580.บทที่ 580 0568 [เชิญตู้หย่งเซี่ยวกลับมา]
"เรื่องนี้ขอเพียงพวกเรายืนหยัดจนถึงที่สุด ชัยชนะย่อมตกเป็นของพวกเราในท้ายที่สุด!"
"ท่านเซอร์ไป๋หลี่ฉวีพูดถูก! ตำรวจเหล่านั้นจะประท้วงแล้วยังไงล่ะ? ฮ่องกงเป็นสังคมที่ปกครองด้วยกฎหมาย สิ่งที่พวกเขากระทำมีแต่จะถูกผู้คนประณามหยามเหยียด!"
ภายในกรมยุติธรรม สมาชิกสภานิติบัญญัติทั้งสามสิบเจ็ดคนกล่าวคำสาบานอย่างหนักแน่น มองไปยังตำรวจที่กำลังประท้วงอยู่ด้านนอกด้วยความดูถูกและเหยียดหยาม
พวกเขาทั้งสามสิบเจ็ดคนเกือบทั้งหมดเป็นฝรั่ง มีเพียงสองคนที่เป็นชาวจีน ทว่าตอนนี้ชาวจีนทั้งสองท่านนั้นกลับติดอยู่ตรงกลางอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ไป๋หลี่ฉวีกัดซิการ์ มองดูเพื่อนร่วมงานเหล่านี้อย่างเย็นชาด้วยความรู้สึกฮึกเหิม "พวกคุณพูดถูก ตอนนี้พวกเรากำลังทำสงครามยืดเยื้อ ใครยืนหยัดจนถึงที่สุด คนนั้นก็คือผู้ชนะ! แน่นอนว่าในฐานะเจ้าหน้าที่ดูแลกระบวนการยุติธรรมของฮ่องกง หากครั้งนี้พวกเรายอมอ่อนข้อให้ ต่อไปฮ่องกงจะมีระบบกฎหมายอะไรให้พูดถึงได้อีก?"
"ท่านเซอร์ไป๋หลี่ฉวีพูดถูก!"
"พวกเราสนับสนุนท่าน ท่านเซอร์!"
ทุกคนต่างตะโกนบอกไป๋หลี่ฉวี
ไป๋หลี่ฉวีพยักหน้า พูดต่อว่า "อันที่จริง สาเหตุที่เกิดสถานการณ์เช่นนี้ในวันนี้ ล้วนเป็นเพราะคนบางคน "
"ใช่ตู้หย่งเซี่ยวหรือเปล่า?"
"บ้าเอ๊ย ต้องเป็นคนจีนคนนั้นแน่!"
เหล่าสมาชิกสภาต่างก็ฮึกเหิมขึ้นมาอีกครั้ง
"ถ้าไม่มีเขา ฮ่องกงคงจะสงบไปเยอะ!"
"ให้ตายสิ เขาปกป้องเหลยลั่ว ยิงเฉินจื้อเชาตาย คนเลวแบบนี้สมควรไปนอนในเรือนจำชื่อจู้ตลอดชีวิต!"
สำหรับฝรั่งผู้สูงส่งอย่างพวกเขาแล้ว ตู้หย่งเซี่ยวก็คือคนนอกคอกในหมู่ชาวจีน ไม่เพียงแต่สั่นคลอนสถานะการปกครองฮ่องกงของชาวอังกฤษอย่างพวกเขา แต่ยังทำให้ชาวอังกฤษอย่างพวกเขาพ่ายแพ้อย่างราบคาบในการต่อสู้หลายต่อหลายครั้ง
ซึ่งตัวแทนแห่งความพ่ายแพ้ในนั้นก็คือท่านเซอร์ไป๋หลี่ฉวีที่อยู่ตรงหน้านี้นั่นเอง
"ท่านเซอร์ ต้องเพิ่มแรงกดดันไปทางท่านผู้ว่าฮ่องกงอีกหน่อยไหมครับ?"
