นักสืบหลินรู้สึกเหมือนโดนต่อยเข้าเต็มแรง

อะไรนะ? โรคประสาทหลอนของเขานี่เกี่ยวกับตัวเขาเองด้วย?

ทั้งที่จริงๆ แล้ว มันชัดเจนว่าผู้จัดการพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งเป็นตัวต้นเหตุ ใช้ศพจริงๆ มาแสดงเป็นหุ่นขี้ผึ้งเพื่อขู่คนให้กลัว

“หมอเฉิน ผมทำอะไรลงไปตอนอยู่ที่สนามบิน ถึงได้เจอปัญหาใหญ่ขนาดนี้?”

นักสืบหลินถามอย่างร้อนรน

“ตอนคุณออกจากพิพิธภัณฑ์ หัวหน้าที่นั่นให้ของอะไรคุณมาหรือเปล่า?”

“ให้ของผม… อืม ใช่ๆๆ!”

นักสืบหลินอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบออกมาโดยไม่ต้องคิด:

“ตอนผมกำลังจะออกไป เจ้าของพิพิธภัณฑ์เรียกผมไว้ แล้วให้ผมขวดน้ำขวดหนึ่ง”

“เขาบอกว่าผมอาจจะมีอาการหวาดกลัวติดค้างอยู่ในใจ เพราะเหตุการณ์ข้างในนั้น ขวดน้ำนี้มีสมุนไพรพื้นบ้านจากบ้านเกิดของเขาผสมอยู่ ช่วยให้ใจสงบและผ่อนคลาย”

“แล้วคุณดื่มหรือเปล่า?”

เฉินหยูถาม

นักสืบหลินส่ายหน้า

“น้ำมันดูขุ่นๆ และมีพวกเส้นใยลอยอยู่ข้างใน มองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่น่าใช่น้ำปกติ”

จากนั้นนักสืบหลินก็เล่าต่อโดยไม่ปิดบัง

เจ้าของพิพิธภัณฑ์พยายามเร่งเร้าให้เขาดื่มน้ำในขวดให้หมด ดื่มแล้วจะไม่รู้สึกกลัวอีก

ยิ่งอีกฝ่ายพูดแบบนั้น นักสืบหลินยิ่งระแวงหนักขึ้น

เขาจึงแกล้งบอกว่าไม่สบายท้อง และว่าจะดื่มตอนเดินทางกลับ

หลังจากเหตุการณ์ที่น่ากลัว ประกอบกับท่าทางที่แปลกประหลาดของเจ้าของพิพิธภัณฑ์ เขามีเพียงความคิดเดียวในหัว คือต้องรีบกลับบ้านให้เร็วที่สุด

หลังจากออกจากพิพิธภัณฑ์แล้ว นักสืบหลินก็เรียกรถแท็กซี่ตรงไปที่สนามบิน

เมื่อถึงสนามบิน เขาก็เพิ่งนึกได้ว่ายังมีขวดน้ำนั้นติดตัวอยู่

โดยไม่คิดอะไร เขาโยนขวดน้ำนั้นลงถังขยะ แล้วขึ้นเครื่องบินกลับบ้านทันที

หลังจากเล่าเรื่องราวในตอนนั้นจบ นักสืบหลินก็ถามว่า:

“หมอเฉิน ขวดน้ำนั้นมีอะไรแปลกๆ อยู่หรือเปล่าครับ?”

เฉินหยูตอบ:

“เจ้าของพิพิธภัณฑ์ก็ไม่ได้โกหก น้ำในขวดนั้นมีส่วนผสมที่ช่วยให้จิตใจสงบได้จริงๆ”

“ถ้าคุณดื่มเข้าไปตอนนั้น คุณคงไม่เกิดอาการประสาทหลอนแบบนี้”

“หมอเฉิน คุณช่วยเลิกพูดอ้อมค้อมได้ไหมครับ”

นักสืบหลินรู้สึกกระวนกระวายจนแทบจะคิดอะไรไม่ออกแล้ว

เขาขอให้เฉินหยูเล่าเรื่องทั้งหมดอย่างตรงไปตรงมา

ไม่ว่าจะน่ากลัวแค่ไหน เขาก็พร้อมที่จะรับฟังจนจบ!

