เฉินหยูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพิมพ์ข้อความสั้นๆ ลงไป

“หมอเฉิน คุณยุ่งอยู่หรือเปล่า? ไลฟ์สดจะต่อไหม?”

เมื่อเห็นข้อความนี้ เฉินหยูก็คลิกเมาส์เพื่อตอบกลับ

“แน่นอน ไลฟ์สดจะต่อครับ”

หลังจากพูดจบ เฉินหยูก็เปลี่ยนท่านั่ง พร้อมกับยิ้มแล้วพูดว่า “ขอใช้เวลาสักครู่เพื่อพูดให้จบจากเมื่อกี้นี้”

“ต่อไปนี้ เธอคงไม่มีเวลามากวนใจหนุ่มเจ้าชู้กับเพื่อนสนิทของเธอแล้ว”

“เธอจะรีบไปหา 'เพื่อนชายต่างชาติ' ที่มีความสัมพันธ์กับเธอเพื่อให้เขารับผิดชอบ”

“เรียกเงินก้อนใหญ่จากเขาเพื่อตั้งท้อง”

สาวผู้สิ้นหวังนั้นเป็นคนที่รักความหรูหรา มีความฝันที่จะเปลี่ยนชีวิตในชั่วข้ามคืน

ผู้ชายที่เธอมีความสัมพันธ์ด้วยนั้น

ไม่ใช่ก็เป็นลูกชายเศรษฐี ก็ต้องเป็นชาวต่างชาติ

แต่ถ้าไม่เป็นแบบนั้น อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเป็นผู้จัดการระดับกลางของบริษัทใหญ่ๆ

และชาวต่างชาติที่มีความสัมพันธ์กับสาวผู้สิ้นหวังคือ บุตรชายของหัวหน้าเผ่าที่มีสมาชิกนับหมื่นคน

เมื่อหนึ่งปีก่อน เขาได้รับเชิญให้มาศึกษาต่อในประเทศ

ถ้าหากเขาไม่รับผิดชอบ สาวผู้สิ้นหวังก็จะไปแจ้งความที่มหาวิทยาลัย

ให้เขากลายเป็น "ขยะต่างชาติ"

เฉินหยูพูดต่อ “ชายคนนั้นยอมรับผิดชอบ ไม่เพียงแต่ไม่ให้เธอทำแท้ง แต่ยังช่วยเธอจัดการเรื่องเอกสารเดินทางไปต่างประเทศทุกอย่าง”

“แม้ว่าจะต้องไปเตรียมตัวเป็นแม่ที่เฟยโจว แต่พอคิดว่าจะได้เป็นภรรยาในอนาคตของหัวหน้าเผ่า สาวผู้สิ้นหวังก็ตอบตกลงด้วยความยินดี”

“แต่ผลลัพธ์กลับไม่เป็นไปตามที่ผู้ป่วยคนนี้คิดไว้”

เพื่อนๆ ในไลฟ์สดต่างจ้องเขม็ง รอคอยช่วงไคลแมกซ์ที่กำลังจะมาถึง

คำตอบของเฉินหยูก็ไม่ทำให้พวกเขาผิดหวัง

ไคลแมกซ์มาถึงจริงๆ

“บุตรชายของหัวหน้าเผ่าที่อายุเพียง 26 ปี มีลูกไปแล้วถึง 9 คน”

“ส่วนภรรยาล่ะ?”

เฉินหยูนับนิ้วก่อนจะพูดว่า “ภรรยาที่จดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมายก็มีอยู่ประมาณ 11 คน”

“ขำจนไม่ไหว ไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอได้เป็นภรรยาหัวหน้าเผ่าจริงๆ”

“ได้ตำแหน่งภรรยาลำดับที่ 12 พอดี”

“หวังจะได้เป็นภรรยาหัวหน้าเผ่า แต่กลับพบว่าผู้ชายมีสามภรรยาสี่อนุ”

“ใครจะเข้าใจบ้างล่ะทุกคน! วันนี้…”

“ทุกคน เราจะพูดว่ายังไงกับเรื่องนี้ดี?”

“ปล่อยเรื่องความจริงไปก่อน”

“ขอบคุณพี่ชายผิวดำที่ช่วยให้คนซื่อตรงรอดพ้นจากอันตราย”

“ลูกคนนี้คือของขวัญที่ฉันมอบให้คุณ”

“หนังสือของพี่ชายมีขายที่ไหนบ้าง ฉันจะซื้อแจกทั้งครอบครัวเลย”

“ไม่ได้เรียนสูงมาก แต่พูดได้แค่ว่าบ้าเอ๊ย!”

