ตามที่พี่สาวบอกไว้ วันถัดมา อันดับเพลงประจำฤดูกาลกลายเป็นการดึงเชือกระหว่างเพลงที่แข่งกันเพื่อคว้าแชมป์และรองแชมป์

ทั้งสองเพลงยังคงรักษาความต่างของคะแนนไว้

แต่ถ้าสังเกตดี ๆ จะพบว่า คะแนนของเพลง "แสงจันทร์" มีแนวโน้มเพิ่มขึ้นมากกว่า

น่าเสียดายที่คะแนนที่เพิ่มขึ้นนั้นยังไม่พอให้หลินจือไป๋ไล่ตามเพลงของโจวหานจิ้นได้ เพลงของราชาเพลงคนนี้ยังคงแข็งแกร่งมาก

ขณะเดียวกัน

อาจารย์โส่วจัวเริ่มสอนหลินจือไป๋ร้องเพลงอย่างเป็นทางการ

สถานที่เรียนคือห้องหนึ่งในชั้นสองของวิลล่าที่หลินจือไป๋อาศัยอยู่

เวลาเรียนเป็นช่วงบ่ายหลังเลิกเรียนของหลินจือไป๋ เรียนวันละประมาณสองถึงสามชั่วโมง

หลินโส่วจัวรู้สึกตื่นเต้นมาก สอนอย่างตั้งใจและอธิบายได้ชัดเจน ทำให้เขารู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับท่านอาแน่นแฟ้นขึ้น เพราะตอนนี้เขารู้แม้กระทั่งที่อยู่ของท่านอาแล้ว!

หลายวันผ่านไป ทั้งสองคนก็ยิ่งสนิทกันมากขึ้น

โส่วจัวเริ่มเรียกหลินจือไป๋ว่า "ท่านอา" โดยตรง

หลินจือไป๋ไม่ได้ใส่ใจกับวิธีที่โส่วจัวเรียกตัวเขา เขาตั้งใจเรียนและติดตามการเปลี่ยนแปลงของคะแนนการขับร้องของตัวเอง

“การขับร้อง +1”

“การขับร้อง +1”

“การขับร้อง +1”

ทุกครั้งที่มีความก้าวหน้าสักนิด เฟยหงจะส่งสัญญาณแจ้งเตือนในหัวของหลินจือไป๋

หลายวันผ่านไป

คะแนนการขับร้องของหลินจือไป๋ก็เพิ่มขึ้นเป็น 23

โชคดีที่เขาสามารถพัฒนาได้ด้วยการเรียนรู้ ไม่เช่นนั้นถ้าต้องใช้แต้มทักษะอย่างเดียว คงต้องรออีกนานแสนนาน!

“ท่านอามีพรสวรรค์สูงมาก”

หลินโส่วจัวพูดอย่างชื่นชม “การร้องเพี้ยนไม่ใช่เรื่องที่จะเอาชนะได้ง่าย ๆ”

ใช่แล้ว

ตอนนี้หลินจือไป๋ได้เอาชนะปัญหาการร้องเพี้ยนไปแล้ว

แต่หลินจือไป๋ไม่ได้คิดว่าตัวเองมีพรสวรรค์สูง คะแนนการขับร้องเพิ่งจะอยู่ที่ 23 เอง!

หลินจือไป๋ได้ถามระบบไว้แล้วว่า คะแนนนี้เทียบได้กับระดับการร้องเพลงของคนทั่วไป

หากคะแนนเกิน 30 จะเทียบได้กับคนที่ร้องเพลงเก่งในหมู่คนธรรมดา ซึ่งทำให้คุณเป็นคนที่โดดเด่นที่สุดในคาราโอเกะ

แต่ถ้าต้องการเข้าสู่ระดับนักร้องสมัครเล่น คะแนนต้องเกิน 40 หากจะเปรียบเทียบ หลาย ๆ คนที่ร้องเพลงเก่งในหมู่สตรีมเมอร์ก็ประมาณนี้ รวมถึงนักร้องในอินเทอร์เน็ตยุคแรก ๆ บางคนก็เช่นกัน

แล้วบริษัทระดับเฉินฮวาแบบนี้ล่ะ?

แม้แต่นักร้องที่ยังไม่เปิดตัว คะแนนก็ยังต้องเกิน 50 ขึ้นไปเป็นอย่างน้อย

เส้นทางยังอีกยาวไกล ต้องทำคะแนนให้ถึง 40 ขึ้นไปก่อน ถึงจะสามารถปล่อยเพลงของตัวเองได้

หลินจือไป๋มองคะแนนของตัวเองแล้วก็เรียนต่อไป

“ก่อนหน้านี้เราพูดกันไปแล้วว่า การร้องเพลงไม่ใช่ใช้แค่ลำคอ ต้องใช้การหายใจจากอกเป็นหลัก ซึ่งจุดนี้ท่านอาเข้าใจดีแล้ว แต่ยังต้องฝึกฝนบ่อย ๆ ...”