"ใช่ครับท่านเซอร์! แค่พวกเราทั้งสามสิบเจ็ดคนร่วมลงชื่อร้องเรียน ดูเหมือนแรงจะยังไม่พอ สู้เรา..."
ไป๋หลี่ฉวีโบกมือพร้อมกับพูดพลางหัวเราะ "ตอนนี้ตู้หย่งเซี่ยวอยู่ในเรือนจำชื่อจู้ก็เหมือนตะพาบในไห ผมไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะออกมาได้ง่ายๆ! อีกอย่าง "
ยังไม่ทันที่ไป๋หลี่ฉวีจะพูดจบ ก็ได้ยินเสียงโกลาหลดังมาจากด้านนอก
"เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"
ทุกคนรีบเดินไปที่หน้าต่าง
ฝูงชนด้านนอกแหวกทางออก รถยนต์คันหนึ่งแล่นผ่านตำรวจที่กำลังประท้วงมาจอดที่หน้าประตูใหญ่ของกรมยุติธรรม
"รถประจำตำแหน่งของท่านผู้ว่าม่ายหลี่เฮ่า!"
"ท่านผู้ว่ามาแล้ว!"
ไป๋หลี่ฉวีเห็นดังนั้นก็ชะงักไป
คนข้างๆ พูดด้วยความยินดีว่า "ท่านเซอร์ ต้องเป็นเพราะท่านผู้ว่าทนรับแรงกดดันจากพวกเราไม่ไหว ถึงได้มาปลอบขวัญพวกเราด้วยตัวเองแน่ๆ!"
"พูดถูก พวกเราร่วมลงชื่อร้องเรียนให้เขาลงโทษตู้หย่งเซี่ยว ดูเหมือนจะได้ผลแล้ว!"
เมื่อได้ยิน ไป๋หลี่ฉวีก็รู้สึกดีใจขึ้นมาเช่นกัน
เพียงแต่เขาประหลาดใจเล็กน้อยว่าเหตุใดท่านผู้ว่าม่ายหลี่เฮ่าถึงได้มาด้วยตัวเอง?
"ท่านเซอร์ ต้องเป็นเพราะท่านมีหน้ามีตามาก เขาถึงได้ต้องมาครับ!"
"ใช่ครับ ท่านเป็นถึงผู้ยิ่งใหญ่แห่งกรมยุติธรรม ที่เขามาที่นี่ก็เพื่อปลอบขวัญท่านเป็นหลัก!"
พอถูกประจบประแจงแบบนี้ ไป๋หลี่ฉวีก็คลายความสงสัยทันที ลองคิดดูแล้วก็มีความเป็นไปได้แบบนั้น ดังนั้นในใจจึงรู้สึกดีใจขึ้นมาและสั่งการว่า "เร็วเข้า ไปต้อนรับท่านผู้ว่าฮ่องกง!"
……
ม่ายหลี่เฮ่ามองดูฝูงชนที่กำลังประท้วงนับพันคนอยู่ด้านนอก มองดูใบหน้าที่โกรธแค้นของพวกเขา บางคนถึงกับกระโจนเข้ามาทุบหน้าต่างรถของเขา
บอดี้การ์ดที่รับผิดชอบคุ้มครองท่านผู้ว่าได้ผลักพวกเขาออกไป ฝูงชนฮือเข้ามาอีกครั้งจนเกือบจะทำให้รถยนต์ติดแหง็ก ไม่สามารถเดินหน้าต่อไปได้
ดังนั้น ผู้ว่าการฮ่องกงม่ายหลี่เฮ่าจึงทำสิ่งที่น่าตกตะลึง
เขาสั่งให้คนเปิดหน้าต่างรถ
ชั่วพริบตา ทุกคนก็มองเห็นเขาผ่านหน้าต่างรถกันกระสุน
เจ้าหน้าที่ตำรวจที่เดินขบวนประท้วงด้วยความโกรธแค้นเห็นเขาเป็นเช่นนั้น กลับชะงักไปและไม่ได้พุ่งเข้ามาอีก
ในใจของม่ายหลี่เฮ่ารู้สึกกังวล แต่ก็จำต้องแสร้งทำเป็นไม่เกรงกลัวใดๆ เขาตะโกนบอกฝูงชนที่กำลังเดือดดาลอยู่ด้านนอก "ผมรู้ว่าพวกคุณกำลังเรียกร้องอะไร ผมรับปากพวกคุณว่าอย่างช้าที่สุดภายในสามวัน จะช่วยพวกคุณแก้ไขปัญหาทุกอย่างอย่างแน่นอน! ตอนนี้ สิ่งที่พวกคุณต้องทำก็คือ ไม่ถอนตัวกลับไปทันที ก็ชุมนุมประท้วงกันอย่างสงบ อย่าก่อความวุ่นวาย อย่างน้อยที่สุดก็ต้องจำไว้ว่าพวกคุณทุกคนคือตำรวจ! สังกัดหน่วยงานที่มีระเบียบวินัย!"