หน่วยงาน สถานศึกษา และบริษัททั่วประเทศ

ต่างมีผู้ชมที่หัวเราะจนท้องแข็งและกลิ้งไปมาบนพื้นเป็นจำนวนมาก

ห้องฉุกเฉินหลายแห่งได้รับสายให้ส่งรถออกไป

“เอาล่ะ เรื่องของเธอผ่านไปแล้ว เชิญผู้ป่วยคนต่อไปได้เลย”

เฉินหยูเองก็อยากจะหัวเราะเช่นกัน

แต่ทำไม่ได้ คนที่มีความสามารถต้องรักษาท่าทีเอาไว้

ท่ามกลางเสียงเพลงจังหวะเร็วๆ

ชายหนุ่มรูปร่างผอมบาง สวมเสื้อยืดตัวใหญ่หลวมๆ ปรากฏตัวบนหน้าจอ

“สวัสดีครับทุกคน ผมชื่อ สวีอี้ เป็นเด็กฝึกที่ฝึกมาหนึ่งปีครึ่ง กำลังจะได้เดบิวต์เป็นเซ็นเตอร์”

“เพื่อเป็นการขอบคุณทุกคนที่สนับสนุนมาโดยตลอด”

“ต่อไปนี้ ผมจะขอแสดงโชว์ร้องแร็พพร้อมเต้นให้ทุกคนชมครับ”

เพื่อนๆ ในไลฟ์สดต่างมองหน้ากันอย่างงงงวย

นี่ใครกันเนี่ย?

ขึ้นมาก็พูดว่าจะได้เดบิวต์เป็นเซ็นเตอร์

แต่ไม่เคยได้ยินชื่อเขามาก่อน ใครไปสนับสนุนเขากัน?

แล้วร้องแร็พพร้อมเต้นนี่มันอะไร?

“พ่ออยู่มา 30 ปี เพิ่งเคยเห็นคนเต้นที่ทำให้ขาซ้ายขวาไม่ประสานกัน”

“ช่วยด้วย! จะตายแล้ว! นี่มันมาเอาชีวิตกันใช่ไหม?”

“ใส่เสื้อผ้าดูทันสมัยดี ไม่น่าเชื่อว่าหัวจะมีปัญหา”

“รู้สึกเหมือนขาดอะไรไป”

“บาสเกตบอล!”

“เสียงของเด็กคนนี้แปลกๆ น่าจะอยู่ในช่วงเปลี่ยนเสียงนะ?”

“มีแค่ฉันคนเดียวหรือเปล่าที่สนใจรองเท้า AJ5 ของเขา?”

“รองเท้า Air Jordan 5 สีแดงไฟแบบหุ้มข้อต่ำ ไม่ถูกเลยนะเนี่ย”

“เสื้อยืดตัวนั้นก็ไม่ถูก ดูเหมือนเป็นรุ่นคอลแลปกับดาราต่างประเทศ ตัวหนึ่งเป็นพันเลยนะ”

“ที่แท้ก็เป็นลูกคุณหนู ถึงได้ไม่ต้องทำงานทำการอะไร”

การแสดงร้องแร็พพร้อมเต้นของสวีอี้กินเวลาประมาณ 3 นาที

ผู้ชมหลายคนถึงกับร้องออกมาว่าไม่ไหวแล้ว

เรื่องเสียงแย่น่ะเป็นเรื่องรอง

แต่ที่สำคัญที่สุดคือ สายตาของผู้ชมถูกทำร้าย

จะร้องแร็พพร้อมเต้นก็เต้นไป แต่ดันเต้นผิดจังหวะ

เต้นผิดจังหวะยังพอว่า

เต้นไปครึ่งทางก็ไม่รู้ว่าเพราะยังไม่ได้กินข้าวเช้าหรือเพราะยืนไม่มั่นคง

เขาสะดุดตัวเองล้มไปสองครั้ง

“ขอบคุณสำหรับเสียงปรบมือครับ”

สวีอี้หลงใหลอยู่ในโลกของตัวเอง โค้งขอบคุณกล้องอย่างสุภาพ

“คุณผู้ป่วย เรามาเริ่มกันได้แล้ว”

ตลอดเวลา 3 นาที เฉินหยูเอามือกุมหัวไว้ตลอด

จนกระทั่งสวีอี้หยุดร้องแร็พพร้อมเต้น เฉินหยูจึงมีอารมณ์ที่จะมองไปที่บริเวณหว่างคิ้วของเขา

“หมอเฉิน ผมชื่อสวีอี้ ผมเป็น…”

“คุณผู้ป่วย ด้านล่างยังมีผู้ป่วยอีกท่านรออยู่ เรารีบกันหน่อยนะครับ”