"ในเมื่อคุณยืนยันขนาดนี้ งั้นผมจะเล่าเรื่องตั้งแต่ต้นให้ฟังเลย"

เฉินหยูพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง:

"เจ้าของพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งนั่น จริงๆ แล้วเขาคือ 'สัปเหร่อ' จากเซียงซี"

"ด้วยความเปลี่ยนแปลงของยุคสมัย อุตสาหกรรมการจัดการศพก็เปลี่ยนไปอย่างมาก"

"ผู้เสียชีวิตที่ต้องเสียชีวิตต่างบ้านต่างเมือง ไม่จำเป็นต้องให้สัปเหร่อพาศพกลับบ้านเกิดอีกต่อไป"

"เมื่อไม่มีงานทำเลย เขาจึงต้องเผชิญความลำบากขึ้นเรื่อยๆ"

"ประมาณสองปีก่อน ลูกชายคนเล็กของเขาถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว"

"ค่ารักษาด้วยการปลูกถ่ายไขกระดูก ต้องใช้เงินหลายแสน"

"เพราะไม่มีงานทำมานาน ทักษะของเขาจึงไร้ประโยชน์ แถมชีวิตประจำวันต้องอาศัยการรับจ้างรายวัน"

"เงินเก็บในมือแทบไม่มีพอที่จะจ่ายค่ารักษามหาศาลนี้"

"เมื่อไร้หนทาง เขาก็สังเกตเห็นว่าบ้านร้างหลังหนึ่งใกล้บ้านที่เคยมีคนตาย กลับกลายเป็นที่คึกคักอย่างมากในช่วงนั้น"

"ทุกวันจะมีคนแวะมาถ่ายรูปและถ่ายทอดสด"

"หลังจากสอบถามก็รู้ว่า มีข่าวลือว่าบ้านร้างนั้นมีผี"

"พวกหนุ่มสาวที่อยากพิสูจน์ความกล้าก็แห่กันมา รวมถึงเหล่าสตรีมเมอร์ที่ใช้บ้านผีสิงเป็นจุดขายเพื่อดึงดูดผู้ชม"

"เขาเลยปิ๊งไอเดียขึ้นมา คิดว่าถ้าบ้านที่ไม่มีผียังดึงคนได้ขนาดนี้ ถ้าเขาทำให้มันน่ากลัวกว่านี้ล่ะ? รับรองคนจะยิ่งหลั่งไหลมาไม่หยุด"

"แล้วก็เก็บเงินจากการเข้าชมเหมือนกับสวนสนุกหรือสถานที่ท่องเที่ยว"

"ค่ารักษาของลูกชายเขา อาจจะรวบรวมได้ในเวลาไม่นาน"

ว่ากันว่า 'คนจนย่อมต้องหาทางพลิกชีวิต' สัปเหร่อคนนี้พอคิดได้ก็ลงมือทันที

เขาไปยืมเงินก้อนหนึ่งมา และเช่าคลังร้างแห่งหนึ่งในพื้นที่

จากนั้นก็ไปค้นหาศพที่ยังคงสภาพสมบูรณ์ตามสุสานเก่าๆ หลายแห่ง รวมกันได้หลายสิบศพ

ด้วยวิชาโบราณที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ เขาจัดการศพเหล่านั้นให้ดูแปลกตา

จนกลายเป็น "หุ่นขี้ผึ้ง" ตามที่อ้าง

และเรื่องราวก็เป็นไปตามที่เขาคาดไว้

เมื่อพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งเปิดตัว มันดึงดูดผู้คนจำนวนมากในทันที

นักท่องเที่ยวที่แวะมาถ่ายทอดสดหรือถ่ายรูปต่างพากันหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย

ในเวลาเพียงเดือนกว่าๆ เขาก็รวบรวมเงินค่ารักษาลูกชายได้สำเร็จ

เมื่อได้ฟังถึงตรงนี้ นักสืบหลินรวมถึงผู้ชมที่กำลังดูอยู่ต่างก็ตกตะลึง

ไม่รู้จะใช้คำไหนมาบรรยายความรู้สึก "ว้าว" ในตอนนี้ได้

จากการเสพหนังและซีรีส์สยองขวัญมาไม่น้อย ทุกคนย่อมเคยได้ยินเกี่ยวกับ "สัปเหร่อ"

ในจินตนาการของพวกเขา สัปเหร่อคือคนที่สวมชุดคล้ายหมอผี ถือกระดิ่งเรียกวิญญาณ

พาศพเดินทางในยามค่ำคืน

แต่ไม่นึกเลยว่า ในยุคปัจจุบัน สัปเหร่อจะปรับตัวมาทำแบบนี้ได้!

