้วดมเบาๆ

“มีกลิ่นแปลกๆ”

“ฉันอาบน้ำมาแล้วนะ”

“กลิ่นของการโกหกน่ะ ฉันจมูกไวมากเลยรู้ไหม”

“……”

“ทำไมไม่ตอบอะไรล่ะ?”

“ก็ตอบแล้วไง ตอบด้วยความเงียบ”

“……”

ขณะนั้นเอง รถของเจียงเฉิงมาจอดรอหน้าประตู พร้อมกับส่งข้อความมาหาเขา

หลินจือไป๋รีบหันหลังแล้วเดินหนีทันที หลบหนีออกจากเรดาร์ของซูฉานอย่างรวดเร็ว ก่อนจะขึ้นรถและจากไปอย่างรวดเร็ว!