ต้องยอมรับเลยว่า
ในฐานะผู้ว่าการฮ่องกงยุคหนึ่ง ซึ่งเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่หาได้ยากในหมู่ผู้ว่าการฮ่องกง รังสีอำนาจของม่ายหลี่เฮ่านั้นยังคงเปี่ยมล้น
เสียงตะโกนนี้ ทำให้เจ้าหน้าที่ตำรวจในที่เกิดเหตุถึงกับตกตะลึงและเกรงกลัว
เจ้าหน้าที่ตำรวจที่เป็นแกนนำคนหนึ่งชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะร้องบอกเพื่อนร่วมงาน "ทุกคนเงียบก่อน! ท่านผู้ว่าฯ บอกแล้วว่าท่านจะให้ความเป็นธรรมกับพวกเรา! ตอนนี้พวกเราอย่าเพิ่งวุ่นวาย พวกเราจะนั่งประท้วงกันอยู่ที่นี่!"
"พูดถูก! พวกเราจะทำให้เสียกระบวนไม่ได้! พวกเราต้องประท้วงอย่างอารยชน!"
ทุกคนพากันหลีกทางให้ และมองส่งรถประจำตำแหน่งของม่ายหลี่เฮ่าขับผ่านไป
"ออกรถ!"
ม่ายหลี่เฮ่าถอนหายใจออกมา ก่อนจะปิดหน้าต่างรถลงอีกครั้ง เขามองดูฝูงชนมืดฟ้ามัวดินด้านนอกแล้วพูดกับเลขานุการข้างกาย "คนพวกนี้ล้วนเป็นรากฐานของกฎหมายและความสงบเรียบร้อยในฮ่องกงของเรา ถ้าพวกเขาจะก่อความวุ่นวาย ใครจะสามารถปราบปรามได้?"
เลขานุการลังเลเล็กน้อย "บางที อาจจะมีแค่ตู้หย่งเซี่ยวคนนั้นครับ!"
...
"ท่านผู้ว่าฯ ทำไมท่านถึงมาที่นี่ครับ? เชิญเข้ามาเร็วเข้าครับ!"
เมื่อม่ายหลี่เฮ่าก้าวเข้าไปในโถงของกรมยุติธรรม ไป๋หลี่ฉวีก็รีบนำสมาชิกสภานิติบัญญัติสามสิบเจ็ดคนออกมาต้อนรับทันที
ม่ายหลี่เฮ่าโบกมือ สีหน้าดูร้อนรนเล็กน้อย "ท่านเซอร์ไม่ต้องเกรงใจ วันนี้ผมมาที่นี่เพราะมีเรื่องจะคุยกับคุณ"
"เรื่องอะไรหรือครับ ท่านโปรดสั่งมาได้เลย!" ไป๋หลี่ฉวีดูถ่อมตัวมาก
ม่ายหลี่เฮ่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ช่างเถอะ พวกเราเข้าไปข้างในแล้วค่อยคุยกันดีกว่า!"
