จู่ๆ ก็รู้สึกตัวขึ้นมา

ไม่มีความหมายอะไรเลยที่จะมีชีวิตอยู่ในร่างที่ไม่สามารถวาดภาพได้

ไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมถึงลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งที่ไม่มีอะไรให้ยึดติดอีกแล้ว

‘ที่นี่ที่ไหน?’

รู้สึกแปลกๆ จึงเอามือคลำรอบจมูก พบว่ามีบางอย่างใส่อยู่ในโพรงจมูก

เข็มฉีดยาเสียบอยู่ที่หลังมือ

ห้องสีขาวสะอาดไร้ที่ติเต็มไปด้วยสิ่งของที่ไม่รู้จัก มันไม่ใช่แค่แปลก แต่ถึงขั้นทำให้รู้สึกตกใจ

กล่องที่พ่นควันออกมา กับเสียงประหลาดที่ดังเป็นจังหวะ

แต่สิ่งเหล่านี้ก็ไม่น่าประหลาดใจไปกว่าความรู้สึกเบาสบายของร่างกาย

เสียงหลอนที่เคยกัดกินสติ

ความเจ็บปวดที่เคยบีบคั้นหัวใจ

อาการชักเกร็งและอัมพาตที่เคยบิดเกร็งกล้ามเนื้อ

ไม่มีอีกแล้ว

มีเพียงอาการง่วงซึมเล็กน้อยเท่านั้น

‘ดร.กาเชต์ สินะ’

ทั้งที่สั่งไว้แล้วว่าไม่ต้องรักษาแท้ๆ

ดูเหมือนว่าต้องไปทำเรื่องนั้นอีกแล้ว

ขณะที่พยายามยกตัวขึ้นเพื่อตรวจสอบบาดแผลจากกระสุนที่สีข้างซ้าย หญิงสาวในชุดขาวก็เดินเข้ามาในห้อง

“อ๊ะ!”

เธอทำเอกสารหล่นจากมือ แล้วใช้มือปิดปาก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

“คุณหมอ! คุณหมอ!”

เธอตะโกนเรียกใครบางคนอย่างเร่งรีบจากนอกห้อง ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ มองสลับไปมาระหว่างกล่องที่ส่งเสียงประหลาดกับฉัน

สีหน้าของเธอบ่งบอกว่าไม่อยากเชื่อ

“ฟื้นแล้วเหรอ? ขยับตัวได้ไหม?”

ไม่เข้าใจว่าเธอพูดอะไร จากลักษณะภายนอกดูเหมือนจะไม่ใช่ชาวยุโรป แต่ก็ตัวสูงมาก

‘……ไม่ใช่’

ไม่ใช่ว่าเธอสูง แต่เป็นร่างของผมที่เล็กและบอบบาง จึงทำให้รู้สึกว่าเธอดูตัวใหญ่

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ทำไมร่างของผมถึงเป็นแบบนี้?

ที่นี่คือที่ไหน?

มีคำถามมากมายเต็มหัวไปหมด

“Waar ben ik?”

พูดภาษาดัตช์ไป

“Où suis-je?”

เปลี่ยนเป็นภาษาฝรั่งเศสก็แล้ว

แม้แต่ภาษาละตินที่ใช้ได้ทั่วทั้งยุโรปก็ยังไม่ได้ผล

เธอมองไปทางเดิน ก่อนจะขยับริมฝีปากเล็กน้อยแล้วหยิบอะไรบางอย่างขึ้นมา

“คุณหมอ! คนไข้ห้อง 501 ฟื้นแล้วค่ะ ใช่ค่ะ มีสติและขยับตัวเองได้ แต่… ใช่ค่ะ จะติดต่อกลับไปค่ะ”

เธอพูดอะไรบางอย่างคนเดียวก่อนจะตรวจสอบเข็มฉีดยาที่เสียบอยู่ที่มือผม แล้วลูบศีรษะเบาๆ

คงเป็นพยาบาล

ดูเหมือนว่าเธอพยายามปลอบให้ผมสงบลง

“อย่ากลัวนะ ไม่เป็นไร เธอชื่ออะไร? อายุเท่าไหร่?”