เฉินหยูพูดต่อ:

"ลูกค้าส่วนใหญ่ที่เห็นศพพวกนี้ขยับตัวได้ มักจะตกใจกลัวจนแทบสิ้นสติ"

"แต่ก็มีบางคนเหมือนคุณ ที่เกิดมาใจกล้า"

"ไม่เพียงไม่กลัว ยังอยากค้นหาความจริงอีก"

"ในกรณีนี้ เจ้าของพิพิธภัณฑ์ก็จะใช้วิชาโบราณต่อเนื่อง ควบคุมศพให้พ่นก๊าซพิษออกมา ทำให้คนหมดสติ"

"เพื่อสร้างภาพลวงว่าแขกกลัวจนเป็นลมหมดสติไป"

"ก๊าซพิษนี้ แม้จะไม่ทำให้ใครเสียชีวิต แต่เมื่อร่างกายสูดดมเข้าไป ย่อมเกิดผลกระทบในทางลบ"

"แขกทุกคนที่เป็นลมไป เมื่อจะออกจากพิพิธภัณฑ์ เจ้าของจะให้ยาถอนพิษไว้ดื่มก่อนกลับ"

"เมื่อดื่มแล้ว อาการที่ติดตัวมาก็จะหายไป"

"แต่ในกลุ่มคนมากมาย มีคุณคนเดียวที่ไม่ดื่ม"

"นี่แหละทำไมคุณถึงกลับมาแล้วเกิดอาการประสาทหลอนขึ้นมา"

นักสืบหลินถึงกับพูดไม่ออก

"ผู้ชายคนนี้มันใจถึงเกินไปแล้ว!"

"เอาศพคนจริงๆ มาเป็นอุปกรณ์ประกอบการแสดง นี่มันผิดกฎหมาย!"

"แถมยังใช้ก๊าซพิษทำร้ายลูกค้าอีก นี่ก็ผิดกฎหมายเหมือนกัน"

"เขาไม่กลัวถูกเจ้าหน้าที่รัฐตามมาจับเหรอ?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินหยูถอนหายใจ:

"แน่นอนว่าเขากลัว แต่เขากลัวความจนมากกว่า"

"พอเจอทางทำมาหากินที่ช่วยให้ครอบครัวอยู่รอดและรักษาลูกชายได้ เขาย่อมไม่ยอมปล่อยมันไปง่ายๆ"

"ที่สำคัญคือ ตั้งแต่เปิดพิพิธภัณฑ์มา ยังไม่มีใครเป็นอะไรจนถึงขั้นร้ายแรง"

"พอไม่มีใครเป็นอะไร ก็ไม่มีใครแจ้งตำรวจ"

นักสืบหลินเอามือปิดหน้า

พิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งที่มีคนมาเยี่ยมชมมากกว่า 1,000 คน กลับมีเขาคนเดียวที่ดวงซวยโดนเข้าเต็มๆ

"งั้นตอนนี้ผมควรทำยังไงดี?"

"โชคดีที่คุณมาเจอผมได้ทันเวลา อาการของคุณถึงแม้จะร้ายแรง แต่ก็ยังมีทางรักษาได้"

เฉินหยูพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ผมจะส่งแชทส่วนตัวให้คุณ ยาตัวหนึ่งจะช่วยแก้ปัญหาของคุณได้"

"ทนอีกสองวัน รอจนยาส่งไปถึง คุณก็จะไม่เห็นอะไรประหลาดอีกแล้ว"

แล้วเฉินหยูก็พูดเสริมพร้อมรอยยิ้ม:

"ในระหว่างที่รอพัสดุสองวันนี้ คุณควรอยู่แต่ในบ้านจะดีกว่า ถ้าคุณออกไปข้างนอก อาการอาจจะแย่ลงกว่าเดิม"