โส่วจัวพูด หลินจือไป๋ก็ฟังอย่างตั้งใจ

หลายอย่างที่หลินจือไป๋รู้อยู่แล้ว เนื่องจากเขามีพื้นฐานที่ดีในเครื่องดนตรี และได้เรียนรู้การแต่งเพลงและเรียบเรียงเพลงมาก่อน แต่เขาก็ไม่ได้ขัดจังหวะการสอนของโส่วจัว อาจารย์คนนี้มีวิธีการสอนของตัวเอง

ยิ่งไปกว่านั้น คนที่เป็นนักร้องมืออาชีพคือเขา

หลังจากสอนแนวคิดพื้นฐานเสร็จ โส่วจัวก็หัวเราะและพูดว่า “เสียงของท่านอาดี ถ้าร้องเพลงแล้วไม่เพี้ยนก็ต้องเพราะแน่ ๆ ต่อไปเราจะฝึกการใช้ปาก จมูก และลิ้น ซึ่งทั้งสามอย่างนี้มีผลโดยตรงต่อการควบคุมลมหายใจ...”

พวกเขาสอนกันอยู่อย่างนี้ประมาณสามชั่วโมง

วันนี้คอร์สจบลง โส่วจัวสรุปว่า “ผมคิดว่าความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดระหว่างการร้องเพลงกับการแต่งเพลงก็คือ การแต่งเพลงนั้นเน้นทฤษฎี ในขณะที่การร้องเพลงเน้นการฝึกฝนมากกว่า ไม่ว่าท่านอาจะเรียนไปเท่าไหร่ การจะพัฒนาอย่างมากได้จริง ๆ ก็คือต้องฝึกฝน ในขณะที่ต้องดูแลรักษาเสียงให้ดี ควรหาเวลาฝึกทั้งเช้าและเย็น”

“โอเค”

หลินจือไป๋ก็คิดว่าตัวเองควรฝึกฝนบ่อย ๆ

...

ฝึกฝนคือฝึกฝน

หลินจือไป๋ก็ไม่ลืมงานหลักของตัวเอง

เจียงเฉิงโทรมา บอกว่านิตยสาร "สืบสวนระทึกขวัญ" ของน่าเซินบุ๊คเริ่มเร่งรัดต้นฉบับแล้ว

“วันนี้วันที่ 16 แล้วนะ”

เจียงเฉิงพูดว่า “ปกติพวกเขาจะตัดสินใจภายในวันที่ยี่สิบว่าจะลงเรื่องไหนในเดือนหน้า”

“ได้เลย”

เมื่อวางสายแล้ว หลินจือไป๋ก็เริ่มเลือกเรื่องจากรวมเรื่องสั้น “ZOO”

ในรวมเรื่องสั้นนี้มีทั้งหมดสิบเอ็ดเรื่อง หลินจือไป๋คิดครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเลือกสองเรื่องมาเขียนก่อน

เรื่องสั้นเรื่องแรกที่เขาเลือกชื่อว่า “คาซาริกับโยโกะ”

คาซาริและโยโกะเป็นฝาแฝดคู่หนึ่ง

แม่ของพวกเขารักน้องสาวคาซาริมาก แต่เกลียดพี่สาวโยโกะเป็นพิเศษ ทั้งที่พี่น้องหน้าตาเหมือนกันทุกประการ

น้องสาวคาซาริได้ใส่เสื้อผ้าสวย ๆ ทุกวัน ได้กินขนมอร่อย ๆ มีเงินค่าขนมจำนวนมาก ถูกแม่เอาใจเหมือนเป็นเจ้าหญิงน้อย

แต่พี่สาวโยโกะกลับต้องใส่เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งทุกวัน สภาพดูโทรม เธอไม่มีห้องนอนของตัวเองและนอนอยู่ข้างถังขยะในครัว พื้นก็แค่ปูพรมบาง ๆ ไว้ พื้นฐานที่สุดคือต้องอดทนหิวโหย

แม้ว่าโยโกะจะไม่ได้ทำผิด แม่ก็ยังคอยหาเรื่องเธอเสมอ ไม่ว่าจะเป็นการใช้บุหรี่จี้ผิวเธอ เหยียบมือเธอ บีบคอเธอ หรือกระทั่งทำลายฟันของเธอ...