ไม่เข้าใจว่าหมายถึงอะไร จึงส่ายหัว

“เข้าใจแล้ว ไม่เป็นไร ทุกอย่างจะดีขึ้นเองนะ เดี๋ยวฉันจะติดต่อคุณปู่ให้ รอพักผ่อนก่อนนะ”

แม้จะไม่เข้าใจความหมายของคำพูด แต่ก็รู้ได้ว่าเธอปฏิบัติต่อฉันด้วยความห่วงใย

หลังจากที่เธอออกไป

“คุยกันไม่รู้เรื่องเหรอ?”

“ค่ะ เขาพูดอะไรบางอย่างแต่ผมไม่เข้าใจเลย”

“แค่ฟื้นขึ้นมาก็นับเป็นปาฏิหาริย์แล้ว”

เสียงสนทนาแว่วมาเบื้องนอก

จากนั้นก็มีคนเดินเข้ามาหลายคน

ชายที่ดูเหมือนเป็นบุคลากรทางการแพทย์กระพริบตาหลายครั้งแล้วกัดริมฝีปาก

สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ

เขาคุยกับพยาบาลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้ามาใกล้

“ฮุน อายุเท่าไหร่? เคยอยู่ที่ไหน?”

ยังคงเป็นภาษาที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน

“พูดได้ไหม? ถ้าพูดได้ ลองพูดอะไรก็ได้ ไม่เป็นไรนะ”

หมอพูดอะไรบางอย่าง ราวกับกำลังถามคำถาม แต่ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี

“ทำไม่ได้เหรอ?”

เมื่อขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ หมอก็ลูบไหล่ราวกับจะปลอบโยน

“ติดต่อศาสตราจารย์โคซูยอลหรือยัง?”

“ค่ะ ท่านบอกว่าจะมาทันที เพราะอยู่ใกล้ๆ”

ผมกำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่างเพราะความอึดอัดใจ แต่ในตอนนั้นเอง ประตูก็เปิดออก

ชายชราร่างกำยำเดินเข้ามาด้วยสีหน้ากระวนกระวาย พอเห็นผม เขาก็พุ่งตรงเข้ามาอย่างคุกคาม

ผมตั้งท่าระแวดระวัง

แต่เขากลับโอบกอดผมแน่น

“หลานของฉัน... หลานของฉัน... ใช่แล้ว ปู่รู้ว่าเราต้องฟื้นขึ้นมา ปู่รู้ว่าเราจะตื่น!”

ชายชราคนนี้ ที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน กำลังร้องไห้อย่างหนัก

เขากอดผมไว้แน่นจนรู้สึกเจ็บ และถึงแม้ผมอยากจะผลักเขาออกไป แต่ความเศร้าของเขากลับทำให้ผมทำไม่ลง

หลังจากร้องไห้อยู่นาน เขาก็ลูบใบหน้าของผม

“รีบหายเร็วๆ แล้วกลับบ้านกันนะ เข้าใจไหม?”

ผมทำอะไรไม่ถูก ได้แต่มองเขาด้วยความสับสน ชายชราจึงขมวดคิ้ว

“ใช่สิ คงจำไม่ได้สินะ ก็เราไม่ได้เจอกันตั้งแต่ยังเด็กนี่นา ปู่เอง... ปู่ของเรานะ”

สีหน้าของเขาดูเว้าวอนอย่างที่สุด

“นี่... ทำไมเป็นแบบนี้?”

เขาหันไปถามชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ

“คุณหมอ ฮุนเป็นอะไรไป? หืม?”

“ก่อนอื่น เราต้องทำการตรวจร่างกายอย่างละเอียดก่อนครับ อย่างที่ทราบกันดีว่าเขาอยู่ในอาการโคม่ามานานมาก...”

“หมายความว่ายังไง? ทำไมเด็กถึงไม่พูดอะไรเลย?”

“ตอนแรกที่ฟื้นขึ้นมาเหมือนจะพูดอยู่ครับ แต่ตอนนี้เงียบไป ดูเหมือนจะสับสนมาก ผมคิดว่าควรตรวจร่างกายให้แน่ชัดก่อน”

“ตรวจ?”