"ดีเลยครับ!" ไป๋หลี่ฉวีรีบเชิญม่ายหลี่เฮ่าให้เดินเข้าไปในห้องรับแขกด้านใน
ภายในห้องรับแขกที่กว้างขวางและสว่างไสว
ม่ายหลี่เฮ่านั่งอยู่ในตำแหน่งประธาน ตรงหน้ามีกาแฟวางอยู่ ส่วนด้านล่างมีเซอร์ไป๋หลี่ฉวีเป็นผู้นำ พร้อมด้วยสมาชิกสภานิติบัญญัติอีกสามสิบเจ็ดคน แต่ละคนนั่งหลังตรงด้วยท่าทางสำรวม
"ท่านผู้ว่าฯ ตอนนี้มีเรื่องอะไร ท่านพูดมาได้เลยครับ!" ไป๋หลี่ฉวีพูดด้วยรอยยิ้ม
"ใช่ครับ พวกเราทุกคนพร้อมสนับสนุนการทำงานของท่าน และแน่นอน หวังว่าท่านจะเห็นแก่หน้าพวกเรา และตัดสินใจอย่างถูกต้องเกี่ยวกับเรื่องที่พวกเราร่วมกันยื่นหนังสือร้องเรียนก่อนหน้านี้!"
สมาชิกสภาทั้งสามสิบเจ็ดคนทำท่าทางราวกับว่าสามารถควบคุมผู้ว่าการฮ่องกงได้แล้ว พวกเขากดดันอีกครั้ง เพื่อให้ม่ายหลี่เฮ่าแสดงจุดยืน
"อะแฮ่ม พวกคุณหมายถึงเรื่องที่จะเอาผิดตู้หย่งเซี่ยวงั้นหรือ? ความจริงแล้วที่ผมมาวันนี้ก็เพื่อเรื่องนี้แหละ"
สมาชิกสภาทุกคนได้ยินดังนั้นก็มองหน้ากัน และเผยรอยยิ้มแห่งชัยชนะออกมา
ไป๋หลี่ฉวีเองก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกระหยิ่มใจเล็กน้อย แม้แต่ผู้ว่าการฮ่องกงยังถูกเขากดดัน และต้องตัดสินใจตามความคิดของเขา ความรู้สึกแห่งความสำเร็จนี้ช่างหาใดเปรียบ
"พูดให้ชัดเจนก็คืออย่างนี้!" ม่ายหลี่เฮ่าจิบกาแฟไปคำหนึ่งแล้ววางลง สายตากวาดมองทุกคนปราดหนึ่ง และไปหยุดอยู่ที่ลูกพี่ใหญ่อย่างไป๋หลี่ฉวีในท้ายที่สุด "ผมต้องการให้ทุกคนสนับสนุนผม หรือพูดให้ถูกก็คือช่วยอะไรผมหน่อย!"
"เอ่อ ช่วยหรือครับ? หมายความว่ายังไง?"
"ใช่ครับ ต้องการให้พวกเราช่วยอะไร? ถ้าต้องการให้ช่วย พวกเราจะทำอย่างสุดความสามารถแน่นอน!"
สมาชิกสภานิติบัญญัติทั้งสามสิบคนมีสีหน้ากระหยิ่มใจ รู้สึกเหมือนกุมชะตาของผู้ว่าการฮ่องกงตรงหน้าไว้ได้แล้ว ดูสิ แม้แต่ผู้ว่าการยังต้องเอ่ยปากขอร้องให้พวกเขาช่วย ความรู้สึกแบบนี้มันช่างสะใจเหลือเกิน
ไป๋หลี่ฉวีถึงกับยกกาแฟขึ้นมาจิบเบาๆ ในใจเต็มไปด้วยความปีติยินดีแห่งชัยชนะ
ม่ายหลี่เฮ่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วมองทุกคนด้วยสายตาแน่วแน่ "ผมหวังว่าทุกท่านจะไปเป็นเพื่อนผมที่เรือนจำชื่อจู้สักรอบ "
เขาหยุดชะงักไปชั่วครู่
"เพื่อเชิญตู้หย่งเซี่ยว ออกโรง!"