มาเล่าถึงเรื่องสั้นเรื่องที่สองกันบ้าง

เรื่องสั้นที่สองที่หลินจือไป๋เลือกชื่อว่า “วาจาศักดิ์สิทธิ์”

ตัวเอกของเรื่องนี้คือ “พระเจ้า” ที่มีพลังพิเศษทำให้สิ่งที่พูดเป็นจริงได้

แต่พลังของตัวเอกมีข้อเสียอยู่อย่างหนึ่ง:

นั่นคือเมื่อใดที่พูดออกไปแล้ว จะไม่สามารถย้อนกลับได้

ตัวอย่างเช่น ครั้งหนึ่งในขณะที่ตัวเอกโกรธอย่างมาก เขาได้ใช้วาจาศักดิ์สิทธิ์ตัดนิ้วพ่อของเขา

หลังจากที่นิ้วพ่อของเขาถูกตัดไปแล้ว แม้แต่ตัวเอกก็ไม่สามารถทำให้นิ้วกลับคืนมาได้ วาจาศักดิ์สิทธิ์นี้ไม่สามารถย้อนกลับได้

ไม่มีข้อสงสัยเลยว่านี่คือเรื่องราวแนวแฟนตาซี

เนื้อเรื่องมีความคิดสร้างสรรค์สูงและมีเนื้อหาที่หนักหน่วงมาก

เรื่องสั้นสองเรื่องนี้รวมกันมีประมาณ 27,000 คำ

ในเมื่อหลินจือไป๋เป็นคนก๊อปปี้ผลงานเขาจึงมีความเร็วในการพิมพ์ที่สูงมาก ใช้เวลาไม่นานก็เขียนเสร็จ

หลังจากเขียนเสร็จ

หลินจือไป๋ก็คำนวณค่าต้นฉบับโดยประมาณ:

ทางร้านหนังสือแนสันเสนอราคาค่าต้นฉบับสำหรับเรื่องสั้นที่ 2,000 ต่อ 1,000 คำ เรื่องสองเรื่องนี้รวมกันค่าต้นฉบับไม่เกิน 60,000

เงินเท่านี้ทำอะไรได้?

หลินจือไป๋ไม่ค่อยพอใจเท่าไรนัก

หากเรื่องทั้งสองนี้ดังขึ้นมา ค่าต้นฉบับอาจจะเพิ่มขึ้นได้อีก การเป็นนักเขียนให้มีชื่อเสียงยากที่จะทำได้ในทันที

เมื่อนึกถึงจุดนี้

หลินจือไป๋ก็ส่งเรื่องสั้นทั้งสองเรื่องให้เจียงเฉิง

เจียงเฉิงรู้สึกแปลกใจที่ได้รับเรื่องราว เขาเห็นว่าคราวนี้มีเรื่องสั้นสองเรื่อง

“เจ้านายอยากให้ทางน่าเซินเลือกหรือ?” เจียงเฉิงถาม

“เด็ก ๆ เท่านั้นที่จะเลือก ผู้ใหญ่อยากได้ทั้งหมด” หลินจือไป๋พูดอย่างเยือกเย็น

เจียงเฉิงหัวเราะ

เจ้านายดูเหมือนจะมั่นใจมากในเรื่องการเขียน

แต่ด้วยบทเรียนจากเรื่อง “เก้าอี้มนุษย์” เจียงเฉิงรู้สึกว่าเจ้านายมั่นใจก็เป็นเรื่องปกติแล้ว เขาตัดสินใจอ่านล่วงหน้าก่อน แน่นอนว่าเป็นการอ่านหลังจากที่หลินจือไป๋อนุญาตแล้ว

หลินจือไป๋อนุญาตอยู่แล้ว

แต่ในคืนเดียวกันหลังจากที่เขาอ่านนิยายทั้งสองเรื่องจบ

เจียงเฉิงก็นอนไม่หลับ

เขาพลิกตัวไปมาบนเตียงด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนมาก

เจ้านายของฉันดูเหมือนจะเป็นคนวิตถาร!

นี่คือความคิดแรกที่เกิดขึ้นในใจของเจียงเฉิงหลังจากอ่านผลงานใหม่ของหลินจือไป๋

สองเรื่องนี้อ่านจบแล้ว รู้สึกหนาวที่กลางหลังเลยทีเดียว

ขณะเดียวกัน

เจ้านายของฉันเต็มไปด้วยพรสวรรค์!

นี่คือข้อสรุปที่เจียงเฉิงได้ในเวลาต่อมา

คุณภาพของเรื่องราวทั้งสองเรื่องนี้ทำให้เขามั่นใจในเรื่องนี้ เจ้านายไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นนักเขียนอัจฉริยะ!

เจียงเฉิงอดไม่ได้ที่จะจินตนาการว่า โลกของนักธุรกิจอาจจะมืดมนมาก จนทำให้เจ้านายของเขาเคยผ่านเหตุการณ์ไม่ดีมาก่อนหรือเปล่า?

“คงจะเป็นเพราะฉันคิดมากไปเอง”

เจียงเฉิงรู้สึกว่าเจ้านายเป็นคนที่ดีมาก

แม้ว่าจะดูเข้าใจยาก บางครั้งก็ดูแอบร้ายลึก แต่หลังจากได้ใกล้ชิดมานานก็รู้สึกว่าดีมากทีเดียว

อาจจะเป็นเพราะฉันไม่เข้าใจโลกของอัจฉริยะก็ได้