“ยังสรุปอะไรไม่ได้ครับ”

“อะไรนะ? หมายความว่าไง?”

ชายชราค่อยๆ หันศีรษะอย่างช้าๆ ด้วยสีหน้าตกตะลึง แววตาของเขาสั่นไหว

“...เนื่องจากภาวะโคม่าที่ยาวนาน อาจทำให้เกิดปัญหาชั่วคราวได้ครับ”

“ปัญหาอะไร? หืม?”

“อาจมีปัญหาด้านความจำ หรืออาการอื่นๆ ได้ครับ แต่ทั้งหมดนี้ต้องได้รับการตรวจสอบก่อน ดังนั้นอย่ากังวลมากไป”

ชายชราส่ายหน้า

“ไม่... เป็นไปไม่ได้ ฮุน ลองพูดอะไรสักอย่างสิ หืม? คุณหมอพูดโกหกใช่ไหม? ใช่ไหม?”

เขามองผมด้วยสายตาร้อนรน

แต่ผมไม่สามารถพูดอะไรได้เลย

ผมเพียงแค่จับมือเขาไว้ด้วยความสงสาร และนั่นทำให้ดวงตาโตคมของเขาเอ่อน้ำตา ก่อนที่หยดน้ำตาจะไหลร่วงลงมา

“ไม่นะ! ฟ้าดินคงไม่โหดร้ายขนาดนี้!”

“ศาสตราจารย์ ได้โปรดสงบสติอารมณ์ก่อนครับ”

“ฮุน! พูดอะไรออกมาสักอย่างเถอะ หืม? ทำไมเป็นแบบนี้? หืม? จำปู่ไม่ได้จริงๆ เหรอ?”

“ศาสตราจารย์ครับ ฮุนกำลังสับสนมาก ถ้าคุณทำแบบนี้ เขาจะยิ่งเครียดมากขึ้นนะครับ”

ผมไม่ตายงั้นเหรอ?

ที่นี่คือที่ไหนกันแน่?

แล้ว ธีโอ

น้องชายของผม ธีโอ อยู่ที่ไหน?

ร่างกายนี้ของผมเป็นอะไรกันแน่?

แล้วทำไมชายชราคนนี้ถึงได้เศร้าขนาดนี้?

ผมไม่รู้อะไรเลย...

...

เด็กชายตัวน้อยยืนอยู่หน้ากระจก

ดูเหมือนจะอายุแค่เจ็ดหรือแปดขวบเท่านั้น

เด็กคนนี้ไม่คุ้นตาเลย

ผมสีดำ ดวงตาก็สีดำ ผิวขาวซีดจนแทบจะไร้สีเลือด

‘เป็นคนเอเชียงั้นเหรอ?’

ได้แต่คาดเดาไปแบบนั้น

ในช่วงหลายวันที่ตื่นขึ้นมา ผมถูกพาไปที่ไหนสักแห่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า

พวกเขาติดอะไรบางอย่างไว้บนร่างกายเด็กคนนี้บ้าง เอาเลือดไปบ้าง หรือบางครั้งก็จับผมเข้าไปอยู่ในที่แคบๆ คล้ายถ้ำ แล้วปล่อยทิ้งไว้อยู่ครู่หนึ่ง

ตอนแรกคิดว่าตัวเองถูกลักพาตัวมาเพื่อทำเรื่องแปลกประหลาด

แต่พวกเขาไม่ได้มีท่าทีคุกคามเลยสักนิด ตรงกันข้าม พวกเขากลับแสดงความห่วงใยมากเสียจนรู้สึกอึดอัด

ผมพยายามระมัดระวัง ไม่แตะต้องอาหารที่พวกเขาให้มา แต่สุดท้ายก็ทนความหิวไม่ไหว

หรืออาจจะเพราะหิวจนเกินไป แม้จะตกอยู่ในสถานการณ์แปลกประหลาดแบบนี้ รสชาติของอาหารก็ยังทำให้ผมประหลาดใจ