กลัวว่าสวีอี้จะร้องแร็พพร้อมเต้นอีกครั้ง

เฉินหยูรีบยกมือขึ้นห้าม

ถามสวีอี้โดยตรงว่า เขามาเข้าร่วมไลฟ์สดเพราะเรื่องอะไร

สวีอี้มีสีหน้าเศร้าเล็กน้อยและพูดว่า “หมอเฉิน คนอื่นๆ บอกว่าคุณเก่งที่สุดในการช่วยแก้ปัญหาให้คนอื่น ตอนนี้ผมเจอปัญหา ขอให้คุณช่วยแนะนำผมหน่อยได้ไหม”

เฉินหยูปรับอารมณ์และพูดว่า “ว่ามาเลย”

“ตั้งแต่เด็กผมก็ชอบร้องเพลงและเต้น และตั้งใจไว้ว่าจะต้องเป็นไอดอลให้ได้”

“เมื่อประมาณหนึ่งปีที่แล้ว ตอนที่ผมถ่ายเซลฟี่บนถนน มีแมวมองมาเจอ”

“แมวมองบอกว่าผมมีพรสวรรค์ด้านการแร็พ”

“ในอนาคตผมจะต้องดังระเบิด กลายเป็นไอดอลยอดนิยมแน่นอน”

“ครูในบริษัทบันเทิงแห่งนี้ก็พูดว่าผมมีพรสวรรค์มาก ผ่านการฝึกอบรมแค่เล็กน้อยก็จะได้เดบิวต์เป็นเซ็นเตอร์แล้ว”

“หลังจากนั้นผมก็กลายเป็นเด็กฝึก”

“ตอนนี้ต้องจ่ายค่าเทอมอีกครึ่งปี แต่พ่อผมไม่ยอมจ่ายให้”

สวีอี้พูดด้วยสีหน้ากังวล

“หมอเฉิน ทำยังไงถึงจะทำให้พ่อผมยอมจ่ายเงินให้ผมฝึกต่อไปได้”

“บริษัทบอกว่าช่วงครึ่งปีหลังจะช่วยติดต่อทีมงานให้ผม จะให้โอกาสกับผม”

“ถ้าหยุดฝึกในตอนนี้ ความพยายามทั้งหมดที่ผ่านมาก็จะสูญเปล่า”

“โอกาสทั้งหมดจะต้องไปตกอยู่กับคนอื่น”

สวีอี้อายุ 17 ปี อยากจะออกไปทำงานพิเศษหาเงินเองก็ไม่มีใครกล้ารับเขา

ส่วนพ่อก็ไม่ยอมจ่ายเงินให้เขา

ทำอะไรไม่ได้ จึงต้องมาหาเฉินหยูช่วย

สวีอี้นึกอะไรขึ้นมาได้ เขาจึงพูดด้วยสีหน้าเขินอายว่า “หมอเฉิน ผมรู้ว่ากฎในไลฟ์สดของคุณคืออะไร”

“ถ้าอยากให้คุณช่วยต้องจ่ายเงิน 10,000 หยวน”

“เงินก้อนนี้ผมขอจ่ายเป็นอย่างอื่นแทนได้ไหม?”

สวีอี้ยกเท้าขึ้นชี้ไปที่รองเท้ากีฬาของเขา

“ที่บ้านผมยังมีรองเท้ารุ่นลิมิเต็ดอยู่อีกสองคู่ รวมกันน่าจะพอ 10,000 หยวนพอดี”

“ถ้าคุณตกลง ตอนนี้ให้ที่อยู่ผมมา ผมจะรีบส่งรองเท้าไปให้คุณ”

เฉินหยูพูดพร้อมกับหัวเราะ “เก็บรองเท้าไว้เถอะ”

“นายยังเป็นผู้เยาว์ ค่าบริการของผู้ใหญ่ไม่เหมาะกับเธอ”

“นายจ่ายแค่ 1 หยวนก็พอแล้ว”

“ขอบคุณครับ หมอเฉิน”

สวีอี้จ่ายเงิน 1 หยวนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“หมอเฉิน ทำยังไงถึงจะทำให้พ่อผมยอมจ่ายเงินให้ผมฝึกต่อไปล่ะ?”

เฉินหยูกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า “ฉันไม่มีทางทำให้พ่อนายยอมจ่ายเงินให้เธอได้ แต่ฉันมีทางรักษาอาการซึมเศร้าประเภทโทษตัวเองของนาย”

สวีอี้ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า “หมอเฉินอย่าล้อเล่นเลยครับ หัวใจของผมไม่รู้ว่าจะสว่างแค่ไหน จะมีอาการซึมเศร้าได้ยังไง”

“ถ้าคุณไม่เชื่อ ผมจะโชว์แร็พพร้อมเต้นที่สดใสและมีพลังให้ดูสักเพลง”