มันอร่อยมาก

เทียบไม่ได้เลยกับขนมปังแข็งกระด้างและแห้งผากที่ผมเคยกิน

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะร่ำรวยมาก ถึงได้ใช้พริกไทยและเกลืออย่างไม่เสียดาย และยังมีอาหารที่ทำจากเนื้อสัตว์และผักสดๆ มากมายในมื้อเดียวกัน

แค่ได้ทาขนมปังด้วยแยมอย่างเต็มที่ ผมก็ถือว่าเป็นมื้ออาหารสุดหรูแล้ว

แต่สิ่งที่ผมกินอยู่นี่ มันอร่อยเสียจนไม่เคยสัมผัสมาก่อนเลยในชีวิต

หลังจากนั้น ด้วยความช่วยเหลือของพยาบาล ผมได้ออกไปเดินเล่นเล็กน้อย ทำให้ร่างกายเริ่มฟื้นตัว

และในระหว่างที่สุขภาพดีขึ้น อาการประสาทหลอน อาการชัก และอาการอัมพาตที่เคยทรมานผมมาตลอดก็หายไปหมด

หรือเป็นเพราะผมเคยเจ็บป่วยมานานเกินไป

ไม่เคยคิดเลยว่า ‘สุขภาพดี’ จะเป็นสิ่งที่ทำให้มีความสุขได้ขนาดนี้

แต่ท่ามกลางเรื่องราวที่ชวนให้สับสน ผมอดไม่ได้ที่จะกังวลถึงเจ้าของร่างกายนี้

เด็กคนนี้เป็นใครกันแน่? แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเขา?

ผมพยายามหาคำตอบ แต่สิ่งที่พบเจอมีเพียงเรื่องเหลือเชื่อที่ทำให้ผมแทบเป็นลม

โลกใบนี้ทำลายสามัญสำนึกของผมอย่างง่ายดาย

ที่นี่มี ‘กล่องมหัศจรรย์’ ที่สามารถแสดงภาพจากที่ไหนก็ได้

และยังมี ‘กล่อง’ ที่ส่งเสียงได้ชัดเจนกว่าแกรโมโฟนของผมหลายเท่า บางครั้งเสียงที่ออกมาคือเพลงของโมสาร์ท เบโธเฟน และไฮเดิน

ถ้าที่นี่ฟังโมสาร์ทกันได้ ก็น่าจะไม่ต่างจากโลกที่ผมจากมาเท่าไหร่นัก

แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ไม่สามารถบอกได้เลยว่าสถานที่แห่งนี้คือที่ใดกันแน่

ส่วนเรื่องภาษา...

ไม่ว่าจะเป็นภาษาดัตช์ เยอรมัน ฝรั่งเศส อังกฤษ หรือแม้แต่ภาษาละติน ที่เคยใช้สื่อสารที่ไหนในยุโรปก็ได้

แต่ภาษาของที่นี่ ผมกลับไม่เข้าใจมันเลย

แม้ว่าผมจะระวังตัวและเลือกที่จะไม่พูดอะไรออกไปง่ายๆ แต่ก็ไม่สามารถเงียบไปตลอดได้

ผมต้องสื่อสารให้ได้อย่างน้อยที่สุด

และผมต้องบอกความจริงกับชายชราที่ดูเหมือนจะเข้าใจผิดว่าผมเป็นหลานชายของเขา

ดังนั้น ผมจึงเริ่มเรียนรู้ภาษาของที่นี่

ชายชราผู้นั้น พยาบาลที่ดูแลผมทุกวัน และ ‘กล่องที่สามารถแสดงภาพได้ทุกที่’ ช่วยผมได้มาก

เช่น เวลาพยาบาลเปิดกล่องนั้น เธอมักจะใช้คำว่า ‘ทีวี’ หรือชายชราที่เรียกตัวเองว่า ‘คุณปู่’ และเรียกผมว่า ‘ฮุนอา’

ผมค่อยๆ เรียนรู้คำศัพท์ไปทีละนิด

และแล้ว...

เช้าวันหนึ่ง เมื่อชายชรามาหาผม ผมจึงเอ่ยคำทักทายเป็นภาษาของเขา

“อันยองฮาเซโย”

ดวงตาของชายชราเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาทันที